ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 413-2 มอบความตื่นตะลึงทางดนตรีให้ชาวฉีสักหน่อย! (2)
แน่นอนว่า หลินจือไป๋ รู้มาตั้งนานแล้วว่าเย่อิงกับฉีเจียนเจียไม่ค่อยลงรอยกัน เพียงแต่ตอนไปปีนเขาคราวก่อน ทั้งคู่ก็ดูจะเข้ากันได้ไม่มีปัญหานี่นา
ทำไมจู่ๆ วันนี้ถึงได้ฉะกันซะล่ะ? คราวนี้งานเข้าแล้วสิ เอาเพลงให้ใครก็ดูไม่เหมาะทั้งนั้น ส่วนเรื่องใครถูกใครผิด… มีผิดถูกอะไรที่ไหน ก็แค่ทั้งคู่ต่างถูกใจเพลงเดียวกันเท่านั้นเอง
แต่ หลินจือไป๋ ก็นึกวิธีแก้ปัญหาออกในเวลาอันรวดเร็ว เขายิ้มแล้วเอ่ยว่า “พวกคุณสองคนอย่าเพิ่งทะเลาะกันเลยครับ แค่เพลงเดียวเองไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นสิ”
“มีอะไรก็ค่อยๆ พูดกันเถอะ”
“ไม่เห็นต้องทะเลาะกันเลย”
“ยังไงก็เพื่อนกันทั้งนั้น ค่อยๆ คุยกันเถอะ”
เมื่อ หลินจือไป๋ เริ่มพูด คนอื่นๆ ก็พากันห้ามศึก แต่ไม่มีใครแสดงตัวเข้าข้างฝ่ายใดอย่างชัดเจน เพราะยังไงรายการก็กำลังไลฟ์สดอยู่ ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว
“แล้วคุณจะให้ใครล่ะ?”
ฉีเจียนเจียและเย่อิงหันมามอง หลินจือไป๋ พร้อมกัน ขอบตาของทั้งคู่เริ่มแดงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าอยากเรียกความสงสารจากผู้ชม หรือน้อยใจจริงๆ กันแน่
“เอาแบบนี้”
หลินจือไป๋ เอ่ยปลอบว่า “พวกคุณสองคนใจเย็นๆ ก่อน ฟังผมร้องเพลงหน่อยเป็นไง ดนตรีนี่แหละคือยาที่ดีที่สุดที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจได้”
ทุกคนต่างอึ้ง… สถานการณ์แบบนี้แล้วนายยังจะอยากร้องเพลงอีกเหรอ?
แถมยังบอกว่าดนตรีคือยาปลอบประโลมจิตใจอีก? คำคมสอนใจเขาก็ไม่ได้ใช้กันแบบนี้ นะหรือนายแค่ยากทำตัวเด่นชิงพื้นที่หน้ากล้อง?
ทุกคนต่างคิดไปต่างๆ นานา แต่ฉีเจียนเจียและเย่อิงกลับไม่ได้ทะเลาะกันต่อจริงๆ เพียงแค่สะบัดหน้าหนีไม่ยอมมองอีกฝ่าย ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นมัว
วินาทีนีเ้อง หลินจือไป๋ เริ่มดีดกีตาร์แล้วร้องว่า
“อากาศนอกหน้าต่างช่างเหมือนอารมณ์ของเธอที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ฝนตกแล้วฝนร้องไห้เป็นเพื่อนฉัน ถึงมองเห็นไม่ชัดแต่ฉันก็ไม่อยากมองเห็นชัดเจน”
เพลงนี้ชื่อว่า ‘Rainie Love’
หากพูดถึงวันฝนตก เพลงนี้ก็นับว่าเป็นเพลงที่คลาสสิกมากจริงๆ ฉีเจียนเจียและเย่อิงที่จิตใจขุ่นมัวต่างก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง หลินจือไป๋
