รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 358 ผมจะไปสารภาพกับพี่ใหญ่

คนสองคนที่คุ้นเคยและสนิทที่สุด ก็ห่างเหินกันไปนาน

ร่างกายจึงมักจะไม่คุ้นเคย

แค่ต้องปรับตัวใหม่…

……

สภาพกึ่งเมาของธิชา ทำให้เธอผ่อนคลายมากกว่าปกติมาก

ธเนษฐมีประสบการณ์มามาก เขาหยุดลง และปฏิบัติกับเธอเหมือนเด็กผู้หญิงที่เพิ่งมีอะไรครั้งแรก

ก่อนจะเริ่มปลอบประโลมเธออีกครั้ง จนผ้าปูที่นอนใต้ร่างเธอเปียกชื้นไปหมด

เขาถึงได้สุขสมไปอีกครั้ง—

ธิชายังคงรู้สึกเจ็บอยู่เล็กน้อย

เธอเจ็บจนถึงขั้นร้องไห้ออกมา

ธเนษฐปลอบประโลมเธออีกสักพัก เริ่มแรกมีความสุข แต่ในตอนนี้รู้สึกสงสารเธอมาก

เขาพยุงหน้าท้องอันหนักหน่วงของเธอ แล้วอุ้มเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

ท่ากอดนั้นแนบแน่นยิ่งขึ้นไปอีก

ธิชาเอาแขนโอบไหล่ของเขา แล้วค่อยๆ ชินกับมัน

สิ่งที่ธเนษฐจะไม่มีวันรู้ก็คือ

คงเป็นโชคดีของเขาโดยบังเอิญ

ในช่วงแรกตอนที่ธิชาถูกธาวินครอบครองครั้งแรก เธอไม่สามารถปรับตัวได้ จึงเจ็บปวดมาก

เธอเจ็บจนถึงขั้นร้องไห้ออกมา ธาวินจะอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย ดึงเธอเข้าไปซบอยู่ที่อ้อมกอดของเขา และถ้าเขามีความอดทน เขาจะเกลี้ยกล่อมเธอสักสองสามคำเพื่อปลอบโยนเธอ

เธอปวดหัวและง่วงนอนมาก เธอเกือบจะหลับตาตั้งแต่เริ่ม

มีเพียงพฤติกรรมของเขาที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย

เธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าผู้ชายคนนี้คือพี่ชายที่เธอไว้ใจที่สุดตั้งแต่เด็ก

เธอจะให้ความร่วมมือดังนั้น

…………

ตอนที่ธิชาตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ในโรงแรม ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว และมันก็เลยเวลาแปดโมงเช้ามาแล้วด้วย

พอเธอลืมตาตื่น เธอมักจะเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ แต่มันก็ว่างเปล่า

เห็นได้ชัดว่าโต๊ะข้างเตียงในโรงแรมไม่ใช่โต๊ะเดียวกับที่บ้าน และเธอก็มองไปที่โต๊ะนั้นสักพัก

ความทรงจำเมื่อคืนนี้ไหลย้อนเข้ามาในสมองเหมือนกระแสน้ำ

ทั้งที่เมื่อคืนเธอดื่มแต่เครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ เธอจะเพ้อเจ้อและพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นออกไปได้ยังไงกัน

แล้ว……

เธอจำได้ว่าเห็นธาวิน

ตอนที่เธอมีสติสมบูรณ์ครบ เธอก็ไม่อยากที่จะเปิดเผยความอับอายและความด้อยค่าของเธอต่อหน้าธาวิน

แต่ตอนไม่มีสติเธอกลับพูดหลายอย่างต่อหน้าซึ่งเขาไม่ควรพูดต่อหน้าธาวิน

แล้ว… หลังจากนั้น เธอก็ถูกธาวินพาไปที่โรงแรม

เธอพยายามรวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจายเหล่านี้แทบไม่ติด

แม้แต่ความรู้สึกสุขสม เธอยังจำได้ดี

ธิชารีบยกมือปิดหน้าตัวเองอย่างเขินอาย

แก้มเธอร้อนผ่าว…

ความอับอายในนี้ดูเหมือนจะไม่สามารถลบเลือนไปได้

เธอทำผิดพลาดครั้งใหญ่

ถึงแม้ดนัยกฤตกับวรรจชนกทำผิดก่อน

แต่เธอก็ไม่ควรทำผิดพลาดแบบเดียวกัน

เธอเองก็ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย…

มันเป็นเพียงอารมณ์แปรปรวนชั่วขณะ เธอรู้สึกท้อแท้จนอยากจะหันหลังกลับ

เธอไม่ได้คิดจะกลับไปหาธาวินอีกครั้ง

ตอนที่เธอรู้สึกแย่ที่สุด เธอจึงพยายามคว้าขอนไม้ที่ช่วยชีวิตไว้ได้

เมื่อคนกำลังจะจมน้ำ นอกจากยึดขอนไม้ที่ลอยไว้ ยังมีทางเลือกที่สองอีกเหรอ?

