รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 356 คุณเคยเห็นผู้หญิงท้องคนไหนมาดื่มเหล้าเมามายอยู่ที่ผับ

ธิชากดวางสาย

สุดท้ายเธอยังคงแสร้งทำเป็นปกติกลับไปที่คฤหาสน์ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นอกจากน้าปวีณาที่คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด ไม่มีใครสังเกตเห็นอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของเธอในช่วงนี้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ธิชาได้รับข้อมูลจากนักสืบเอกชนอีกครั้ง

ในช่วงสัปดาห์นี้ ดนัยกฤตมีแค่หนึ่งวันที่ไม่ได้พบกับวรรจชนก

ในเวลาอื่นๆ ถ้าไม่ใช่ไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ก็พบกันตอนกลางคืน

มีอยู่คืนหนึ่ง ดนัยกฤตกับวรรจชนกถึงขึ้นไปที่คอนโดส่วนตัวของเธอ

ดนัยกฤตขึ้นไปชั้นบนและพักอยู่ในคอนโดของเธอจนถึงสี่ทุ่ม

ตั้งแต่หนึ่งทุ่มครึ่ง จนถึงสี่ทุ่ม

วันนั้นกนัยกฤตบอกว่ามีงานเลี้ยงในตอนเย็น ไม่กลับมาทานอาหารเย็นกับเธอ แค่นั้นเอง

นักสืบเอกชนที่เธอว่าจ้างเป็นมืออาชีพจริงๆ

แม้แต่รายละเอียดตอนลิฟต์ขึ้นไปก็ยังถูกถ่ายรูปไว้

พอเอาทุกอย่างมารวมกัน ทำให้มั่นใจได้ว่าความสัมพันธ์ของดนัยกฤตกับวรรจชนกพิเศษมาก

ธิชาไม่คาดหวังอะไรในตัวเขาอีกต่อไปแล้ว

ถ้าแค่แสดงละครเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง เขาจะไปคอนโดของเธอทำไม

ข้อมูลที่ผ่านมา แสดงให้เห็นว่าดนัยกฤตกับวรรจชนกออกเดตกันตั้งแต่เขาอายุยี่สิบต้นๆ และเวลาก็ผ่านมาเกือบสามปีแล้ว ซึ่งถือว่าไม่สั้นเกินไป

ความรักในวันเรียน คงจะจริงใจมากเลยสินะ

อีกอย่าง ถ้าความสัมพันธ์ปกติ ส่วนใหญ่จะไปเปิดห้องในโรงแรม แต่วรรจชนกกลับให้เขาไปที่คอนโดส่วนตัวของเธอ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์นี้ใกล้ชิดกันมากแค่ไหน

ธิชายิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าฐานะคุณนายตระกูลภักดิภูมิเมธีของเธอเป็นแค่เรื่องตลก

คืนนี้ดนัยกฤตยังคงมีงานเลี้ยงต้องไปร่วมงาน จะไม่กลับมาทานอาหารเย็นด้วย

ธิชาบอกสาวใช้ว่าเธอมีนัดกับเพื่อนที่กลับมาจากต่างประเทศ หลังจากนั้นเธอก็ไปที่บาร์คนเดียว

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าเธอดื่มไม่ได้

แค่ในสภาวะอารมณ์ในปัจจุบันของเธอ

นอกจากจะนั่งเล่นในบาร์แล้ว เธอไม่รู้จริงๆ ว่าจะบรรเทาความรู้สึกของตัวเองได้ยังไง

หรือจะรอให้ดนัยกฤตกลับมาแล้วทะเลาะกับเขา?

มีความหมายอะไร?

สถานการณ์ในปัจจุบันของเธอไม่เหมาะสำหรับการทะเลาะวิวาท

ความรักที่ดนัยกฤตมีต่อเธอมีขีดจำกัด

ยิ่งเธอสร้างปัญหามากเท่าไหร่ ความรักของเขาก็จะยิ่งลดน้อยลงเท่านั้น

ถึงแม้ดนัยกฤตจะเบื่อเธอแล้ว แต่เขาคงไม่หย่ากับเธอเร็วถึงขนาดนี้ และขับไล่เธอออกจากบ้าน

แต่ลูกสาวล่ะ

ลูกสาวของเธอยังไม่เกิดเลย

ถ้าแม่ของเธอสูญเสียความรักของดนัยกฤตไป

เขาจะยังคงรักลูกสาวของเขาอยู่อีกไหม?

