รักลิมิเต็ดของคุณชายเลอค่า - บทที่ 360 ท่านสอง ช่วยปิดไว้เป็นความลับด้วยนะคะ

ธเนษฐกลัวว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บจริงๆ

หญิงตั้งครรภ์ที่อายุครรภ์ได้หกเดือน … จะทำเป็นล้อเล่นไม่ได้เด็ดขาด

ฝักบัวในมือของธิชาถูกเขาแย่งชิงไป

ใบหน้าของเขาเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ

ท่าทีของเธอดูหงุดหงิดและสิ้นหวังมาก

เธอพูดพึมพำ “บาดเจ็บก็ช่างเถอะ ยังไงฉันก็สกปรกแล้ว ดนัยกฤตไม่ยกโทษให้ฉันแน่ เขาจะต้องหย่ากับฉันแน่นอน…”

ธเนษฐเพิ่งรู้ถึงเหตุผลว่าทำไมเธอถึงอาละวาดแบบนี้

ใบหน้าของเขาบึ้งตึง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือข้างหนึ่งจับฝักบัวไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งยกขาข้างหนึ่งของธิชาขึ้น

ธิชาโอนเอียงใกล้จะล้ม เขารีบยืดตัวขึ้นมา “จับผมไว้ให้แน่น วางมือลงบนไหล่ผม”

ธิชางุนงงอยู่นานกว่าจะเข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไร

ปฏิกิริยาตอบโต้ของธิชาช้ามาก แต่เพราะน้ำหนักทำให้เธอไม่สามารถยืนด้วยขาข้างเดียวได้ เธอจึงจำเป็นต้องวางมือไว้บนไหล่ของอีกฝ่าย

ชายหนุ่มพูดเสียงทุ้ม “ยืนดีๆ เดี๋ยวผมจะจัดการเอง”

ธิชางุนงงไปสักพัก ไม่จะเข้าใจว่าเขาคิดจะทำอะไร

พอเธอได้สติกลับมา ใบหน้าจึงเริ่มแดงก่ำ และดูเหมือนจะต่อต้านอยู่บ้าง

ธเนษฐพูดตำหนิ “อย่าขยับ คุณอยากให้มีของของผมติดไปด้วยหรือไง ใกล้จะเสร็จแล้ว อยู่นิ่งๆ”

เขาจัดการค่อนข้างเร็ว ก่อนจะปล่อยตัวเธอหลังจากทำความสะอาดเสร็จ และไม่แตะเนื้อต้องตัวเธออีก

ธิชาปรับอารมณ์จากก่อนหน้าที่ไร้จิตวิญญาณพอจะมีสติมากขึ้น

ธเนษฐถึงขั้นบุกเข้ามาจริงๆ

เธอไม่รู้จักผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย

เธอรู้สึกอึดอัดโดยธรรมชาติ แต่เธอไม่สามารถปกปิดอะไรได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเอื้อมมือไปปิดหน้าตัวเองไว้

ธิชาเดิมทีต้องการบังคับตัวเองให้สงบลง

ในเมื่อมันเกิดขึ้นไปแล้ว และตอนนี้เธอควรสงบสติอารมณ์และเจรจากับผู้ชายคนนี้ให้รู้เรื่อง

การเจรจาหาวิธีแก้ปัญหาที่เหมาะสมคือสิ่งที่ควรทำที่สุดในตอนนี้

แต่สุดท้ายเธอก็ยังร้องไห้ออกมาอยู่ดี…

เธอดูเหมือนเด็กน้อยที่เคยถูกรังแก

เธอเอื้อมมือออกไปและลูบหน้าท้องของตัวเอง

ธเนษฐจับข้อมือของเธอไว้อย่างรวดเร็ว และอดไม่ได้ที่จะตำหนิเธอ “คุณใจเย็นๆ บ้างได้ไหม ธิชา! คุณจะได้เป็นแม่คนเร็วๆ นี้แล้วนะ หยุดทำตัวเหมือนเด็กได้แล้ว!”

