รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 363 ไม่เหมาะจะเป็นคุณนายของตระกูลภักดิภูมิเมธี และไม่เหมาะที่จะเป็นแม่คน
- Home
- รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า
- บทที่ 363 ไม่เหมาะจะเป็นคุณนายของตระกูลภักดิภูมิเมธี และไม่เหมาะที่จะเป็นแม่คน
เธอลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองควรจะทำอะไร ในใจจึงรู้เพียงว่าต้องหนีออกไปให้ได้
เธอเริ่มพยายามดิ้นอย่างเต็มแรง เพื่อที่จะทำให้ตัวเองหลุดออกจากบ่วงของเขาได้
ดนัยกฤตยิ่งทำตัวเหมือนสามีที่ถูกภรรยาหักหลัง ทั้งตึงเครียด โกรธเคือง อิจฉา และอยากจะฉีกผู้หญิงตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าธิชาจะกล้ามาหักหลังเขา
เขามีผู้หญิงมามากมายขนาดนั้น แต่คนเดียวที่รักหมดใจก็คือธิชาคนเดียวเท่านั้น
ความรัก การแต่งงาน ความเอ็นดู อยู่เคียงคู่ เขาทั้งให้ทุกอย่างที่เขาจะให้ได้กับเธอไปหมดแล้ว
ในที่สุดดนัยกฤตก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้
เขากวาดตามองธิชาด้วยความครอบงำที่มีในแววตา
ก่อนจะเริ่มยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา “ห่อเอาไว้มิดชิดขนาดนั้น กลัวฉันจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นสินะ？ธิชา คุณยังมีโอกาสได้สารภาพความจริงเป็นครั้งสุดท้ายอยู่นะ ชายที่ทำเรื่องผิดศีลธรรมต่อภรรยาของฉันเมื่อคืนน่ะ มันเป็นใครกันแน่？คุณบอกมาตรงๆ ฉันอาจจะลงโทษเบาๆก็ได้ แต่ถ้าให้ฉันสืบจนรู้เองล่ะก็……ธิชา คุณอยากจะตายไปกับชู้งั้นเหรอ？”
ธิชาส่ายหัวสุดแรง แววตาของดนัยกฤตทำให้ในใจของเธอเกิดความอับอายขึ้นมา
“หยุดพูดได้แล้ว ฉันขอร้องล่ะอย่าพูดถึงมันอีกได้ไหม คุณปล่อยฉันไปเถอะ”
เธออยากจะให้ตัวเองหลุดออกจากมือของเขาเป็นอย่างมาก แล้วก็ไม่อยากจะเจอกับเรื่องนี้อีกต่อไป
แต่เรื่องจริงนั้น เธอไม่เคยคิดจะหักหลังดนัยกฤตเลย
แต่ตอนที่เรื่องเกิดขึ้นนั้นเธอไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย
เธอไม่กล้าหน้าด้านอธิบายต่อไป เลยได้แต่เงียบไว้
ดนัยกฤตดึงเธอไปข้างเตียง จากนั้นก็กดเธอลงบนเตียง
ธิชากุมท้องของตัวเองเอาไว้ ก่อนจะร้องขอเสียงสั่น “คุณอย่าทำแบบนี้เลย ฉันขอร้องล่ะอย่าทำแบบนี้ได้ไหม……ไม่มีเลย……ไม่ได้มีชู้เลยด้วยซ้ำ คุณใจเย็นหน่อยสิ！”
ชายคนนี้มีสีหน้านิ่งไป บรรยากาศรอบๆตัวก็หนาวเหน็บเป็นอย่างมาก
ในแววตาของเขานั้นมีความเย็นชา ก่อนจะถลกชุดนอนของเธออย่างเงียบๆ
ธิชาเริ่มจะรู้ความต้องการของเขา ก่อนจะรีบเตะขาเพื่อเป็นการปฏิเสธ
“ไม่มี ไม่มีจริงๆ ฉันขอร้องล่ะคุณปล่อยฉันไปได้ไหม อย่าบังคับฉัน……”
ฝ่ามือของชายคนนั้นกุมเข่าของเธอ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “อ้าขาออก”
ธิชานั้นไม่มีทางยอมอยู่แล้ว
เธอไม่มีทางให้ดนัยกฤตได้เห็นทุกอย่างด้วยตาตัวเอง……
เขานั้นไม่มีทางให้อภัย
เขาโกรธถึงกับจะบดขยี้เธอคามือได้เลยล่ะ
เธอนั้นดิ้นอย่างเต็มแรง
ดนัยกฤตยกเข่าของเธอ ก่อนจะเอามือผ่านผ้าบางๆเข้าไป
แววตาของเขานั้นกวาดตามองไป ก็ได้เห็นว่ามันถูกใครบางคนนั้นล่วงล้ำเข้ามาในที่ลับจริงๆ！
เขามีสีหน้าเปลี่ยนไปจนน่ากลัว เหมือนกับไม่เชื่อ ก่อนจะเอามือเข้าไปตรวจเอง
สุดท้ายมันกลับทำให้เขานั้นตะลึงมากกว่าเดิม
