ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 347 อัปยศอดสู
“จริง ๆ แล้วมันไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเงินใต้โต๊ะเท่านั้นเอง เขาใช้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับอาจารย์ เป็นสะพานช่วยขายยาราคาถูกของผมให้โรงพยาบาล”
“แน่นอน เขาจะเอามันไปขายให้กับคนไข้ในราคาสูงเกินจริง อันนี้ไม่ต้องพูดมาก โรงพยาบาลพวกคุณใหญ่โตขนาดนี้ เรื่องเงินใต้โต๊ะน่าจะเห็นกันจนชินตาแล้วมั้ง”
จินจื่อเฟิงยักไหล่ อธิบายสั้น ๆ แล้วหันไปมองหลินหม่านซาง “ศิษย์เอกคุณนี่ ทำธุรกิจเก่งกว่าคุณเสียอีกนะ”
“จินจื่อเฟิง! คุณพูดเหลวไหล! ผมไปร่วมมือกับคุณตอนไหน!”
ยังไม่ทันที่จินจื่อเฟิงจะพูดจบ เจี๋ยเป่าก็รีบเถียงกลับทันควัน
แต่เหงื่อที่ผุดเต็มหน้าผากของเขานั้น ชัดเจนว่ากำลังใจเสียอยู่ไม่น้อย
“เจี๋ยเป่า ร่วมงานกับคนโง่เง่าอย่างนายเนี่ยนะ มันช่างลดระดับสติปัญญาฉันจริง ๆ! พวกเราทำธุรกรรมกันตั้งหลายครั้ง เอกสารเป็นตั้งกระสอบ ทุกแผ่นมีลายเซ็นและลายนิ้วมือนายแปะอยู่ทั้งนั้น ถ้ายังกล้าปฏิเสธอีก งั้นฉันขอดูประวัติการโอนเงินหน่อยก็แล้วกัน!”
จินจื่อเฟิงเผยยิ้มมุมปาก หันไปมองเจี๋ยเป่าที่ตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วพูดว่า “หมอเจี๋ย เชิญแสดงละครของนายต่อเลย”
“เจี๋ยเป่า! มันเรื่องอะไรกันแน่!”
หลินหม่านซางฟังการโต้เถียงของทั้งสองคนด้วยสีหน้าที่ดูไม่สู้ดีนัก
เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูกศิษย์ที่ปกติดูเหมือนจะเชื่อฟังเขาตลอด ลับหลังเขาจะกลับกลายเป็นคนแบบนี้
นี่เขา…หูหนวกตาบอดมาตลอดเลยงั้นเหรอ?
ไม่จริง เด็กคนนี้ไม่น่าจะทำเรื่องแบบนั้นได้!
พวกนั้นต้องใส่ร้ายเขาแน่ ๆ!
จนถึงตอนนี้ หลินหม่านซางก็ยังไม่ยอมเชื่อว่าศิษย์รักของตนเองจะหลอกลวงเขาได้
“คณบดีครับ ลองดูเอกสารพวกนี้สิครับ ผมเอายามาด้วย รวมถึงผลการสำรวจตลาด สรรพคุณ และราคาซื้อขายด้วย!”
“ลองเทียบกับของโรงพยาบาลคุณดูก็รู้”
จินจื่อเฟิงพูดพลางวางกระเป๋าเอกสารที่เขาถือมาไว้บนโต๊ะทำงานของฉินซานไห่ แล้วอธิบายอย่างเป็นระเบียบ
ฉินซานไห่ มองดูเอกสารและตัวอย่างที่อยู่บนโต๊ะทำงาน รวมถึงรายงานการสำรวจอีกสองสามฉบับ เขาหยิบแว่นสายตาจากด้านข้างขึ้นมาสวม แล้วเริ่มพลิกดูอย่างตั้งใจ
ใบหน้าของเขาค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นดังนั้น หลินหม่านซางก็รีบเดินเข้าไปหยิบเอกสารที่ฉินซานไห่ ดูไปแล้วมาพิจารณาอย่างละเอียด
ในตอนนี้ เจี๋ยเป่าไม่อาจจะหยุดยั้งอะไรได้อีกแล้ว
ในเมื่อมีคนมากมายอยู่ในห้องทำงานแบบนี้ ตัวเขาคนเดียวคงไม่สามารถเอาชนะได้
เขาไม่เคยแม้แต่จะฝันมาก่อนว่าจะมีวันแบบนี้
มันเหมือนกับถูกหมัดต่อยรัวเป็นสายฝน ไม่เหลือโอกาสให้เขาได้พักหายใจเลยแม้แต่น้อย
“จินจื่อเฟิง! แกทรยศฉัน! มันมีประโยชน์อะไรกับแก! ถึงฉันจะต้องตาย! ฉันก็จะลากแกไปตายเป็นเพื่อน!”
