Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 388 งูเทพเปิดโหมดโกง
(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 388 งูเทพเปิดโหมดโกง
ทุกคนต่างมีความหวังริบหรี่หลังจากได้ยินข้อเสนอของหวังเสี่ยวจุน
หากพวกเขาสามารถรักษาโรคระบาดได้
เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวก็จะถอยทัพไปเองเมื่อไม่มีเป้าหมาย
พวกมันมักจะอยู่ในอาณาเขตของตัวเองเสมอ
ดังนั้นต้องมีเหตุผลที่พวกมันบุกรุกอาณาเขตมนุษย์อย่างสิ้นหวัง
“ผู้บัญชาการครับ บางทีเราควรลองทำตามความคิดของชายหนุ่มคนนี้ดูไหมครับ?
สถานการณ์คงไม่แย่ไปกว่านี้แล้วถ้ามันล้มเหลว”
ผู้อาวุโสหลี่เทียนกล่าว
ผู้บัญชาการคนอื่นๆ ในห้องประชุมก็เห็นด้วยเช่นกัน
“เอาล่ะ หวังเสี่ยวจุนใช่ไหม?
ถ้าเจ้าสามารถนำสมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมาได้
ข้าจะมอบตำแหน่ง ‘ผู้พิทักษ์หางโจว’ ให้เจ้า!”
หวังเสี่ยวจุนทำความเคารพและกล่าวว่า
“ข้าจะทำให้ภารกิจสำเร็จให้ได้!”
“หวังเสี่ยวจุน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าสันเขาตะวันตกอันตรายยิ่งกว่าสนามรบเสียอีก
มีโอกาสสูงที่เจ้าจะเสียชีวิต
เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำ?”
หวังเสี่ยวจุนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทำความเคารพอีกครั้ง
“ข้าจะกลับมาอย่างมีชีวิต!”
เหลิงชิงมองไปยังใบหน้าที่มุ่งมั่นของชายหนุ่ม
และนึกถึงท่าทีเย็นชาของสมาชิกสภาหลัวเหมียนแม้จะสิ่งที่เขาทำลงไป
เมื่อเทียบกับชายหนุ่มผู้ไม่เกรงกลัวคนนี้
เหลิงชิงพบว่าสมาชิกสภาผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่นั้นแย่กว่าชายหนุ่มที่ยังไม่ได้รับยศทหารเสียอีก
เหลิงชิงรู้สึกประทับใจในจิตวิญญาณของชายหนุ่ม
เธอมองไปที่หลิงหลิงและกล่าวว่า
“หลิงหลิง เจ้าไปกับหวังเสี่ยวจุน
ดูแลให้เขาได้กลับมาอย่างปลอดภัย!”
เหลิงชิงมองไปที่โม่ฟ่านและรู้ว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไร
เธอพูดกับสมาชิกสภาจูเมิ่งว่า
“ท่านสมาชิกสภา งูเทพทมิฬไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโรคระบาด
ท่านปล่อยเขาไปได้ไหม
และย้ายคนที่เฝ้าทะเลสาบตะวันตกไปแนวหน้าแทน?
มิฉะนั้น เราจะต้านทานไม่ไหวจนกว่าจะได้สมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมา”
สมาชิกสภาจูเมิ่งลูบเครา
ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่างูเทพทมิฬเป็นมิตร
แต่ตามข่าวจากคนของเขา งูเทพทมิฬกำลังจะตาย
แม้จะถอนผนึกออก เขาก็ไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้
เมื่อพิจารณาว่าเผ่าของถังจงสามารถให้กำลังรบที่แข็งแกร่งในการต่อสู้ได้
เพื่อให้พวกเขาร่วมมือกับกองทัพอย่างเต็มที่
การไว้ชีวิตงูเทพทมิฬจึงสมเหตุสมผลกว่า
สมาชิกสภาจูเมิ่งพยักหน้าและกล่าวว่า
“เอาล่ะ เราจะปล่อยเขาไป”
เหลิงชิงยิ้มได้ในที่สุด
เธอรีบพูดกับโม่ฟ่านว่า
“เจ้าจะนำคำสั่งของสมาชิกสภาจูเมิ่งไปที่ทะเลสาบตะวันตก
และให้พวกเขายกเลิกอาคมลงทัณฑ์สายฟ้า
บอกให้พวกเขารีบไปที่ป้อมปราการตะวันตกทันที
เพื่อป้องกันกองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว”
โม่ฟ่านยิ้มออกมา
ความพยายามของพวกเขาไม่สูญเปล่าจริงๆ!
ในที่สุดพวกเขาก็ช่วยงูเทพทมิฬได้
ตอนนี้ก็แค่รอเวลาที่อาจารย์ถังเยว่จะอุทิศชีวิตให้เขา…
เอ่อ ทุกคนกำลังกังวลกับสถานการณ์อย่างมาก
ฉันกำลังคิดเรื่องนั้นตอนนี้มันดูไร้หัวใจไปไหมนะ?
——
โม่ฟ่านรีบกลับเข้าเมืองทันทีและตรงไปที่ถนนซู
หอกสายฟ้าทั้งเก้ายังคงตั้งตระหง่านอยู่บนทะเลสาบ
กดข่มงูเทพทมิฬขนาดยักษ์ไว้
งูเทพทมิฬยังคงเหมือนเดิมกับครั้งสุดท้ายที่เขาเห็น
ร่างกายขดตัวในขณะที่พักศีรษะอยู่ด้านบน
ดูเหมือนจะหลับลึก
โม่ฟ่านเดินเข้าไปหาถังเยว่
ซึ่งยังคงเฝ้าเขาอยู่ที่เดิม
“เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม?” โม่ฟ่านถาม
“ฉัน…ฉันไม่รู้…ฉันรู้สึกได้ว่าออร่าของเขาอ่อนแอลงอย่างมาก
ถ้าเรายังหาวิธีช่วยเขาไม่ได้…เขาอาจจะหลับไปตลอดกาลแบบนี้…”
ถังเยว่กล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ
โม่ฟ่านยิ้ม
“คุณไม่สังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแตกต่างไปเหรอ?”
