The Devil’s Cage - บทที่ 436 ฝนสีดำ

บทที่ 436 ฝนสีดำ

บทที่ 436: ฝนสีดำ

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาอันโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัวกำลังคร่ำครวญโดยไร้เสียง

แขนและขาของมนุษย์เหล่านั้นกำลังขยับเป็นจังหวะเหมือนสาหร่ายใต้ท้องทะเล

ดวงตาสีแดงนั้นเปล่งประกายแสงสีรุ้งที่ดึงดูดสายตาจากทุกทิศทาง

เมื่อชั้นสีรุ้งที่เปล่งประกายรวมตัวกันในจุดเดียว ก็ปรากฏปากที่เต็มไปด้วยเลือดพร้อมกับฟันที่แหลมคมที่พร้อมบดเคี้ยว

แตกต่างจากครั้งแรกที่มันเผยประกายแสงอย่างเงียบสงบ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาที่กระสับกระส่ายและวิตกกังวลได้ใช้พลังทั้งหมดที่มีเมื่อจีหรานออกคำสั่ง

โฮมมม!

แรงดูดอันทรงพลังปรากฏขึ้นในปากของมัน มากพอที่จะดึงรถบรรทุกเข้ามาได้

สิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาที่ลอยอยู่เหนือเอ็ดการ์ ด้วยแรงดูดฉับพลันมันเลยไม่สามารถต้านทานได้ จึงถูกดูดเข้าปากที่เปื้อนเลือด เมื่อมันรู้ตัว สิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาของจีหรานก็ได้เอาปากของมันไปแตะส่วนหนึ่งของร่างกายจักรกลของมันเรียบร้อยแล้ว

แก็ง! แก็ง! แก็ง! แก็ง!

ปากกลมๆ ที่มีเขี้ยวหลายชั้นหมุนเร็วเหมือนเลื่อยยนต์ บดเฟืองและเนื้อออกจากปาก

เนื้อที่อยู่ใต้เฟืองถูกฉีกออกพร้อมกับเฟือง เลือดสีดำเริ่มไหลออกมาจากบาดแผลราวกับว่าฝนสีดำกำลังตก

แผ่นดินที่มีชีวิตชีวาที่มีหญ้าและพืชพรรณถูกกัดกร่อนทันทีเมื่อสัมผัสกับฝนสีดำ

พลังงานเชิงลบที่รุนแรงแผ่ปกคลุมทุกสิ่งด้วยความเย็นยะเยือก ก่อนที่พลังชีวิตของสิ่งมีชีวิตจะจางหายไป

ต้นไม้เริ่มเหี่ยวเฉา พื้นดินเริ่มแห้ง!

หลังจากหายใจไปได้สักพัก พื้นที่ที่ถูกฝนดำทะมึนก็กลายเป็นทะเลทรายขนาดย่อม

ทรายในทะเลทรายขนาดย่อมปกคลุมไปจนถึงน่องของเผ่าไนท์เรซและกลายพันธุ์ แต่พวกมันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย พวกมันยังคงยืนอยู่ที่เดิมราวกับรูปปั้น ปล่อยให้เอ็ดการ์และสิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาควบคุมพวกมันได้อย่างอิสระด้วยเส้นเลือดจากร่างกายของมัน

กลุ่ม ไนท์เรซ และ กลายพันธุ์ กำลังส่งพลังงานอันไม่มีที่สิ้นสุดให้กับ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา ของ เอ็ดการ์ แต่สิ่งมีชีวิตจักรกลตัวนี้ก็ยังคงส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง

มันอยู่ในตำแหน่งที่เสียเปรียบ ถูกสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของ จีหราน เอาชนะไปอย่างยับเยิน

เอ็ดการ์เบิกตากว้างและกรามตกเมื่อเขาเห็นฉากนั้น

ในความเป็นจริง เมื่อสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของ จีหราน เปล่งประกายแสงสีรุ้ง ดวงตาของ เอ็ดการ์ ก็เบิกกว้างมานานแล้ว

เนื่องจากเขาเป็นลูกหลานของสายเลือดราชวงศ์ เขาจึงรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา ที่ได้รับการกระตุ้นโดย ดวงตาแห่งคิเมร่า ดั้งเดิม!

มันไม่ใช่ของปลอมอย่างที่เขาจินตนาการไว้… ไม่ใช่อย่างแน่นอน!

แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง?