ดนัยกฤตนิ่งไป เขาจ้องเรือนร่างด้านล่างของเธอ……
สุดท้ายเลยพูดด้วยเสียงแดกดันอย่างเย็นชาขึ้นมา “คุณยังมีหน้ามาแก้ตัวอีกเหรอ？ธิชา คุณร่านขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่？”
ธิชาเบิกตาโพลงมองเขาพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ดูแปลกตาไปเรื่อยๆ
เธอนั้นรู้แล้วว่าเธอล้มงานวิวาห์ของตัวเองลงด้วยมือตัวเองจริงๆ……
เธอหุบขาลง จนแทบจะม้วนตัวปีนไปบนตัวของเขา เธอกอดเอวของเขาอย่างสั่นเทา “ที่รัก ฉันผิดไปแล้ว ฉันรู้แล้วว่าผิดจริงๆ ฉันรู้สึกผิดจริงๆ แต่ฉันไม่ได้เจตนานะ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะหักหลังคุณ แม้จะรู้เรื่องของคุณกับวรรจชนกแล้ว……ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ！แต่ฉันไม่คิดจะใบ้วิธีนี้ในการมาต่อกรกับคุณเลยนะ ยอมให้อภัยฉันสักครั้งได้ไหม……ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ……”
ธิชาอยากจะขอร้องเขาว่าให้ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ไหม
แต่เธอไม่กล้าเปิดปากพูดออกมาจริงๆ
เพราะขนาดตัวเธอเองยังคิดว่าการอ้อนวอนนี้มันเป็นการกระทำโง่ๆที่ไร้ความหวัง
ดนัยกฤตไม่มีทางยอมเธอแน่ๆ
เขานั้นมีสีหน้าเย็นชา มันมีความเย็นยะเยือกเป็นอย่างมาก
ธิชาร้อนใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะเกาะแขนของเขาไว้โดยที่ไม่รู้จะทำอย่างไร จากนั้นจึงเอาฝ่ามือของเขามาอังที่หน้าท้องของตัวเอง
“ที่รัก ลูกสาวเราอายุหกเดือนแล้วนะ ฉันรู้ว่าเรื่องที่ฉันทำนั้นคุณคงไม่อยากยกโทษให้ แต่ว่าเห็นแก่ที่ฉันทำแก่ลูกสาวเราได้ไหม……คุณให้โอกาสฉันหน่อยได้ไหม ขอร้องล่ะ ฉันไม่ได้อยากจะหักหลังคุณ！ฉันแค่อารมณ์ไม่ดีเลยดื่มเหล้า เลยพลาดไป……”
เธอขอร้องอยู่นาน
ดนัยกฤตหน้านิ่งไป ก่อนจะชักมือกลับ
เขานั้นมองเธออย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะค่อยๆถามออกมา “ผู้ชายที่นอนกับคุณ ใช่ธาวินหรือเปล่า？”
ธิชาปฏิเสธเสียงสูง “ไม่！ไม่ใช่อยู่แล้ว！ฉันไม่ได้เจอธาวินเลย……ทุกอย่างมันเป็นเรื่องบังเอิญ มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆนะ！ฉันตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้แล้ว”
เธอรู้อยู่แก่ใจว่าธาวินนั้นติดอยู่ก้ำกึ่งระหว่างเธอกับดนัยกฤต แล้วมันหมายความว่าอย่างไร
เธอนั้นผิดเป็นอย่างมากเพราะไปทำเรื่องหน้าไม่อายจริงๆ
แต่ถ้ามีสัมพันธ์กับธาวินมากเข้าไปอีก ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถชำระล้างตัวเธอได้อีกเลยตลอดชีวิต
เธอรีบยกมือขวาขึ้นสาบานอย่างสั่นๆ “ฉันสาบาน ว่าไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับธาวินจริงๆ ฉัน……เมื่อคืน……ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องของคุณกับวรรจชนกอย่างไรจริงๆ ฉันจนปัญญา แค่ไปนั่งดื่มที่บาร์คนเดียว แต่ไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์นะ แต่หลังจากนั้น……ไม่รู้ว่าใครใส่อะไรผิดมาให้ฉันหรือเปล่า ฉันค่อยๆหมดสติ จากนั้นฉันก็คิดว่าคุณมารับฉันกลับบ้านอย่างมึนๆ ฉันอดไม่ได้ที่จะทะเลาะกับคุณ เราทะเลาะเรื่องของวรรจชนกแรงมาก จากนั้นฉันคิดว่า……ฉันคิดว่าคนที่ฉันไปด้วยคือคุณ！ที่รัก ฉันคิดจริงๆว่าเขาคือคุณ ฉันถึงได้……มันเป็นแค่เรื่องไม่คาดคิด ตอนที่ตื่นมาก็มีเพียงฉันคนเดียว ฉันจำอะไรไม่ได้เลย คุณยอมฉันสักครั้งได้ไหม ทำเหมือนไม่รู้เรื่องนี้น่ะ？”