“ถ้าฉันถูกสอบสวน! แกก็อย่าหวังว่าจะอยู่รอด!”
ในที่สุด เจี๋ยเป่า ก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาชี้หน้าจินจื่อเฟิงพร้อมกับกัดฟันถาม
“หมอเจี๋ย นายอย่ามาลากฉันเข้าไปเกี่ยวข้องสิ! นายขายยาแพงเองนะ!”
“ตอนที่ฉันให้ยานายไป ฉันก็บอกแล้วว่ากำไรสุทธิเท่าไหร่ เรื่องสรรพคุณไม่ต้องพูดถึง นายน่าจะรู้ดีกว่าฉันอีกไม่ใช่เหรอ?”
“เรื่องทั้งหมดนายเป็นคนจัดฉากเองทั้งนั้น เกี่ยวอะไรกับฉันไม่ทราบ!”
จินจื่อเฟิงยักไหล่ มองเจี๋ยเป่าที่ตอนนี้หน้าตาเหมือนกินสิ่งปฏิกูลเข้าไป
“เจี๋ยเป่า! แกมันเลว! ฉันตาบอดไปแล้วจริง ๆ ถึงรับคนอย่างแกที่เป็นเศษสวะของวงการแพทย์มาเป็นศิษย์!”
หลินหม่านซางที่มองสถานการณ์ออกทั้งหมด รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังตกอยู่ในเหวลึก
นี่คือศิษย์ที่เขาอุตส่าห์เลี้ยงดู ฝึกฝนมาด้วยความยากลำบากแท้ ๆ
กลับกล้าทำเรื่องเลวร้ายที่ไม่อาจให้อภัยได้ลงคอ
“คดีนี้เข้าข่ายผิดกฎหมาย ค่าเสียหายมากพอที่จะแจ้งตำรวจได้แล้ว คุณชายจิน ขอบคุณสำหรับหลักฐานทั้งหมดที่คุณรวบรวมมาให้นะครับ”
ฉินซานไห่นำเอกสารทั้งหมดที่จินจื่อเฟิงให้เก็บเข้าแฟ้ม พร้อมกับกล่าวขอบคุณเขาอย่างสุภาพ
เขาทำหน้าขรึม สีหน้าจริงจังจนเจี๋ยเป่ารู้สึกเสียวสันหลังวาบ
ชายหนุ่มจึงรีบพุ่งตัวไปคุกคลานเบื้องหน้าหลินหม่านซาง และอ้อนวอนโดยไม่ลังเลว่า “อาจารย์ ผมผิดไปแล้ว โปรดช่วยผมด้วย ผมไม่อยากติดคุกนะ!”
“ท่านคณบดี! หมอหาน! คุณลั่ว! ผมหลินหม่านซางทำให้ทุกท่านผิดหวัง ต่อจากนี้เชิญทุกท่านจัดการไปตามกฎหมายเถอะ!”
หลินหม่านซางผลักเจี๋ยเป่าออกไปอย่างเงียบ ๆ แล้วกล่าวขอโทษทุกคนทีละคน จากนั้นก็เหลือบมองฉินซานไห่
สุดท้ายเขาก็เดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่หันกลับมามอง
เจี๋ยเป่ามองดูที่พึ่งสุดท้ายจากไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย
“เจี๋ยเป่า ตอนนี้นายจะแก้ตัวว่าอะไรดีล่ะ?” หานชิงอวี่มองเขาอย่างเย็นชา
ในเวลานี้ เจี๋ยเป่าขบกัดฟันแน่น
ไอ้สารเลวเอ๊ย!
