ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 348 เหล็กกล้าใช้กับคมมีด
หานชิงอวี่เห็นฉินซานไห่กำลังจะถูกพาตัวไปสอบสวน จึงรีบพูดขึ้นว่า
“คณบดีฉินซานไห่ ยังมีอีกเรื่องหนึ่งครับ”
ฉินซานไห่มองไปที่หานชิงอวี่ด้วยความไม่เข้าใจ “หมอหาน มีคดีอะไรอีกเหรอ?”
“เรื่องข้อพิพาททางการแพทย์ที่หมออิงชื่อจ้งถูกใส่ร้ายก็เป็นฝีมือของเจี๋ยเป่าเหมือนกัน! ในเมื่อตอนนี้เขาถูกจับไปแล้ว ท่านคณบดีก็น่าจะรายงานคดีนี้ขึ้นไป เพื่อคืนความยุติธรรมให้หมออิงด้วย ไม่ใช่เหรอครับ?”
ที่ผ่านมา ฉินซานไห่ปกป้องเจี๋ยเป่า เพราะเป็นห่วงว่าการประเมินวัฒนธรรมองค์กรใหม่ของโรงพยาบาลจะล้มเลิก
ทว่าในตอนนี้ แม้แต่หน่วยงานความมั่นคงก็ยังเข้ามาแทรกแซง แสดงให้เห็นว่าการประเมินของโรงพยาบาลคงจะยากแล้ว
ฉินซานไห่มองอิงชื่อจ้งแล้วพยักหน้า
“วางใจเถอะ ฉันจะรายงานคดีนี้ขึ้นไปเอง”
จากนั้น ทุกคนต่างมองเจี๋ยเป่าถูกเจ้าหน้าที่จากหน่วยรักษาความปลอดภัยพาตัวออกไป
เรื่องวุ่นวายทั้งหมดก็จบลง คนที่อยู่ในออฟฟิศก็ทยอยกันแยกย้ายไป
นอกจากหลัวอี้ที่เดินเข้ามาหาหานชิงอวี่
“หมอหาน ผม…”
เขายังพูดไม่ทันจบ หานชิงอวี่ก็เอามือกดไหล่เขาไว้ พร้อมกับพูดด้วยท่าทางลึกลับว่า “ไม่ต้องห่วง ผมเตรียมค่าตอบแทนของคุณไว้ให้แล้ว ตอนนี้ไปรอที่ห้องพักผู้ป่วยเถอะ”
เมื่อเขากลับมาถึงห้องพักผู้ป่วยของพ่อ คนไข้ก็ถูกพยาบาลเข็นออกมาจากห้องผ่าตัดแล้ว คุณพ่อของเขากำลังสูดออกซิเจน และยังไม่รู้สึกตัว
เรื่องนี้ถือว่าจบลงไปขั้นตอนหนึ่งแล้ว ถ้าอย่างนั้นหานชิงอวี่ควรจะให้เงิน 150,000 หยวนตอบแทนเขาแล้วสิ
หลังจากได้เงินก้อนนี้ เขาจะไปเที่ยวให้หนำใจก่อน จากนั้นค่อยซื้อรถมือสองสักคัน…
การค้าแบบนี้ ไม่ว่าจะคำนวณอย่างไรก็คุ้ม เขาได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย เรียกได้ว่างานนี้เขากินอิ่มแปล้เลยทีเดียว!
“สวัสดีค่ะ คุณชื่อหลัวอี้ใช่ไหมคะ?”
ขณะที่หลัวอี้กำลังจินตนาการถึงอนาคตอันใกล้นี้ เขาก็ได้ยินเสียงพยาบาลคนหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
“ผมเอง มีอะไรหรือครับ?”
“คุณนี่เป็นลูกกตัญญูตัวจริงเลยนะคะ ฉันไม่เคยเห็นลูกคนไหนปฏิบัติต่อพ่อได้ดีขนาดนี้ น่าชื่นชมจริง ๆ คุณเองก็ไม่ได้แต่งตัวดูดีอะไร แต่ดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดีเชียว” พูดจบ พยาบาลก็ยื่นใบเสร็จให้เขา
หลัวอี้ไม่เข้าใจว่าพยาบาลพูดเรื่องอะไร แต่พอใบเสร็จมาอยู่ในมือ เสียงแหลมก็ดังลั่นห้อง “หนะ… หนึ่งแสนห้าหมื่น!”