ธิชาหัวเราะและพูดเสียงเย็น “แม่? ฉันจะไม่เป็นแม่แล้ว … นี่เป็นความผิดพลาดที่ไม่สามารถย้อนกลับไปได้แล้ว ดนัยกฤตจะไม่มีวันให้อภัยฉัน เขาจะต้องขอหย่ากับฉัน และฉันไม่คิดจะคลอดเด็กคนนี้ออกมา ฉันจะไปเอาเด็กออก…”

ดวงตาของธเนษฐเริ่มดุร้ายขึ้น

ธิชาที่เขารู้จัก ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เธอก็มีเหตุผลและมีสติ

แม้จะอายุน้อย แต่ก็มีประสบการณ์มากมาย และไม่ใช่เด็กสาวไร้สมอง

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเธอในตอนนี้กลับชอบตีโพยตีพายไปก่อนแบบนี้

สีหน้าของเขาเย็นชา เขาเชยคางของเธอขึ้นมา แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “ผมไม่สนหรอกว่าดนัยกฤตจะหย่ากับคุณจริงๆ ไหม หลังจากที่เขารู้เรื่องนี้ กับแค่การหย่าร้างจะทำให้คุณตายเลยหรือไง การแต่งงานของคุณกับเขาดีกว่า สำคัญกว่าลูกสาวของคุณหรือไง คุณมีสามัญสำนึกบ้างไหม อายุครรภ์เดือนแล้ว จะทำแท้งได้ยังไง แม้แต่ชีวิตของตัวเองก็ไม่เอาแล้วใช่ไหม?”

ธิชาถูกบีบที่คาง จนถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น

มีเพียงความว่างเปล่าในดวงตาของเธอ และหมอกควันสีขาวจาง ๆ ปกคลุมอยู่

“คุณไม่เข้าใจ… ดนัยกฤตบอกว่าถ้าฉันหักหลังเขา เขาจะไม่ต้องการฉันอีก แต่เขาจะขโมยลูกของฉันไป เขาจะทำให้ฉันไม่สามารถเก็บอะไรไว้ได้ ฉันไม่อยากแยกจากลูกสาวของฉัน ฉันคงทนไม่ได้ ดังนั้นทางเลือกเดียวคือไม่ให้กำเนิดเธอ…”

น้ำตาของเธอไหลนอง มีบางส่วนก็ตกลงมาบนมือของเขา

เขาถูกน้ำตาของเธอลวกผิว มือของเขาสั่นเทา ก่อนจะปล่อยมือของเธอลง

ใบหน้าของเขาแข็งทื่อ น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าวเล็กน้อย และเขาถามเธอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น “คุณบอกได้ไหมว่าคุณกลัวอะไรกันแน่ คุณกลัวที่จะสูญเสียลูกสาวของคุณไปหรือกลัวที่จะสูญเสียดนัยกฤตไปกันแน่”

เขาหยุดไปเล็กน้อยแล้วพูดต่อ: “หรือคุณกลัวที่จะสูญเสียชีวิตการแต่งงานในปัจจุบันของคุณไป คุณกลัวว่าคุณจะไม่เหลืออะไรเลย”

ธิชามองหน้าเขาด้วยสายตาว่างเปล่าแล้วส่ายหน้าไปมา “ฉันไม่รู้ ฉันกลัวไปหมดทุกอย่าง คุณไม่เข้าใจฉันหรอก คุณไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหนที่ฉันมาถึงจุดนี้ได้ คุณไม่เข้าใจว่าฉันต้องจากคนที่ฉันรักมาสิบกว่าปี แล้วต้องมายอมรับผู้ชายอีกคนฉันต้องทุ่มเทอะไรไปบ้าง ฉันอุตส่าห์อย่างทุกวันนี้ได้ มีชีวิตการแต่งงาน มีสามี มีลูกสาว สำหรับฉันแล้วพวกเขาสำคัญมากแค่ไหน สำหรับฉันแล้วขอแค่เป็นเรื่องของพวกเขาล้วนแต่สำคัญทั้งนั้น ฉันไม่อยากสูญเสียพวกเขาไป แต่ฉันถูกขีดชะตาไว้แล้วว่าต้องสูญเสียพวกเขาไป…”

ชายหนุ่มแตะผมที่เปียกชื้นของเธอและถามออกมาทีละคำ “คุณรักดนัยกฤตไหม?”