ไม่ว่ายังไง ตอนนี้เธอควรจะรีบหาโทรศัพท์ของเธอและออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

เธอมองไปที่โต๊ะหัวเตียงด้านขวาก็ไม่เจอโทรศัพท์ เธอจึงเอื้อมมือไปผ้าห่มขึ้นทางด้านซ้าย

แล้วฉากต่อไป กลับทำให้เธอตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง

ธิชาตกใจจนตัวสั่น

เธอหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าอกของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว

สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

ใบหน้าของชายหนุ่มเรียบนิ่งมาก

เขาพูดออกมาช้าๆ “คุณกำลังมองหาอะไร กำลังมองหาโทรศัพท์มือถือหรือกระเป๋า โทรศัพท์มือถือผมเอาไปช่วยชาร์จแบตแล้ว”

ธิชาอยู่ในอารมณ์ที่อยากจะต่อสู้ให้ตายกันไปข้าง

เธอทนไม่ได้อีกต่อไป จึงตะโกนใส่เขา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ ธาวินล่ะ!”

ธเนษฐหรี่ตา เขาลำบากดูแลมาทั้งคืน แต่ถูกเข้าใจผิดว่าเป็นชายอื่น แน่นอนว่าเขารู้สึกไม่ชอบใจเอามากๆ

แต่เขาก็หาประโยชน์ได้ระหว่างทางได้แล้ว จึงยอมทนได้

เขากระตุกยิ้มมุมปาก “ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีธาวิน และเมื่อคืนนี้ผมเตือนคุณนับครั้งไม่ถ้วนว่าผมไม่ใช่ธาวิน แต่คุณยืนยันที่จะรั้งตัวผมไว้ และขอให้ผมช่วยคุณออกจากกองไฟ”

เขาค่อยๆ นั่งตัวตรง และรอยยิ้มบนใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็ดูน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ

เขายื่นนิ้วออกไปเพื่อเชยคางของเธอ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณสวยมากขนาดนี้ ผมจะทำใจปฏิเสธลงได้ยังไงกัน”

“… “ธิชารู้สึกปวดหัวมากหลังจากที่เพิ่งตื่นนอน แต่ในเวลานี้เธอรู้สึกว่าสมองของเธอกำลังจะระเบิด

เธอนวดขมับของเธออย่างแรง และพูดอย่างเรียบนิ่ง “เป็นไปไม่ได้ฉันไม่มีทางเข้าใจผิดว่าคุณคือธาวินแน่ๆ ธเนษฐคุณนี่มัน… คุณนี่มันหน้าด้านไร้ยางอายที่สุด!”

สีหน้าของธเนษฐเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาหรี่ตาลง และทันใดนั้นก็เหยียดแขนขึ้นเพื่อกดธิชาลงกับเตียง ตอนที่เธอพยายามจะลุกขึ้น

เขาบีบไหล่เปล่าของเธอและกดเธอไว้ใต้ร่างเขา

ธิชาเต็มไปด้วยความกลัว และคอยระวังตัวก่อนจะถาม “คุณคิดจะทำอะไร คุณทำแบบนี้กับพี่สะใภ้ของตัวเองไม่รู้สึกผิดบาปบ้างหรือไง คุณอยากตายมาเลยหรือไง”

สายตาธเนษฐนั้นดูอันตรายเล็กน้อย สีหน้าของเขาเย็นชา เขาไม่รู้ว่าเธอทำให้เขาโกรธหรือเปล่า

เขาแอบใช้กำลัง แล้วดึงผ้าห่มออกจากร่างเธอ

โดยไม่คำนึงถึงการต่อต้านของธิชา แล้วจับแขนขาของเธอไว้แน่น

ทำให้เธอขยับไม่ได้

สีหน้าของธิชามีแต่ความอัปยศ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวลกับเรื่องทั้งหมดนี้

เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ผมจะพูดแค่ครั้งเดียว เมื่อคืนทุกอย่างเป็นของคุณที่ยินยอมเอง คุณมีความสุขที่ได้นอนกับผม ผมไม่สนหรอกว่าคุณจะเข้าใจผิดว่าเป็นใคร แต่ผมไม่เคยบังคับจิตใจคุณ ธิชา เป็นคุณที่ยินยอมเอง คุณช่วยจำไว้ด้วย เป็นคุณที่รู้เรื่องของพี่ชายผมกับวรรจชนก แล้วโกรธจนไปดื่มเหล้าที่บาร์ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนผมต้องยอมรับผิดครึ่งหนึ่ง แต่คุณเองก็มีความผิด เราทั้งสองต่างก็ผิด”

