รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 362 ผู้ชายที่นอนกับคุณเมื่อคืนคือใคร

ระหว่างทางธิชาคิดมาตลอดว่าจะเผชิญหน้าดนัยกฤตอย่างไร

เธอไม่ต้องการหลอกลวงเขา และเธอรู้ว่าเรื่องนี้ต้องเงื่อนงำโผล่มา และมันไม่ง่ายที่จะปกปิดต่อไปแล้ว

ดังนั้นเธอจึงคิดว่าจะพูดความจริง

แต่หลังจากครุ่นคิดถึงเรื่องนี้นับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังรู้สึกว่าไม่สามารถพูดออกไปได้

เดิมทีเวลานี้ดนัยกฤตน่าจะไปทำงานได้แล้ว

แต่ขณะนี้เขายังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้ามืดมน

ฝีเท้าของธิชาเบาลงเล็กน้อย แต่ก็ยังก้าวไปข้างหน้าได้ไม่กี่ก้าว

เธอไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆ สายตาได้แต่มองไปที่โต๊ะน้ำชาเตี้ยๆ และได้เห็นว่าที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยก้นบุหรี่

ระหว่างนิ้วของ ผู้ชายคนนั้นคีบบุหรี่ เขากำลังสูบบุหรี่

ธิชาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาไม่ได้สูบต่อหน้าตนเองมานานแค่ไหน

ตั้งแต่เธอท้อง ดนัยกฤตแม้ว่าจะติดบุหรี่ แต่ก็ไม่สูบใกล้ๆเธอ

เมื่อเธอรู้ถึงการมีตัวตนของวรรจชนกครั้งแรก จิตใจเธอก็ไม่สามารถสงบลงได้

สิ่งที่เธอรับไม่ได้ไม่ใช่แค่ว่าดนัยกฤตมีผู้หญิงอื่นอยู่ในใจ

แต่เป็นเหตุผลที่เขาทำสิ่งโหดร้ายกับเธอ ในขณะที่เธอตั้งครรภ์ได้หกเดือน ท้องใหญ่ และกำลังผ่านอุปสรรคที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ

หรือว่าเขาไม่สงสารภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายสักนิดเลยหรือ?

ทุกวันนี้ ในใจของธิชากังวลสิ่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลายครั้งที่เธอรู้สึกว่าจะไม่มีวันให้อภัยดนัยกฤตอีกแล้ว

แม้ว่าเมื่อคืนเธอจะกึ่งเมากึ่งตื่นก็ตาม แต่ก็ไม่จำเป็นว่าต้องหมดสติไป

เธอคิดว่าคนตรงหน้าเธอคือธาวิน

ในตอนนั้นเธออยากจะอ้อนวอนให้ธาวินพาเธอกลับไปจริงๆ

เธอไม่อยากจะทนกับความเจ็บปวดอีกต่อไปแล้วจริงๆ

แต่ตอนนี้เธอยืนอยู่ต่อหน้าสามีด้วยความอับอายขายหน้า

ธิชาสำนึกตัวขึ้นมาทันที ว่าความจริงแล้วเธอไม่เต็มใจที่จะทิ้งเขาเลย

เพราะนอกจากเรื่องการมีตัวตนของวรรจชนกแล้ว ดนัยกฤตก็ปฏิบัติต่อเธออย่างดี

ดีพอที่จะ…ทำให้เธอต้องพึ่งพามันอย่างหมดใจ

เธอไม่สามารถยกดนัยกฤตให้กับผู้หญิงคนอื่นได้

…

ธิชาไม่ได้หนี

ดนัยกฤตก็สูบบุหรี่อย่างเงียบๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ

จนกระทั่งเขาสูบหมดมวนแล้วเอาก้นบุหรี่ใส่ที่เขี่ยบุหรี่

เขาจึงลุกขึ้นและเดินไปทางธิชา

เสียงทุ้มลึกเผยอารมณ์ที่ถูกระงับไว้ “เมื่อคืนนี้คุณไปไหน ไปกับใคร”

