รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 359 ฉันตายแน่ๆ เขาจะต้องหย่ากันกับฉันแน่ ……

ธิชาที่ยืนหันหลังให้เขาชะงักไปทันที

การเคลื่อนไหวในมือของเธอเชื่องช้าไปสักพัก ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ

ในที่สุดเธอก็ใส่เสื้อผ้าจนเสร็จ

หลังจากเธอเดินออกไปสองสามก้าว ในสมองมีภาพเหตุการณ์ยุ่งเหยิงพวกนั้นปรากฏขึ้นในสมองของเธอไม่หยุด

นี่เธอ… มีอะไรกับน้องชายของดนัยกฤตไปแล้วจริงๆ เหรอ

ธิชากำหมัดไว้แน่น

เธอรู้ดีว่าเสื้อผ้าบางชุดถ้าถอดออกแล้ว ก็ไม่สามารถใส่กลับเข้ามาได้อีก

แต่ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้…

ธเนษฐดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ได้ง่ายๆ

เธออยากขอให้ธเนษฐแสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น และช่วยเธอปิดเรื่องนี้ไว้ แต่เขาจะเห็นด้วยเหรอ

จากความเข้าใจของธิชาที่มีต่อเขา เธอรู้สึกว่าความเป็นไปได้นั้นจะมีน้อยมาก

การถูกเขาลากลงไปในขุมนรกแห่งการผิดศีลธรรม ถือเป็นเรื่องน่าละอายสำหรับเธอ

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขาจะไม่ปล่อยเขาไปง่ายๆ

ทำไมเธอต้องลดความนับถือตนเองและขอร้องเขา

ธิชาไม่อยากคุยกับเขาอีก เธออยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ธเนษฐหยุดนิ่งอยู่กับที่ และไม่ส่งเสียงห้าม

แต่แล้วเขาก็รีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วรีบเดินเท้าเปล่าไปข้างหน้าเพื่อคว้าเธอไว้

สีหน้าของเขาบูดบึ้ง น้ำเสียงก็แหบแห้ง “คุณคิดจะทำอะไร จะไปจากที่นี่หรือไง คุณไม่ลองไปส่องกระจกดูก่อน คุณจะกลับไปที่คฤหาสน์ในสถาพนี้หรือไง คุณอยากจะทำให้พี่ชายของผมโกรธ โกรธแล้วใช้ปืนยิงคุณตายด้วยนัดเดียวใช่ไหม!”

แววตาตาของธิชาเต็มไปด้วยความสับสน

ธเนษฐพูดข้างหูของเธอเป็นเวลานาน ก่อนที่เธอจะมีปฏิกิริยาหลุดออกจากในภวังค์

เธอมองเขาอย่างเหม่อลอย และพูดเสียงอ่อน “ฉันไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงค่ะ… ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นคุณหรือธาวิน ฉันก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ฉันแค่ แค่ดื่มจนเมา ฉันไม่รู้ว่าทำไมสวรรค์ถึงใจร้ายกับฉันแบบนี้ ฉันเสียใจมากจริงๆ แต่เรื่องมันเกิดขึ้นไปแล้ว เป็นฉันเองที่ทำลายชีวิตการแต่งงานของตัวเอง… ฉันสำนึกผิดแล้ว แต่จะทำยังไงได้ล่ะ คุณจะปล่อยฉันไปเหรอ ดนัยกฤตจะยอมปล่อยฉันไปเหรอ ฉันรู้ว่าทุกอย่างจบแล้ว แต่…แต่ฉันแค่สงสารลูกสาวของฉัน…เธอจะทำยังไงดี ฉันกลัวมากจริงๆ …”

สีหน้าของธเนษฐดูซับซ้อนมาก อารมณ์ที่ปรากฏในแววตาดูสับสนงุนงงและควบคุมอารมณ์

เขารู้ว่านี่อาจเป็นโอกาสเดียวของเขาที่จะได้เธอมา

เขาไม่อยากปล่อยไปง่ายๆ

แต่เขาก็ไม่อยากเห็นสีหน้าเศร้าเสียใจของธิชา

ธิชาร้องไห้ออกมาต่อหน้าเขา

เขาอยากปลอบใจเธอ

แต่เขาไม่อยากผลักเธอออกไปด้วยมือของตัวเอง

ที่สำคัญเขารู้ด

ถึงแม้ตอนนี้สำหรับเธอแล้ว การหย่ากับพี่ชายเขาเป็นเรื่องที่เจ็บปวดมาก

แต่ถ้ามองถึงอนาคต นี่ถือเป็นเรื่องนี้ดีสำหรับเธอมาก

มีหลายอย่างที่พี่ชายของเขาให้เธอไม่ได้

แต่ตนเองให้เธอได้

สุดท้ายธเนษฐก็พูดไม่ออก

เขาลูบหลังเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ใจเย็นก่อน เรื่องราวมันยังไม่ถึงขึ้นแก้ไขไม่ได้ คุณต้องจำไว้ว่าคุณมีลูกอยูในท้อง อย่าให้อารมณ์ของคุณไปร้ายลูกสาวของคุณ ถ้าคุณทำร้ายเธอ ลูกสาวคุณถึงจะสงสารจริงๆ”

