Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 387 ยังเหลืออินทรีสวรรค์อีกหนึ่งตัว
(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 387 ยังเหลืออินทรีสวรรค์อีกหนึ่งตัว
หลัวเหมียน… ดูเหมือนว่าเจ้าจะซ่อนอะไรหลายอย่างจากข้า?
ท่านสมาชิกสภาจูเมิ่งดูเหมือนจะรู้บางอย่าง สายตาของเขาจับจ้องไปที่สมาชิกสภาหลัวเหมียน
สมาชิกสภาหลัวเหมียนยังคงยิ้มอยู่ แทบไม่มีร่องรอยความกลัวบนใบหน้าของเขา
“เราค่อยมาจัดการเรื่องนี้ทีหลัง แต่ตอนนี้เรามีเรื่องเร่งด่วนกว่าอยู่ตรงหน้า ศัตรูอยู่ตรงหน้าเราแล้ว เราควรจะเสียเวลาทะเลาะกันเองอีกหรือ?”
นายพลหยุนเฟิงพยักหน้า
“กองทัพเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวจะมาถึงแนวป้องกันของเราในอีกสองชั่วโมง แนวป้องกันของเราจะต้านทานได้อีกประมาณสามชั่วโมงก่อนที่พวกมันจะบุกทะลวงเข้ามาและรุกรานเมืองหางโจว เรามีเวลาเหลือห้าชั่วโมงในการหยุดการรุกรานของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว หรือไม่ก็กำจัดสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ปกครอง!”
“ถูกต้อง!”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนรีบพยักหน้า ราวกับว่าเขากลัวว่าจะมีคนอื่นพูดถึงเซรั่มเลือดอีกครั้ง
เหลิงชิงก้าวออกมาและกล่าวว่า
“ถ้าเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวกำลังรุกรานเพราะโรคระบาด ฉันเชื่อว่าสิ่งสำคัญอันดับแรกของเราคือการหาวิธีรักษาโรคระบาดแทน เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวจะสูญเสียเป้าหมาย และมันจะง่ายขึ้นสำหรับเราที่จะขับไล่พวกมันกลับไป”
“ฟังดูเหมือนว่าพวกเธอเจอวิธีรักษาโรคระบาดแล้วงั้นสิ?”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนกล่าวพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ
“นั่นสิ แม้แต่คุณลู่ก็ยังไม่รู้ว่าจะจัดการกับโรคระบาดนี้อย่างไร แล้วเราจะหาวิธีรักษาได้ภายในห้าชั่วโมงเพื่อแก้ไขสถานการณ์นี้ได้อย่างไร?”
“เราพบแล้วว่ายาแก้พิษคืออะไร มันเป็นสมุนไพรชนิดพิเศษที่เติบโตเฉพาะบนเวสต์ริดจ์ นั่นคือสมุนไพรเหยี่ยวแดง ถ้าเราเก็บมันมาได้ เราก็จะสามารถหาวิธีรักษาผู้ติดเชื้อได้อย่างรวดเร็ว”
เหลิงชิงกล่าว
ฝูงชนหันมาสนใจเหลิงชิงทันที โดยเฉพาะท่านสมาชิกสภาจูเมิ่ง ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นขณะที่เขาโพล่งออกมาว่า
“เธอแน่ใจนะว่าสมุนไพรเหยี่ยวแดงคือวิธีรักษาโรคนี้?”
