ผมนี่แหละศิลปินพาร์ตไทม์ - ตอนที่ 412-2 ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ หลินจือไป๋! (2)
และอีกด้านหนึ่ง เออิจิโร่ และ เย่จวินจี๋ รวมถึงหลานเหย ทั้งสามคนกำลังตกปลา
ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้ว ถังใบใหญ่สามใบที่ทั้งสามคนนำมายังคงว่างเปล่า
“ปลาละ!?”
“ทำไมตกไม่ได้เลยละ!”
“เมื่อกี้ หลินจือไป๋ ตกปลาในแม่น้ำนี้เหรอ?”
ทั้งสามคนมองหน้ากันไปมา มุมไลฟ์สดของทั้งสามคนนี้ทำคนดูหาวหวอดๆ กันหมด
‘อะไรเนี่ย? นานขนาดนี้แล้วยังตกปลาไม่ได้สักตัว?’
‘สามคนนี้มันมือใหม่ชัดๆ!’
‘แม้แต่ช่วงคุ้มครองมือใหม่ก็ยังไม่ทำงานเลย’
‘ไม่ทำงานแน่ละ เธอก็คิดดูสิว่าเมื่อเช้านี้ หลินจือไป๋ ตกไปคนเดียวเท่าไหร่ แม่น้ำสายนี้ถูกเขากวาดเกลี้ยงหมดแล้ว’
‘ฉันไปดูมุมมองของ หลินจือไป๋ ดีกว่า!’
‘โห ฝั่ง หลินจือไป๋ น่าตื่นเต้นมาก! ท่านมหาเศรษฐีขุดเห็ดกับผักป่าได้เยอะมาก แถมขุดไปให้ความรู้คนดูไป ข้อมูลแน่นปึ๊กสุดๆ!’
‘อะไรเนี่ย เขาให้ความรู้เป็นด้วยเหรอ?’
‘ไม่ได้โม้นะ ท่านมหาเศรษฐีเป็นระดับผู้เชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์เลย บนเขาไม่มีอะไรที่เขาไม่รู้จักเลย!’
ไลฟ์สดมีความยืดหยุ่นมาก แยกออกไปกี่คนก็แยกห้องไลฟ์สดตามนั้น
ตอนนี้มีห้องไลฟ์สดอยู่สามห้อง ถึง หลินจือไป๋ จะอยู่คนเดียวก็ถูกแยกออกมาเป็นห้องไลฟ์สดห้องหนึ่ง
ส่วนเออิจิโร่ เย่จวินจี๋ และหลานเหย สามคนเพราะอยู่ด้วยกันเลยใช้ห้องไลฟ์สดห้องเดียว
ผู้ชมสามารถเลือกเนื้อหาที่ตัวเองสนใจได้อย่างอิสระ
เรื่องตกปลาแน่นอนว่ามีคนสนใจไม่น้อย เพียงแต่เพราะทั้งสามไม่มีทักษะเลย ทุกคนจึงค่อยๆ หมดความอดทน
และเพราะคอมเมนต์จำนวนมากบอกว่าฝั่ง หลินจือไป๋ สนุกกว่า ผู้ชมที่ดูการตกปลาไม่น้อยจึงเปลี่ยนไปที่ห้องไลฟ์สดของ หลินจือไป๋ ทันที
แน่นอนห้องที่คึกคักที่สุดย่อมต้องเป็นห้องไลฟ์สดทำสวนที่ใหญ่ที่สุดของทีมงาน เพราะยังมีดาราสิบกว่าคนกำลังขุดดินอยู่ในไร่นา ดาราเยอะแฟนคลับก็เยอะ ผู้ชมย่อมเยอะตามไปด้วย
“เหนื่อยจัง!” เย่อิงบ่นไม่หยุด เธอกำลังถอนหญ้า เสื้อผ้าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
ฉีเจียนเจียกำลังหว่านเมล็ดผัก เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเมล็ดอะไร ยังไงก็หว่านลงไปก่อนแล้วกัน
หานเยว่ช่วงและกู่สิงรับหน้าที่รดน้ำ
งานของพวกผู้หญิงถือว่าเบาแล้ว สิ่งที่เหนื่อยที่สุดยังเป็นของแขกรับเชิญชาย งานใช้แรงงานสารพัดล้วนเป็นหน้าที่ของพวกเขา
“ก็รู้สึกว่าการเก็บขี้แกะเหมาะกับฉันมากกว่า” กู่สิงถอนหายใจ
การเก็บขี้แกะความจริงแล้วไม่เหนื่อยเลย เพียงแต่ต้องเอาชนะอุปสรรคทางใจให้ได้
เห็นได้ชัดว่าทริป ‘เกษตรพาเพลิน’ คราวนี้ ทุกคนต่าง ‘เพลิน’ ไม่ออกเลย
และในวินาทีนี้เอง ท้องฟ้าพลันมืดลง มีเสียงฟ้าร้องดังขึ้น จากนั้นฝนห่าใหญ่ก็เทลงมา
“ฝนตกเหรอ?”