“เดินจากเธอมา ฉันเดินจากมาเงียบๆ มันอดไม่ได้ที่จะเปิดเผยเรื่องราว น้ำตาของฉันไหลรินอยู่ข้างใน หัวใจมันเรียนรู้ที่จะปล่อยวาง…”
หลินจือไป๋ มองไปที่ทั้งสองคน เสียงกีตาร์ในมือคลอไปกับบทเพลง แม้ไม่มีดนตรีครบเพื่อทำให้บทเพลงหรูหรา แต่ทำนองและเนื้อเพลงกลับชัดเจนอย่างยิ่ง
“ฟังเสียงฝนทุกหยดอย่างชัดเจน ลมหายใจของคุณเหมือนเม็ดฝนที่แทรกซึมเข้าไปในความรักของฉัน หวังเหลือเกินว่าฝนจะไม่หยุดตก ให้ความคิดถึงดำเนินต่อไป ให้ความรักชัดเจนมากยิ่งขึ้น ความรักทำให้ฉันกล้าที่จะมีความรักแบบสายฝน เม็ดฝนด้านนอกหน้าต่างที่สะสมมานาน ความชื้นภายในห้องราวกับความทรงจำที่เก็บสะสม ความรักมอบให้เธอ หวังเหลือเกินว่าฝนจะไม่หยุดตก ให้ความลับของความรักแบบสายฝนคงอยู่ตลอดไป ฉันเชื่อว่าฉันจะได้ชมความสวยงามของสายรุ้งในเร็วๆ นี้”
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สายตาของฉีเจียนเจียและเย่อิงจับจ้องไปที่ หลินจือไป๋ อย่างถอนตัวไม่ขึ้น แน่นอนว่าคนอื่นๆ ก็มองไปที่ หลินจือไป๋ เช่นกัน
เพลงนี้ยอดเยี่ยมมาก ไม่ด้อยไปกว่าเพลงก่อนหน้านี้ของเขาเลย!
เพลงใหม่! เพลงใหม่อีกแล้ว!
ในที่สุดบรรดาแขกรับเชิญจากฉินโจวก็เดาเจตนาของ หลินจือไป๋ ออก บางทีอาจมีแค่เขาที่คิดถึงวิธีจัดการแบบนี้ได้ และก็มีแค่เขาเท่านั้นที่ทำมันได้จริงๆ!
นี่สิถึงจะเป็นขั้นสูงสุดของการรักษาสมดุล!
จางซีหยางยิ้มพลางอธิบายว่า “เป็นเพลงใหม่ที่ยังไม่เคยเผยแพร่เหมือนกันครับ”
บรรดาแขกรับเชิญชาวฉีโจวอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง หรือว่า หลินจือไป๋ คิดจะ…
ขณะที่ทุกคนกำลังอึ้ง หลินจือไป๋ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เพลงเมื่อกี้ก็เกี่ยวกับฝนเหมือนกัน ชื่อเพลง ‘Rainie Love’ สรุปว่าทั้งสองคนยังยืนยันจะเอาเพลงแรกอยู่ไหมครับ ผมว่าคนละเพลงน่าจะเหมาะนะ ยังไงทั้งสองเพลงก็เป็นเพลงใหม่ที่ยังไม่เคยปล่อยเหมือนกัน”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้! ทุกคนถึงกับตะลึงงัน! ผู้ชมเองก็ตะลึงเช่นกัน!
‘ท่านมหาเศรษฐีโคตรเจ๋ง เอาเพลงคุณภาพสูงเกี่ยวกับฝนออกมาอีกเพลงเลย!’
‘ฉันรู้สึกว่าเพลงที่สองเพราะกว่านะ!’
‘เพลงแรกน่าจะดีกว่าหรือเปล่า? ลางเนื้อชอบลางยา สองเพลงนี้สไตล์ไม่เหมือนกันแต่ก็เพราะมากทั้งคู่เลย!’
‘ท่านมหาเศรษฐีสุดยอด ปกติเพลงดีๆ แบบนี้แต่งได้สักเพลงก็เก่งแล้ว แต่เขามีถึงสองเพลงแถมยังเป็นหัวข้อฝนเหมือนกันอีก!’
‘ท่านมหาเศรษฐี : ฉันต้องลำบากแล้ว รักษาสมดุลนี่ไม่ง่ายเลยนะ!’