เหลิงชิงพยักหน้า
“แน่นอนค่ะ”
“ฮ่าๆๆ สมมติว่าสมุนไพรเหยี่ยวแดงอาจจะเป็นวิธีรักษาโรคระบาดได้จริง แล้วเราจะเหยียบย่างเข้าไปบนเวสต์ริดจ์ในสถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างไร? ที่นั่นเป็นรังของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาว พวกเธอโง่พอที่จะคิดว่ามันปลอดภัยเพราะเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวออกไปรุกรานเราหมดแล้วงั้นหรือ? แม้แต่กองพันก็ยังไปถึงที่นั่นได้ยากลำบาก พวกเธอคิดจริงๆ หรือว่าเรามีกำลังคนเหลือเฟือที่จะเสียไปกับการคาดเดาที่ไร้สาระเช่นนี้?”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น
เหลิงชิงและผู้อาวุโสแห่งศาลเวทมนตร์ หลี่เทียน จ้องมองสมาชิกสภาหลัวเหมียนที่กำลังเยาะเย้ย โดยเฉพาะคนแรกที่สาบานในใจอย่างหนักแน่นว่าจะส่งเขาเข้าคุกทันทีหลังจากสถานการณ์คลี่คลาย
ฝูงชนก็ขมวดคิ้วเช่นกัน ในที่สุดพวกเขาก็พบวิธีแก้ปัญหาโรคระบาด ซึ่งจะหยุดการรุกรานของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวได้ด้วย แต่กลับกลายเป็นว่ามันอยู่ในสถานที่อันตรายที่สุด
“จริงด้วย เหยี่ยวเวทมนตร์ขาวเป็นสายพันธุ์เดียวกับอินทรีสวรรค์ โดยปกติแล้วเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวจะไม่โจมตีอินทรีสวรรค์ ถ้าเราส่งอินทรีสวรรค์ตัวหนึ่งแอบเข้าไปในเวสต์ริดจ์และนำสมุนไพรเหยี่ยวแดงกลับมา เราก็สามารถแก้ปัญหาได้อย่างง่ายดายไม่ใช่หรือ?”
นายพลหยุนเฟิงโพล่งออกมา
ผู้บัญชาการหมิงกั๋วซึ่งยืนอยู่ข้างนายพลหยุนเฟิงรีบกระซิบที่หูของเขาว่า
“ท่านนายพล ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านสั่งให้ฆ่าอินทรีสวรรค์ทั้งหมด…”
นายพลหยุนเฟิงทำหน้าบึ้งตึงและจ้องมองผู้บัญชาการ ราวกับว่าเขากำลังพยายามจะพูดว่า “ขอบคุณ แต่ไม่ต้องเตือนก็ได้”…
ไม่มีอินทรีสวรรค์แม้แต่ตัวเดียวที่พบในป้อมปราการ แม้จะมีอยู่ตัวหนึ่ง มันก็จะกลายเป็นกบฏเนื่องจากการปรากฏตัวของเหยี่ยวระดับเจ้าผู้ปกครอง อินทรีสวรรค์จะแอบเข้าไปในเวสต์ริดจ์ได้อย่างไร?
ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันในไม่ช้า เนื่องจากไม่มีใครสามารถคิดแผนที่น่าเชื่อถือเพื่อแก้ไขวิกฤตได้ ทันใดนั้น ชายหนุ่มคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในห้องจากประตูและชนเข้ากับโต๊ะ ทหารสองนายที่โกรธจัดรีบเข้ามาทันที พยายามจะโยนเขาออกจากห้อง ชายหนุ่มตะโกนสุดเสียงว่า
“ผมมีวิธีเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาได้! ผมมีวิธีเอายาแก้พิษมาได้!”
