ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2097 คำพูดที่ไม่ตรงกับใจ

“ไปกันเถอะ” เฟิงฉางอี้เอามือไพล่หลัง นิ้วทั้งสิบดีดคำนวณอยู่ตลอดเวลาเพื่อทำนายผลลัพธ์ของการมาเยือนในวันนี้

จ้าวอู่เจียงหยุดฝีเท้าลง เพราะดูเหมือนเสี่ยวหงจะถูกใจหญ้าบางชนิดบนเกาะนี้เข้าให้แล้ว มันเริ่มก้มหน้าก้มตาแทะเล็มหญ้าอย่างเอร็ดอร่อย

เขาเองก็หยิบหญ้าขึ้นมาหนึ่งกำมือ ดึงออกมาเส้นหนึ่งแล้วใส่ปากเคี้ยว

น้ำหญ้าไหลพรั่งพรูออกมา มันไม่มีรสขมเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความหวานฉ่ำเต็มไปหมด

เขาขมวดคิ้ว หญ้าที่หวานเกินไปแบบนี้ แม้จะดูวิเศษและรสชาติดี แต่ในใจเขากลับรู้สึกว่ามันขาดรสชาติดั้งเดิมที่ควรจะเป็นไปนิดหน่อย

เขาโยนหญ้าที่เหลือในมือให้เสี่ยวหง ประกายสายฟ้าแลบวาบในฝ่ามือ ยันต์สายฟ้ากลายเป็นมีดสีเงินขาว เขาโน้มตัวลงแล้วเริ่มเกี่ยวหญ้า

ถึงเขาจะไม่ชอบหญ้าที่หวานเกินไปแบบนี้ แต่พลังที่แฝงอยู่ในหญ้านั้นถือว่าดีมากทีเดียว ในเมื่อเสี่ยวหงชอบกินและเขาก็ไม่รีบร้อน ก็เลยกะว่าจะเก็บติดมือไปสักหน่อย

เหล่าตาเฒ่าทั้งสิบกว่าคนเห็นภาพตรงหน้าแล้วต่างพากันประหลาดใจ นี่คือรูปแบบการอยู่ร่วมกันระหว่างจ้าวอู่เจียงกับสัตว์พาหนะของเขาในเวลาปกติงั้นเหรอ?

มันดูมีความเป็นธรรมชาติตามใจตัวเอง แต่ก็แฝงไปด้วยความประหลาดที่บอกไม่ถูก

เซวียนหยวนซวิ่นเลิกคิ้วหนาขึ้น แล้วก็เริ่มช่วยเกี่ยวหญ้าด้วยอีกคน

ในตอนนี้ หลังจากที่เปิดอกคุยกันหมดเปลือกแล้ว ไม่ว่าจ้าวอู่เจียงจะอยากทำอะไร ในใจเขาก็พร้อมที่จะเข้าไปช่วยสนับสนุนเสมอ

“เรื่องที่ดูเป็นการคืนสู่สามัญแบบนี้ ผมเองก็ไม่ได้ทำมานานมากแล้วเหมือนกัน” ฉินหัว เจ้าสำนักกองปราบปีศาจก็ถกแขนเสื้อขึ้น แล้วช่วยจ้าวอู่เจียงเกี่ยวหญ้าด้วย

พวกเรามาที่สิบสองเทวสถานเพื่อทำอะไรกันแน่นะ? ประธานตงฟางเซวียนหยวนเฉียนขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ถามคำถามนั้นออกไป เขาถอนหายใจยาว แล้วก็เริ่มลงมือเกี่ยวหญ้าตามไปด้วย

เจ้าม้าเสี่ยวหงทำหน้าม้ายาวเหยียด มันมองดูพวกจ้าวอู่เจียงแล้วคิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมทุกคนถึงต้องช่วยมันเกี่ยวหญ้าด้วย? ทำไมถึงดีกับมันขนาดนี้? หรือว่าจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายก่อนประหาร? อ้อ ไม่ใช่สิ เป็นหญ้ามื้อสุดท้ายก่อนประหารต่างหาก

“พวกคุณ… พวกคุณคนตะวันออกกำลังทำอะไรกันอยู่?” ในขณะที่คนทั้งสิบกว่าคนกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บเกี่ยวหญ้าเทพกันอย่างต่อเนื่อง แสงศักดิ์สิทธิ์หลายสายก็พุ่งทะยานมาจากสิบสองเทวสถาน ผู้นำขบวนคืออัครเทวทูตมิคาเอล เขาตวาดเสียงกร้าว

“บนเกาะศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นก้อนหิน หญ้าเพียงเส้นเดียว ดอกไม้ หรือต้นไม้ต้นหนึ่ง ก็ล้วนแต่ล่วงละเมิดมิได้! หยุดเดี๋ยวนี้!”