ดวงตาของธิชาเต็มไปด้วยความงุนงง แต่ในเวลานี้ก็ธเนษฐเองก็มึนงงเช่นกัน

เขาลูบหลังเธอ ก่อนจะพูดปลอบ “คุณไปอาบน้ำก่อน ฉันจะให้รูมเซอร์วิสนำอาหารเช้ามาให้ แล้วผมจะพาคุณกลับหลังทานอาหารเสร็จ ตกลงไหม”

น้ำเสียงอ่อนโยนของธเนษฐดูเหมือนจะขอความเห็นชอบจากเธอ

แต่ธิชารู้ดี

เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

ถ้าเธอไม่ไปอาบน้ำ เธอคงจะไม่มีวันได้กลับไป

เธอจะกลับไปหาดนัยกฤตด้วยสภาพทรุดโทรมแบบนี้ได้ยังไงกัน

เธอจะแสร้งทำหน้าที่เป็นคุณนายตระกูลภักดิภูมิเมธีต่อไป

……

ธิชาเดินไปทางห้องน้ำ

ธเนษฐลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามหลังไปสามสองก้าว “คุณถอดเสื้อผ้าออกก่อน เดี๋ยวผมจะให้พนักงานโรงแรมรีดให้ก่อนจะใส่”

ใบหน้าของหญิงสาวตัวเล็กยังคงนิ่งเฉย

แต่เธอก็ยังทำตามที่เขาพูด

เธอเข้าไปในห้องน้ำและถอดชุดกระโปรงของเธอ แล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ก่อนจะถอดเสื้อผ้าของเธอ

ในขณะที่ธิชากำลังอาบน้ำ เขาเรียกพนักงานโรงแรมให้มาเอาเสื้อผ้าของธิชาออกไปทำความสะอาด

ธิชายืนอยู่หน้ากระจกในห้องอาบน้ำด้วยสีหน้าตกละลึง

มีร่องรอยทั่วหน้าอก เอว และหน้าท้องของเธอ

ถึงแม้ร่องรอยจะไม่เด่นชัดมาก แต่เป็นรอยที่เกิดจากการดูดเม้ม คงไม่สามารถเลือนหายไปได้ในระยะเวลาอันสั้นนี้แน่นอน

ธิชาเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอเปลี่ยนจากอยากกลับไปให้เร็วที่สุด เป็นยังไม่กล้าที่จะกลับไป

เธอกลัวว่าเธอจะไม่สามารถซ่อนร่องรอยพวกนี้จากสายตาของดนัยกฤตไม่ได้

ฉันยิ่งกลัวว่าดนัยกฤตจะจับได้

ดนัยกฤตไม่ปล่อยเธอไว้แน่…

เขาเคยพูดไว้

ถ้าเธอสกปรก เขาคงไม่ต้องการเธออีก

ความทรงจำของธิชากลับไปถึงช่วงเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

การทะเลาะวิวาทครั้งนั้นเกิดขึ้นจากธาวิน

ธาวินลากเธอเข้าไปในห้องน้ำของศูนย์การเรียนรู้การบำรุงครรภ์ เขาเกิดมีอารมณ์ขึ้นมา จึงทำอะไรที่ไม่ดีไม่งามไป

หลังจากที่ดนัยกฤตรู้เรื่องเข้า เขาก็โกรธมาก

ธิชาร้อนใจมาก เธอต้องง้อเขาอยู่นานมาก

ถึงจะผ่านไปนานมากแล้ว แต่เขาก็ยังไม่หายโกรธ

ช่วงนั้นเขาไม่ยอมกลับมาบ้านเลยเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

จนสุดท้ายเป็นเธอเองที่ต้องรวบรวมความกล้าไปลากเขากลับมาจากบ้านของอี๊ฟ

หลังจากครั้งนั้น ในใจของเธอจึงมั่นใจ

เพราะเธอเชื่อมั่นว่าเธอกับธาวินไม่มีอะไรกันแล้ว

และรู้สึกว่าตัวตนของธาวิน ไม่สามารถรบกวนชีวิตการแต่งงานและความรักของเธอกับดนัยกฤตได้อีก

ดังนั้นเธอจึงไม่กังวลว่าดนัยกฤตจะไม่ต้องการเธอเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้

เธอรู้ว่าเขาแค่อยากระบายอารมณ์

รอเขาหายโกรธ ก็จะดีเอง

แต่ครั้งนี้…

ธิชารู้สึกว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะแก้ตัวได้อีกแล้ว