นายพลหยุนเฟิงเหลือบมองเด็กหนุ่มและตวาดว่า
“ไอ้เด็กนี่มาจากไหน? ลากมันออกไปแล้วลงโทษด้วยไม้เรียว”
“เรากำลังประชุมสำคัญกันอยู่ ทำไมถึงปล่อยให้เด็กเข้ามาได้?!”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนตวาด
“เดี๋ยวก่อน ชายหนุ่มคนนี้ช่วยเราในการระบุแหล่งที่มาของโรคระบาด ให้เราฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด”
เหลิงชิงขัดขึ้น
“งั้นก็ให้เขาพูด”
ผู้อาวุโสแห่งศาลเวทมนตร์ หลี่เทียน กล่าว
สมาชิกสภาหลัวเหมียนหัวเราะออกมา
“ข้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อหารือว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไร แต่พวกเจ้าไม่เพียงแต่กล่าวหาข้าอย่างผิดๆ แต่ยังแนะนำให้เราฟังเด็กคนหนึ่งอีกด้วย ถ้าพวกเจ้าไร้ประโยชน์ถึงขนาดนี้ ข้าจะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป”
สมาชิกสภาหลัวเหมียนลุกขึ้นจากที่นั่งและออกจากห้องไป ราวกับว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น
ผู้คนมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร
เหลิงชิงถามหวังเสี่ยวจุนอย่างอดทนว่า
“เธอพูดว่าเธอมีวิธีเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาได้ มันคืออะไร?”
โม่ฟ่านและหลิงหลิงซึ่งก่อนหน้านี้รออยู่ข้างนอกห้องกับหวังเสี่ยวจุน ก็เข้ามาในห้องด้วย โม่ฟ่านอยากรู้ว่าเขามีความคิดอะไรที่จะทำให้พวกเขาสามารถนำสมุนไพรเหยี่ยวแดงมาจากรังของเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวได้ อย่างที่สมาชิกสภาหลัวเหมียนกล่าวไว้ พวกเขาจะต้องใช้ทีมยอดฝีมือเพื่อไปถึงเวสต์ริดจ์
หวังเสี่ยวจุนเหลือบมองบุคคลผู้มีอำนาจซึ่งเขาไม่มีโอกาสได้พบในชีวิตประจำวัน แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย เขาก็กระแอมและกล่าวว่า
“ยังมีอินทรีสวรรค์เหลืออยู่ในป้อมปราการ! มันฟังคำสั่งผม ผมจะขี่มันแอบเข้าไปในเวสต์ริดจ์เพื่อเอาสมุนไพรเหยี่ยวแดงมา ผมคุ้นเคยกับมันที่สุด”
ผู้บัญชาการหมิงกั๋วตะโกนว่า
“เราไม่ได้สั่งประหารอินทรีสวรรค์ทั้งหมดไปแล้วหรือ? ทำไมเจ้าถึงยังมีเหลืออยู่ตัวหนึ่ง!”
“ผมไม่เชื่อฟังคำสั่งและปล่อยอินทรีสวรรค์ที่ผมเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไปครับ”
หวังเสี่ยวจุนตอบด้วยเสียงเบาๆ
ดวงตาของนายพลหยุนเฟิงสั่นไหว เขาไม่เชื่อฟังคำสั่งในเวลาที่เหมาะสมที่สุด!
อย่างไรก็ตาม ผู้บัญชาการขมวดคิ้วและส่ายหัว
“มันไร้ประโยชน์ เราสูญเสียการควบคุมอินทรีสวรรค์ไปแล้วเพราะเหยี่ยวระดับเจ้าผู้ปกครอง เราโชคดีพอที่พวกมันไม่โจมตีเรา แล้วมันจะยังเชื่อฟังคำสั่งเจ้าได้อย่างไร?”
ราวกับว่าเขากลัวว่าทหารจะโยนเขาออกจากห้อง หวังเสี่ยวจุนโพล่งออกมาว่า
“อินทรีสวรรค์ของผมมีสายเลือดผสม ขนของมันเป็นสีเทา ผมเลยบอกไม่ได้จริงๆ ว่ามันเป็นสายพันธุ์อะไร ผมพยายามติดต่อมันเมื่อวานนี้และสามารถได้รับการตอบสนองได้ เพราะผมคิดว่ามันก็ถูกควบคุมโดยสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ปกครองเช่นกัน อย่างไรก็ตาม มันกลับมาหาผมจริงๆ หลังจากที่ผมเรียก ซึ่งแสดงว่ามันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ปกครอง”