พยาบาลเห็นท่าทางของเขาก็รู้สึกแปลกใจ “ค่ะ หนึ่งแสนห้าหมื่น ดูทำเข้า ตื่นเต้นไปได้ คุณลูกกตัญญู ดูแลพ่อของคุณดี ๆ นะคะ มีอะไรก็กดกริ่งเรียกได้”
หัวของหลัวอี้ส่งเสียงดังอื้ออึง ทำให้ไม่ได้ยินที่พยาบาลพูดเลย!
ที่แท้หานชิงอวี่หมายถึงแบบนี้นี่เอง!
เขาโอนเงินเข้าบัญชีพ่อ ให้ดูต่างหน้าแต่ใช้ไม่ได้!
“ลูกชายคนนี้กตัญญูจริง ๆ ไม่เหมือนพวกเรา นอนโรงพยาบาลเป็นเดือนแล้ว ยังไม่เห็นหน้าลูกสักครั้ง!”
“คุณพ่อคนนี้โชคดีจริง ๆ”
“ถ้าฉันมีลูกที่กตัญญูแบบนี้ แม้แต่ตอนนอนหลับก็คงจะยิ้มอย่างมีความสุขแน่”
“…”
ภายในห้องพักผู้ป่วย คนไข้คนอื่น ๆ ต่างมองมาทางนี้ด้วยสายตาอิจฉา
ยิ่งทุกคนพูดคุยกันอย่างออกรส หลัวอี้ที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น อยากจะเอาเรื่องหานชิงอวี่ก็ได้แต่เก็บกดความรู้สึกนี้ไว้ก่อน อย่างน้อยก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเงิน 150,000 หยวนนี้ เกือบจะทำให้พ่อของเขาต้องตาย!
“ความกตัญญูเป็นสิ่งที่ดีงาม เป็นสิ่งที่ลูก ๆ อย่างเราควรทำครับ” หลัวอี้พูดสนับสนุนทุกคน
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังกลืนเลือดตัวเอง!
พยาบาลที่เพิ่งเอาใบเสร็จมาให้เมื่อครู่นี้คือคนที่หานชิงอวี่ส่งมา พอเห็นเหตุการณ์ในห้องพักผู้ป่วยก็รีบไปรายงานแพทย์หนุ่มทันที
พยาบาลเล่าเรื่องราวได้อย่างสนุกสนาน เรียกเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี
หมอในห้องทำงานต่างก็รู้สึกตลก แต่สิ่งที่ทุกคนชื่นชมที่สุดก็คือหานชิงอวี่ ที่กล้าควักเงิน 150,000 หยวน ออกมารักษาพ่อของเจี๋ยเป่า
“หมอหาน ครั้งนี้เพื่อจัดการเจี๋ยเป่า นายลงทุนไปเยอะมากเลยนะ ฉันเป็นหนี้บุญคุณนายครั้งใหญ่เลย!”
หลังจากที่เจี๋ยเป่าถูกจับ เขาก็สารภาพทุกอย่างแล้ว
ตอนนั้นเขาเมาแล้วขึ้นไปผ่าตัดจริง ๆ และเผลอทำเส้นเลือดคนไข้ขาด จึงกลัวความผิด เลยฉวยโอกาสให้อิงชื่อจ้งเย็บแผล แล้วโยนความผิดให้อิงชื่อจ้ง
ตอนนี้เรื่องราวกระจ่างแล้ว สำหรับเรื่องที่หานชิงอวี่ทำ เขาจะจดจำเอาไว้ฝังใจ
“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น พวกเราก็เป็นพวกเดียวกัน ถ้าไม่สามัคคีกันก็จะโดนคนอื่นรังแกเอาได้!” หานชิงอวี่โบกมือ ทำสีหน้าไม่ใส่ใจ
“หลินหม่านซางมาแล้ว ทุกคนระวังด้วย!”