ธิชาตัวสั่น รีบพูดคำอธิบายที่เตรียมไว้ทันที “เมื่อคืนฉันอารมณ์ไม่ดี อยู่ที่บาร์คนเดียว แล้วแบตโทรศัพท์ฉันก็หมด ดังนั้น… ฉันจึงไม่ได้ติดต่อคุณ”

เสียงของชายคนนั้นดูไม่อบอุ่นเลย ดูเหมือนเขาจะมีลางสังหรณ์ และพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “คุณจ้างนักสืบมาตรวจสอบฉัน และรู้วรรจชนกแล้วใช่ไหม”

ธิชากัดริมฝีปากล่าง และในที่สุดก็กล้าเงยหน้ามองเขา

“ใช่ ฉันไม่เพียงแต่รู้วรรจชนก แต่ยังพบทุกอย่างที่คุณไปมาหาสู่กับคุณวรรจชนกอีกด้วย! ทุกวันนี้ คุณมักไปทานอาหารกลางวันกับเธอเกือบทุกเที่ยง ถึงขนาดไปที่คอนโดของเธอในตอนกลางคืนด้วย… ความสัมพันธ์ของคุณกับวรรจชนกไม่ธรรมดา คาดว่าหลายๆคนรอบๆตัวคุณคงรู้ข่าวว่าถ่านไฟเก่าของคุณและวรรจชนกได้กลับมาปะทุรักกันอีกครั้งแล้วล่ะสิ… มีแต่ฉันที่ไม่รู้ มีเพียงภรรยาของคุณเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องนี้! ดนัยกฤต คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างไหม เราเพิ่งแต่งงานกันได้แค่เดือนเดียวเอง ไม่ใช่เหรอ”

ดนัยกฤตดูเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ใบหน้าซีดๆดูสุขภาพไม่ดี เขาพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า “เธอมีหลักฐานอะไรมาพิสูจน์ว่าฉันกับวรรจชนกเป็นชู้กันจริงๆ ถ้าคุณสงสัย ทั้งที่คุณสามารถถามฉันได้โดยตรง บริษัทของวรรจชนกกำลังร่วมมือกับภักดิภูมิเมธีกรุ๊ป เธอกับฉันเป็นคนรู้จักกันมาก่อน ก็เป็นเรื่องปกติไหมที่จะมีการติดต่อกันมากขึ้น หรือว่าฉันไม่ได้ดูแลคุณเหรอ ไม่ใช่ว่านอกเหนือจากเวลางานทั้งหมดฉันก็ดูแลคุณเหรอ คุณล่ะธิชา ดูสิว่าคุณเป็นคุณนายแห่งตระกูลภักดิภูมิเมธีได้สักครึ่งหนึ่งหรือยัง ไปที่บาร์ในขณะที่ท้องได้หกเดือน ไม่กลับบ้านทั้งคืน คุณนี่เก่งขึ้นเรื่อยๆเลยจริงๆ”

เมื่อธิชานึกถึงตอนที่เธอได้เห็นหลักฐานด้วยตาของตัวเองจริงๆ หัวใจก็เจ็บเหมือนเข็มทิ่มแทง

เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้เถียงกับเขา จึงพูดเบาๆ ว่า “ถ้าคุณชอบทำเหมือนว่าภรรยาของคุณโง่เขลา อย่างนั้นก็แบบนี้ ก็จะคิดว่าคุณวรรจชนกเป็นคู่ค้าของคุณ แล้วฉันก็เป็นภรรยาขี้หึงที่ไม่มีเหตุผล นั่นคือสิ่งที่คุณหมายถึงใช่ไหม?”