“ฉันจะฆ่าแก!” เจี๋ยเป่ายิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ เขารีบล้วงเอามีดผ่าตัด ออกจากกระเป๋าเสื้อกาว์ย แล้วพุ่งเข้าใส่หานชิงอวี่ราวกับสัตว์ร้ายที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ โดยเล็งไปที่ลำคอของอีกฝ่าย
หานชิงอวี่ได้ยินเสียงของเจี๋ยเป่า เขาก็ตอบสนองทันที
เขามองดูเจี๋ยเป่าที่กำลังวิ่งเข้ามาหาตนเองด้วยดวงตาแดงก่ำ จึงยกขาขึ้นแล้วเตะเข้าที่ท้องของเจี๋ยเป่าอย่างแรง
เจี๋ยเป่าเสียหลัก โดนเตะกระเด็นไปกระแทกที่มุมโซฟา หน้าผากของเขาก็กระแทกกับกำแพงจนเป็นแผลถลอก เลือดไหลออกมาทันที ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
“ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!” เจี๋ยเป่าพึมพำออกมาซ้ำ ๆ และมือของเขาก็ไม่ได้อยู่เฉย
เจี๋ยเป่าคำรามลั่น กวัดแกว่งมีดผ่าตัดในมือ พุ่งตรงเข้าหาหานชิงอวี่อีกครั้ง
“เจี๋ยเป่า หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ฉินซานไห่เห็นดังนั้นจึงรีบตวาด
“หานชิงอวี่ รับนี่ไป!”
จินจื่อเฟิงควักกระบองไฟฟ้าออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะโยนมันให้หานชิงอวี่เพื่อป้องกันตัว
ด้านข้าง หลัวอี้มองซ้ายทีขวาที ทว่าก็ยังหาอาวุธไม่ได้ จึงแกล้งทำเป็นใช้ร่างของลั่วจือซินที่อยู่ข้าง ๆ เป็นโล่กำบัง “คุณหมอลั่ว ไม่ต้องกลัวนะ ผมปกป้องคุณเอง!”
คุณหมอสาวมองไอ้ขี้ขลาดตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะกลอกตามองบน
ส่วนหานชิงอวี่ เขาเอนหลังพิงกำแพง ใช้มือแคะหู สำหรับคนอย่างเจี๋ยเป่าที่จนตรอกแล้ว ต่อให้ทำท่าทีจะตายไปพร้อมกัน เขาก็ไม่กลัว
“ตายซะ!”
เจี๋ยเป่าพุ่งเข้าใส่หานชิงอวี่อย่าบ้าคลั่งอีกครั้งราวกับเสือหิวโหยตะครุบเหยื่อ
หานชิงอวี่หลบไปด้านข้าง ใช้มือขวาสอดเข้าใต้รักแร้ของเจี๋ยเป่า ก่อนจะรวบแขนเขาไว้ ใช้ขาขวาเกี่ยวล็อกขาของอีกฝ่าย ก่อนจะออกแรงกดลงไปจนเจี๋ยเป่าถูกตรึงแน่นอยู่กับพื้น
“ตาย ตายซะ!”
เจี๋ยเป่าพูดอย่างเอาแต่ใจ ทั้งที่พยายามจะฆ่าเขาแต่ไม่สำเร็จ
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังวุ่นวายดังมาจากทางประตู
“เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย! รีบมาเร็ว! มีคนทำร้ายร่างกายกันอยู่ตรงนี้!”
เสียงของหลัวอี้ดังมาจากทางด้านหลังของหานชิงอวี่
ทันทีที่สิ้นเสียง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รีบเข้ามาใส่กุญแจมือเจี๋ยเป่าเอาไว้ หานชิงอวี่ปัดมือไล่ฝุ่นออกก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างผู้ชนะ
“คณบดี เมื่อครู่คุณเป็นคนแจ้งตำรวจใช่ไหมครับ?”
ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเดินตรงเข้ามาถามฉินซานไห่
ฉินซานไห่พยักหน้าตอบรับ “ใช่ครับ เป็นผมเอง”
“ถ้าอย่างนั้น เชิญไปกับพวกเราหน่อย พวกเราจะทำบันทึก”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดกับฉินซานไห่อย่างสุภาพ
“ได้ ผมจะไปกับพวกคุณ ไปสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อย!”
ฉินซานไห่ตอบรับ แล้วถอดเสื้อกาวน์ออกเพื่อไปเปลี่ยนเป็นสูท
“รอเดี๋ยวก่อนครับ ผมยังมีอีกเรื่องที่ต้องรายงาน!”