ทันใดนั้น เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งก็รีบวิ่งมาบอกข่าว แล้วเตือนด้วยเสียงเบา
หลังจากเขาพูดจบ ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยก็เงียบลงทันที
ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม พวกเขากลัวว่าหลินหม่านซางจะอารมณ์เสียแล้วลงที่พวกเขา
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนเป็นปกติ
ส่วนหานชิงอวี่ไม่ได้ใส่ใจอะไร
ตัวตรงไม่กลัวเงาเฉเฉียง!
มีอะไรน่ากลัวกัน? เขาก็ไม่ใช่เสือ จะกินคนได้ยังไง?
“มาแล้ว!”
“ระวังด้วย!”
“…”
การมาของหลินหม่านซาง ทำลายความเงียบสงบของออฟฟิศลง
หานชิงอวี่หาที่นั่งลง จากนั้นก็มองไปที่ประตูห้องทำงาน
“คุณหมอหลิน!”
“คุณหมอหลิน นี่มันแขกหายากนี่!”
“…”
ผู้คนมากมายเห็นหลินหม่านซางมาถึง พวกเขาก็รีบต้อนรับเขาที่ห้องทำงานทันที
พวกเขาทั้งรักทั้งเกลียดหลินหม่านซาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขามีทั้งประสบการณ์และฝีมือทางการแพทย์
นั่นทำให้เขาเหนือกว่าคนอื่น
หลายคนคิดว่าเขาเป็นคนหยิ่งผยอง
หลังจากเดินเข้ามาในห้องทำงานแล้ว หลินหม่านซางก็ยิ้มทักทายทุกคน เขามุ่งหน้าไปหาหานชิงอวี่ท่ามกลางสายตาของทุกคน
หานชิงอวี่ซึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว จึงลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติเพราะแรงกดดัน “หมอหลิน”
หลินหม่านซางพยักหน้าเล็กน้อยให้กับหานชิงอวี่จากนั้นเขาก็โค้งคำนับต่อหน้าทุกคน
“หานชิงอวี่! ที่ผ่านมาฉันมันโง่เขลาเบาปัญญาไปชั่วขณะ ทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด โปรดยกโทษให้ฉันด้วย!”
หลินหม่านซางโค้งคำนับอย่างนอบน้อมพร้อมกับเอ่ยปากขอโทษ
“หมอหลิน นี่… ลุกขึ้นเถอะครับ คุณทำแบบนี้ผมอายแย่ เราคุยกันดี ๆ ก็ได้ครับ”
หานชิงอวี่รู้สึกประหลาดใจกับการกระทำของหลินหม่านซาง เขาไม่คิดว่าแพทย์อาวุโสเช่นหลินหม่านซางจะยอมลดตัวลงมาขอโทษตนเองเช่นนี้
“เรื่องของเจี๋ยเป่าเป็นความผิดของฉันเอง ฉันสอนเขามาไม่ดี ไม่ทันได้มองนิสัยที่แท้จริงของเขา เรื่องนี้ฉันต้องขอโทษนายกับอิงชื่อจ้งด้วย โปรดให้อภัยฉันด้วยเถอะ!”
หลินหม่านซางพูดพลางโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น
“หมอหลิน คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอกครับ เรื่องของเจี๋ยเป่า ถึงเป็นใครก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ คุณไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองแทนคนเห็นเงินเป็นใหญ่แบบนั้นหรอก เขาไม่คู่ควร!”
อิงชื่อจ้งลุกขึ้นยืน พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ขอบคุณ ขอบคุณพวกนายมากที่ยังให้อภัยฉัน”
หลินหม่านซางได้ยินคำพูดของหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้ง เขาก็รู้ว่าทั้งสองให้อภัยเขาแล้ว
เขาจึงโค้งคำนับเป็นครั้งที่สาม
การกระทำของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างประหลาดใจ
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนที่ทำให้หลินหม่านซางต้องมาขอโทษด้วยตัวเองถึงที่แบบนี้
วันนี้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