“รีบหลบฝนเร็ว!”
“พยากรณ์อากาศบอกว่าวันนี้ไม่มีฝนนะ”
“เฮ้อ พยากรณ์อากาศบางทีก็ไม่แม่นหรอก”
“เดี๋ยวก่อนนะ! เหมือน หลินจือไป๋ จะเข้าป่าไปใช่ไหม?”
“ใช่เลย!”
“พวกเออิจิโร่ก็ไปตกปลาที่ริมแม่น้ำเหมือนกัน”
“พวกนั้นไม่ได้พกร่มไปใช่ไหม?”
“อย่าให้เป็นหวัดเชียว”
ทุกคนพูดคุยกันไปพลางหาที่หลบฝน จางซีหยางก็เอ่ยขึ้น “ผมจะขึ้นเขาไปรับ หลินจือไป๋ ขอมร่มให้ผมคันหนึ่ง”
“ไปด้วยแล้วกัน” โจวหานจิ้นก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน เขาค่อนข้างเป็นห่วง หลินจือไป๋
“พวกเราไปด้วย” ดาราจากฉินโจวหลายคนต่างก็ตั้งใจจะไปตามหา หลินจือไป๋
และในตอนนี้เอง ทุกคนเห็น หลินจือไป๋ วิ่งกลับมาท่ามกลางสายฝน ข้างหลังเขายังมีคนตามมาอีกสามคน
ซึ่งก็คือ เย่จวินจี๋ เออิจิโร่ และหลานเหย นั่นเอง ห้องไลฟ์สดรวมคอมเมนต์สดเริ่มถาโถม
‘รวดเร็ว! ท่านมหาเศรษฐีหยั่งรู้ฟ้าดิน ฝนตกจริงๆ ด้วย!’
‘เจ๋งอะ! จู่ๆ ก็รู้สึกว่าฉากนี้มันเท่มากเลย!’
‘ถ้าท่านมหาเศรษฐีไม่ต้องไปบอกพวกหลานเหย ป่านนี้คงกลับมาถึงตั้งนานแล้ว!’
หมายความว่าไง? ผู้ชมในห้องไลฟ์สดรวมยังไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผู้ชมที่คอยตามดูมุมไลฟ์สดของ หลินจือไป๋ มาตลอดกลับรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่แท้หลังจากที่ หลินจือไป๋ พบว่าฝนกำลังจะตกก็เตรียมตัวลงจากเขา
ปรากฏว่าเดินไปได้ครึ่งทางก็นึกขึ้นได้ว่าพวกหลานเหยเหมือนจะบอกว่าไปตกปลา
ทั้งสามคนไม่ได้พกร่มไปเลย แถมยังดูไม่ออกว่าฝนจะตกอีก เดี๋ยวคงได้ลำบากแน่
ถึง หลินจือไป๋ จะไม่ชอบเออิจิโร่ และไม่มีความประทับใจที่ดีต่อ เย่จวินจี๋ แต่กับหลานเหยไม่มีเรื่องบาดหมางกัน ช่วยได้ก็อยากจะช่วยสักหน่อย
ดังนั้นจึงแจ้งเรื่องที่ฝนกำลังจะตกในแชทกลุ่มใหญ่ทันที แต่บนเขาสัญญาณไม่ค่อยดี ข้อความจึงส่งไม่ไป
หลินจือไป๋ เลยต้องไปหาพวกเขาที่ริมแม่น้ำด้วยตัวเอง
“ความจริงถ้าพวกเขาฉลาดสักหน่อย ก็จะสังเกตว่าปลาเริ่มโดดขึ้นมาเหนือน้ำแล้ว นี่ก็เป็นสัญญาณล่วงหน้าจากธรรมชาติว่าฝนกำลังจะตก”
หลินจือไป๋ เอ่ยกับผู้ชม “แต่ผมรู้สึกว่าพวกเขาสามคนอาจจะไม่ทันสังเกตเห็น เดินไปบอกสักหน่อยดีกว่า หวังว่าจะทันเวลานะ”
ในที่สุด หลินจือไป๋ ก็มาถึงบ่อปลา ทั้งสามยังวุ่นวายกันอยู่ แต่ในถังมีปลาเล็กๆ แค่สองสามตัวเท่านั้น ไม่พอติดซอกฟันด้วยซ้ำ
“นายมาทำอะไรนะ?” เออิจิโร่ถาม
“กลับเถอะ ฝนจะตกแล้ว” หลินจือไป๋ เอ่ย
“พยากรณ์อากาศบอกว่าไม่มีฝนนะ” เย่จวินจี๋ ที่อยู่ข้างๆ สงสัย