‘แบบไหนที่เรียกว่าปรมาจารย์รักษาสมดุล? แบบนี้แหละปรมาจารย์รักษาสมดุลตัวจริง ถ้าไม่มีความสามารถแต่งเพลงระดับปรมาจารย์ คงรักษาสมดุลให้เท่ากันไม่ได้หรอก!’
‘เดี๋ยวนะ ทั้งสองเพลงนี้เกี่ยวกับฝนเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าท่านมหาเศรษฐีแต่งสดจริงๆ หรอกใช่ไหม?’
‘เป็นไปไม่ได้ เวลาไม่พอหรอก มันแค่เดี๋ยวเดียวเอง ต้องเป็นเพลงที่แต่งไว้นานแล้วแน่ๆ แค่บังเอิญวันนี้ฝนตกพอดี’
เพลงใหม่ทั้งสองเพลงเพราะมาก! ความรู้สึกในตอนนี้ก็คือ ไม่ว่าฉีเจียนเจียหรือเย่อิงจะเลือกเพลงไหนก็ไม่ขาดทุนทั้งนั้น!
แน่นอนว่า หลินจือไป๋ เองก็ไม่ขาดทุน แม้ภายนอกจะดูเหมือนเอาเพลงคุณภาพสูงไปแลกกับเหรียญดอกท้อเล็กน้อยในรายการวาไรตี้
แต่ความเป็นจริงต้องเข้าใจว่าสองคนนี้เป็นถึงสองราชินีที่ดังที่สุดในฉีโจว การที่ หลินจือไป๋ แต่งเพลงให้ทั้งสองย่อมส่งผลดีต่อการขยายเครือข่ายของเขาในฉีโจวในอนาคต
แต่เรื่องราวกลับไม่ได้เป็นไปตามทิศทางที่ หลินจือไป๋ คาดการณ์ไว้ เย่อิงก็เอ่ยว่า “ฉันยังอยากได้เพลง ‘วันฝนตก’ อยู่ดี ส่วนเพลงที่สองก็ให้เธอไปแล้วกัน”
ฉีเจียนเจียกล่าวว่า “เอาเพลง ‘Rainie Love’ ให้เธอนั่นแหละ ฉันจะเอาเพลงแรก เดี๋ยวชดเชยเหรียญดอกท้อให้เพิ่มก็ได้”
เย่อิงเอ่ยอย่างเย็นชา “ใครจะไปอยากได้เหรียญดอกท้อของเธอกัน”
หลินจือไป๋ ถอนหายใจในใจ สองแม่นางนี้เอาใจยากจริงๆ พูดให้ถูกก็คือ ทั้งคู่กำลังถูกบรรยากาศบีบคั้น เลยจะเอาเพลงแรกให้ได้เพราะอยากเอาชนะกัน ทั้งที่ในใจก็คงรู้สึกว่าเพลงที่สองก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
ได้ ชอบประชดประชันกันนักใช่ไหม? เห็นทีคงต้องใช้ไม้ตายสุดท้ายแล้ว
หลินจือไป๋ เอ่ย “เจียนเจีย ผมมีเพลงหนึ่งที่เหมาะกับคุณเป็นพิเศษ”
แววตาของฉีเจียนเจียฉายแววผิดหวังออกมาวูบหนึ่ง “สรุปคือคุณจะยกเพลงนั้นให้เธอเหรอ?”
“เรามาฟังให้จบก่อนแล้วค่อยตัดสินครับ” หลินจือไป๋ ยิ้มกล่าว
เขาได้ศึกษาแนวเพลงของเย่อิงและฉีเจียนเจียมาแล้ว บอกตามตรงเพลง ‘วันฝนตก’ นั้นไม่ค่อยเหมาะกับฉีเจียนเจียเท่าไหร่ กลับเป็นเย่อิงที่ดูเหมาะสมกว่า
แล้วจะทำให้ฉีเจียนเจียเปลี่ยนใจได้อย่างไร? ง่ายมาก แค่เอาเพลงที่มีสไตล์เหมาะกับฉีเจียนเจียสุดๆ และมีคุณภาพสูงมากเหมือนกันอีกเพลงออกมา ถือว่าแต่งขึ้นเพื่อเธอโดยเฉพาะแล้วกัน
หลินจือไป๋ เคาะกีตาร์ในอ้อมแขนเบาๆ วินาทีต่อมาเสียงเพลงก็ดังขึ้น หลินจือไป๋ ร้องเพลงโดยจ้องไปที่ฉีเจียนเจีย
“ควรนิยามตัวเธออย่างไรถึงเหมาะสมตรงใจที่สุด?”
