ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า - บทที่ 2095 ความคุ้นเคยและความห่างเหิน

ที่แท้แล้ว ก่อนที่ทุกสิ่งจะกลับคืนสู่ผืนดิน ฝุ่นกลับคืนสู่ฝุ่น ดิน กลับคืนสู่ดิน การได้โอบกอดคนที่รักที่สุด มันอุ่นใจเช่นนี้เอง

ดวงตาและคิ้วของซูฮัวอีโค้งมนเล็กน้อย ความรักอันเปี่ยมล้นหลั่งไหลออกมาพร้อมกับสายตา หยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนแก้มของจ้าวอู่เจียง

หญิงงามผมขาวโพลน หลั่งน้ำตาใสเป็นสองสาย ใบหน้าดูราวกับดอกสาลี่ที่ต้องสายฝนอันเย็นเยียบ นางประทับจูบลงบนตัวจ้าวอู่เจียงอย่างหนักแน่น

ความรักทำให้คนสวมกอดกัน และทำให้อาลัยอาวรณ์มิอยากพรากจาก

ณ ที่ไกลโพ้นนอกท้องฟ้าดาว ภายในของเหลวสีเหลืองอำพัน ท่ามกลางดวงดาวอันกว้างใหญ่ จูกัดเซี่ยวไป๋คุกเข่านั่งอยู่หน้าแผ่นศิลาจารึก โอบกอดคนรักที่จากไปอย่างสงบแล้วอย่างแน่นแฟ้น

เขากระซิบพร่ำเพ้อ บอกเล่าเรื่องราวในหนหลัง ตั้งแต่วัยเยาว์จนเติบใหญ่ จากคำสัญญาจนถึงถ้อยคำแห่งความโหยหาที่ฝังลึกเข้าถึงกระดูก เขาพูดอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ราวกับมีถ้อยคำมากมายที่ไม่มีวันกล่าวจบ

“เสี่ยวฮวา…” ริมฝีปากของเขาสั่นระริกขณะจุมพิตลงบนป้ายสุสานที่เย็นเฉียบพลางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“จูกัดเซี่ยวไป๋จะอยู่กับจูกัดเสี่ยวฮวาตลอดไปชั่วนิรันดร์”

เขาคุกเข่าอยู่ตรงนั้นนานเท่าใดมิอาจทราบได้ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างสั่นเทา รูปลักษณ์เด็กหนุ่มที่เคยคงไว้เสมอมากลับแก่ชราลงอย่างรวดเร็ว เขาหันหลังแล้วพุ่งทะยานออกไปสู่ภายนอกดวงดาว

เขาจะไปส่งจ้าวอู่เจียงเป็นครั้งสุดท้าย

เขาคงจะป่วยเสียแล้ว ไม่ว่าจะท่าไหนก็นอนไม่หลับ จึงยันกายลุกขึ้นนั่งแล้วจุดบุหรี่ขึ้นสูบหนึ่งมวน ความเศร้าโศกจู่โจมเข้ามาโดยไร้สาเหตุ สุนัขนอกลานบ้านเห่าหอนกันระงม เขาเองก็เลยเห่าหอนตามมันไปเสียอย่างนั้น

สุนัขตัวหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามา มันเอียงคอแล้วจ้องมองเขาด้วยความฉงน

“บรู๊ววว?” มันไม่เหมือนสุนัข มันเป็นหมาป่าตัวหนึ่ง ขนสีขาวโพลน ดวงตาใสแจ๋วแต่โง่เขลา ราวกับจะถามว่า จ้าวอู่เจียง เจ้าจะมาเห่าเป็นหมาทำไม?

แน่นอนว่าน้ำเสียงของมันคือความสงสัย ไม่ใช่การตั้งคำถามเอาความ

จ้าวอู่เจียงสูบบุหรี่เข้าปอดเฮือกใหญ่ มองผ่านประตูที่เปิดแง้มอยู่ เห็นผู้คนกำลังหยอกล้อเล่นกันอยู่ในลานบ้าน

มีจิ้งเอ๋อร์ มีหลินหลาง มีฮัวอี มีเสี่ยวจิ่น มีชิงเอ๋อร์… มีนางงามทั้งหลายของเขา

ท่ามกลางกลุ่มควันบุหรี่ที่อบอวล เขาได้ยินคำถามของเสี่ยวไป๋ จึงยิ้มออกมาแล้วกดดับก้นบุหรี่ลงบนกลางฝ่ามือของตนเอง เสียงดังฉ่าพร้อมกับรอยไหม้พุพองที่ประทับลงเป็นแผล

ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาของเขาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา ขณะโอบกอดคอของเสี่ยวไป๋อย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“นั่นก็เป็นฝัน นี่ก็เป็นฝัน…”

แล้วความฝันก็พลันสลาย เขาลืมตาโพลงขึ้นมา

เพดานที่มืดมิดแท้จริงคือม่านมุ้งบนเตียง ข้างกายเขามีคนผู้หนึ่งกำลังหลับใหลอยู่ เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันงดงามได้รำไร

คนที่กำลังหลับลึกถูกรบกวนจากการขยับตัวของเขาจนตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย

“อู๋เจียง? อืม? นายฝันอีกแล้วเหรอ?”