เธอพูดมากขนาดนี้
สีหน้าของชายคนนั้นกลับยังนิ่งเฉยไม่มีการขยับเลย
จนกระทั่งเขากวาดตามองเธออย่างเย็นชา “ฉันไว้ชีวิตคุณ ก็เพราะเห็นแก่เด็ก คุณยังมีหน้ามาขอให้ฉันยกโทษอีกเหรอ？ธิชา ฉันคงจะตามใจคุณมากเกินไปแล้ว ฉันให้ความหวังต่อคุณไปหมดทุกอย่าง เลยทำให้คุณเป็นแบบนี้ไปได้”
เขาสะบัดแขนของธิชาออก
ลุกขึ้นจากบนเตียง
ธิชาไม่สนใจความโซเซของตัวเองแล้ว ก่อนจะรีบตามลงจากเตียงไป ขาเธออ่อนแรงเป็นอย่างมาก แล้วก็ไม่กล้าวิ่งเร็วเกินไป เพราะกลัวว่าลูกจะเป็นอะไรไป
วิ่งไปตามไปไม่กี่ก้าวก็ขาอ่อน ก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้น
เธอกอดขาดนัยกฤตพลางร้องไห้
“ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว！ฉันผิดเอง！ฉันรู้ว่าจะอธิบายอย่างไรมันก็เป็นแค่ข้ออ้างของการนอกใจ！แต่ว่า……ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรต่อคุณน้อยลงไปเลย ระหว่างเรานั้นจะเกิดปัญหาเพราะความผิดนี้ไม่ได้！นี่มันเป็นเรื่องไม่คาดคิด เพียงแค่คุณยินดีที่จะปล่อยมันไป คุณอยากให้ฉันทำอะไรฉันก็ยอม……”
ดนัยกฤตอยากจะเตะเธอออกอย่างหมดความอดทน
ผู้หญิงคนนี้ได้ใจเพราะเขาเอาใจเกินไปแล้ว
เธอน่าจะรู้ว่าเขาใจอ่อนและไม่มีทางกล้ามาลงมือกับเธอ
ดังนั้นเธอเลยกล้าทำเรื่องที่หน้าไม่อายแบบนี้
เขาทำได้เพียงยอมตัวเอง แต่เขาในวันนี้ทนไม่ไหวแล้ว แต่เพราะทนไม่ได้ที่จะทำร้ายเลือดเนื้อของตัวเอง
เขาไม่ได้เตะเธอออก แต่โน้มตัวลงมา ก่อนจะกระชากเธอขึ้นจากพื้น
เขามีสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะพูดเสียงเย็นชา “คุณรู้สึกผิดไปก็ไม่มีความหมายอะไร ธิชา คุณน่ะมันโสโครก หญิงสกปรกนั้นไม่เหมาะจะเป็นคุณนายของตระกูลภักดิภูมิเมธี และยิ่งไม่เหมาะจะเป็นแม่คนด้วยซ้ำ”
ธิชาอ้าปากเบาๆ เธอนั้นนิ่งไป
สิ่งที่เธอกลัวที่สุดนั้นมันมาถึงแล้ว
ดนัยกฤตนั้นสูงกว่าเธอมาก
เขายืนตรงหน้าเธอ เหมือนกับพระราชาที่มองลงมา
เขาปรายตามองเธอเหมือนมองมดตัวเล็กๆ
ก่อนจะตัดสินเธอด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “เห็นแก่ลูก ฉันจะไม่หย่ากับคุณ รออีกสามเดือนกว่า พอคุณคลอดลูกออกมา ก็ไสหัวออกไป”
“ได้ยินชัดเจนไหม？ธิชา จากนี้ไปอีกสามเดือน คุณจะไม่ได้อะไรเลย เก็บข้าวของสกปรกๆไสหัวออกไปจากที่ของฉัน”
ธิชาเบิกตาโพลง เหมือนถูกปีศาจกลืนกินลงไปทั้งตัว
เธอหายใจไม่ออกแล้ว……
เธอไม่ยอมปล่อยงานแต่งของตัวเองไป และยิ่งไม่ยอมให้เขาทิ้งไปเป็นอันขาด
แต่ทั้งหมดนี้มันไม่ได้อยู่ในจุดที่สามารถจะยอมได้แล้ว
ถ้าเขายังดึงดันแบบนี้ เขาก็เลือกได้เพียงยอมฟัง
แต่สิ่งเดียวนั้นคือ……
ลูกสาวของเธอ เธอนั้นจะไม่ยอมเสียลูกสาวไปได้แน่ๆ
ธิชามองเขาอย่างไร้ความหวัง จากนั้นน้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลออกมาจากเบ้าตา
“ดนัยกฤต ฉันยินดีที่จะหย่ากับคุณ แล้วก็ยินดีที่จะจากไป แต่ลูกสาว……ลูกสาวเป็นเด็กที่ฉันท้องมาสิบเดือน คุณจะแยกลูกสาวออกไปจากฉันไม่ได้ คุณยกลูกสาวมาให้ฉันได้ไหม ฉันขอเพียงอย่างเดียว ฉันจะคุกเข่าให้คุณ……”
nuchjaree_nana@gmail.com
เห้อ……คำเดียว