ถังเยว่ไม่เข้าใจว่าโม่ฟ่านกำลังจะพูดอะไร
เธอมองเขาอย่างว่างเปล่า
สักพักต่อมา เธอก็เห็นหอกทั้งเก้าค่อยๆ หายไป
เสาสายฟ้าทั้งเก้าได้หายไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อพลังงานสลายไป ทะเลสาบก็กลับสู่ความสงบ
ถังเยว่ระงับความตื่นเต้นขณะที่จ้องมองอาคมที่หายไปอย่างไม่เชื่อสายตา
จากนั้นเธอก็ร้องไห้ออกมาขณะที่มองไปที่โม่ฟ่าน
เธอไม่คาดคิดว่าโม่ฟ่านจะทำได้จริงๆ
ในขณะที่เธอหมดหนทางโดยสิ้นเชิง
เขาได้ช่วยงูเทพทมิฬซึ่งเธอถือเหมือนครอบครัวไว้ได้
ถังเยว่ที่ไม่สามารถระงับอารมณ์ได้
เปิดแขนออกและกอดโม่ฟ่าน
เธอรู้สึกสับสนจริงๆ ไม่รู้จะแสดงความขอบคุณอย่างไร
และโม่ฟ่านก็รอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด…
เขาตบหลังถังเยว่เบาๆ อย่างสุภาพบุรุษ
ขณะที่ศีรษะของเขาซุกเข้าไปในเส้นผมหอมกรุ่นรอบคอเธอและสูดดมอย่างหนัก
นิ้วของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไป
ในช่วงที่อารมณ์พลุ่งพล่าน ไม่มีใครรับประกันได้ว่าการสัมผัสทางกายระหว่างคนสองคนจะยังคงเหมาะสม
มันค่อนข้างปกติที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้น
ตัวอย่างเช่น ตอนนี้มือของเขากำลังกดอยู่ที่สะโพกของถังเยว่
ในช่วงเวลาแบบนี้ ผู้หญิงที่กำลังประสบกับอารมณ์ที่พุ่งพล่านอย่างมาก
จะไม่ทันสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้!
ถังเยว่กอดโม่ฟ่านอยู่พักใหญ่
และโม่ฟ่านก็ดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมนั้น
ไม่ยอมปล่อยมือ…
สักพักต่อมา ถังเยว่ก็หันความสนใจไปที่งูเทพทมิฬ
อาคมลงทัณฑ์สายฟ้าถูกยกเลิกไปแล้ว
และสัตว์อสูรเทพก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทรมานด้วยสายฟ้าอีกต่อไป
อย่างไรก็ตาม ออร่าของเขายังคงอ่อนแออย่างมาก
ถังเยว่ไม่รู้ว่าจะรักษารอยแผลของเขาได้อย่างไร
เว้นแต่เธอจะสามารถหาผู้รักษามากกว่าร้อยคนมาที่นี่
เพื่อร่ายเวทมนตร์รักษาใส่ร่างงูเทพทมิฬพร้อมกัน
“อาจารย์ถังเยว่ งูเทพทมิฬอาการหนักมาก
เขาเสียเลือดไปมาก
คุณคิดว่าเซรั่มเลือดที่ทำขึ้นสำหรับมนุษย์จะช่วยได้ไหม?”
โม่ฟ่านถาม
“แน่นอน แต่ด้วยขนาดตัวของเขา
เขาคงต้องใช้ทั้งรถบรรทุก
เราจะไปหามาจากไหนได้?”
ถังเยว่กล่าวขณะมองไปที่งูเทพทมิฬ
โม่ฟ่านตกอยู่ในห้วงความคิดลึก
ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ผมมีวิธีที่จะได้เซรั่มเลือดทั้งรถบรรทุก
แต่มันอาจจะมีข้อบกพร่อง…”
ถังเยว่หันกลับมาและดูเหมือนจะโกรธ
“ไอ้บ้า! นายจะเอายาเซรั่มเลือดที่ทำให้เกิดโรคระบาดไปให้เจ้าตัวใหญ่กินเหรอ?”
โม่ฟ่านรีบขอโทษ
“ผมคิดว่าเขาคงจะมีภูมิคุ้มกันต่อโรค”
ถังเยว่ตกใจ ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเปล่งประกาย
เธอจู่ๆ ก็จูบโม่ฟ่านที่แก้ม
โม่ฟ่านตกตะลึง
เขาไม่ได้เตรียมตัวไว้เลย
เขาเพิ่งเสียจูบแรกที่แก้มขวาไปแบบนั้น
โม่ฟ่านอุทานเมื่อเห็นปฏิกิริยาของถังเยว่
“ไม่จริงน่า คุณกำลังจะบอกว่าเจ้านี่มันต้านทานพิษได้เหรอ?”
ถังเยว่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์และชี้ไปที่งูเทพทมิฬ
“เขาคือบรรพบุรุษของพิษทั้งปวง!!”
โม่ฟ่านรู้สึกเหมือนอยากจะคุกเข่าลง
เขาแค่คิดเล่นๆ
แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาสามารถให้งูเทพทมิฬกินเซรั่มเลือดได้จริงๆ!
งูเทพกำลังเปิดโหมดโกงอยู่หรือเปล่านี่?