Versatile Mage – จอมเวทอเนกประสงค์ - บทที่ 389 ป้อนยาให้งู

(จอมเวทอเนกประสงค์) – บทที่ 389 ป้อนยาให้งู

หวังเสี่ยวจวินนำทาง ขณะที่เขาและหลิงหลิงผจญภัยลึกเข้าไปในป่าใกล้ป้อมปราการตะวันตก

“คุณแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้ทรยศคุณ?” หลิงหลิงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เอาจริง ๆ ก็ไม่แน่ใจนัก แต่เขาก็ตอบสนองต่อเสียงเรียกของผมเมื่อวันก่อน ผมเรียกเขาได้ด้วยขลุ่ยอันนี้” หวังเสี่ยวจวินหยิบขลุ่ยเล็ก ๆ ออกมา

เขาวางขลุ่ยไว้ข้างปากและเริ่มเป่า เสียงคล้ายกับการเป่านกหวีดด้วยใบไม้ แม้จะค่อนข้างแหลม แต่ก็ฟังดูไพเราะทีเดียว ยิ่งไปกว่านั้น มันยังสามารถส่งเสียงไปได้ไกลในป่า

เสียงขลุ่ยสะท้อนไปทั่วป่า หลิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ แต่ไม่พบร่องรอยของนกอินทรีสีเทา

หวังเสี่ยวจวินยังคงเป่าขลุ่ยต่อไป หลังจากผ่านไปนาน เสียงตอบสนองเดียวที่เขาได้ยินคือเสียงแมลงใกล้ ๆ เขาค่อย ๆ ลดขลุ่ยลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อยและกล่าวว่า “บางทีผมอาจจะคิดง่ายไปหน่อยกับสถานการณ์นี้ แม้แต่นกอินทรีสวรรค์ที่มีสายเลือดบริสุทธิ์ยังต้านทานการปรากฏตัวของสัตว์ระดับจ้าวไม่ได้ นับประสาอะไรกับลูกผสม ซึ่งควรจะมีความต้านทานที่อ่อนแอกว่า”

หลิงหลิงปลอบใจ “ทำไมไม่ลองอีกครั้งล่ะ บางทีเขาอาจจะอยู่ไกลจากที่นี่”

หวังเสี่ยวจวินมองไปไกล ๆ และยกขลุ่ยขึ้นอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังจะเป่า เสียงร้องแหลมก็ดังขึ้นจากต้นไม้

เสียงร้องนั้นไพเราะมาก และหวังเสี่ยวจวินก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี มันคือเสียงของนกอินทรีสีเทาที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นลูกนก!

นกอินทรีสวรรค์ทุกตัวในป้อมปราการตะวันตกถูกประหารอย่างโหดเหี้ยม ในขณะที่สายเลือดที่ไม่บริสุทธิ์ของมันได้ช่วยชีวิตมันไว้ หวังเสี่ยวจวินประหลาดใจที่นกอินทรีสีเทายังคงตอบสนองต่อเขาเป็นอย่างดี มันรีบบินมาหาเขาและลงจอด ก่อนจะเอาหัวมาคลอเคลียเขา

มันไม่ได้หันหลังให้พวกเขา มันยังคงเหมือนเดิมเสมอ!

หวังเสี่ยวจวินกอดนกอินทรีสีเทาอย่างตื่นเต้น เขาตบหัวมันและพูดว่า “เจ้ารู้ไหม เรากำลังจะทำสิ่งที่น่าทึ่ง เราถูกดูถูกและปฏิบัติอย่างไม่ดีจากคนอื่น ๆ ในกองทัพ ถ้าเราทำภารกิจนี้สำเร็จ ผู้คนในป้อมปราการตะวันตกจะมองเราต่างไปจากเดิม นี่ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เราเฝ้ารอมาตลอดหรอกหรือ!?”