จ้าวอู่เจียงทำเป็นหูทวนลม เขายังคงยัดหญ้าเทพใส่กระเป๋าจักรวาลอย่างไม่หยุดหย่อน ส่วนพวกเซวียนหยวนซวิ่นและคนอื่น ๆ ต่างหันไปมองมิคาเอลพร้อมกัน

มิคาเอลชะงักไปครู่หนึ่ง พวกตาเฒ่าจากมรรคาตะวันออกพวกนี้ ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน?

“อืม? ประธานตงฟาง?” มิคาเอลปาดเหงื่อเย็น ๆ ที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้า แล้วก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อพบว่า ตาเฒ่าทั้งสิบสามคนที่กำลังถอนหญ้าอยู่นี้ ดูเหมือนจะเป็นพวกตัวประหลาดเฒ่าที่มีพลังอำนาจล้นฟ้าของมรรคาตะวันออกทั้งนั้น

ชั่วพริบตานั้น ใจของเขาเย็นวูบลงไปถึงตาตุ่ม รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที

“เจ้าหนู” ประธานตงฟางเซวียนหยวนเฉียนยัดดอกไม้และหญ้าที่ถอนขึ้นมาใส่ลงในถุงเฉียนคุนของจ้าวอู่เจียง จากนั้นยิ้มอย่างเมตตาเต็มใบหน้า

“ดอกไม้ต้นหญ้าที่นี่ของพวกเธอไม่เลวเลย ส่งให้พวกเราบ้างเป็นไงล่ะ?”

แน่นอนว่าไม่มีทางตกลงหรอก! มิคาเอลคำรามก้องอยู่ในใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มราวกับบุปผาเบ่งบาน พยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย

“เกรงใจไปแล้วครับท่านประธาน เกาะศักดิ์สิทธิ์มีพื้นที่กว้างขวางทรัพยากรมากมาย ดอกไม้ใบหญ้าพวกนี้หากพวกท่านถูกใจก็เอาไปได้เลยครับ มาจากแดนไกลถือเป็นแขก ยิ่งเป็นท่านประธานมาด้วยตัวเองแบบนี้ด้วยแล้ว”

เหล่าเทวทูตที่อยู่เบื้องหลังมิคาเอลต่างมองอัครเทวทูตผู้กุมอำนาจล้นมือคนนี้ด้วยความตกตะลึง ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่อัครเทวทูตสุภาพกับกลุ่มคนตะวันออกขนาดนี้?

นอกจากประธานตงฟางเซวียนหยวนเฉียนที่พวกเขาพอจะจำหน้าได้บ้าง ตาเฒ่าอีกสิบสองคนที่เหลือก็ดูธรรมดามาก สวมเสื้อผ้าเรียบง่ายเหมือนกับพวกเกษตรกรที่ทำนาทำไร่อยู่ในมรรคาตะวันออกสมัยก่อนไม่มีผิด

เดิมทีมิคาเอลมีความอคติกับจ้าวอู่เจียงอย่างมาก แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกสัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านี้ เขาไม่กล้าแสดงท่าทีหยาบคายเลยแม้แต่นิดเดียว ได้แต่ยิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วพูดว่า

“ท่านนี้… คงจะเป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่นแห่งมรรคาตะวันออกของพวกท่าน คุณจ้าวอู่เจียงใช่ไหมครับ?”

จ้าวอู่เจียงปรายตาไปมองมิคาเอลที่มีปีกสีทองหกปีกสยายอยู่กลางหลัง แล้วพยักหน้าตอบรับ

“สมแล้วที่เป็นคนมีบุคลิกโดดเด่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นมังกรในหมู่มนุษย์” มิคาเอลค่อนข้างมีความเข้าใจในวัฒนธรรมของมรรคาตะวันออกพอสมควร พอเปิดปากพูดออกมาจึงมีแต่คำยกยอปอปั้น

แน่นอนว่าคำชมเหล่านี้ล้วนไม่ตรงกับใจ ถ้าไม่ใช่เพราะประธานตงฟางและคนอื่น ๆ อยู่ที่นี่ด้วย เขาคงจะรุมประณามจ้าวอู่เจียงไปแล้วที่มาสาย และไม่เห็นความสำคัญของบททดสอบในครั้งนี้

เมื่อมิคาเอลเห็นพวกกลุ่มสัตว์ประหลาดเฒ่าและจ้าวอู่เจียงยังคงเกี่ยวหญ้ากันไม่หยุด หัวใจของเขาก็แทบจะหลั่งเลือดออกมา

ไม่ว่าจะเป็นก้อนหิน หญ้า ดอกไม้ หรือต้นไม้บนเกาะศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ล้วนเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ โดยเฉพาะพวกดอกไม้ใบหญ้าที่พวกเทวทูตอย่างพวกเขาเพียรพยายามฟูมฟักดูแลอย่างหนัก แต่วันนี้กลับถูกคนจากมรรคาตะวันออกเกี่ยวเอา ๆ ราวกับเกี่ยวต้นกระเทียม!