รูม่านตาของธิชาเบิกกว้าง ก่อนที่น้ำตาจะพรั่งพรูลงมาอีกรอบ

เธอพยักหน้า “ฉันไม่อยากเสียเขาไป…”

เขายิ้มเยาะ “ถึงแม้คุณจะรู้ว่าเขาอาจไม่เคยเป็นของคุณคนเดียว และแม้แต่ลูกๆ ของพวกคุณยังถูกเขาเอามาให้เขาใช้ในด้านธุรกิจ คุณก็จะทนยอม เพื่อรักษาสถานะการแต่งงานนี้ไว้ แต่กลับไม่ยอมเลือกผม ถูกต้องไหม”

ธิชามองมาที่เขา ดวงตาของเธอว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อยๆ

ทันใดนั้นเองธเนษฐก็หลับตาลง ขมวดคิ้วแน่น ราวกับว่าเขาพยายามอดทนอย่างสุดความสามารถ

สักพักเขาก็ลืมตาขึ้น วางมือข้างหนึ่งไว้ตรงท้ายทอยของธิชา ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามา แล้วจูบริมฝีปากของเธอ

ธิชาสะดุ้งเล็กน้อย แต่คงเพราะยังงุนงง จึงตั้งสติไม่ทัน

เสียงของเขาแหบพร่า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ผมอาจจะช่วยให้คุณรักษาชีวิตการแต่งงานในปัจจุบันของคุณไว้ได้ แต่ผมไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่สามารถลองดูได้ คุณแน่ใจนะว่าคุณจะไม่รู้สึกเสียใจทีหลัง?”

ธิชาตกใจที่ถูกเขาใช้น้ำเสียงเคร่งขรึมและจริงจังพูดด้วย

เธอยกมือผลักหน้าอกของเขาเกือบจะในทันที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดว่า “อย่ามาขู่ฉันเลย … ฉันไม่อยากถูกขู่อีกต่อไปแล้ว ถ้าคุณต้องการจะพูดว่า… เงื่อนไขที่ช่วยเก็บความลับเรื่องนี้ไม่ให้พี่ชายคุณรู้ เงื่อนไขคือให้ฉันแอบไปมีอะไรกับคุณลับหลังพี่ชายคุณ ฉันขอปฏิเสธ ฉันไม่เอา ไม่ยอมรับ ถ้าแบบนั้นฉันยอมสารภาพกับพี่ชายคุณไปเลยดีกว่า”

เธอพยายามผลักเขาออกไปสุดแรง

สีหน้าของธเนษฐน่ากลัวมากขึ้นเรื่อยๆ

เธอพยายามอย่างหนัก แต่ก็ไม่สามารถผลักเขาออกไปได้

เธอยังไม่ลืมว่าชายคนนี้นิสัยยังไง…

ตอนที่เขาส่งเธอขึ้นไปบนเรือยอทช์ แล้วให้เธอที่กำลังท้องใหญ่ไปปรนนิบัติผู้ชายสี่คนนั้นทำเอาเธอก็เกือบจะ…

พอเห็นแววตาแข็งกร้าวของเขาเธอยิ่งหวาดกลัว

เธอตัวสั่นและร้องไห้ออกมา “ได้โปรด ปล่อยฉันไปเถอะ ปล่อยฉันไป ฉันไม่ชอบคุณเลย คุณบังคับฉันไปให้ได้อะไร… ฉันไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณ! คุณยังจำได้ไหมว่าเกือบส่งฉันไปให้ผู้ชายพวกนั้นปู้ยี่ปู้ยำ ธเนษฐคุณไม่ได้ชอบฉันหรอก… คุณแค่นึกสนุกขึ้นมา ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง…”

ธิชาไม่รู้ว่าปฏิกิริยาของเธอจะทำให้เขาโกรธมากแค่ไหน

บรรยากาศรอบตัวธเนษฐเย็นยะเยือก ร่างกายของเขารู้สึกหนาวเหน็บ ราวกับว่าจะกลืนเธอเข้าไป

ทันใดนั้นเอง เขาก็พ่นลมหายใจเย็นออกมา เขาเอื้อมมือไปบีบหน้าอกอวบของเธอ และบีบคลึงอย่างหยาบคาย “ในสายตาของคุณ ผมเป็นแค่คนเลวที่เอาแต่บังคับจิตใจคุณสินะ?!”

ธิชา ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “ไม่นะ ปล่อยฉันไปเถอะ ไม่เอานะ!”