นกอินทรีสีเทาร้องตอบอย่างตื่นเต้น ราวกับว่ามันเข้าใจคำพูดของหวังเสี่ยวจวิน

“ภารกิจนี้อันตรายมาก ถ้ามีอะไรผิดพลาด เราทั้งคู่จะตาย ผมก็กลัวมากเหมือนกัน แต่ผมไม่อยากเป็นแค่คนหุงข้าวในกองทัพ ผมอยากมีส่วนร่วม นกอินทรีสีเทา ตอนนี้มีแค่เจ้าเท่านั้นที่ช่วยผมได้” หวังเสี่ยวจวินกล่าวอย่างจริงใจ มองไปที่นกอินทรี

นกอินทรีสีเทายังคงเงียบ และกางปีกออกจนสุด ราวกับจะบอกหวังเสี่ยวจวินว่าพวกเขากำลังจะออกเดินทางทันที

“เอาล่ะ ไปกันเถอะ!” หวังเสี่ยวจวินกระโดดขึ้นไปบนหลังนกอินทรี หลังจากทรงตัวได้แล้ว เขาก็พูดกับหลิงหลิงว่า “รอผมอยู่ที่นี่นะ ผมจะส่งสมุนไพรเหยี่ยวแดงไปที่ป้อมทันทีหลังจากที่ผมเอามันมาได้”

“ฉันจะนำทางคุณไปยังเส้นทางที่ค่อนข้างปลอดภัย แต่ฉันไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของคุณได้ จำไว้ว่า ถ้าคุณพบปัญหาใด ๆ อย่าฝืน คุณไม่สามารถจัดการกับเหยี่ยวเวทมนตร์ขาวได้ด้วยตัวเอง” หลิงหลิงกล่าวกับหวังเสี่ยวจวินอย่างเคร่งขรึม

หวังเสี่ยวจวินยิ้ม เขาทำความเคารพหลิงหลิงอย่างไม่ค่อยดีนัก และตบที่คอของนกอินทรี สัตว์ตัวนั้นทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายไปจากป่าในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

หลิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มผู้กล้าหาญและนกอินทรีสีเทาที่ถูกปฏิบัติอย่างไม่ดีบินลับไปในระยะไกล ไม่มีใครคาดคิดว่าชะตากรรมของเมืองหางโจวจะตกอยู่บนบ่าของเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปี อ้อ เธอเกือบลืมไปว่าเธอก็อายุสิบเจ็ดเหมือนกัน…

“เข้าใจแล้ว หวังว่าเขาและนกอินทรีจะกลับมาอย่างปลอดภัย” โม่ฟ่านวางสาย

เขามองไปทางทิศตะวันตกและเห็นกลุ่มเมฆสีขาวของปีกนกขนนกกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เมือง พวกมันดูเหมือนจะลอยอยู่เหนือป้อมปราการ และจากในเมือง ผู้คนสามารถมองเห็นการระเบิดของเวทมนตร์ทำลายล้างที่เบ่งบานราวกับดอกไม้ไฟในความมืด

นักเวทแห่งเมืองหางโจวกำลังอยู่ท่ามกลางการนองเลือด หวังว่าพวกเขาจะต้านทานได้จนกว่าหวังเสี่ยวจวินจะกลับมาพร้อมกับสมุนไพรเหยี่ยวแดง มิฉะนั้น จะมีผู้เสียชีวิตเพิ่มขึ้นอย่างมากในไม่ช้า

ทั้งหมดนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของโม่ฟ่าน ตอนนี้สิ่งที่เขามุ่งเน้นคือการช่วยงูเทพโทเท็มดำ

เซรั่มเลือดชุดที่มีเลือดโรคระบาดกำลังถูกขนส่งไปยังทะเลสาบตะวันตก มีจำนวนมาก ดังนั้นการนำเซรั่มเลือดไปหนึ่งรถบรรทุกจึงไม่สร้างความแตกต่าง นอกจากนี้ เห็นได้ชัดว่าเซรั่มเลือดไม่เหมาะสำหรับมนุษย์ ดังนั้นจึงเหมาะอย่างยิ่งสำหรับงูเทพโทเท็มดำ