ตอนที่ธิชาทะเลาะกับปุณิกา เธอค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองจะชนะ

เพราะเธอรู้ว่าปุณิกานั้น นอกจากหน้าตา เธอไม่ได้อะไรสวยงาม

ต่อมาคืออี๊ฟที่แข่งขันกับเธอ และเห็นได้ชัดว่าธิชาให้เกียรติกับอี๊ฟมากกว่า

เพราะเธอรู้ว่าอี๊ฟเป็นผู้นำที่มีความสามารถของดนัดกฤต

เธอสามารถช่วยงานเขาได้หลายอย่าง

แต่ความรู้สึกถึงอันตราย ยังเทียบกับทุกวันนี้ไม่ได้

เพราะอี๊ฟนั้น ถือว่าเป็นแค่ของประดับ

เธอกลัวดนัยกฤตมากที่สุด จึงถูกมองว่าเป็นเมียน้อยที่โปรดปรานที่สุด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ธิชาจดทะเบียนสมรสแล้ว เธอก็มีความแข่งขันกับธิชาน้อยลง

อย่างไรก็ตาม วรรจชนกคือคนที่เข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับดนัยกฤต

วรรจชนกเป็นลูกสาวของรัฐมนตรีต่างประเทศ และน่าจะอายุพอๆ กับดนัยกฤตด้วย

แต่เธอดูเด็กมาก รูปร่างก็ดี ถึงแม้เธอจะไม่ได้สวยเป็นพิเศษ แต่หญิงสาวที่สูงศักดิ์แบบนี้ มีความรู้สึกที่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไปไม่มี

เธอไม่ได้เป็นเพียงลูกสาวของตระกูลดังเท่านั้น แต่เธอยังเป็นนักธุรกิจที่เด็ดขาดมากด้วย

บริษัทในเครือของวรรจชนก จดทะเบียนใน NASDAQ ตลาดหุ้นแห่งความคาดหวังเมื่อปีก่อน และราคาหุ้นก็เพิ่มขึ้น ข่าวที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจทั้งหมดที่เกี่ยวกับวรรจชนก ล้วนแต่พูดว่าเธอมีความสามารถที่โดดเด่น เป็นประธานสาวสุดสวยไฟแรง

ถ้าธิชายืนอยู่ตรงหน้าวรรจชนก คงรู้สึกว่าเธอไม่ต่างอะไรกับปุณิกาอีกต่อไป

จึงต้องตำหนิเธอที่เป็นคนไร้ความสามารถ

เธอเป็นเพียงนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบ

เรียนไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกดนัยกฤตหลอกลวงจนมีลูก และกลายเป็นเครื่องมือในการสืบทายาทของเขา

ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากธุรกิจของตัวเอง

เธออายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น ยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะต้องแสดงความสามารถของตัวเอง

วรรจชนกแตกต่างกัน

วรรจชนกเป็นผู้หญิงที่โตเต็มที่แล้ว

เธอมีเงื่อนไขทั้งหมดที่ดนัยกฤตต้องการ

ธิชายังคิดเลยว่า… ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนภรรยาที่แท้จริงของดนัยกฤตมากกว่า

…………

ธิชานั่งดื่มอยู่คนเดียวตรงมุมบาร์

เธอนั่งเฉพาะเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ ซึ่งรสชาติดีกว่าเหล้า และดื่มไม่เมา แต่เธอสามารถแสร้งทำเป็นว่ากำลังดื่มอยู่ได้

เธอนั่งอยู่แบบนี้จนถึงดึกดื่น

หลังจากห้าทุ่ม โทรศัพท์ของก็ดังไม่หยุด

คงเป็นดนัยกฤตที่กลับมาถึงบ้านแล้วไม่พบเธออยู่ที่นั่น เขาถึงได้ตามหาเธอตลอด

ธิชากดวางสายครั้งแล้วครั้งเล่า

จนกว่าโทรศัพท์จะแบตหมด กลายเป็นก้อนอิฐไร้ค่าไป

ธิชาดื่มแก้วสุดท้าย มันคือเหล้าหวานที่บาร์เทนเดอร์เสิร์ฟให้เธอผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ

ถึงแม้จะเป็นเพียงแก้วเล็กๆ แต่ความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ค่อนข้างสูง

ธิชาดื่มรวดเดียวจนหมด และรู้สึกว่าแก้วนี้เป็นเครื่องดื่มรสชาติดีที่สุดในคืนนี้แล้ว

จากนั้นเธอก็สะอึกและผล็อยหลับไปบนโต๊ะ

เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหน

ตอนตื่นมา เธอรู้สึกเหมือนมีผู้ชายมาตบหน้า

ผิวของธิชาบอบบาง จึงรู้สึกเจ็บมากตอนที่เขาตบเธอ เธอมีอาการหงุดหงิดและตบหลังมือของเขา

ชายหนุ่มใบหน้าบึ้งตึง ถึงแม้เขาจะไม่ได้โต้กลับ แต่เขาก็ตำหนิเธอด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณบ้าไปแล้วหรือไง? คุณเคยเห็นผู้หญิงท้องคนไหนมาดื่มเหล้าเมามายอยู่ที่ผับแบบนี้!”

ธิชาที่ถูกเขาตำหนิ

สุดท้ายก็กลั้นไว้ไม่ได้อีกต่อไป

ตอนที่เธอนอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ เธอฝันถึงธาวิน

เธอทะเลาะกับธาวินในความฝัน

ทะเลาะกันอย่างรุนแรง ทุบทำลายทุกอย่างที่อยู่รอบข้าง

เธอพยายามเปร่งเสียงแหบ ถามเขาอย่างบ้าคลั่ง

ทิ้งเธอทำไม

ผลักเธอลงไปในหลุมไฟทำไม

ถ้าไม่ต้องการเธอแล้ว แค่ไล่เธอออกไปก็พอแล้ว

ทำไมต้องยกให้เธอกับดนัยกฤตด้วย

ธาวินเป็นคนเจ้าเล่ห์มีแผนการสารพัดในสมอง

เขาจะคิดไม่ออกได้ยังไงว่าดนัยกฤตไม่มีวันรักใครไปตลอดชีวิต

ความสนใจของดนัยกฤตที่มีต่อเธอ เป็นเพียงความรักในระยะสั้นๆ ระหว่างชายกับหญิง และผลประโยชน์ที่มี

สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับความจริงเลย

สุดท้ายก็อยู่ได้ไม่เนิ่นนาน

ธิชาร้องไห้ออกมาเธอนึกว่าตัวเอง

ตอนนี้แม้แต่ความจริงใจเธอก็ไม่ต้องการ

ทำไมแม้แต่งานแต่งงานธรรมดาก็ให้เธอไม่ได้

ถ้าวรรจชนกปรากฏตัวหลังจากพวกเธอแต่งงานกันแล้วสามปี

ความเสียใจของธิชาคงไม่รุนแรงขนาดนี้

แต่ว่า เวลาเพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งเดือน

ลูกสาวของเธออายุครรภ์แค่หกเดือนอยู่เลย

เธอเป็นคนร่างเล็ก หน้าท้องนูนใหญ่

ทำไมดนัยกฤตถึงไม่รู้สึกสงสารเธอเลยสักนิด

เขาทำได้ยังไง

…………

ธิชาเริ่มร้องไห้

เธอนึกว่าตัวเองยังอยู่ในฝัน

เพราะความฝันเท่านั้นถึงได้ดูคลุมเครือแบบนี้

เธอคิดว่าเธอดื่มแต่เครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ ดังนั้นจึงไม่เชื่อว่าตัวเองจะเมาจนอาละวาด

