รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 385 ก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ พี่ใหญ่เก็บไว้เองเถอะ
ธิชากำลังทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอย่างหาที่เปรียบมิได้
แต่ทุกประสาทสัมผัสของเธอ โดยเฉพาะการได้ยิน มันชัดเจนมากตั้งแต่ต้นจนจบ
เหมือนกับว่าความเจ็บปวด……ทำให้ประสาทสัมผัสของเธอลึกซึ้งขึ้นทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ
ธิชาได้ยินธเนษฐขอร้องดนัยกฤตด้วยเสียงกดต่ำให้ปล่อยเธออยู่ตลอด
เธอรู้สึกว่ามันช่างน่าขำ
นี่คือผู้ชายที่เคยถูกเธอ……รังเกียจขยะแขยงอย่างมาก
เวลานี้เพื่อรักษาชีวิตของเธอ เขาขอร้องเพื่อเธออย่างสิ้นหวัง
และเป้าหมายในการขอร้อง……คือสามีของเธอ
และเป็นผู้ชายที่เธอเข้าใจผิด……ว่าจะรักเธอไปตลอดชีวิต
ธิชายิ่งรู้สึกน่าขำขึ้นอีก
ผู้ชายคนนี้เป็นสามีในนามของเธอ
กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ทำมีแต่เป็นการทำร้ายเธอ
ทำไมเธอถึงได้แต่งงานกับผู้ชายที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวดแบบนี้
ธิชาที่อยู่ในความมึนเบลอ ถึงขั้นสงสัยว่าตัวเองถูกคนวางยาที่ทำให้เสียสติใช่หรือไม่
เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าหลักเหตุผลคืออะไร
แต่ทำไม…..
ทำไมถึงเป็นอย่างนี้
……
จนถึงตอนนี้
ในที่สุดธิชาก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดในใจปกคลุมร่างกายโดยสมบูรณ์
เพราะเธอพบว่า ผู้ชายที่ตนเปลี่ยนแปลงทุกอย่างหรือถึงขั้นทอดทิ้งตัวเอง
ที่จริงแล้ว……ไม่ได้รักเธอเลย
แม้เพียงเล็กน้อย…..ความรักแค่เล็กน้อยก็ไม่มีเลยจริงๆ
ไม่อย่างนั้นทำไมถึงได้ทำให้เธออับอายต่อหน้าธเนษฐ
หรือถึงขนาด……ต่อหน้าคนรับใช้และบอดี้การ์ดทุกคน ต่อหน้าคนที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดที่มี……
ทำให้ภรรยาของเขาที่ตั้งครรภ์ได้เกือบแปดเดือนต้องอัปยศอดสู
ธิชายิ่งรู้สึกเสียใจภายหลังขึ้นเรื่อยๆ ที่ตั้งครรภ์ลูกคนนี้
แม้เธอจะรู้…..ว่าการเสียใจภายหลังในเวลานี้มันไม่มีความหมายอะไรแล้ว
…………
ธเนษฐถูกล่ามโซ่ไว้กับพื้นโดยบอดี้การ์ดฝีมือดีหลายคน
เขามองฉากนี้ด้วยสายตาตกตะลึง
ทรมานจิตใจเขาต่อไป
เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนที่จะไม่มีวันเสียใจภายหลัง
ธิชาก็เป็นแค่ผู้หญิงสวยคนหนึ่งเท่านั้น
เขาถูกใจ ก็แตะต้อง และทำอะไรก็ได้
สิ่งเดียวที่แตกต่าง มันก็แค่ว่าเธอตั้งครรภ์ลูกของพี่ใหญ่
แต่กว่ายี่สิบปีที่ผ่านมา
พี่ใหญ่สามารถให้เขาได้ทุกอย่าง
