The Devil’s Cage - บทที่ 435 ตอนนี้ใครคือของปลอม

บทที่ 435 ตอนนี้ใครคือของปลอม

บทที่ 435: ตอนนี้ใครคือของปลอม?

ค่ำคืนนี้ปกคลุมไปด้วยหมอก ความมืดปกคลุม เหล่าอสูรกายกำลังยืดตัวเพื่อต่อสู้

ฟันเฟืองหลากสีสันและขนาดต่างๆกัน มีขนาดตั้งแต่ใหญ่เท่าบ้านไปจนถึงเล็กเท่าถ้วยชา รวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ตรงกลางเฟืองแต่ละอัน มีลูกตาโผล่ขึ้นมา

แสงหลากสีสันเริ่มฉายลงบนลูกตา ทำให้เกิดการหมุนเฟืองเมื่อมันส่องแสง

ฟันเฟือง หมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ

คาร์ก คาร์ก คาร์ก!

แรงเสียดทานระหว่างเฟืองบดทำให้เกิดอาการระคายเคืองหูไม่หยุด

สิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนานั้นแตกต่างอย่างมากจากสิ่งมีชีวิตที่ จีหราน รู้จัก แต่เขาแน่ใจว่ามันเป็นประเภทเดียวกัน แต่เพียงมีรูปร่างที่แตกต่างกันเท่านั้น

แม้ว่า จีหราน จะได้เห็น ดวงตาปีศาจ ที่สามารถขยายตัวได้เองโดยไม่ต้องอาศัยความช่วยเหลือจาก ดวงตาแห่งคิเมร่า มาแล้ว แต่เมื่อเขาเห็นว่าสิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร เขาก็ยังรู้สึกถึงความเกรงขามและไม่มีความคิดที่จะซ่อนตัว

เอ็ดการ์เห็นได้ทันทีว่าจีหรานประหลาดใจขนาดไหน

“แกตกใจงั้นหรือ? กับการปรากฎตัวของสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา? ถูกต้อง… ที่ดวงตาแห่งคิเมร่าถูกทำลายเพราะบาร์โทส ไอ้โง่สารเลวนั่น แต่ฉันก็สามารถสร้างมันขึ้นมาใหม่ได้! ถึงแม้มันจะไม่ทรงพลังเท่าของเดิม แต่คุณสมบัติบางอย่างก็ยังคงหลงเหลืออยู่!”

เอ็ดการ์พูดสิ่งนี้ด้วยใบหน้าที่เป็นมิตรและยิ้มแย้มเสมอ แต่ในจิตใต้สำนึก ใบหน้าของเขากลับเย็นชาลง

“หรือแกจะประหลาดใจที่ ฉันกับแกมีสายเลือดเดียวกัน? แกเป็นพี่ชายหรือน้องชายกันนะ? นี่มันเริ่มจะนอกเรื่องไปหน่อยแล้ว! ฉันเพิ่งรู้ว่าราชวงศ์มีสายเลือดอื่นเหลืออยู่อีก แต่นี่แหละคือสิ่งที่ควรจะเป็น! คนๆนั้นคงไม่เอาไข่ทั้งหมดใส่ตะกร้าใบเดียวหรอก แต่เขาคงจะเก็บซ่อนไว้เองมากกว่า!”

“แต่แกรู้ไหม? การมีอยู่ของแกมันขัดขวางแผนการของฉัน!” เขากล่าวต่อ

ใบหน้าของเอ็ดการ์กลายเป็นแข็งทื่ออย่างสิ้นเชิง เมื่อมีเจตนาฆ่าอันหนักหน่วงปะทุขึ้น

แบบจำลองของดวงตาคิเมร่างั้นเหรอ? งั้นก็หมายความว่า…

“ทั้งหมดนี้เป็นเพียงของเลียนแบบที่มีลักษณะคล้ายกันสินะ”

จีหรานคิดอยู่ในใจและมองไปที่เอ็ดการ์ด้วยสายตาที่สงสัย

แม้ว่าเขาจะรู้แล้วว่าเอ็ดการ์มีพลังในการสร้างของจำลอง “ไอเทมอันยิ่งใหญ่” แต่เขาไม่เคยคิดว่าแม้แต่ ดวงตาแห่งคิเมร่า ก็จะสามารถจำลองได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น