ดวงตาแห่งคิเมร่าถูกทำลายไปแล้ว! เอ็ดการ์แน่ใจในเรื่องนี้

ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลที่ได้ยินหรือผลการสืบข้อมูลของเขาเอง ต่างก็ให้ผลลัพธ์ที่เหมือนกัน เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาคิดผิด!

มันเป็นไปได้เ้วยหรอ…

ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็เบ่งบานในใจของเอ็ดการ์

“แกเผาสายเลือดของตัวเองงั้นเหรอ?” เอ็ดการ์มองไปที่จีหรานพร้อมกับอุทานด้วยสายตาที่ไม่เชื่อ

แต่ไม่นานนัก เขาก็กลับมามีใบหน้าซีดเซียว ใจดี และเสแสร้งเหมือนเดิม

“เพื่อให้สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาได้บรรลุถึงรูปแบบที่สมบูรณ์แบบ แกได้เผาผลาญสายเลือดราชวงศ์ไปจริงๆ งั้นเหรอ? นี่มันน่าตกใจมาก! ในตอนนี้ฉันควรจะเรียกแกว่าอะไรดี? 2567 ผู้ถูกเนรเทศงั้นหรอ? แกรู้ไหมว่าตัวเองจะสูญเสียอะไรหลังจากสิ่งที่แกทำ?”

“มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด การ “แปลงร่าง” ระดับสูงกว่าของแกจะไม่หายไปหรอก แต่เป็นสิทธิ์ในมรดกต่างหาก! กษัตริย์ทิ้งมรดกไว้ให้พวกเราผู้เป็นทายาทโดยชอบธรรม และตอนนี้เมื่อไม่มีสายเลือดที่ถูกต้อง พวกแกก็ไม่มีสิทธิ์แย่งชิงมันอีกต่อไป! เอาจริงๆ ฉันอยากปล่อยพวกแกไปจริงๆ เพราะพวกแกไม่สามารถเป็นภัยคุกคามฉันได้อีกต่อไป!”

เอ็ดการ์มองจีหรานที่ยืนนิ่ง มือวางอยู่บนด้ามดาบเล่มใหญ่ เอ็ดการ์มั่นใจมากกับการเดาของเขา เสียงเยาะเย้ยของเขาเริ่มระเบิดออกมาอย่างน่าตกใจ

เขาต้องการโจมตีจีหรานตรงจุดที่อ่อนแอที่สุดในใจ เขาคิดว่าตัวเองทำได้ดีและได้ผลลัพธ์ที่ดีทีเดียว ดังนั้นเอ็ดการ์จึงเดินหน้าต่อไป

“ถึงอย่างนั้น ในเมื่อเรามาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็ปล่อยแกไปไม่ได้แล้ว! ถ้าสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของฉันกลืนกินสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของแกไป ฉันคิดว่ามันคงถึงขีดสุดได้ ฉันต้องขอบคุณแกจริงๆ 2567!” เอ็ดการ์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

รอยยิ้มที่ใจดีและอบอุ่นของเขาดูโอ้อวดมาก คล้ายกับแมวแกล้งหนูที่เพิ่งจับได้

เขาจ้องมองไปที่จีหรานที่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงยกมือขวาขึ้น

ทันใดนั้น สิ่งของสามชิ้นที่มีลักษณะโดดเด่นก็ลอยไปรอบๆ ร่างของเอ็ดการ์

อย่างแรกคือทับทิมเนื้อหยาบซึ่งมีชั้นเปลวไฟลุกไหม้อยู่บนพื้นผิว

อย่างที่สอง วงแหวนออบซิเดียน มืดยิ่งกว่าสีดำ แม้ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน ความมืดมิดอันน่าสะพรึงกลัวของมัน ก็ยังหาสิ่งใดเปรียบไม่ได้

อย่างที่สาม หนังพับประเภทหนึ่งที่ดูเหมือนจะไม่ได้ตัดเย็บ ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุด แต่กลับเป็นสิ่งที่ดึงดูดความสนใจของ จีหราน มากที่สุด

จีหราน พอจะเดาได้คร่าวๆ ว่าชิ้นแรกและชิ้นที่สองมีไว้ทำอะไร แต่สำหรับชิ้นสุดท้าย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นมันเช่นกัน

“เห็นสิ่งนี้ไหม ตอนนี้แกรู้แล้วใช่ไหมว่าเราต่างกันยังไง”