ไม่มีการลังเลและใส่ใจแม้แต่น้อย
พวกเขาเป็นพี่น้องกัน
เป็นพี่น้องที่แม้แต่ชื่อเสียงและอำนาจก็แบ่งปันกันได้
แล้วทำไมต้องแค้นเคืองกันเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว
แต่ขณะที่เขากำลังมองพี่ใหญ่ทารุณผู้หญิงคนนี้ด้วยความตกตะลึง
ธเนษฐตระหนักได้อย่างชัดเจนมากว่าตัวเองเสียใจภายหลัง
เขาไม่ควรจริงๆ
ไม่ควรแตะต้องผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ
เพราะธิชาไม่ได้เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่พิเศษสำหรับตัวเขาเองเท่านั้น
สำหรับพี่ใหญ่……บางทีอาจจะมากกว่านั้น
ความจริงแล้วมีหนึ่งเหตุผลธรรมดาๆ ที่ตื้นมาก
เมื่อเด็กชายสองคนที่รักใคร่ปรองดองกันดี
พวกเขาถูกใจของเล่นชิ้นเดียวกัน
มันก็แค่ของเล่นเท่านั้น ฉะนั้นไม่ว่าจะชอบแค่ไหน ก็สามารถสละให้กันได้
เพราะพวกเขารู้ดี ของเล่นสามารถมีได้อีก แต่พี่น้องในชีวิตนี้ในโลกใบนี้มีแค่กันและกันเท่านั้น
แต่ไม่กี่ปีต่อมา
พวกเขาเห็นสัตว์เลี้ยงตัวเดียวกัน
สัตว์เลี้ยงตัวนี้ เป็นสิ่งมีชีวิต
เธอจะร้องไห้จะหัวเราะ จะส่งผลกระทบต่อหัวใจของเขา
ความคิดของธเนษฐยังคงเป็นเหมือนเดิม
ตอนแรกเขาแค่อยากเล่น หลังจากเล่นเสร็จ ก็จะดูสัญญาณของพี่ใหญ่
ถ้าพี่ใหญ่ไม่ต้องการแล้ว เขาก็จะรับมาโดยปริยาย เอามาเล่นต่อ
ถ้าพี่ใหญ่ยังต้องการ แน่นอนว่าเขาจะไม่สู้ ของของพี่ใหญ่ เขาจะไม่มีทางแย่ง
แต่เขาไม่เข้าใจเลย
สัตว์เลี้ยงในครั้งนี้ อาจเป็นสิ่งที่พี่ใหญ่ รักมากที่สุด
บางทีพี่ใหญ่อาจอดทนต่อใครก็ตามที่ต่อสู้แย่งชิงกับเขา
แต่คนเดียวที่ทนไม่ได้คือน้องชายของตัวเอง……
ดังนั้นนี่คือสัตว์เลี้ยงเพียงตัวเดียวที่ถูกกำหนดมาว่าไม่สามารถแบ่งปันได้
พี่ใหญ่ยอมทำลายด้วยมือของตัวเอง
และก็จะไม่มีทางทิ้งเธอ ทำร้ายพวกเขาต่อไป
ยิ่งไม่อนุญาตให้สัตว์เลี้ยงตัวนี้ ก่อความเสียหายแม้เพียงเล็กน้อยและรบกวนความเป็นพี่น้องและอนาคตอันยิ่งใหญ่ในอาชีพของพวกเขา
…………
เมื่อการปราบปรามในฉากนี้ของพี่ใหญ่จบลง
ธเนษฐก็ได้สติแล้ว
ดนัยกฤตแค่ทำความสะอาดตัวเองง่ายๆ จากนั้นก็รูดซิปกางเกงให้สนิท
หน้าตาของเขา มีแค่ความสงบเยือกเย็น
แม้แต่แววตาก็ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
ประหนึ่งว่าการกระทำเมื่อครู่ไม่ได้เป็นไปตามกิเลสตัณหาแต่แรกเริ่ม
แต่แค่เป็นการทำงานของเครื่องจักรกลที่เป็นไปตามกลไก
เขาเดินไปดื่มน้ำครึ่งแก้ว
จากนั้นเดินไปตรงหน้าธเนษฐด้วยสีหน้าสงบนิ่ง โบกมือให้บอดี้การ์ดและคนอื่นๆ ถอยไป
ในบริเวณเงียบลงจนผิดปกติในทันที ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจ
แต่ธิชากลับเหมือนแม่สัตว์ที่เกือบหมดลมหายใจ
เธอยกมือสั่นเทาขึ้นมากุมท้องของตัวเอง
อยากอ้าปากร้องขอความช่วยเหลือ แต่ในปากเต็มไปด้วยสิ่งสกปรก ลำคอและปากเหมือนมีปูนซีเมนต์อุดตัน แม้แต่เสียงก็ออกมาไม่ได้
ธเนษฐรู้ดีว่าตัวเองไม่ควรดู
แต่เขาทนไม่ไหว
เขารู้ดีว่าการดูฉากดังกล่าวอาจทำให้เขาเศร้าโศกและนอนไม่หลับไปเป็นเวลาหลายคืนนับไม่ถ้วน
แต่เขาก็ยังดู
ผู้หญิงคนนั้น……เนื้อตัวมีแต่คราบอะไรต่อมิอะไร เลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปหมด
ร่างกายส่วนล่างสกปรกไปด้วยเลือด
ธเนษฐยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเอง
ทุบหนักๆ หลายครั้ง
เขาปวดจนหัวจะแตก
เขาคิดแล้วไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพี่ใหญ่ต้อง…..โหดร้ายกับผู้หญิงคนนี้แบบนี้
เขาเคยคิดว่าพี่ใหญ่ รักเธอเพียงคนเดียว
แม้แต่การแต่งงานกับลูกก็ยังสามารถให้เธอได้ ยังมีอะไรอีกที่ไม่สามารถให้ได้
ธเนษฐถึงขั้นคิดว่า พี่ใหญ่ยอมเธอ แม้รู้ว่าเธอมีความสัมพันธ์กับตัวเอง และจะฝืนทนให้อภัยเธอด้วย
เพราะถึงอย่างไรธิชาก็เป็นบุคคลหนึ่ง……ที่น่าสงสารเป็นอย่างยิ่ง
ถ้าธเนษฐรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ คืนนั้นเขา……จะส่งธิชากลับมาแน่นอน
ส่งกลับมาอย่างปลอดภัยไร้มลทิน
เพราะเขารู้ว่าตัวเองจะไม่มีวันได้ธิชา
ไม่เพียงไม่ได้ ยังทำลายเธอทางอ้อมด้วยมือของตัวเองอีกด้วย
ดนัยกฤตเหมือนจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาเลย
เขาเหลือบมองธเนษฐอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ริมฝีปากบางเปิดเล็กน้อย “นายชอบธิชา ทำไมไม่บอกก่อน”
ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของธเนษฐในเวลานี้ปกคลุมด้วยสีเทา มีแต่ความมืดหม่นคล้ำหมอง
เนิ่นนานกว่าเขาจะเค้นประโยคออกมา “ที่ผมมีต่อเธอ…..ก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ ผมรู้ว่าเธอเป็นคนของพี่ใหญ่ ผมไม่เคยคิดอยากแย่งเธอจากพี่”
ดนัยกฤตหรี่ตา เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม มุมปากยกขึ้นแต่กลับดูอันตรายเป็นพิเศษ
“ผัวะ——”
เกิดเสียงดังสนั่นในอากาศขึ้นมากะทันหัน
ดนัยกฤตเหวี่ยงกำปั้นกระทบหน้าธเนษฐ——
ธเนษฐถูกต่อยจนหน้าหัน
แต่ไม่ได้มีการต่อต้าน
ดนัยกฤตปล่อยหมัดไปแล้วต่อด้วยการหัวเราะเย้ยหยัน “นายเคยเล่นเธอลับหลังฉัน เป็นยังไง ผู้หญิงของพี่ชายตัวเอง รสชาติเป็นยังไง”
มุมปากของธเนษฐมีเลือดซึมออกมา
เหมือนเขายกมือขึ้นเช็ดออกด้วยความเหยียดหยัน
