ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2101 อีกกลุ่มหนึ่งของพวกเขา
จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่นและถอยหลังไปสองสามก้าว เขาได้เห็นเหตุการณ์ที่เกือบจะเหมือนกับตอนก่อนที่จะขึ้นเรือทุกประการ
ดูเหมือนว่าเขาจะตกอยู่ในห้วงมายา และสัมผัสได้ถึงความลี้ลับที่ไม่มีที่สิ้นสุด
มีผู้สืบทอดบางคนใช้พลังจากโซ่ลากจูงเรือและเริ่มทยอยกันขึ้นเรือมา
เขาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดและตัดสินใจที่จะสังเกตการณ์สถานการณ์ไปก่อน เพื่อดูว่าทุกอย่างเป็นเพียงภาพหลอนหรือไม่
เขาหลบเข้าไปภายในเรือโนอาห์
บนดาดฟ้าเรือเริ่มมีผู้สืบทอดมากขึ้นเรื่อย ๆ คนเหล่านี้ต่างระดมโจมตีระยะไกลไปที่ชายฝั่ง ดูเหมือนกำลังขัดขวางใครบางคนพร้อมกับเอ่ยวาจาเยาะเย้ย
เหล่าผู้สืบทอดเริ่มออกสำรวจทุกอย่างภายในเรือโนอาห์
จ้าวอู่เจียงคอยหลบซ่อนตัวอย่างต่อเนื่อง จนในที่สุดก็มีผู้สืบทอดตาดีคนหนึ่งมองเห็นร่างของเขาเข้าจนได้
ผู้สืบทอดคนนั้นสงสัยเป็นอย่างยิ่ง
“จ้าวอู่เจียง นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นายขึ้นเรือมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
นอกจากความสงสัยแล้วยังมีความตื่นตระหนกตามมาด้วย ผู้สืบทอดที่พบตัวจ้าวอู่เจียงพยายามจะตะโกนบอกคนอื่น แต่จ้าวอู่เจียงตาไวและมือไวพอกัน เขาเปิดฉากลอบสังหารในทันที
ปัง!
ผู้สืบทอดที่กำลังจะเรียกพวกพ้องบาดเจ็บสาหัสล้มลงในกองเลือด
คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็รีบรุดมาดู และต่างพากันตกตะลึงเมื่อได้เห็นจ้าวอู่เจียง
“จ้าวอู่เจียงขึ้นเรือมาได้ยังไง?”
“ในพวกเรามีคนทรยศงั้นเหรอ? มีคนหักหลังมรรคาตะวันตกของพวกเราใช่ไหม?”
ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทุกคน จ้าวอู่เจียงชิงลงมือก่อนทันที การตะลุมบอนจึงระเบิดขึ้น ณ วินาทีนั้น
ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังต่อสู้กันอย่างชุลมุน กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเงาของพวกเขาที่ทอดลงบนผนังห้องใต้เรือ กำลังฉีกยิ้มออกมาอย่างน่าสยดสยอง
ทุกครั้งที่เงาเคลื่อนไหวตามการต่อสู้ ดูเหมือนว่ามันกำลังพยายามเลียนแบบท่าทางรวมถึงวิธีการพูดและทุกอย่างของเจ้าของเงาไปทีละน้อย
จ้าวอู่เจียงถูกรุมโจมตีจนต้องหลบหนีไปตามห้องหับต่าง ๆ ในเรือ เขาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติของเงาในไม่ช้า แต่ทว่าเขากลับไม่มีเวลาและเรี่ยวแรงเพียงพอที่จะสำรวจความลี้ลับนี้ เนื่องจากต้องคอยหลบหลีกการจู่โจมที่ถาโถมเข้ามาจากเหล่าผู้สืบทอดอย่างต่อเนื่อง
พวกเขาไล่ล่ากันลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงห้องใต้ท้องเรือชั้นล่างสุด
จ้าวอู่เจียงมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานหนึ่ง ซึ่งเป็นบานเดียวกับที่เขาเคยตรวจสอบไปก่อนหน้านี้แต่ไม่สามารถเปิดออกได้
ทว่าในครั้งนี้ ทันทีที่เขาเข้าใกล้ ก็มีเสียงดังมาจากหลังประตู ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังเปิดประตูออกมาจากด้านใน
“ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ!” จ้าวอู่เจียงสีหน้าเคร่งเครียด พยายามโน้มน้าวพวกผู้สืบทอด
“ลิกพูดพล่ามไร้สาระได้แล้ว วันนี้แกต้องตายแน่นอน!” กลุ่มผู้สืบทอดฝ่ายตะวันตกปักใจแน่วแน่ว่าจะต้องฆ่าจ้าวอู่เจียงให้ได้
แกร๊ก!
