ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 346 กลอุบายที่เชื่อมโยงกัน
บทที่ 346 กลอุบายที่เชื่อมโยงกัน
หานชิงอวี่มองเจี๋ยเป่าที่ทำสีหน้าลำบากใจ พร้อมกับยิ้มเยาะออกมา “เจี๋ยเป่า กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ความจริงปรากฏออกมาชัดเจนขนาดนี้ นายยังมีหน้ามาเถียงอีกเหรอ!”
“ท่านคณบดีครับ! อย่าไปเชื่อ พวกมันโกหก พวกมันร่วมมือกันใส่ร้ายผม!”
ในที่สุดเจี๋ยเป่าก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
มิน่าล่ะ เขาถึงเห็นหลัวอี้อยู่ที่นี่!
ไอ้สารเลวนี่เป็นนกสองหัว รับสินบนจากเขา แล้วยังหันมาแทงข้างหลังอีก
“เจี๋ยเป่า นายทำไปเพราะเรื่องแค้นส่วนตัว ไม่สนใจชีวิตคนไข้ ฉันละอายใจแทนนายจริง ๆ”
ก่อนมา ลั่วจือซินรู้เรื่องนิสัยของเจี๋ยเป่าดีอยู่แล้ว และเธอรู้สึกขยะแขยงคนอย่างเขาเป็นที่สุด
นี่มันความอับอายของโรงพยาบาลชัด ๆ
“ถ้าเรื่องนี้รู้ไปถึงไหนต่อไหน ชื่อเสียงโรงพยาบาลคงป่นปี้แน่”
“คณบดีครับ คุณเห็นไหมครับ พวกเขาทั้งสามคนรุมกลั่นแกล้งผม ผมโดนใส่ร้าย ผมไม่ได้ทำผิดอะไรเลย!”
เจี๋ยเป่าถูกทั้งสามคนรุมโจมตีด้วยวาจา เขาจึงฉวยโอกาสนี้หันไปฟ้องฉินซานไห่ทันที “พวกเขามักจะหาเรื่องผมอยู่เสมอ คอยกลั่นแกล้งผมตลอด… ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะกล้าทำเรื่องเลวทรามแบบนี้เพื่อจัดการผม!”
“เจี๋ยเป่า นายยังจะปฏิเสธอีกหรือ เรื่องมันชัดเจนขนาดนี้แล้ว ดูซะว่านี่มันอะไร!”
เดิมทีฉินซานไห่ยังคิดจะให้โอกาสเขา แต่ท่าทีของเจี๋ยเป่ากลับทำให้เขาผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเห็นว่าเจี๋ยเป่ายังคงไม่ยอมรับผิด ฉินซานไห่จึงโยนหลักฐานที่หลัวอี้มอบให้ลงบนโต๊ะทำงานของเจี๋ยเป่า
เจี๋ยเป่ามองหลักฐานตรงหน้าแล้วพูดไม่ออก
ใบหน้าของเขาซีดเผือด เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายบนหน้าผาก
“หลัวอี้! แกมันคนเนรคุณ รับเงินฉันไปแล้วยังมาหักหลังฉันอีก!”
เมื่อเห็นวิดีโอที่ตัวเองถูกแอบถ่าย เจี๋ยเป่าก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาหันหลังกลับแล้วพุ่งเข้าหาหลัวอี้ ใช้สองมือจับคอเสื้อของอีกฝ่ายแน่น
“คณบดีครับ! คุณดูสิ! หมอของพวกคุณกำลังจะทำร้ายร่างกายคนอื่น!”
หลัวอี้ไม่มีท่าทีขัดขืน เขาเพียงยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วหันไปมองฉินซานไห่ด้วยสีหน้าที่ดูน่าสงสาร “เขาต้องการทำร้ายคุณพ่อของผม แล้วยังจะมาลงมือลงไม้กับผมอีก! นี่หรือคือหมอของพวกคุณ!”