ใบหน้าของดนัยกฤตเริ่มมืดลงเรื่อยๆ ราวกับว่าความกังวลของเขาที่ถูกระงับไว้ทั้งคืนจะปะทุขึ้นทุกเมื่อ

เขาเอื้อมมือไปบีบข้อมือของธิชา “ฉันตามหาคุณมาทั้งคืน คุณจงใจไล่คนขับและบอดี้การ์ดออกไป หายตัวไปตั้งแต่บ่ายวานนี้จนถึงตอนนี้ นานมากขนาดนี้ คุณควรจะอธิบายไม่ใช่หรือ ว่าเมื่อคืนคุณไปทำอะไรมา?”

ใจของธิชาสั่นสะท้าน ปัดมือของเขาออก แล้วพูดด้วยตาแดงว่า “ฉันจะทำอะไรก็เป็นอิสระของฉัน ในเมื่อคุณดนัยกฤตมีอิสระที่จะออกเดตกับคนรักเก่าตามใจชอบ ฉันเองก็มีสิทธิ์ไม่กลับบ้าน ฉันเหนื่อยแล้ว จะกลับห้องไปพักผ่อน”

เธอโกรธมากในขณะนี้

ดนัยกฤตไม่เคยปฏิบัติต่อเธออย่างเท่าเทียม

แม้ว่าเธอจะแต่งงานแล้ว แต่เธอก็จะเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงที่เขาเลี้ยงไว้เสมอ

เธอต้องเชื่อฟังเจ้านายของเธออย่างเต็มที่ แต่ถ้ามีอะไรผิดพลาด เขาจะโกรธเคือง

นอกจากโกรธแล้ว ธิชายังสังเกตรายละเอียดบางอย่างจากคำพูดของเขาด้วย เขาถึงขนาดสงสัยว่าเธอนอกใจหรือไม่ ไม่อย่างนั้นเขาจะไล่ตามเธอเพราะไม่กลับบ้านเหรอ

เธอได้ทำข้อตกลงกับชู้ของเธอแล้ว ดังนั้นหลักฐานเดียวที่ต้องลบทิ้งในตอนนี้คือร่องรอยของการผิดศีลธรรมที่หลงเหลืออยู่บนร่างกายของเธอ

เธอยอมที่จะทำสงครามเย็นกับดนัยกฤตสักสองสามวัน รอให้ร่องรอยเหล่านั้นหายไป ก่อนที่จะกลับมาพูดกันด้วยเหตุผลก็ยังไม่สาย

ธิชาสะบัดมือเขา แล้วรีบขึ้นไปชั้นบน

ดนัยกฤตคาดไม่ถึงว่าเธอไม่กลับบ้านในตอนกลางคืนแล้วยังกล้าเผชิญหน้าด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้

เขาพูดด้วยใบหน้ามืดมนไปทางบันไดว่า “ธิชา คุณคิดว่าคุณท้องแล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรคุณเหรอ?”

ธิชาไม่ตอบ ได้แต่วิ่งขึ้นไปซ่อนชั้นบนแล้วปิดประตู

จริงๆเธอกลัวมากๆ…

ดนัยกฤตไม่ใช่คนที่จะโดนหลอกได้ง่ายๆ

เกรงว่าถ้าเธอพูดอีกสักสองสามประโยคแล้วจะเผยไต๋ออกมา

เธอเข้าไปในห้องแต่งตัวถอดชุดของเธอออก และรีบเปลี่ยนเป็นชุดนอนยาวถึงข้อเท้า คอกลมแขนยาวโอบร่างของเธอไว้แทบไม่มีส่วนเปลือยใดๆ

เธอส่องกระจกตรวจสอบอีกครั้งด้วยความหวาดผวา แต่ก่อนที่เธอจะได้มองอย่างชัดเจน ดนัยกฤตก็ได้เตะประตูเข้ามาแล้ว

ธิชาตกใจกับเสียงเตะประตูของเขา พยายามทำให้หน้าอกของเธอสงบลง “คุณทำอะไร ข่มขู่หญิงมีครรภ์เหรอ?”