เอี๊ยด!
ประตูที่ปิดสนิทถูกเปิดออก หลังประตูมีคนอีกกลุ่มหนึ่งยืนอยู่
ผู้ที่เป็นหัวหน้าของคนกลุ่มนั้น มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับจ้าวอู่เจียงไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่กลิ่นอายรอบตัวกลับเย็นชา ลี้ลับ และดูแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิด
และที่อยู่ด้านหลังจ้าวอู่เจียงผู้ลึกลับคนนั้น ก็คือกลุ่มผู้สืบทอดที่หน้าตาเหมือนกับกลุ่มคนที่กำลังรุมล้อมจ้าวอู่เจียงตัวจริงอยู่ทุกประการ ราวกับถูกคัดลอกออกมา
กลุ่มผู้สืบทอดที่กำลังรุมฆ่าจ้าวอู่เจียงต่างชะงักมือด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตากับภาพที่เห็นตรงหน้า
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
“ภาพลวงตาหรือ?”
ความหวาดกลัวเริ่มแผ่ซ่านเข้าไปในใจของผู้สืบทอดเหล่านั้น พวกเขาต่างตะโกนถามด้วยความสับสน ทว่าในวินาทีต่อมา พวกเขาได้พบกับภาพที่สยดสยองยิ่งกว่า เมื่อพบว่าร่างกายของพวกเขากำลังค่อย ๆ ละลาย กลายเป็นหยดเลือดหยดลงพื้นดัง ติ๋ง… ติ๋ง… จนกลายเป็นกองเลือด
“นี่มัน…”
“ไม่…”
เพียงแค่ไม่กี่ชั่วพริบตา กลุ่มผู้สืบทอดที่รุมล้อมจ้าวอู่เจียงก็ละลายกลายเป็นกองเลือดจนหมดสิ้น ส่วนกลุ่มคนลึกลับที่อยู่หลังประตูบานนั้นยังคงประดับรอยยิ้มไว้บนใบหน้าตลอดเวลา และค่อย ๆ ก้าวข้ามธรณีประตูออกมาอย่างช้า ๆ
จ้าวอู่เจียงรู้สึกได้ว่ามีพลังแปลกประหลาดบางอย่างภายในร่างกายกำลังกัดกร่อนทุกสิ่งของเขา แต่เขาไม่ได้กลายเป็นแอ่งเลือดเหมือนกับคนอื่น ๆ
เขามองไปยัง “จ้าวอู่เจียง” ตรงหน้าที่กำลังฉีกยิ้มอย่างประหลาดพิกล ในใจเริ่มมีความรู้สึกเย็นยะเยือกผุดขึ้นมาไม่หยุด บททดสอบในครั้งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เหล่าผู้สืบทอดที่ดูลี้ลับซึ่งเดินออกมาจากหลังประตู ต่างพากันจับจ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว บรรยากาศทวีความแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับว่าพวกมันกำลังเฝ้ารอให้เขาละลายกลายเป็นกองเลือดไปเสีย
จ้าวอู่เจียงเริ่มถอยหลัง ที่นี่ไม่ควรอยู่นาน เขาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
เขารีบวิ่งหนีขึ้นไปด้านบน แต่ทว่ารอบกายกลับถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คน พวกมันต่างเอียงคอ และประดับรอยยิ้มที่ชวนขนลุกสยดสยอง พลางจ้องมองเขาเขม็ง
“ตาย!” จ้าวอู่เจียงตัวปลอมพูดขึ้นมาอย่างเย็นชาเพียงคำเดียว
พวกตัวปลอมอื่น ๆ พากันส่งเสียงตาม
“ตาย!”
“ตาย!”
“ตาย!”
ดวงตาของจ้าวอู่เจียงฉายแววล้ำลึกและเย็นเยียบยิ่งขึ้น เขาเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน สายฟ้าสว่างวาบในอุ้งมือพร้อมกับแฝงไปด้วยปราณกระบี่ เขาตวัดกระบี่ออกไปเพียงครั้งเดียว
ในพริบตาถัดมา เขาก็ฟันศีรษะของ “จ้าวอู่เจียง” อีกคนจนขาดสะบั้น เลือดสีดำสนิทพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอของ “จ้าวอู่เจียง” ผู้นั้น
เสียงคำว่า “ตาย” ที่ดังระงมต่อเนื่องกันเป็นสาย พลันหยุดชะงักลงในทันที