“เจี๋ยเป่า! ปล่อยหลัวอี้เดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไปซะ!” เมื่อเห็นดังนั้น ฉินซานไห่ก็ทนไม่ไหวเช่นกัน เขาจึงลุกขึ้นแล้วตวาด
“คณบดีครับ! เขา… ผม…” เมื่อถูกฉินซานไห่ดุด่า เจี๋ยเป่าก็ใจเย็นลงครึ่งหนึ่ง
เขาพูดตะกุกตะกักจนฟังไม่ได้ศัพท์
ความตื่นตระหนกก่อตัวขึ้นในจิตใจจนแทบระเบิดออก
เขาไม่เคยแม้แต่จะฝันว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้
แผนการที่เขาคิดว่าไร้ช่องโหว่นั้น สุดท้ายกลายเป็นว่าตนได้เป็นตัวตลกเสียเอง
“เซ็นใบลาออกซะ! ต่อไปนี้แกจะไม่ใช่คนของโรงพยาบาลเราอีกต่อไปแล้ว!”
ยิ่งฉินซานไห่มองเจี๋ยเป่า ความโกรธก็ยิ่งทวีคูณ เขาหยิบใบลาออกจากลิ้นชักออกมาแล้วโยนลงบนโต๊ะ
“นายทำตัวเองแท้ ๆ ทำตัวเองตายทั้งเป็น!”
เมื่อครู่ตอนที่เจี๋ยเป่าปรี่ขย้ำคอเสื้อเขา หลัวอี้เองก็รู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อเห็นว่าคณบดีจะไล่เจี๋ยเป่าออก เขาก็รู้สึกสมน้ำหน้าขึ้นมาทันที
“ท่านคณบดี ผมไปไม่ได้ ได้โปรดเห็นใจผมสักครั้งเถอะครับ ผมโดนใส่ร้ายจริง ๆ พวกนี้ร่วมมือกันหลอกผม ท่านคณบดีครับ…”
พอเห็นท่าทีจริงจังของคณบดีเข้า เจี๋ยเป่าก็เริ่มใจอ่อนยอมแพ้
แต่ตอนนี้มันสายไปเสียแล้ว
ฉินซานไห่เป็นคนที่ทำอะไรเด็ดขาด เมื่อตัดสินใจอะไรไปแล้วก็เหมือนกับธนูที่พุ่งออกจากคันศร ไม่มีทางหวนกลับ
“ท่านคณบดี โปรดเมตตาด้วย!”
ตอนที่ทุกคนคิดว่าเจี๋ยเป่าจบเห่แน่ ๆ แล้วนั้น เสียงของหลินหม่านซางก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ปรากฏกายอย่างรวดเร็ว
ยังไม่ทันจะก้าวเท้าเข้าประตูดี ผู้อำนวยการหลินก็รีบกล่าวขอร้องแทนลูกศิษย์ทันที
เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว เขาก็ไปสนใจอะไรทั้งนั้นและตรงดิ่งไปหาเจี๋ยเป่า ก่อนจะจัดการสั่งสอนไปชุดใหญ่ด้วยการทุบตีท่ามกลางสายตาของทุกคน
เจี๋ยเป่ารู้ดีว่าอาจารย์ทำไปเพราะหวังดี จึงได้แต่กัดฟันทนเจ็บ ปล่อยให้อาจารย์อบรมสั่งสอนไป
“เหล่าหลิน พอได้แล้ว อย่าให้ตัวเองต้องโมโหไปมากกว่านี้เลย” ฉินซานไห่เห็นดังนั้นก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปห้าม เพียงแต่โบกมือเบา ๆ
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงเข้าไปช่วยเจี๋ยเป่าเป็นแน่
“ท่านคณบดี นี่เป็นความผิดของผมเอง ที่อบรมสั่งสอนลูกศิษย์ไม่ดี มีอะไรให้ลงโทษที่ผมเถอะ ผมเองที่ไม่ได้สั่งสอนเขาให้ดี จนกลายเป็นคนไร้ค่าแบบนี้!”
ยิ่งพูด หลินหม่านซางก็ยิ่งโมโห สุดท้ายก็จัดการเตะไปที่ตัวเจี๋ยเป่าอีกหนึ่งที
ส่วนเจี๋ยเป่าที่โดนสั่งสอนไปชุดใหญ่ ก็ได้แต่กัดฟันอดทนเอาไว้
หานชิงอวี่ พวกแกคอยดู! ถ้าฉันผ่านเรื่องนี้ไปได้ พวกแกได้ซวยกันแน่!
“เหล่าหลิน คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงขนาดไหน! เขากำลังจะฆ่าคนไข้เพื่อผลประโยชน์ของตัวเองนะ! หมอแบบนี้ใครหน้าไหนจะกล้าจ้าง!”