ชายผู้นั้นก้าวยาวเข้ามาหาเธอใกล้ๆ คราวนี้ธิชาไม่มีเวลาแม้แต่จะหลบ ก็ถูกเขาบีบแขนจนหลุดไม่ได้

ดนัยกฤตมีสีหน้าเย็นชา นัยน์ตาเย็นชา ริมฝีปากบางพูดช้าๆว่า “ฉันแค่อยากให้คุณอธิบายว่าเมื่อคืนคุณไปทำอะไรมา คุณกลัวฉันขนาดนี้ คุณรู้สึกผิดอะไรหรือเปล่า”

ธิชาชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกับคำพูดของเขา

เธอพยายามดิ้นออก และพยายามสงบสติอารมณ์ “ปล่อยฉันก่อน ดนัยกฤต ฉันท้องอยู่ คุณทำกับฉันแบบนี้เหรอ?”

ดูเหมือนเขาจะปล่อยเสียงเยาะเย้ยอย่างร้ายกาจออกมา “ท้องอยู่? คุณยังจำได้อยู่เหรอว่าตัวเองเป็นหญิงมีครรภ์ หลังจากอยู่ข้างนอกมาทั้งคืน กลับมาด้วยกลิ่นที่เหมือนเพิ่งอาบน้ำมา ธิชา คุณยังกล้าที่จะกลับมาอีกเหรอ!”

รูม่านตาของเธอขยายออกอย่างกะทันหัน และเธอก็สั่นอย่างหวาดกลัว

ความรู้สึกถูกเปิดเผยออกมาอย่างง่ายดาย… เหมือนถูกเปลื้องผ้าในที่สาธารณะ

กำลังจะถูกพิจารณาตัดสินคดีในสภาพเปลือยเปล่า

คำแก้ตัวที่เธอครุ่นคิดตลอดทางดูเหมือนจะจมลงไปในเหวลึกในทันที และลืมไปทั้งหมด

ตาเธอละห้อยลง และไม่พูดอะไร เพียงแต่พยายามจะเอามือของเธอออกอย่างเงียบๆ

ผู้ชายตั้งใจจะไม่ปล่อยเธอไป เธอขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเธอเบาและแหบ “ดนัยกฤต ปล่อยฉันไปเถอะ…”

ดนัยกฤตนัยน์ตาลึกและชั่วร้ายค่อยๆเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีแดง

มันเหมือนกับความสงสัยบางอย่างที่คุณไม่ต้องการยอมรับมันด้วยตัวเอง และความจริงก็อยู่ตรงหน้าคุณ มันถูกเปิดเผยทีละน้อย

เขาบีบไหล่ธิชาสุดกำลัง แล้วถามอย่างเย็นชาทีละคำว่า “คุณจะสารภาพด้วยตัวเอง หรือต้องการให้ผมตรวจสอบด้วยตนเอง ผู้ชายที่นอนกับคุณเมื่อคืนคือใคร? ธิชา อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ เข้าใจไหม?”

กระดูกไหล่ของธิชาถูกเขาบีบจนส่งเสียงแปลกๆ

มีเสียงดังก้องในหัวเธอ รู้สึกเพียงว่าถ้าเธอถูกกดดันให้ตอบคำถามไปมากกว่านี้ เธออาจจะทนไม่ไหวแล้ว เธอรู้ว่าตอนที่เธอทนไม่ไหวแล้วจะเป็นอย่างไร เมื่อเธอหมดความอดทนเธอดูเหมือนจะสูญเสียขีดจำกัดทั้งหมดไป เธอจะบอกทุกอย่างที่เธอพูดไม่ได้

ธิชาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด อดทนอย่างเงียบๆ เธอเริ่มส่ายหัวปฏิเสธ “ไม่ ฉันไม่ได้…”