เพราะนึกว่าเป็นความฝัน ดังนั้นเธอจึงร้องไห้ออกมาสุดแรง

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอกำลังตำหนิเธอไม่หยุด

เหมือนกับพี่ชายของเธอที่ชอบตำหนิเธอเสมอ

ในเมื่อมันเป็นแค่ความฝัน ธิชาก็ยกกำปั้นขึ้นและทุบตีเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ธาวิน คนสารเลว คุณมีสิทธิ์อะไรมาโทษฉัน ฉันมีชีวิตรันทด และอนาถมากขนาดนี้ คุณควรจะมีความสุขและภูมิใจมากเลยใช่ไหม!”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของชายหนุ่มเริ่มบูดบึ้งขึ้นมาในทันที เขาเอามือข้างหนึ่งโอบเอวของ ธิชา เพราะกลัวว่าเธอจะสะดุดล้มลงบนพื้น ในขณะที่มืออีกข้างบีบแก้มของเธอ ก่อนจะพูดออกมาอย่างเคร่งขรึม “ลืมตาขึ้นมามองให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้ คุณจะได้เห็นชัด ผมไม่ใช่ธาวิน”

ธิชาไม่ได้ยิน เธอได้ยินแต่เสียงดังของเสียงเพลงภายในบาร์เท่านั้น

เธอร้องไห้ไปด้วย และต่อว่าไปด้วย “ดนัยกฤตแต่งงานกับฉันแต่ไม่ได้รักฉัน เขาแค่…คิดว่าแม่สัตว์เลี้ยงตัวน้อยอย่างฉัน มันน่าสนใจกว่าเท่านั้นเอง ฉันรู้ว่าฉันกับเขาอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตไม่ได้ แต่ว่า…ฉันยังมีประโยชน์ที่จะใช้งานอยู่สินะ ฉันให้เขาทุกอย่างที่ฉันให้ได้แล้ว แม้แต่ลูกฉันก็ยอมมีให้เขา แต่ผลลัพพ์ที่ได้กลับมาล่ะ ฉันท้องได้เพียงหกเดือน เขากับคุณนกก็แอบคบกันแล้ว…ที่จริงแล้ววรรจชนกดูดีมากเลย และโดดเด่นมาก ฉันคงเทียบกับเธอไม่ได้เลย เขาอยู่กับคุณนก … ที่จริงแล้วเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง…”

“ในตอนแรก ฉันไม่เคยคาดหวังว่าเขาจะแต่งงานกับฉัน เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเขาที่เริ่มก่อน แต่ในวันนี้ เขากลับทำลายคำสัญญาที่ให้กับฉันเร็วถึงขนาดนี้”

ธิชา ร้องไห้น้ำตานองหน้าเหมือนเด็ก

เธอเหมือนเด็กที่ถูกแย่งของเล่นอันล้ำค่าไป กำลังร้องไห้งอแงไม่หยุด

ใบหน้าของชายหนุ่มค่อยๆ ขึ้นมา เปลี่ยนจากเศร้าหมองเป็นทุกข์

เขาทำอะไรไม่ถูกและเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้

“ธิชา อย่าร้องไห้เลย มันไม่ใช่ความผิดของคุณ”

ธิชาเหมือนว่าในที่สุดก็มีคนเข้าใจเธอสักที

เธอกอดเอวชายคนนั้นด้วยความโล่งใจ

แล้วเช็ดน้ำมูกและน้ำตาไปที่เสื้อผ้าของเขา

“พี่คะ พี่ก็คิดว่าหนูไม่ผิดใช่ไหมคะ รู้ไหมว่าหนูเกลียดพี่มาก ทั้งที่พี่ก็รักหนู แต่ทำไมถึงยกฉันให้คนอื่น เมื่อก่อนหนูเคยคิดว่าขอแค่พี่ไม่ทำร้ายหนูเพราะความเกลียด ชีวิตของหนูคงจะดีกว่านี้ ตอนที่จากพี่มา ถึงแม้หนูจะเสียใจ แต่ไม่ได้ปวดใจ”

“แต่ดนัยกฤตไม่ดีเท่าพี่ หนูยอมอยู่ข้างพี่แล้วทรมานซึ่งกันและกันไปตลอดชีวิต พี่คะ! พี่คิดว่าถ้าเวลาสามารถย้อนกลับไปได้ มันจะดีแค่ไหนกัน พี่คะ หนูไม่อยากจากไปอีกแล้ว พี่คะ…”