นั่นคือเสียงของจิ้งเอ๋อร์ ทั้งนุ่มนวล ทั้งเย็นชา และดูหลอกลวง

เขาสะบัดหยาดน้ำตาที่หางตาออก ความเศร้าโศกที่อธิบายไม่ถูกท่วมท้นอยู่ในใจ

เขาลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันอีกครั้ง ดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการของฝันซ้อนฝัน เบื้องหน้าเขายังคงมืดมิด แต่คราวนี้เขาได้กลิ่นหอมกรุ่นและสัมผัสได้ถึงไออุ่น

ที่แท้ใบหน้าของเขาซุกซบอยู่กับทรวงอกอันอวบอิ่มของซูฮัวอี… ยังดีที่ครั้งนี้คือเรื่องจริง

จ้าวอู่เจียงตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของหญิงงาม

ยามวิกาลภายนอกเงียบสงัด

เขาไม่ได้ขยับเขยื้อนกาย นอกจากจะปรารถนาจะดื่มด่ำกับไออุ่นอันอ่อนนุ่มแล้ว เขายังไม่ต้องการรบกวนการหลับลึกของฮัวอีอีกด้วย

มือขวาของเขาโอบเกี่ยวเอวบางของฮัวอีอย่างแผ่วเบา พลางสูดลมหายใจเข้าลึกและยาว

กลิ่นอายอันคุ้นเคยนี้ทำให้เขารู้สึกสงบใจ

นับตั้งแต่ที่เขาเริ่มสงสัยว่าทุกสรรพสิ่งในอาณาเขตพันดาราเป็นเพียงความฝัน และนับตั้งแต่ที่เขาค้นพบคำบอกใบ้รวมถึงหลักฐานที่มากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากนั้นเกือบทุกครั้งที่เขาหลับใหล เขามักจะถลำลึกเข้าไปในวังวนของฝันซ้อนฝันโดยไม่ตั้งใจ

ความรู้สึกเช่นนี้ช่างน่าพรั่นพรึงยิ่งนัก เขาทำได้เพียงอาศัยผู้คนรอบข้างเพื่อตัดสินว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน และยังคงติดอยู่ในความฝันหรือไม่

จู่ ๆ เขาก็เกิดความวิตกกังวลขึ้นมา และในไม่ช้าเขาก็พบความจริงบางอย่าง ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียอารมณ์ความรู้สึกและบุคลิกภาพไปมากมาย จนเขาเริ่มมองไม่เห็นตัวตนของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกที

เขาเริ่มเกิดความสงสัยในตัวเองเสียแล้ว

ความคิดที่สับสนวุ่นวายยังคงดำเนินต่อไป จ้าวอู่เจียงไม่ได้ข่มตาหลับลงอีกเลย

เขาทำเพียงสวมกอดกับฮัวอีอยู่อย่างเงียบสงบเช่นนั้น เพื่อพักผ่อนให้เต็มที่

จนกระทั่งวันใหม่มาถึง

ช่างน่าเวทนานักที่เขาไม่มีโอกาสได้พักผ่อนให้หายเหนื่อยดี ก็ต้องเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง

และในวันเดียวกันนั้นเอง “ลมร้อนแห่งความตาย” ในจักรวาลที่สามารถเป่าดับเปลวไฟแห่งชีวิตของสิ่งมีชีวิตได้ ก็พัดพาเข้าปกคลุมไปทั่วอาณาเขตพันดาราอย่างสมบูรณ์

เรื่องราวของเหล่าผู้คนในยุคที่แปด ได้ดำเนินมาถึงบทสรุปที่ไม่อาจย้อนคืนได้แล้ว

……

ณ ลานบ้านหลังเล็ก

จ้าวอู่เจียงที่กำลังทานมื้อเช้าอย่างเนิบช้านั้นดูใจลอย ตั้งแต่เช้าตรู่ของวันนี้ เขาได้เห็นข้อความที่ปรากฏบนม้วนคัมภีร์หนังแกะแล้ว

ข้อความนี้ส่งมาจากภายในสิบสองเทวสถานเมื่อวานนี้ เป็นการเชื้อเชิญให้เขาเข้าร่วมในบททดสอบของเทวสถานเทพแห่งห้วงอวกาศ

“ปัง!” เซวียนหยวนซวิ่นมานั่งลงตูมเดียว ก้นกระแทกลงบนเก้าอี้ไม้ดังปังหนึ่งที แล้วก็มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดตามมา

จ้าวอู่เจียงชำเลืองมองไปที่เซวียนหยวนซวิ่น

“เจอแล้ว” เซวียนหยวนซวิ่นหยิบขนมปังขึ้นมาชิ้นหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ กัดไปสองคำ แล้วพยักหน้าต่อเนื่องพร้อมอืมหลายเสียง

“ฝีมือเสี่ยวซู ไม่เลวเลยจริง ๆ ”

ซูฮัวอีที่อยู่ข้าง ๆ ได้แต่ยิ้มเล็กน้อย

“ตอนนี้เจออยู่สองแห่งที่มีพลังในการชุบชีวิตจริง ๆ ” ซวนหยวนซวิ่นและคนอื่น ๆ ได้รับคำไหว้วานจากจ้าวอู่เจียงให้ช่วยตามหาดวงวิญญาณของซวนหยวนจิ้ง รวมถึงสถานที่หรือพลังที่จะสามารถปลุกเหล่าภูตพรายที่หลับใหลให้ฟื้นคืนมาได้ เพียงแค่ผ่านไปหนึ่งวันสั้น ๆ ก็มีความคืบหน้าบางอย่างแล้ว

จ้าวอู่เจียงตั้งใจจะหลอมสกัดยาแปดเม็ดที่ได้มาจากมิติเปลวเพลิงแห่งจิตใจของชื่อมู่จื่อต่อไป แต่กลับพบว่ายาเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่จะหลอมสกัดได้สำเร็จในเวลาอันสั้นเลย

ขนาดชื่อมู่จื่อใช้เวลาเกือบทั้งยุคสมัยยังไม่สามารถกลั่นพวกมันได้สำเร็จ นับประสาอะไรกับพวกเขาล่ะ

“สถานที่แรก แน่นอนว่าต้องเป็นสำนักงานปราบปีศาจเทพสายฟ้าห้าทิศ….” เซวียนหยวนซวิ่นพูดพร้อมรอยยิ้ม

“สำนักงานปราบปีศาจสยบปีศาจมานานหลายปี พลังปีศาจที่ตกค้างรวมถึงพลังธาตุไม้ในสายฟ้ามีอยู่มหาศาล ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยซ่อมแซมจิตภูตให้เจ้าได้ ส่วนอีกสถานที่หนึ่งน่ะหรือ… ก็คือสิบสองเทวสถานนั่นเอง”

“ภายในเทวสถานเทพแห่งห้วงอวกาศของสิบสองเทวสถาน มีเรือโนอาห์อยู่ลำหนึ่ง”

“ภายในเรือโนอาห์นั้นซุกซ่อนพลังชนิดหนึ่งไว้ ว่ากันว่ามาจากสสารพิเศษบางอย่างในพลังเทพ ซึ่งสามารถซ่อมแซมได้ทุกสรรพสิ่ง… แน่นอนว่านั่นก็แค่คำเล่าลือ…”

“นอกจากนี้ เรื่องของซวนหยวนจิ้ง… ยังคงไม่มีข่าวคราว… เวลาที่ใช้มันสั้นเกินไป บางทีถ้าให้เวลานานกว่านี้อีกหน่อย และขยายขอบเขตการค้นหาไปทั่วทั้งอาณาเขตพันดารา ก็น่าจะหาพบ”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

“สิบสองเทวสถานส่งข่าวมาแล้ว บททดสอบจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้”

“นี่มันบังเอิญพอดีเลยไหมล่ะ?” เซวียนหยวนซวิ่นหัวเราะฮ่าฮ่า จากนั้นเหลือบไปเห็นสายตาของจ้าวอู่เจียงเขาก็ไอแห้งขึ้นมาครั้งหนึ่ง

“ความจริงคือพวกเราล่วงรู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว”

เมื่อคืนที่ผ่านมา ข่าวความสั่นสะเทือนในมรรคาตะวันตกได้ล่วงรู้ไปถึงหูของเหล่าตาเฒ่าทั้งหลายแล้ว เพียงแค่คาดคะเนเล็กน้อย พวกเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามรรคาตะวันตก โดยเฉพาะสิบสองเทวสถาน กำลังจะทำสิ่งใดต่อไป

“พวกเราจะไปกับนายแน่นอน!” เซวียนหยวนซวิ่นรู้ดีถึงความสำคัญของจ้าวอู่เจียงเขาพูดอย่างจริงจัง

“สถานะแห่งเทพนั้นเป็นเรื่องรอง พลังเทพจะเอามาได้หรือไม่นั้นก็สุดแท้แต่จะรับได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือตอนนี้พวกเราต้องคุ้มครองความปลอดภัยนาย นายตอนนี้ห้ามล้มลงที่นี่เด็ดขาด เกิดสิบสองเทวสถานมีแผนลวงล่ะ?”