ดวงตาของธิชาเบิกกว้าง หน้าอกของเธอสั่นอย่างรุนแรงเพราะอารมณ์โกรธของเธอ

ตอนที่เธอตื่นขึ้นมาแล้วนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้…

ตามสัญชาตญาณแล้วเธออยากปิดเรื่องนี้ไว้

เธออยากจะทำเหมือนเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ยังไงอีกฝ่ายก็คือธาวิน

ธาวินแต่งงาน มีภรรยาแล้ว และภรรยาของเขาก็กำลังตั้งท้องลูกของเขาด้วย

ที่ตระกูลธนาภูวนัตถ์เขายังมีงานที่ต้องทำอีกมากมายหลายเรื่อง

ในสถานการณ์ปัจจุบันยังจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก

เขาก็คงเป็นเหมือนกับเธอ หวังว่าจะไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ธาวินน่าจะตกลงร่วมมือกับเธอเพื่อปกปิดเรื่องนี้

ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถึงแม้เธอจะตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่กลัว

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้คือความจริงที่ยอมรับไม่ได้

เมื่อคืนนี้คนที่มีอะไรกับเธอไม่ใช่ธาวิน … แต่เป็นธเนษฐ

เขาเป็นหนึ่งในผู้ชายที่ไม่ควรจะอยู่กับเธอมากที่สุดในโลก

เธอเริ่มหวาดหวั่นขึ้นมาแล้ว

ธเนษฐแสดงความสนใจในตัวเธอมานานแล้ว

เขาอาจใช้โอกาสนี้เพื่อประกาศเรื่องนี้ให้ทุกคนได้รู้

ถ้าอย่างนั้น… ชีวิตแต่งงานของเธอจะต้องจบลงแน่ๆ

ธิชาเบิกตาโต และน้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว…

การกระทำของธเนษฐเบาลง เหมือนเขากลัวว่าจะทำร้ายเธอ

เขาหน้าบึ้ง เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียดว่า “คุณร้องไห้ทำไม”

เธอส่ายหัวและพูดด้วยเสียงเบาหวิวว่า “เป็นไปไม่ได้…คุณโกหกฉัน เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะยอมมีอะไรกับคุณโดยสมัครใจ ธเนษฐ…เมื่อคืนนี้ฉันไม่ได้ดื่มเหล้าที่บาร์ ฉัน ไม่ได้ดื่มอะไรที่มีแอลกอฮอล์เลย ดื่ม… คุณวางยาฉันแล้วข่มขืน จะต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะนึกว่าคุณเป็นธาวินได้ยังไงกัน … คุณทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน ฉันเป็นพี่สะใภ้ของคุณนะ เป็นพี่สะใภ้ที่กำลังท้อง แม้แต่คนท้องคุณก็ยัง…”

สีหน้าของธเนษฐเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

เขาพูดอย่างเย็นชา “คุณอย่าหลอกตัวเองเลย ผมข่มขืนคุณ ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!”

ธิชาร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพูดกับตัวเองอย่างสิ้นหวังและสิ้นไร้หนทาง “ฉันไม่ได้หลอกตัวเอง ต้องเป็นคุณแน่ๆ ธเนษฐ คุณมันคนเลว ที่ไม่มีจริยธรรมของมนุษย์ ทำไมคุณไม่ไปตายซะ!”

ทั้งๆ ที่ธเนษฐแอบชอบผู้หญิงคนนี้อย่างเงียบๆ มาได้ระยะหนึ่งแล้ว

หลังจากมีความสัมพันธ์แนบชิดกันแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกสงสารเธอมากขึ้น แม้แต่ช่วงไม่กี่ชั่วโมงที่เธอนอนหลับ เขาเแทบจะไม่ได้นอนหลับเลย

ในสมองเอาแต่คิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะจัดการความสัมพันธ์ในครั้งนี้ยังไงดี