“แกมีสายเลือดเดียวกับฉันจริงๆ การอ่านใจฉันไม่มีผลกับแกเลย! ถึงอย่างนั้น ฉันก็คิดว่าควรฆ่าแกเสียตั้งแต่ตอนนี้! ท้ายที่สุด ยิ่งมีคนสืบทอด “มรดก” น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น จริงไหม?” เอ็ดการ์หัวเราะอีกครั้ง

เขาซ่อนเจตนาฆ่าและความเย็นชาเอาไว้ และเผยความอบอุ่นขึ้นราวกับเป็นงูพิษที่เขี้ยวเล็บไม่ขยับ จีหรานรู้ได้ว่าเอ็ดการ์ที่เขี้ยวไม่ขยับนั้นอันตรายเป็นอย่างมาก และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด

สิ่งมีชีวิตจักรกลแห่งความปรารถนาที่อยู่เหนือเอ็ดการ์เริ่มเคลื่อนไหว

เฟืองที่หมุนด้วยความเร็วสูงหยุดลงอย่างกะทันหัน และลำแสงอันร้อนแรงก็สาดลงมาจากท้องฟ้า

จีหรานคว้าเฮอร์เบิร์ตที่หมดสติไปแล้วและกระโดดลงมาจากหัวงู แล้วดำดิ่งลงไปในเงามืดข้างๆ

งูสองหัวกลับคืนสู่ร่างภาพลวงตาอีกครั้ง แต่กระนั้นก็ยังถูกโจมตีด้วยรังสีแสง ที่โจมตีมาอย่างรุนแรงและคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ในที่สุด ร่างภาพลวงตาของมันก็จางหายไปในอากาศ ทว่า รังสีเพลิงไม่ได้หยุดลงเพียงเพราะการหายตัวไปของงูสองหัว

ความจริงแล้วรังสีที่ลุกไหม้เริ่มรวมลำแสงเข้าด้วยกัน

ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!

เกิดเสียงระเบิดหลายครั้งเมื่อรังสีแสงตกลงสู่พื้นดิน พื้นดินสั่นสะเทือนและเศษซากต่างๆ กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

เหล่าไนท์เรซและพวกกลายพันธุ์มารวมตัวกันรอบเอ็ดการ์ทีละคน ใบหน้าที่หม่นหมองและไร้ชีวิตชีวาของพวกมันยิ่งทำให้ใบหน้าที่อบอุ่นและเป็นมิตรของเอ็ดการ์ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ฉากนี้ดูแปลกตามาก

“การหลีกเลี่ยงปัญหาไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา! ในเมื่อแกมีสายเลือดเดียวกับฉัน แกก็ควรรู้ถึงลักษณะพิเศษของสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนา นั่นคือจุดแข็งที่สุดของพวกเรา ราชวงศ์! ที่น่าเศร้าคือพรสวรรค์ของแกไม่ใช่ “จำลอง” ไม่เช่นนั้น การที่มีสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาสองตัวต่อสู้กันคงจะวิเศษมาก! มันคือสิ่งที่ฉันปรารถนาเลย!” เอ็ดการ์พูดอย่างช้าๆ

แล้วเขาก็เห็นจีหรานเดินออกมาจากเงามืด เอ็ดการ์ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

“แกพร้อมที่จะรับใช้ฉันแล้วหรือยัง? ฉลาดดีนิ!” เขาพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สมมติว่าตนชนะการต่อสู้ไปแล้ว

“รับใช้? ฉันไม่ได้จะทำแบบนั้นหรอก แต่แกไม่ได้บอกว่าอยากเห็นสัตว์แห่งความปรารถนาสองตนต่อสู้กันหรือไง? ฉันมาเพื่อทำให้ความปรารถนาของแกเป็นจริง!”

