รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 357 ธิชา คุณจะเสียใจทีหลังไหม
ธิชากำลังอยู่ในอารมณ์ที่เจ็บปวดเป็นอย่างมาก และตอนนี้เธอแค่อยากจะระบายความรู้สึกของตัวเองออกมา
เธอกอดเอวชายหนุ่มไว้แน่น
เธอคาดหวังเป็นอย่างยิ่งว่าธาวินจะปลอบโยนเธอบ้าง
ถึงแม้เธอจะเข้าใจ ไม่ว่าจะปลอบโยนยังไงก็ไม่เป็นผล
การแต่งงานสั้น ๆ แค่หนึ่งเดือน อาจถูกทำลายได้ไปได้ทุกเมื่อ
บริเวณหน้าอกด้านซ้ายของเธอรู้สึกเจ็บขึ้นมา
และได้ยินเสียงอุทานด้วยความเจ็บของตัวเอง
แม้ว่าชายหนุ่มที่เธอกอดอยู่จะพูดซ้ำอยู่หลายครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจัง “ธิชา ตื่นเดี๋ยวนี้ ผมไม่ใช่พี่ชายของคุณ ผมไม่ใช่ธาวิน”
…………
ถ้าธิชาสามารถทำนายได้ว่าเหล้าหวานของคืนนี้จะกลายเป็นหายนะสำหรับเธอ
เธอจะไม่ออกไปไหนอีกเลย
ท่าทางเมาเหล้าของธิชาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกระอา
หลังจากที่เขาอุ้มธิชาขึ้นรถ เธอก็ยังไม่ตื่น และยังคงร้องไห้เป็นระยะ
คนขับถามด้วยความเคารพว่าจะส่งธิชากลับไปยังที่คฤหาสน์หรือไม่
ชายหนุ่มลังเลอยู่สักพัก แล้วสั่งให้คนขับรถไปส่งยังโรงแรมที่ใกล้ที่สุด
เธอเมามาก โทรศัพท์ของเธอแบตก็หมด ให้กลับไปตอนนี้คงมีแต่ปัญหา
เขาพาเธอไปที่โรงแรมที่ใกล้ที่สุด โดยหวังว่าเธอจะหาข้ออ้างที่จะกลับไปตอนที่เธอฟื้นขึ้นมา
ธิชาค่อยๆ หยุดกระสับกระส่าย แล้วผล็อยหลับไปบนตักของเขาอย่างสงบ
อุณหภูมิร่างกายของชายหนุ่มค่อยๆ สูงขึ้น และความกระสับกระส่ายที่ไม่สามารถอธิบายได้ก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
เขาเริ่มสงสัยว่าการพาเธอไปพักโรงแรมหนึ่งคืนจะเป็นความผิดพลาดก็ได้
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้บอกให้คนขับหันหลังกลับ
เพียงแค่เอื้อมมือออกไปแล้วพลิกตัวของเธอนอนหงาย เพื่อให้ท้องที่นูนออกมา
……
เดิมทีเขานึกว่าธิชาจะนอนหลับสนิทไปจนถึงเช้าของวันพรุ่งนี้
แต่เขาเพิ่งอุ้มเธอเข้าไปในห้องสวีทแล้ววางเรือนร่างที่อ่อนนุ่มของเธอไว้บนเตียง
เธอก็ลืมตาตื่น
หญิงสาวกึ่งตื่นกึ่งเมาหรี่ตามอง ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลออยู่
เธอบ่นพึมพำ “พี่จะทิ้งฉันไปอีกแล้วใช่ไหม”
ชายหนุ่มตัวแข็งทื่อ และหลีกเลี่ยงที่จะตอบ
ในสายตาของเธอดูเหมือนจะสิ้นหวัง “พี่ก็รู้ดีว่าฉันเจออะไรมาบ้าง… ดนัยกฤตเขาไม่รักฉัน ฉันอาจจะต้องหย่าเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันก็ไม่อยากถูกผู้ชายทอดทิ้งอีกต่อไปแล้ว พี่ไปหาเขา ไปหาดนัยกฤต แล้วบอกเขาว่าอยากพาฉันกลับ ได้ไหม สิ่งที่สำคัญที่สุดในสายตาของดนัยกฤต คือผลประโยชน์เสมอ ขอแค่คุณยอมทำตามเงื่อนไขการแลกเปลี่ยนของเขา ฉันคิดว่าเขาจะปล่อยฉันไป ได้โปรด ช่วยฉันหน่อยนะคะ”
ชายหนุ่มตรงหน้า สีหน้าบึ้งตึงมากขึ้น
ถึงแม้ธิชาจะยังไม่มีสติเท่าไหร่ แต่ก็ยังพยายามรั้งสติไว้
ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะห่างไกลจากเธอมากจริงๆ …
ดูเหมือนเขาจะไม่อยากช่วยเธอเลย