เขาคิดว่าจะยอมรับความผิดทั้งหมด และสารภาพกับพี่ชายไปตรงๆ

ถ้าเธอไม่ได้ท้อง ปัญหาคงคลี่คลายได้ง่ายกว่านี้

เขารู้ว่าเด็กคนนี้มีความสำคัญต่อธิชามากแค่ไหน

ธิชาจะคำนึงถึงการมีอยู่ของเด็กก่อนสิ่งอื่นใดอย่างแน่นอน

เป็นไปได้ยากที่เธอจะเลิกกับพี่ใหญ่แล้วมาอยู่กับเขาแทน

ถึงแม้เธอจะรู้ ว่าพี่ชายคงให้ชีวิตการแต่งงานที่มั่นคงและมีความสุขกับเธอไม่ได้

แม้แต่ชีวิตที่สงบสุขพี่ชายก็ให้กับเธอไม่ได้

เขาคิดทบทวนอยู่นานหลายชั่วโมง เดิมทีเขาคิดวิธีแก้ไขหลาย ๆ วิธิไว้ให้กับเธอ รอให้เธอตื่นแล้วให้เธอตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง

แต่ว่าผู้หญิงที่โง่เขลาคนนี้อ้าปากก็เอาแต่ด่าเขาเท่านั้น

ธเนษฐเริ่มโมโหเล็กน้อย เขาหยิกแก้มของเธอด้วยรอยยิ้มกัดฟันและพูดอย่างประชดประชัน “ตอนนี้รู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้วด่าผมใหญ่เลยนะ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าคนเลวที่ไม่มีจรรยาบรรณของมนุษย์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วทำคุณมีความสุขมาก คุณรู้ไหมว่าตอนอยู่บนเตียงด้วยกันคุณไม่มีท่าทีของคนท้องเลย คุณลองคิดดูว่าคุณหน้าด้านมากแค่ไหน เอาแต่ร้องขอให้ผมทำแรงๆ ผมน่าจะอัดคลิปวิดีโอเอาไว้!”

ธิชาเบิกตากว้าง เธอเอื้อมมือออกไปผลักเขาอย่างแรง

เธอยกมือปิดหน้า แล้วร้องไห้อย่างหนัก…

สาเหตุที่เธอร้องไห้ไม่ใช่เพราะโกรธ

ไม่ใช่เพราะโกรธที่ ผู้ชายสารเลวอย่างธเนษฐ พูดจาดูถูก ทำให้เธออับอายขายหน้า

แต่เป็นเพราะเธอจำได้…

ตามคำบรรยายของธเนษฐทำให้เธอค่อยๆ จำรายละเอียดพวกนั้นได้…

เธอเป็นผู้หญิงไร้ยางอายเหมือนที่ธเนษฐพูดไว้

แต่เรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของเธอคนเดียวจริงๆ เหรอ?

ถ้าหากไม่ใช่เพราะดนัยกฤตกับคู่รักเก่าของเขามีความสุขกันโดยไม่คำนึงถึงเธอที่กำลังตั้งท้องอยู่ เธอจะเสียการสติ จนทำในสิ่งที่ผิดจรรยาบรรณแบบนี้ได้ยังไงกัน

เธอไม่เคยคิดสักนิดเลย ไม่เคยคิดจะทรยศต่อการแต่งงาน

ถึงแม้เธอจะเห็นทั้งรูปภาพและวิดีโอที่นักสืบเอกชนส่งมาให้ด้วยตาของเธอเอง

เธอมั่นใจเลยว่า ดนัยกฤตไปค้างคืนกับผู้หญิงคนนั้นที่คอนโดของเธอ

เธอไม่เคยคิดแค้นที่เขาทรยศเธอ

แต่สุดท้ายก็ยังคงเกิดขึ้นจนได้

ไม่สามารถย้อนกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว

ธเนษฐถูกสีหน้าเศร้าเสียใจของธิชาทำให้รู้สึกหงุดหงิดและเริ่มเป็นห่วงมากขึ้นเรื่อย ๆ

เขาจับมือเธออย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนจะยอมอ่อนให้เธอ และรีบพูดปลอบโยนเธอ “ผมผิดไปแล้ว ธิชา ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ ฉันผิดเอง คุณคิดซะว่าผมไม่ได้พูดอะไร! เมื่อคืนเป็นความผิดของผมเอง เป็นผมที่ฉวยโอกาสฉวยโอกาส เป็นผมที่อยากมีอะไรกับคุณมานานแล้ว ดังนั้นเมื่อคืนผมก็เลยฉวยโอกาส”

มือที่ปิดหน้าของธิชาอยู่ในที่สุดก็ปล่อยออกมาสักที

เธอผลักเขาออกไป และยืนขึ้นโดยไม่พูดอะไร

เธอหยิบชุดที่ยับยู่ยี่ของเธอขึ้นมาจากพื้นพรม

ค่อย ๆ สวมใส่ชุดด้วยมือที่สั่นเทา

ธเนษฐมองเธอหันหลังใส่เสื้อผ้า

สุดท้ายก็พูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ธิชา ผมจะไปสารภาพกับพี่ชายของผม คุณอยู่กับผม ตกลงไหม?”