ฉีเจียนเจียสีหน้าขยับไหวเล็กน้อย แขกรับเชิญในที่นั้นต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจและคาดหวังออกมา แค่เนื้อร้องประโยคแรกของเพลงนี้ก็ทำให้สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายในแบบของฉีเจียนเจียแล้ว
“เอาอะไรมาเปรียบเทียบกับเธอจึงนับว่าพิเศษ?”
หลินจือไป๋ มองดูสีหน้าของฉีเจียนเจียที่ค่อยๆ เปลี่ยนทีละนิดก็รู้ว่าเรื่องนี้มีลุ้น จึงยิ้มพลางร้องต่อว่า
“ความรู้สึกที่มีต่อเธอช่างรุนแรงแต่กลับไม่ค่อยเข้าใจ ใช้เพียงสัญชาตญาณ เธอเหมือนความรู้สึกสบายตอนอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่ก็เหมือนสายลมที่ไมอาจหยั่งรู้ได้ เหมือนกลิ่นน้ำหอมที่ฟุ้งบนข้อมือ เหมือนรองเท้าส้นสูงสีแดงที่ฉันรักจนวางไม่ลง”
เพลงนี้มีชื่อว่า ‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’
หลินจือไป๋ ร้องให้ฉีเจียนเจียฟังด้วยรอยยิ้มแฝงด้วยความเกียจคร้านสามส่วน ฉีเจียนเจียรู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เธอหลบสายตาของ หลินจือไป๋ คนอื่นๆ ไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่ผิดปกติของฉีเจียนเจีย ทุกคนต่างตั้งใจฟังเพลงนี้อย่างจดจ่อ โดยเฉพาะเหล่านักร้องชาวฉีโจวยิ่งเกิดระลอกคลื่นความตื่นตะลึงขึ้นในใจ
แขกรับเชิญชาวฉินโจวยังดี พวกโจวหานจิ้น จางซีหยางรู้ซึ้งถึงฝีมือการแต่งเพลงของ หลินจือไป๋ ดีทีเดียว!
ในด้านดนตรีไม่มีใครที่ไป๋ตี้สยบไม่ได้ ดังนั้นความขัดแย้งระหว่างฉีเจียนเจียและเย่อิง แขกรับเชิญชาวฉินโจวจึงไม่สงสัยเลยว่า หลินจือไป๋ จะจัดการได้อย่างราบรื่น!
เห็นไหมละ? ปัญหาได้รับการแก้ไขเบื้องต้นแล้ว กระทั่งผู้ชมยังดูออกว่าฉีเจียนเจียหวั่นไหวอย่างบ้าคลั่ง!
‘กรี๊ด ท่านมหาเศรษฐีโคตรเทพ ฉันถูกเสน่ห์ของเขาสยบแล้ว!’
‘เพลงนี้สไตล์ฉีเจียนเจียชัดๆ เลย อย่างกับตัดชุดตามรูปร่างยังไงยังงั้น ท่านมหาเศรษฐีคงไม่ได้แต่งเพื่อเธอโดยเฉพาะหรอกนะ เขาแอบชอบเจียนเจียของเราหรือเปล่า?’
‘อีกอย่างฉันจำได้ว่าเจียนเจียมีรูปใบหนึ่งที่ดังมาก เธอใส่รองเท้าส้นสูงสีแดงด้วย ดูเหมือนท่านมหาเศรษฐีเข้าใจมากเลย!’