จีหรานพูดในขณะที่พยายามหลบรังสีแสงอันร้อนแรง

ดวงตาแห่งคิเมร่าถูกทำลายไปนานแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของจีหรานที่น่าจะเป็นความสามารถ “แปลงร่าง” และสายเลือดราชวงศ์ของเขา ทำให้เขาสามารถเลื่อนขั้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้นได้ แต่อย่างไรก็ตาม มันยังไม่เพียงพอเมื่อเทียบกับความสามารถ “จำลอง” ของเอ็ดการ์

โดยสัญชาตญาณของ เอ็ดการ์ เขาคิดว่าจีหรานกำลังเล่นกลยุทธ์ทางจิตวิทยา

“พูดตลกอะไรของแก? เรื่องแบบนั้นมันไม่มีผลกับ…” เอ็ดการ์เยาะเย้ยจีหราน

เขาไม่มีความสนใจ ที่จะทำให้ “พี่น้อง” ของเขาซึ่งมีสายเลือดเดียวกันต้องทนทุกข์ทรมานมากไปกว่านี้

ท้ายที่สุดแล้ว มันคือการทดสอบที่ราชวงศ์ต้องเผชิญในที่สุด

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เอ็ดการ์จะพูดจบ เขาก็หยุดไปกะทันหัน

สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาอีกตัวหนึ่งเริ่มมีรูปร่างขึ้นเหนือจีหราน ในพื้นที่ว่างเหนือเขา

แขนและขาที่พันกันนับแสนงอกออกมาจากความว่างเปล่า พวกมันเหมือนหนวดที่เต้นระบำอยู่กลางอากาศ พันกันและปะทะกัน

เริ่มมีลูกตาปรากฏขึ้นที่จุดตัดจากการปะทะกัน

ดวงตาที่มีขนาดต่างกันมากกว่าพันดวงปรากฏขึ้นเกือบจะพร้อมกัน

ทันใดนั้น แสงรุ้งก็สาดส่องขึ้นบนท้องฟ้ายามค่ำคืน แสงรุ้งสาดส่องลงมาจากท้องฟ้า สาดแสงเจิดจ้าลงบนร่างของจีหราน

เสื้อคลุมขนนกสีดำสะท้อนแสงแวววาวขึ้นไปข้างบน ดูเหมือนจะสะท้อนกับแสงแวววาวที่อยู่เหนือเขา

จีหรานสะบัดเสื้อคลุมเล็กน้อย แล้วแทงดาบของ [วาจาเย่อหยิ่ง] ลงบนพื้น เขาวางมือลงบนด้ามดาบ จ้องมองเอ็ดการ์

ความรู้สึกดูถูกเหยียดหยามผุดขึ้นมาในใจของเอ็ดการ์ ใบหน้าซีดเผือดของเขาเริ่มแดงก่ำ

“แกคงไม่คิดว่าการพึ่งพาเศษแก้วของ ดวงตาแห่งคิเมร่าและการอัญเชิญสิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนานั้นดูโอหังไปงั้นหรอ? แกคิดจริงๆหรือว่ามันจะเทียบฉันได้?! ฉันมีพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาราชวงศ์! การจำลอง! แล้วฉันยังมีคนของฉันอยู่ด้วย! สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของฉันดูดกลืนความปรารถนาของพวกเขาและถือกำเนิดจากส่วนลึกที่สุดของหัวใจพวกเขา แม้ว่าความแข็งแกร่งของลูกน้องจะลดลงอย่างมาก ซึ่งเปิดโอกาสให้แกใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนของพวกเขา แต่อย่าลืมว่ายิ่งลูกน้องของฉันอ่อนแอลงเท่าไหร่ สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาของฉันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น!”

“หลังจากป้อนลูกน้องไปหลายร้อยคนและความปรารถนาที่ก่อตัวขึ้นจากภายใน แกรู้ไหมว่ามันทรงพลังขนาดไหน? ของปลอมอย่างแกไม่มีทางต้านทานการโจมตีได้แม้แต่ครั้งเดียว!!!!!”

เอ็ดการ์ไม่พอใจกับการกระทำของจีหราน เขาชี้ไปที่สิ่งมีชีวิตแห่งความปรารถนาที่อยู่ด้านบนแล้วคำรามเสียงดัง

“อย่างนั้นเหรอ? งั้นเรามาดูกันว่าใครกันแน่ที่เป็นของปลอม?”

จีหรานพูดออกมาดังๆ ทุกคำ เขาเงยหน้ามองเอ็ดการ์ที่กำลังวิตกกังวลและยิ้มกว้าง

จากนั้น จีหรานก็กระซิบว่า “ไปเลย กินมันซะ!”