เธอหวาดกลัวจนถึงที่สุด เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้คิดจะทำอะไรเธออีกครั้ง

ทั้งที่รู้ว่ามันเคยเกิดขึ้นแล้ว…

แต่ถ้าถูกทำอีกครั้ง ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่เลวร้ายมากกว่าเดิม…

ยิ่งไปกว่านั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นในตอนกลางคืนตอนที่เธอไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ อีกทั้งเธอยังคิดว่าอีกฝ่ายเป็นธาวินอีกด้วย

ถ้าให้เธออยู่กับธเนษฐมีอะไรกันในช่วงที่เธอยังมีสติดี เธอยอมตายดีกว่า

สุดท้ายธเนษฐก็ใช้เวลาหลายสิบวินาทีถึงจะควบความอารมณ์ตัวเองไว้ได้

เขารีบดึงมือออกจากร่างกายเธอด้วยสีหน้าว่างเปล่า และหันหลังกลับไป

ธิชาตัวสั่น และรีบเช็ดหยดน้ำบนร่างกายของเธอ

ต้องบอกว่าความตกใจในครั้งนี้ทำให้เธอกลับมามีสติอีกครั้ง

ความผิดพลาดก็คือความผิดพลาด

ถ้ายังไม่ถึงจุดที่ไม่สามารถย้อนกลับมาได้แล้วจริง ๆ เธอก็ยังอยากลองพยายามดูอีกสักครั้ง

เธอรวบรวมสติกลับมาในตอนที่เป่าผมให้แห้ง จากนั้นจึงค่อยคิดทบทวน

เธอรู้สึกว่าทางเลือกเดียวของเธอในตอนนี้ควรจะไปขอร้องเขา

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้… ก็คงจะกะทันหันสำหรับเขาเช่นกัน

หลังจากการแต่งงานของพวกเธอ ธเนษฐมีท่าทีผูกมิตรกับเธอ

นั่นแสดงว่าเขายังให้ความสำคัญกับความเป็นพี่น้องกับดนัยกฤตอยู่

ไม่มีทางคิดจะทำลายความสัมพันธ์ที่ยาวนานกว่ายี่สิบกว่าปีลงง่ายๆ

โดยเฉพาะสำหรับผู้หญิงแค่คนเดียว…

ธิชารู้สึกว่าสำหรับพวกเขาแล้ว อำนาจเงินทองสำคัญที่สุด ผู้หญิงไม่มีค่าอะไรเลย

ธเนษฐดูไม่เหมือนคนที่ปล่อยวางไม่ลง

เธอหวีผมและเช็ดหน้าให้เรียบร้อย

จากนั้นเดินออกจากห้องน้ำ เธอก็เดินไปหยุดยืนตรงหน้าธเนษฐ

สีหน้าของ ธเนษฐยังคงเย็นชามาก เขาไม่ได้มองที่เธอ

ธิชาเห็นกระโปรงของเธอแขวนอยู่บนไม้แขวนเสื้อไม่ไกลจากที่เธอยืนอยู่ มันถูกรีดจนเรียบร้อย

เธอกลั้นใจ เดินไปหยุดลงตรงหน้า ธเนษฐและพูดเสียงอ่อน “ท่านสอง ที่ฉันบอกคุณเมื่อกี้เป็นความจริงนะคะ ถ้าดนัยกฤตรู้ว่าคุณกับฉันได้ทำสิ่งที่คุณไม่ควรทำลงไปแล้ว คุณเป็นน้องชายเขา แน่นอนว่าเขาคงไม่ทำอะไรคุณ แต่ฉัน… ฉันอาจจะเสียลูกไปจริงๆ ก็ได้ ฉันขอร้องคุณได้ไหม… เพื่อเห็นแก่เด็กผู้บริสุทธิ์ที่กำลังจะลืมตามาดูโลก ฉันขอร้องให้คุณช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และจะปิดปากเงียบ เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ถ้าคุณมีเงื่อนไขอะไร บอกฉันมาได้เลยค่ะ ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด จะพยายามให้ดีที่สุดจริงๆ …”

ธเนษฐถามเธออย่างเย็นชาว่า “คุณมีเงื่อนไขอะไรที่จะแลกเปลี่ยนกับผมได้ ที่สำคัญ เมื่อคืนคุณเรียกแต่ชื่อของธาวิน คุณรู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นการทรยศ แต่คุณก็ยังทำ คุณคิดว่าผมจะทำเพื่อคุณถึงขนาดโกหกพี่ชายผมเลยหรือไง”