ฉินซานไห่จ้องเขม็งไปที่หลินหม่านซาง ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ท่านคณบดี! เป็นความผิดของผมเองที่สั่งสอนศิษย์ได้ไม่ดีพอ ผมจะเก็บข้าวของออกไปเอง!”
หลินหม่านซางได้ยินคำพูดของฉินซานไห่ ก็รู้ว่าอีกฝ่ายตั้งใจแน่วแน่ที่จะไล่เจี๋ยเป่าออกไป เขาจึงแสร้งทำเป็นเสียสละตัวเองแบบนี้
เขาต้องการใช้อิทธิพลของตัวเองเพื่อกดดันฉินซานไห่ นี่แสดงให้เห็นว่าหลินหม่านซางรักและเอ็นดูศิษย์คนนี้มาก
“เหล่าหลิน คุณพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร อาจารย์แค่แนะนำหนทาง แต่การฝึกฝนขึ้นอยู่กับตัวเอง! ปัญหาด้านจริยธรรมของเขา มันเกี่ยวอะไรกับวิชาแพทย์ของคุณ?”
ฉินซานไห่รู้สึกไม่พอใจที่ถูกหลินหม่านซางข่มขู่ เขาจึงขมวดคิ้วและโต้แย้งกลับไป
“ท่านคณบดี เขาผิดก็จริง แต่พวกเราก็ไม่ได้เป็นอะไรไปนี่ครับ! คนไข้ก็ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย! ทุกอย่างราบรื่นดี!”
หลินหม่านซางทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยศิษย์รัก ทั้งผ่อนหนักผ่อนเบา เอาใจเขามาใส่ใจเรา เล่นบทอ่อนข้อบ้างหลังจากใช้ไม้แข็งไปแล้ว
เขาแทบจะกราบกรานขอร้อง จนกระทั่งคณบดีใจอ่อนยอมแพ้
แต่ถึงอย่างนั้น ฉินซานไห่ยังคงลำบากใจ
พอเห็นดังนั้น หานชิงอวี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา
“หานชิงอวี่! นายเห็นเป็นเรื่องตลกอย่างงั้นเหรอ?”
ได้ยินเสียงหัวเราะของหานชิงอวี่ เส้นเลือดที่ขมับของหลินหม่านซางก็ถึงกับเต้นตุบ ๆ
“หมอหลิน คุณนี่ปกป้องศิษย์สุด ๆ ไปเลยนะ แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาตอบแทนคุณยังไง?”
หานชิงอวี่ไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย แต่กลับมองหลินหม่านซางด้วยสีหน้าจริงจัง
ชายชราจ้องเขม็งไปที่หานชิงอวี่ “หุบปากไปเลย! ลูกศิษย์ของฉัน ฉันจัดการเองได้!”
ครั้งนี้ หานชิงอวี่ตั้งใจแน่วแน่ที่จะไล่เขาออกไป
“เชิญคุณชายจินเข้ามาด้านในเลยครับ!”
หานชิงอวี่เดินไปที่หน้าห้องทำงานของคณบดี แล้วเอ่ยปากเรียกไปยังด้านนอกประตู
“หมอหาน ขอบใจมากนะที่อุตส่าห์ให้ผมได้ดูละครสนุก ๆ แบบนี้”
หลังจากที่คุณชายจินก้าวเข้ามาในห้องทำงาน เขาก็เดินตรงไปยืนข้าง ๆ หานชิงอวี่ ท่าทางของเขาดูสนิทสนมกับแพทย์หนุ่มเป็นอย่างมาก
การกระทำของทั้งสอง ทำให้เจี๋ยเป่าที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกใจหายวาบ
ไม่ดีแน่…
คุณชายจินไปสนิทสนมกับหานชิงอวี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?
คงไม่ได้มาเล่นงานเขาอีกหรอกนะ?
“เจี๋ยเป่า นายบอกว่าเรื่องที่ห้องผ่าตัดก่อนหน้านี้มีคนป้ายสีนาย แล้วเรื่องต่อไปนายจะอธิบายยังไงดี!”
“คุณชายจิน เล่ามาสิครับ คุณหมอเจี่ยร่วมมือกับคุณยังไง”
หานชิงอวี่ไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป จึงให้จินจื่อเฟิงพูดเรื่องที่เจี๋ยเป่าร่วมมือกับเขาออกมาตรง ๆ