“เชื่อผมก็ตามผมมา” ตอนที่ หลินจือไป๋ พูดประโยคนี้ เขาหันไปมองทางหลานเหย
“กลับกันๆ!” หลานเหยเลือกที่จะเชื่อ หลินจือไป๋ แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่เขาก็รู้สึกว่าคนคนนี้ดูเก่งมาก
“กลับกันเถอะ” เย่จวินจี๋ ก็ตัดสินใจกลับเช่นกัน
เออิจิโร่พึมพำว่า “ฝนจะตกได้ยังไงกัน จริงๆ เลย” แต่เขาก็ยังคงเดินตามออกไป
ผลลัพธ์ก็คือฉากที่ทุกคนได้เห็น
เมื่อ หลินจือไป๋ พาคนทั้งสามกลับมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก
ถ้าไม่ใช่การคาดการณ์ล่วงหน้าของ หลินจือไป๋ นอกจากเสี่ยงเป็นหวัดมีไข้แล้ว การอยู่บนเขาท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ก็ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นบ้าง
‘เริ่มเดือดแล้ว! ฉากนี้ตัดต่อออกมาต้องเจ๋งสุดๆ เลย!’
‘มหาเศรษฐีสุดยอดจริงๆ ไม่มีเขาละแย่แน่!’
‘ถ้ามหาเศรษฐีไม่แจ้งข่าว ป่านนี้พวกเออิจิโร่คงเปียกปอนเป็นไก่ตกน้ำแล้ว ทีมงานก็คงต้องส่งคนขึ้นเขาไปรับพวกเขา’
‘มหาเศรษฐีก็เปียกฝนเหมือนกัน จริงๆ เขากลับมาคนเดียวก็ได้ แต่ต้องเสียเวลาเพราะพวกมือใหม่หัดตกปลาสามคนนั้นแหละ’
ฉากนี้เท่มากจริงๆ หลินจือไป๋ ถือว่าได้ช่วยเหลือด้านนักตกปลาทั้งสามคนไว้
ส่วนเออิจิโร่ก็เสียหน้าอย่างหนัก ได้แต่บ่นพึมพำว่าพยากรณ์อากาศไม่ได้บอกว่าฝนจะตก
ผู้ชมฟังแล้วก็รู้สึกรำคาญ หลานเหยรู้สึกโชคดีเป็นพิเศษ ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“โชคดีที่ หลินจือไป๋ ลากผมกลับมา ไม่อย่างนั้นใครจะคิดว่าวันนี้ฝนจะตก!”
“นั่นสิ” เย่จวินจี๋ ที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า จากนั้นก็ถามด้วยความอยากรู้ว่า “คุณรู้ได้ยังไงว่าฝนจะตก?”
“บนเขามีหมอกลงครับ” หลินจือไป๋ ยิ้มแล้วพูดว่า “อีกอย่างพวกคุณไม่สังเกตเหรอว่าปลาในแม่น้ำกระโดดขึ้นมา?”
“เห็นอยู่ครับ แต่นึกว่าพวกมันตกใจเรา” หลานเหยเกาหัวด้วยความเขินเล็กน้อย ส่วนเออิจิโร่ไม่ได้พูดอะไร
และขณะที่กำลังคุยกัน จู่ๆ เสียงของฉีเจียนเจียก็ดังมาจากทางด้านหลัง “หลินจือไป๋”
“หืม?”
“คุณมานั่งตรงนี้นะ ทำร่างกายให้อบอุ่น ไม่อย่างนั้นจะเป็นหวัดได้ ฉันต้มน้ำขิงไว้ให้คุณแล้วค่ะ”
ฉีเจียนเจียตะโกนเรียก หลินจือไป๋ จากในครัว หลินจือไป๋ หันไปมอง ที่แท้ฉีเจียนเจียก่อไฟที่เตาและต้มน้ำขิงไว้แล้ว
“ขอบคุณครับ” หลินจือไป๋ นั่งอยู่หน้าเตา เปลวไฟสะท้อนบนใบหน้า ร่างกายรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
“เฮ้!” หลานเหยรีบทวง “เจียนเจีย คุณต้มน้ำขิงให้แค่ หลินจือไป๋ เหรอ?”
ฉีเจียนเจียชะงักไปแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าต้มให้พวกคุณที่เปียกฝนนั่นแหละ”
“จริงเหรอ?” หลานเหยยิ้มแล้วพูดว่า “ค่อยยังชั่ว นึกว่าในสายตาคุณจะมีแค่ หลินจือไป๋ คนเดียวซะอีก”
‘หลานเหยน่าสงสาร เมื่อกี้เจียนเจียพูดกับ หลินจือไป๋ ว่า เห็นว่าฉันต้มน้ำขิงให้คุณ แปลว่าเธอจงใจต้มให้ หลินจือไป๋ ส่วนคนอื่นแค่พลอยได้ไปด้วย’
‘พรืด นี่มันรายการออกเดทปะเนี่ย?’
‘ฉีเจียนเจียคงไม่ได้ชอบมหาเศรษฐีหรอกนะ?’
‘อย่าพูดไปเรื่อยนะ เจียนเจียแค่ใจดีมีเมตตา เธอเคยบอกว่าจะไม่หาแฟนในวงการ’
‘แต่รายการวาไรตี้อาจจะเป็นบทที่ผู้กำกับวางไว้ก็ได้’
‘นั่นสิ เจียนเจียจะไปชอบมหาเศรษฐีได้ไง’
‘ว่าตามตรงนะ มหาเศรษฐีนี่นะ ถึงจะดูยอดเยี่ยมมีความรอบรู้ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ชายซื่อบื้อเรื่องความรัก’
แฟนคลับของฉีเจียนเจียไม่ยอมรับเรื่องความสัมพันธ์ที่คลุมเครืออย่างเด็ดขาด แต่รายการวาไรตี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
ขณะที่ หลินจือไป๋ กำลังผิงไฟ จู่ๆ ก็มีผ้าขนหนูมาคลุมหัวของเขาแล้วถูกเช็ดไปมา
“เย่อิง?”
ที่แท้เป็นเย่อิงที่ไปหาผ้าขนหนูจากไหนไม่รู้ มาเช็ดผมที่เปียกชื้นให้กับ หลินจือไป๋ เพียงแต่ท่าทางค่อนข้างรุนแรง
“เราพักอยู่ด้วยกัน ถ้าคุณเป็นหวัดต้องติดฉันแน่” เย่อิงบ่นพึมพำ แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับช้าลง และเช็ดผมให้ หลินจือไป๋ อย่างตั้งใจ
เย่จวินจี๋ เออิจิโร่ และหลานเหย ทั้งสามคนนั่งอยู่ริมประตู มองดู หลินจือไป๋ ได้รับการปรนนิบัติดูแลต่างก็อดไม่ได้ที่จะนิ่งเงียบและครุ่นคิด
พวกเขาก็เปียกฝนเหมือนกันนะ!
‘เย่อิงก็เป็นห่วงมหาเศรษฐีมากเหมือนกันนี่นา’
‘เย่อิงที่ดูซึนเดเระนี่มันอะไรกัน? เหมือนจะมีกลิ่นอายความรักลอยออกมาเลย!’
‘วางใจเถอะ เย่อิงดูไม่เหมือนคนที่จะมีความรักสักนิด ไม่ชอบมหาเศรษฐีหรอก’
‘พวกเธอว่าในใจมหาเศรษฐีจะรู้สึกอะไรกับเย่อิงบ้างไหม?’
‘มหาเศรษฐีมีความรู้สึกกับเหรียญดอกท้อของเย่อิงมากกว่า’
‘ฮ่าๆๆ นายเป็นปีศาจหรือเปล่าเนี่ย!’
เย่อิงมีนิสัยร่าเริงขี้เล่น ดังนั้นการที่เธอหยอกล้อกับ หลินจือไป๋ ทุกคนจึงไม่คิดว่าเป็นปัญหาใหญ่อะไร แม้ผู้ชมจะรู้สึกได้รางๆ ว่า ไม่ว่าจะเป็นเย่อิงหรือฉีเจียนเจีย การปฏิบัติต่อ ‘มหาเศรษฐี’ หลินจือไป๋ คนนี้ ดูจะไม่เหมือนที่ทำกับคนอื่นเอาซะเลย
แต่ทว่า หลินจือไป๋ ดูเหมือนจะแตกต่างจากคนอื่นอยู่แล้ว สไตล์ที่เขาแสดงออกมามักมีความพิเศษมาก ราวกับว่าเขาไม่ได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้เดียวกับคนอื่นอย่างไรอย่างนั้น
Aileen
หริอว่าจะมาพบรักที่ต่างแดน