จากนั้นก็กระตุกยิ้มมุมปาก “ไม่ได้มีความพิเศษอะไร ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด”
ดนัยกฤตหัวเราะเบาๆ เหมือนพอใจในคำตอบของเขา
เขาพูดไม่ช้าไม่เร็ว “เรื่องวันนี้ ความจริงก็ไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร ธเนษฐ นายเป็นครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน สิ่งที่นายต้องการ ฉันให้นายได้ทุกอย่าง รวมทั้งผู้หญิงด้วย แต่ฉันไม่อนุญาตให้นายทำลับหลังฉัน และทำอะไรแอบซ่อน เข้าใจไหม”
ธเนษฐหน้าตาแข็งทื่อ พยักหน้า “ครับ”
ในที่สุดดนัยกฤตก็หันหน้ากลับไปเหลือบมองธิชา “นายเห็นแล้วนะ นี่แค่อีตัวที่ใครๆ ก็มีเซ็กส์ด้วยได้ ธิชาเป็นของเล่นเหลือใช้ เหตุผลที่ฉันแต่งงานกับเธอ ฉันทำไปเพื่ออะไรนายก็รู้ดี แต่ตอนนี้ การมีอยู่ของเธอก็ไม่ได้สำคัญมากนัก ถ้านายชอบ ก็เอาไปสิ ปิดประตูแล้วอยากเล่นยังไงก็ตามใจ แต่จะให้ดีที่สุด……เก็บรักษาชีวิตของเธอไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นจะอธิบายต่อพสิษฐ์ลำบาก”
ธเนษฐกระตุกมุมปากยิ้มอย่างฝืดเคืองและแข็งกระด้าง
แต่ที่จริงเขาพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว
เขารู้ดีว่าในช่วงวิกฤตแบบนี้ ถ้าเขามีปฏิกิริยาไม่เหมาะสมแม้เพียงนิด
ธิชาอาจจะตายด้วยเหตุนี้
ธเนษฐพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม “ช่างเถอะครับ ก็แค่อีตัว แถมยังเป็นคนของตระกูลธนาภูวนัตถ์ ผมไม่สนใจหรอก พี่ใหญ่เก็บไว้เองเถอะ”
ดนัยกฤตยิ่งยิ้มมีความสุข “นายแน่ใจนะว่าไม่ต้องการ ฉันเกลียดความสกปรก แน่นอนว่าจะไม่เก็บไว้ใช้ ถ้านายไม่ต้องการ ฉันจะรอจนกว่าเธอจะคลอดลูก แล้วดูว่ามีใครต้องการ ถ้าไม่มีใครต้องการ งั้นก็ให้อี๊ฟเลือกสถานที่ใต้ดิน แล้วส่งไปรับแขก”
สีหน้าของธเนษฐ ซีดมากจนไม่ปกติขึ้นเรื่อยๆ
เขากำลังจะหัวเราะที่ย่ำแย่กว่าการร้องไห้
แต่ก็ยังต้องล้อเล่นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เอาที่พี่ใหญ่สบายใจ ยังไงอีกไม่นานธิชาก็หมดประโยชน์ ไม่มีใครสามารถปกป้องเธอได้ ต่อลมหายใจให้เธอสักเฮือก ก็เป็นความกรุณาของพี่ใหญ่แล้ว”
ดนัยกฤตตบๆ ไหล่เขา “เอาล่ะ ไปทำงานที่นายควรทำได้แล้ว”
ธเนษฐขาแข็ง หันหลังแล้วเดินจากไป
แต่ด้านหลังกลับได้ยินเสียงอันเย็นชาและชั่วร้ายของดนัยกฤตดังมา——
“คุณนาย ได้ยินแล้วใช่ไหม ยังไม่หุบขาอีก หรือยังหวังให้ธเนษฐมารับช่วงต่อ”
nuchjaree_nana@gmail.com
ดนัยกฤษ….คนเลว..คนเลว….เลวที่สุด
สงสารธิชา…จะเป็นยังไงต่อนะ ลุ้นจังเลยเนื้อหารุนแรงมา …