……

เธอเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วยเท้าเปล่า

ชำระล้างตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยน้ำอุ่น

เธอใช้ครีมอาบน้ำจำนวนมาก จนห้องอาบน้ำทั้งห้องก็มีกลิ่นหอมของครีมอาบน้ำไปหมด

แต่ร่องรอยบนร่างกายของเธอ ทำยังไงก็ลบไม่ออกสักที

เธอยังรู้สึกว่า… ร่างกายของเธอยังมีกลิ่นของธเนษฐติดอยู่

ดนัยกฤตสนิทกับ ธเนษฐมากแค่ไหน

ขอแค่เธอกลับไป แล้วยืนอยู่ตรงหน้าดนัยกฤต ความลับนี้จะต้องถูกเปิดเผย ถูกจับได้แน่ๆ ธิชาอาบน้ำล้างตัวเป็นเวลานาน เธอพบว่าไม่ว่าจะล้างยังไงเธอก็ไม่สะอาดอีกต่อไปแล้ว

แต่เธอไม่อยากยอมรับ

เธออดทนมาได้ตั้งนาน

แม้แต่ลูกก็ท้องได้หกเดือนแล้ว

เธอไม่อยากให้ความผิดพลาดนี้ทำลายชีวิตการแต่งงานของเธอไป

ธิชาใกล้จะบ้าเต็มทนแล้ว

เธอจมดิ่งเข้าสู่ภวังค์ความคิดที่อยากจะลบร่องรอยยังไงก็ลบไม่ออก

……

เธอไม่รู้ว่าเธอตัวเองใช้เวลาอาบน้ำนานแค่ไหนแล้ว

หลังจากนั้นไม่นานฉันก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองลืมทำเรื่องที่สำคัญที่สุดไป

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าตอนเธอลุกขึ้นจากเตียงมีของเหลวไหลลงมาระหว่างต้นขาของเธอ

ตอนนี้อาบน้ำจนสะอาดแล้ว แต่ของข้างในยังไม่ได้ล้างมันออกมาเลย

ธิชาก้มหน้า และพยายามทำความสะอาดตรงจุดซ่อนเร้น

เธอทำไม่เก่ง

ตอนอยู่กับดนัยกฤตเขาจะช่วยเธอทำความสะอาดก่อนนอนเสมอ

ธเนษฐไม่เพียงแต่ทำเรื่องเลวทราม แต่เขายังไม่ได้สวมถุงยางอนามัยอีกด้วย

เขาคงจงใจทำแบบนี้

เพราะรู้ว่าเธอกำลังท้อง จะไม่เกิดเรื่อง เขาก็ยิ่งใจกล้ามากขึ้น

ธิชารอให้สิ่งนั้นไหลออกมาอยู่นาน แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันยังไม่สะอาด

ทันใดนั้นเอง เธอก็กระแทกหัวฝักบัวลงไปอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็ปิดปากและร้องไห้

ธเนษฐได้ยินเสียงดังออกมาถึงข้างนอก

ในใจเริ่มเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะสะดุดล้ม

พอคิดได้ว่าท้องของเธอใหญ่มาก เขาจึงยิ่งเป็นห่วง

เขาเคาะประตูห้องน้ำระรัว ก่อนจะบุกเข้าไปโดยตรง

ธิชาขดตัวนั่งอยู่บนพื้นห้องอาบน้ำ

เขานึกว่าเธอลื่นล้มจริงๆ จึงรีบไปเปิดประตูและอุ้มเธอขึ้นมา

“ลื่นล้มใช่ไหม ทำไมโตขนาดนี้แล้วยังไม่ระมัดระวังตัวอีก! เจ็บตรงไหนไหม ไปหาหมอดีไหม?”

ธเนษฐร้อนใจจนพูดไม่หยุด

ธิชาไม่แยแส เอาแต่ร้องไห้เงียบๆ ไม่หยุด

ชายหนุ่มตรวจสอบร่างกายของเธอเล็กน้อย พอเห็นว่าไม่มีบาดแผลอะไรบริเวณผิวหนัง

และไม่มีท่าทางว่าเด็กในท้องจะเป็นอันตราย คงถือว่าโชคดีมาก

เขาวางธิชาลงบนพื้น

หลังจากที่เธอยืนนิ่ง ในปากก็พูดพึมพำไม่หยุดว่า “ฉันจะล้างยังไงก็ไม่มีวันสะอาดอีกแล้ว… ดนัยกฤตต้องไม่ยกโทษให้ฉันแน่ๆ ไม่มีหน้าจะขอให้เขายกโทษให้ด้วย ไม่เหลือแล้ว… เขา จะต้องหย่ากับฉันแน่ๆ เลย ลูกสาวของฉันยัง ยังไม่ทันได้เกิด ก็ไม่มีพ่อแล้ว”

ธเนษฐรู้สึกหงุดหงิดกับเสียงของเธอมาก มันหดหู่เหมือนเธอกำลังจะตาย

เขาอยากจะถามเธอว่าเธออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่ชายของเขาเลยเหรอ?

ธิชาถอยห่างจากเขา ท่าทางเหมือนคนไร้วิญญาณ เธอหยิบฝักบัวขึ้นมา และฉีดระหว่างขาของเธออย่างบ้าคลั่ง

ธเนษฐรีบห้ามเธอไว้ “คุณทำร้ายตัวเองแบบนี้ไปทำไม บ้าไปแล้วเหรอ?”