และก็เป็นไปความที่คิด ชายหนุ่มพูดออกมาทีละคำด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังพูดอะไร”
ธิชาพยักหน้า “ฉันต้องรู้อยู่แล้วสิ ฉันไม่ได้ทำอะไรหุนหันพลันแล่น แต่ฉันจริงจัง ครั้งนี้ฉันอยากจะออกไปทำตามความคิดของฉันเอง แทนที่จะรอให้ดนัยกฤตมาบอกกับฉัน ว่าเขาเลือกที่จะทิ้งฉันเพื่อวรรจชนก ฉันจากไปโดยไม่มีศักดิ์ศรี ฉันทนไม่ได้ คุณพาฉันไปได้ไหม บนโลกใบนี้…นอกจากพี่ ไม่มีใครจริงใจกับฉันเลย…”
เธอจับมือเขาไว้ แล้วลากเขาขึ้นไปบนเตียงช้าๆ เธอโอบแขนของเขาไว้ และไม่ยอมปล่อยมือ
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณใจเย็นก่อน นอนหลับสักงีบ ถ้าคุณต้องการจะออกไปจริงๆ รอตื่นขึ้นมาแล้วค่อยคุยกัน”
ธิชากรีดร้องอย่างไม่ยอม “ฉันไม่นอน พี่โกหกฉัน รอฉันตื่นนอน … พี่ก็หนีจากไปแล้ว พี่ไม่ต้องการฉันอีกต่อไปแล้ว พี่ไม่สนใจว่าฉันจะเป็นหรือตาย ใช่ไหม แต่คนที่ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ก็คือพี่ พี่ติดหนี้ฉัน … ธาวิน พี่ทำลายชีวิตของฉัน พี่ติดหนี้ฉัน พี่ต้องชดใช้คืน!”
เธอกอดเขาไว้ กอดไว้แน่นมาก เหมือนใช้แรงทั้งหมดเท่าที่จะทำได้
แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าธาวินจะทิ้งเธอได้ตลอดเวลา
เขาไม่อยากเสียพลังงานเพื่อคนอย่างเธอ
ในใจของเขา เธอกลายเป็นคนของดนัยกฤตไปแล้ว
ธิชารู้สึกทั้งเกลียดชังและความเจ็บปวด
เธอไม่สนใจสิ่งอื่นใด แค่อยากรั้งเขาไว้
มีเพียงธาวินเท่านั้นที่สามารถฟื้นฟูศักดิ์ศรีของเธอกลับมาได้
จู่ๆ เธอก็ปล่อยมือจากเอวของเขา แล้วเอามือทั้งสองข้างวางลงบนหน้าเขา เชยคางขึ้นจูบเขาอย่างดุเดือด
ในริมฝีปากของชายหนุ่มมีรสมิ้นต์และกลิ่นบุหรี่ปะปนกัน…
นี่เธอกำลังจูบเขาจูบ
เธอก็พร้อมจะพนัน
เดิมพันว่าธาวินจะยอมใจอ่อนไหม
ผู้ชายที่เธอรักมาสิบปี จะทนเห็นเธอจนมุม
……
ในความรู้สึกของธิชา
ทุกอย่างมีความรู้สึกคุ้นเคยมาก
ชายหนุ่มรีบพลิกตัวขึ้นเป็นผู้นำอย่างรวดเร็ว เขาลุกล้ำเข้าไปในริมฝีปากของเธอด้วยความร้อนใจและกระตือรือร้น
ดูเหมือนจะกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อน
เธอรู้สึกผ่อนคลายและเพลิดเพลินมากขึ้นเรื่อยๆ
แม้แต่ชุดบนตัวของเธอก็ค่อย ๆ ถอดออก และไม่มีท่าทีจะขัดขืน
บางทีตั้งแต่แรกเริ่ม เธอกับดนัยกฤตอาจจะคิดผิดก็ได้
ดนัยกฤตพยายามเกลี้ยกล่อมและหลอกลวงเธอ
การแต่งงาน ครอบครัว ลูก ความรัก
เขารู้ดีว่าธิชาต้องการอะไรมากที่สุด
เขาจึงใช้ทั้งหมดนี้เพื่อค่อยๆ หลอกล่อให้เธอยอมแพ้
ยอมกลายเป็นเบี้ยของผู้ชาย
ยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์พ่อกับลูกระหว่างเธอกับพสิษฐ์
ยอมให้เขาจะรักษาตำแหน่งของอี๊ฟไว้อย่างถาวร
ยอมให้เขามีความลับไว้มากมาย
ทุกสิ่งที่เธอยอมให้แลกกับการได้แต่งงาน
เพื่อแลกกับแหวนแต่งงานอันหรูหรางดงาม
แต่กลับไม่แลกความสัมพันธ์ระหว่างสามีและภรรยาที่แท้จริงได้
……
ชายหนุ่มทำการถอดเสื้อผ้าของธิชาออกทั้งหมด
เรือนร่างเปลือยเปล่าที่ขาวเนียนของเธอกลายเป็นของขวัญให้เขาได้ชื่นชมอย่างสุขสม
เขาใฝ่ฝันที่อยากจะได้ผู้หญิงที่ดื้อรั้นแต่อ่อนแอคนนี้มาครอบครองมากกว่าหนึ่งครั้ง