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ามีรอยยิ้มที่ดูคล้ายกับกำลังจะร้องไห้

“ท่านประธานผู้เป็นที่เคารพ รวมถึงคุณจ้าวอู่เจียงและท่านอาวุโสทุกท่าน เชิญเข้าไปนั่งพักในเทวสถานก่อนเถอะ เชื่อว่าท่านมหาเทพทั้งหลายจะยินดีกับการมาของพวกท่านอย่างแน่นอน”

“โดยเฉพาะคุณจ้าวอู่เจียง บททดสอบกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ยังมีกฎเกณฑ์และข้อควรระวังอีกมากมายที่คุณยังไม่ทราบ…”

จ้าวอู่เจียงที่เกี่ยวหญ้าห่างออกไปกว่าสิบวาเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่าเพราะอยู่ห่างเกินไป เขาเลยไม่ได้ยินว่ามิคาเอลกำลังพูดอะไร

ในช่วงจังหวะที่มิคาเอลกำลังพูดอยู่นั้น ดอกไม้ใบหญ้าในรัศมีสิบวาก็ถูกเก็บกวาดไปจนสะอาดเตียน

พวกคุณมาเหมาของไปทำสต็อกหรือไง? เจ้าคนหยาบช้าจ้าวอู่เจียง! พวกคนตะวันออกที่ไร้อารยธรรม! ริมฝีปากของมิคาเอลสั่นระริก เขาพยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถ แล้วปั้นหน้ายิ้มอธิบายซ้ำอีกรอบ

“พอไหม?” จ้าวอู่เจียงยื่นดอกไม้และพืชพรรณที่เกี่ยวมาเก็บในถุงเฉียนคุนให้เสี่ยวหงดู

เสี่ยวหงมองดูหญ้าจำนวนมหาศาลในกระเป๋าจักรวาล ทั้งซาบซึ้งและสงสัยไปพร้อมกัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเจ้านายจ้าวอู่เจียงถึงต้องเตรียมหญ้าเทพพวกนี้ให้มันมากมายขนาดนี้?

มันส่งเสียงร้องฮี้ออกมาทีหนึ่ง แล้วเอาหัวเข้าไปซุกไซ้จ้าวอู่เจียงเพื่อสื่อว่าพอแล้ว

“พอแล้วก็ดี…” จ้าวอู่เจียงยิ้มเล็กน้อย รัดถุงเฉียนคุนให้แน่น แล้วผูกไว้กับกระดิ่งม้า

จากนั้นเขาถึงได้ยุติการเก็บเกี่ยว และเริ่มเดินมุ่งหน้าเข้าไปยังสิบสองเทวสถาน

เซวียนหยวนซวิ่นและคนอื่น ๆ ก็หยุดมือจากการช่วยเหลือเช่นกัน จู๋คงและเฟิงฉางอี้ต่างมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาลึกซึ้ง จ้าวอู่เจียงได้ขอให้พวกเขาช่วยตามหาดวงวิญญาณของเซวียนหยวนจิ้ง รวมถึงหาวิธีซ่อมแซมจิตวิญญาณภูตพรายเพื่อให้จิตวิญญาณภูตพรายนั้นฟื้นตื่นขึ้นมา

ในเรื่องเกี่ยวกับอสุรกายนั้น นอกจากอสุรกายที่จ้าวอู่เจียงไม่ได้เปิดเผย ยังมีม้าเสี่ยวหงที่อยู่ต่อหน้าต่อตาอีกด้วย

เสี่ยวหงนั้นแข็งแกร่งเกินไป แต่มันไม่ใช่ความแข็งแกร่งที่แท้จริง ทว่าเป็นความแข็งแกร่งดั่งแสงสุดท้ายก่อนดับมืด!

อีกทั้งในตอนนี้ ลมร้อนในห้วงอวกาศที่สามารถเป่าเปลวไฟแห่งชีวิตของสิ่งมีชีวิตให้ดับสิ้นได้นั้น ได้พัดกระหน่ำไปทั่วทั้งอาณาจักรพันดวงดาวแล้ว เสี่ยวหงที่ไม่มีกายหยาบคอยปกป้อง ย่อมจะสูญสลายไปท่ามกลางลมร้อนนี้ได้รวดเร็วกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นใด

เสี่ยวหงผู้ไร้เดียงสาแยกปากออกอย่างเป็นมนุษย์ ดูเหมือนกำลังยิ้ม กีบม้ากระทืบกุบกับกุบกับตามหลังจ้าวอู่เจียง ถุงเฉียนคุนที่บรรจุหญ้าศักดิ์สิทธ์เต็มถุงแกว่งไกวไปตามกระดิ่งม้า สิ่งที่แกว่งไกวไปด้วยกัน ยังมีไฟแห่งชีวิตที่มันไม่เคยรู้ตัว

หรือบางทีมันอาจจะสังเกตเห็นแล้วก็ได้ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจถึงเพียงนั้น เพราะในทุก ๆ วันที่ได้อยู่กับจ้าวอู่เจียงผู้เป็นนาย มันไม่เคยคิดถึงเรื่องการจากลาเลยแม้แต่น้อย