“สิ่งของยิ่งใหญ่สามสิ่งนี้ติดตามฉันมาตั้งแต่เกิด ภายใต้โชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ พวกมันปรากฏตัวต่อหน้าฉันทีละชิ้น พวกมันเป็นหลักฐานว่าฉันคือทายาทโดยชอบธรรมของมรดกนี้ คนอื่นๆก็เป็นแค่บันไดขั้นหนึ่งเท่านั้น การมีอยู่ของทายาทคนอื่นๆเป็นเพียงการขัดขวางสถานะอันควรเป็นของฉันเท่านั้น! นั่นรวมถึงแกด้วย”

เอ็ดการ์เปิดเผยสิ่งของสุดท้ายตามที่เขาพูดไว้

ขณะที่เอ็ดการ์ค่อยๆ พลิกชั้นหนังออกทีละชั้น หนังเริ่มสั่นไหว ก่อนที่วิญญาณที่โปร่งแสง ร้องไห้คร่ำครวญ และดิ้นรนจะลอยออกมา

พวกมันไม่ใช่วิญญาณธรรมดา แต่เป็นวิญญาณที่หลงใหลในบางสิ่งบางอย่าง มุ่งมั่นที่จะอยู่ในโลกมนุษย์ให้นานยิ่งขึ้น

มันเป็นวิญญาณอาฆาตหรือแม้กระทั่งวิญญาณร้ายในระดับหนึ่ง

จีหรานช่วยไม่ได้ แต่ขมวดคิ้วเมื่อเขาเห็นวิญญาณอาฆาต

ตามเครื่องแต่งกายของวิญญาณ พวกเขาควรสวมใส่สิ่งที่ระลึกถึงในวินาทีสุดท้ายของชีวิต แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง แต่มันก็มีความหมายสำคัญไม่เพียงแต่ต่อวิญญาณเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้ที่มองเห็นด้วย

สำหรับวิญญาณ ชุดต่างๆ เหล่านี้เปรียบเสมือนความทรงจำที่ไม่อาจตัดออกได้ และสำหรับผู้ที่สามารถมองเห็นวิญญาณได้ พวกเขาสามารถตัดสินได้ว่าวิญญาณเหล่านั้นตายไปจริงเมื่อใด

“นั้นมันมีอายุอย่างน้อยหลายร้อยปีเลยนะ!”

จีหรานเหลือบมองไปที่ชุดของวิญญาณอาฆาตแล้วจึงคิด

เขายังรู้ดีว่าเอ็ดการ์กำลังวางแผนอะไรต่อไป

เพื่อเลี้ยงสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของเขา! จนกระทั่งสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของเอ็ดการ์แข็งแกร่งพอที่จะกลืนกินสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของจีหรานได้

“ถ้าอย่างนั้น…”

ความคิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ จีหราน ส่งคำสั่งไปยังสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของเขาผ่านจิตใจ เนื่องจากทั้งสองเชื่อมโยงกันด้วยข้อเชื่อมโยงพิเศษ

จากนั้นทุกอย่างก็เป็นไปตามที่ จีหราน คาดหวัง

เมื่อวิญญาณอาฆาตปรากฏตัว สิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาของเอ็ดการ์ก็เริ่มหมุนเฟืองอย่างรวดเร็ว กลืนกินวิญญาณที่ถูกปลดปล่อยเป็นกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า

ส่วนของร่างกายที่ถูกฉีกออกโดยสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของจีหรานเริ่มฟื้นตัวด้วยความเร็วแบบทวีคูณจนสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

ร่างกายของมันเริ่มบวมขึ้นเหมือนลูกโป่ง

หลังจากผ่านไปชั่วขณะ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของเอ็ดการ์ก็เติบโตขึ้นเกือบสองเท่าของสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของจีหราน

“งานเลี้ยงได้เริ่มขึ้นแล้ว! ไม่ต้องห่วง หลังจากที่สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของฉันกินเสร็จ แกก็จะต้องตาย!”

เอ็ดการ์ตะโกนเสียงดัง และเขาเขย่าชิ้นหนังในมือของเขาแรงขึ้น

วิญญาณจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ลอยออกมาจากหนัง แต่เมื่อวิญญาณเหล่านั้นถูกปลดปล่อยจนถึงขีดจำกัดแล้ว จีหราน ก็ตัดสินใจที่จะโจมตีในที่สุด