แต่ในตอนที่เขาเกือบจะยอมแพ้
โอกาสก็หล่นมาที่เขา
มันคงเป็นชะตากรรม
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด ล้วนแต่เป็นชะตากรรม
ท้องที่ยื่นออกมาของธิชาไม่ได้ส่งผลต่อความงามของเรือนร่างของเธอเลย
หลังจากที่เธอตั้งท้อง ร่างกายของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากสาวใสไร้เดียงสามามีเสน่ห์ความเป็นผู้ใหญ่เพิ่มขึ้น
กลิ่นหอมบนร่างกายก็น่าหลงใหลมากขึ้นเช่นกัน
เขาแยกขาที่เรียวยาวของเธอออก
……
ธิชาดูเหมือนจะรู้สึกไม่สบายตัว เธอหลับตาและครางออกมาเบาๆ แต่เสียงของเธอก็โอนอ่อน ไม่มีท่าทีว่าจะขัดขืน
ชายหนุ่มโน้มตัวไปหอมแก้มเธอ แล้วถามเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ธิชา คุณจะเสียใจทีหลังไหม”
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ลืมตาขึ้น ใบหน้าเรียวเล็กที่มีเสน่ห์ของเธอเริ่มบูดบึ้งเล็กน้อย
เธอดูไม่พอใจกับอาการลังเลของเขา
เธอไม่ส่งเสียง
แค่กะพริบตาปริบๆ
ทันใดนั้นเอง เธอก็ค่อย ๆ ขยับเรียวขาของเธอ แล้วคล้องไปที่รอบเอวของเขาแน่น
เขาหอบหายใจอย่างแรง เพื่อระงับความต้องการอันบ้าคลั่งของตัวเองไว้
การเคลื่อนไหวของมือถือว่ายังพอจะควบคุมได้
…………
ใบหน้าของธิชาแดงก่ำ
เธอกัดริมฝีปากของเธอเพื่อกลั้นอารมณ์
สุดท้ายเธอก็พยายามพูดคำบางคำที่ออกจากริมฝีปาก โดยรวบประโยคได้ว่า
“เบาๆ อย่าทำร้ายโดนลูก”
คำพูดของเธอไม่ต่างไปจากการให้กำลังใจกับชายหนุ่ม
เธอไม่ได้เมาจนไม่มีสติ
อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน และเธอยังจำได้ว่าเธอมีลูกอยู่ในท้อง
ธเนษฐไม่ได้ตั้งใจที่จะใช้ประโยชน์จากทีเผลอเลย
ยิ่งเธอมีสติมากขึ้นเท่าไร เขาก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น
เขาจับข้อเท้าของเธอแน่น และทำการสอดแทรกเข้าไปอย่างมั่นคง
ธิชาดูเหนื่อยล้ามาก จึงอยากที่จะหลับตาเสพสุขไปกับเหตุการณ์ในครั้งนี้
แต่เห็นได้ชัดว่าเธอเองก็คิดไม่ถึงว่าร่างกายของเธอจะอึดอัดขนาดนี้
เธอง่วงนอนจนแทบจะยกเปลือกตาขึ้นไม่ได้ แต่ก็ร้องออกมา “เจ็บ อย่าเพิ่งขยับ!”
ธเนษฐคิดไม่ถึงเลยว่าร่องรักของเธอจะคับแน่นขนาดนี้
เขาเหมือนถูกผู้หญิงคนนี้รัดคอ แม้แต่หายใจก็แทบจะหายใจไม่ออก
เขาพยายามปลอบประโลมอย่างอ่อนโยนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ผ่อนคลายหน่อยที่รัก อีกสักพักคงจะไม่เป็นไรแล้ว ผ่อนคลายนะคนดี”
ธิชาคิดว่าอาจเป็นเพราะเธอไม่ได้ทำมานานเกินไป…
เพราะว่า เธอกับธาวินแยกจากกันมาเกือบสิบเดือน
เกือบปีแล้ว
nuchjaree_nana@gmail.com
อะไรยังไง…ดนัยกฤษกับกรรจชนก…ธิชาคิดว่าฝันอยู่แล้วมีอะไรกับธาวินแต่จริงๆคือธเนษฐที่แอบรักธิชา สรุปคือยังไง งง มั่วไปหมดแล้ว ธิชาเธอมัันมั่วมากเลย..จะเลิกอ่านแล้วนะบอกตรงๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งจับตันชนปลายไม่ถูกเลยใครยังไงอะไรที่ไหนเมื่ือไหร่ พระเอกคือใคร แล้วสุภาพบุรุษอันเลอค่าคือใครที่อ่านมายังไม่มีใครเป็นสุภาพบุรุษเลยสักคนเดียว….bad….มาก