ใช้เวลาค่อนข้างนานในการขนย้ายเซรั่มเลือด พวกมันมาถึงทางเดินซูในเวลาประมาณเที่ยงคืน

เมื่อโม่ฟ่านเห็นว่างูเทพโทเท็มดำดูเหมือนจะยังไม่ตื่น เขาก็รีบกระโดดขึ้นไปบนหัวของมัน เซรั่มเลือดค่อนข้างเล็ก ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่งูเทพโทเท็มดำจะบริโภคเอง โม่ฟ่านไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดันเซรั่มเลือดเข้าไปในปากของงูเทพโทเท็มดำผ่านช่องว่างระหว่างฟันของมัน

แม้ว่าเซรั่มเลือดจะเล็กพอที่จะสอดเข้าไปในปากของงูเทพโทเท็มดำผ่านช่องว่างระหว่างฟัน แต่เซรั่มเลือดคุณภาพสูงเพียงพอที่จะผลิตเลือดได้มากกว่าปริมาณเลือดของมนุษย์ถึงสิบเท่า หากงูเทพโทเท็มดำบริโภคเซรั่มเลือดทั้งรถบรรทุก มันควรจะฟื้นฟูพลังชีวิตได้อย่างน้อยสองหรือสามช่องใช่ไหม?

เซรั่มเลือดถูกป้อนให้กับงูเทพโทเท็มดำอย่างต่อเนื่อง โม่ฟ่านไม่รู้ว่าเซรั่มเลือดที่เขาป้อนให้กับงูเทพโทเท็มดำมีมูลค่าเท่าไหร่ เขากำลังจะป้อนเซรั่มเลือดทั้งรถบรรทุกให้สัตว์ร้ายตัวนี้จนเกือบหมดแล้ว

เซรั่มเลือดมีประสิทธิภาพมากสำหรับสัตว์เทพโทเท็มด้วย เห็นได้ชัดว่าออร่าของงูเทพโทเท็มดำเริ่มฟื้นตัวแล้ว

ขณะที่โม่ฟ่านป้อนเซรั่มเลือดกล่องสุดท้ายให้กับงูเทพโทเท็มดำ ดวงตาของงูก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที!

ดวงตาที่น่าตกใจจ้องมองมาที่โม่ฟ่านตัวเล็ก ๆ ที่ยืนอยู่บนหัวของมัน โม่ฟ่านสะดุดและเกือบจะตกลงไปในทะเลสาบ

งูเทพโทเท็มดำส่งเสียงทุ้มลึก ใบหน้าของโม่ฟ่านซีดเผือดทันที เขาค่อย ๆ หันกลับไปและถามถังเยว่ที่ยืนอยู่บนทางเดินว่า “เขา… เขา… เขาพูดว่าอะไร…”

ถังเยว่หัวเราะคิกคักและพูดกับโม่ฟ่านด้วยตาหยี ๆ ว่า “เขาถามว่าคุณมีอีกไหม เขากำลังขอบคุณคุณด้วย”

แทนที่จะทำลายเซรั่มเลือด การให้มันกับงูเทพโทเท็มดำเพื่อให้มันฟื้นตัวน่าจะดีกว่า โม่ฟ่านโทรหาเหลิงชิงอีกครั้งและขอให้เธอส่งเซรั่มเลือดมาอีกหนึ่งรถบรรทุก

งูเทพโทเท็มดำส่งเสียงร้องอีกครั้ง

ก่อนที่โม่ฟ่านจะทันได้ถาม ถังเยว่ก็แปลด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้าตัวใหญ่บอกว่ามันอร่อยมาก เขาชอบมันมาก”

โม่ฟ่านรู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่กระตุก ถ้าจะว่าไป เซรั่มเลือดพวกนี้ก็เหมือนน้ำมันปรุงอาหารที่รีไซเคิลอย่างผิดกฎหมาย เขาไม่เคยเห็นใครมีความสุขกับการกินน้ำมันปรุงอาหารที่รีไซเคิลอย่างผิดกฎหมายมากขนาดนี้มาก่อนเลย…