‘ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่า หลินจือไป๋ น่าจะมีใจให้ราชินีฉีของเราอยู่บ้าง! อย่าลืมนะว่าเพลงนี้ท่านมหาเศรษฐีจ้องหน้าเจียนเจียแล้วร้องให้ฟังทั้งเพลงเลย จิ้นมาก กรี๊ด!’
‘เนื้อเพลงนี้ฟังดูเหมือนท่านมหาเศรษฐีกำลังสารภาพรักกับเจียนเจียอยู่ไม่ใช่เหรอ?’
‘เหอะๆ แฟนคลับเจียนเจียนี่มโนเก่งจริงๆ นะ ถึงขนาดมโนเรื่องแอบรักออกมาได้ การกระทำของท่านมหาเศรษฐีคราวนี้ชัดเจนเลยว่า เพื่อจะเก็บเพลง ‘วันฝนตก’ ไว้ให้เย่อิงต่างหาก เลยเอาเพลงนี้มาปัดความสนใจของราชินีฉี’
‘ส่วนเรื่องที่มองหน้าฉีเจียนเจียตอนที่ร้องก็ไร้สาระน่า เอาเพลงให้เขาไม่ร้องให้เขาฟังแล้วจะให้ร้องให้เธอฟังหรือไง? ต่อให้ในใจท่านมหาเศรษฐีมีใครสักคนจริงๆ ก็ต้องเป็นเย่อิงของเราแน่นอน เห็นๆ เลยว่าเขาลำเอียงไปทางเย่อิงมากกว่าหน่อย!’
‘เย่อิงกับท่านมหาเศรษฐีหน้าตาดูเข้ากันสุดๆ!’
‘รำคาญพวกที่ชอบจับคู่จิ้นมั่วชั่วจัง แต่ถ้าอีกฝ่ายเป็นท่านมหาเศรษฐีละก็ พวกเราที่เป็นแฟนคลับเจียนเจียก็ไม่ขัดข้องนะ’
‘อย่ามาพูดแทนแฟนคลับเจียนเจียมั่วซั่ว ฉันไม่เห็นด้วย เพลงนี้เพราะจริงๆ นะเนี่ย พรสวรรค์ในการแต่งเพลงของท่านมหาเศรษฐีนี่สุดยอดไปเลย ตอนร้องเพลงดูมีเสน่ห์มาก!’
คอมเมนต์สดคึกคักมาก แต่ผู้คนในรายการวาไรตี้ต่างก็ไม่ได้ดูคอมเมนต์ ทุกคนไม่มอง หลินจือไป๋ ก็มองฉีเจียนเจีย และยังมีบางคนแอบดูปฏิกิริยาของเย่อิงด้วย
หลินจือไป๋ มีรอยยิ้มประดับใบหน้า วันนี้อารมณ์ของเขาถือว่าค่อนข้างดีเลยทีเดียว
ฉีเจียนเจียเอ่ยถามเบาๆ หลังจากลังเลครู่หนึ่ง “เพลงนี้ชื่อว่าอะไรเหรอคะ?”
“‘รองเท้าส้นสูงสีแดง’”
“งั้น… ฉันเอาเพลงนี้ค่ะ…” ฉีเจียนเจียกระแอมออกมาทีหนึ่ง แล้วเปลี่ยนใจไม่แย่งเพลง ‘วันฝนตก’ อีก
เย่อิงไม่พูดอะไร สายตาดูหม่นหมองลง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เหมือนไม่ได้แสดงอาการดีใจเท่าไหร่นักที่คว้าเพลง ‘วันฝนตก’ มาครองได้สำเร็จ
ปัญหาแก้ไขแล้วหรือยัง? บอกได้แค่ว่าเหมือนไม่ได้แก้ ตกลงแก้ได้ไหมก็เหมือนไม่ได้แก้
อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ พอใจแล้ว เขาหยีตาแล้วยื่นมือไปทางสองราชินี
“เอาละ ตามราคานะครับ พวกคุณสองคนต้องให้เหรียญดอกท้อผมคนละสามสิบแปดเหรียญ”
ผู้ชมหลุดขำออกมาทันที!
Aileen
555555555555