ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 343 ห้ามยืมเงินจากผู้หญิง
บทที่ 343 ห้ามยืมเงินจากผู้หญิง
“คุณเสี้ยว การพักฟื้นหลังผ่าตัดไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะครับ นี่เพิ่งจะไม่ถึงสิบวันก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว อยากจะเป็นเหมือนน้องชายของปู้จิงอวิ๋น*[1]หรือไง”
หานชิงอวี่เหลือบมองเสี้ยวจ้านอีแวบหนึ่ง
เสี้ยวจ้านอีไปครู่หนึ่ง “อย่ามาพูดเหลวไหลกับฉันน่า! น้องชายของเขาน่ะใครกัน จะไปเกี่ยวข้องอะไรกับฉันได้”
พยาบาลสาวข้าง ๆ กอดแฟ้มประวัติคนไข้ไว้ ใบหน้าแดงก่ำก้มหน้าลง “คุณเสี้ยว คุณหมอหานก็หวังดีกับคุณนะคะ น้องชายของคุณปู้จิงอวิ๋นน่ะ ก็คือ… ก็คือ ปู้… ปู้จวี๋…”
ทันใดนั้นใบหน้าของเสี้ยวจ้านอีก็ซีดเผือด “หานชิงอวี่!”
ดูท่าว่าหากช่วงล่างของเขาหายดีแล้ว เขาคงกระโดดลงจากเตียงมากัดคอหานชิงอวี่แน่ ๆ
หานชิงอวี่ไม่คิดจะเสียเวลาต่อปากต่อคำกับหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้ เขาล้วงกระเป๋าเสื้อเตรียมตัวจะออกไป
“จากประวัติคนไข้ของคุณ ผมให้คำแนะนำว่าควรจะอยู่ในวอร์ดผู้ป่วยในเพื่อรอดูอาการก่อน ถ้าคุณกลับไปแล้วมีผลกระทบกับสุขภาพ เกิดปัญหาอะไรขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เตือนก็แล้วกัน”
น้ำเสียงเนิบ ๆ และท่าทางที่ดูจริงจังของเขา ทำให้เสี้ยวจ้านอีอารมณ์ขึ้นจนแทบกัดฟัน
“ฉันหายดีแล้ว! นายกักตัวฉันไว้ที่โรงพยาบาลแบบนี้ นายกำลังโกงค่ารักษาพยาบาลฉัน! นายมันฆ่าคนทางอ้อมชัด ๆ!”
เสี้ยวจ้านอีชี้หน้าหานชิงอวี่ แล้วออกคำสั่งด้วยท่าทางยโสโอหังว่า “รีบไปเดี๋ยวนี้ จัดการให้ฉันออกจากโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยนะ”
“หนวกหูจนปวดหัวจริง ๆ” หานชิงอวี่พูดพลางกอดอกพิงกำแพง แล้วหันไปมองเสี้ยวจ้านอีพร้อมกับส่งสายตาบอกเป็นนัยว่า “เอาสิ ลองกระโดดสองทีดู ถ้าคุณไม่เป็นอะไรแล้ว ผมจะแบกคุณออกไปเอง ไม่ต้องรอให้ออกจากโรงพยาบาลหรอก”
“ได้! งั้นนายดูฉันไว้เลย!” พอได้ยินว่ามีหวังได้ออกจากโรงพยาบาล เสี้ยวจ้านอีก็รีบลงจากเตียงทันที
เขาตั้งใจกระโดดสองทีต่อหน้าหานชิงอวี่
“เป็นไง กระโดดไปตั้งสองทีแล้ว! ไม่เห็นเป็นไรเลย!” เสี้ยวจ้านอีมองหานชิงอวี่ด้วยแววตาภาคภูมิใจ
เขามองหานชิงอวี่ที่ดูเหมือนจะจนมุม แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นจนอยากจะเดินไปตรงหน้าอีกฝ่าย
ทว่า เพียงก้าวแรกเท่านั้น เสี้ยวจ้านอีก็ล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับเอามือกุมเป้ากางเกง แล้วคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหานชิงอวี่
ใบหน้าของเสี้ยวจ้านอีซีดเผือดลงทันที
ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความอับอายต่างหาก
“โอ๊ย…” เสี้ยวจ้านอีร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
สีหน้าแบบนี้อยู่ในความคาดหมายของหานชิงอวี่อยู่แล้ว คุณชายเสี้ยวเล่นซะหนักหน่วง การผ่าตัดอวัยวะเพศชายแบบนี้ถือเป็นเคสที่ซับซ้อนหาได้ยาก หานชิงอวี่ยังคิดว่าหากตอนนั้นเขาไม่ได้ใช้ระบบช่วยในการผ่าตัด รอผู้เชี่ยวชาญจากเมืองหลวงมาถึงโรงพยาบาลเมืองจิน คงได้กลายเป็นว่าเจ้าโลกของคุณชายเสี้ยวเน่าไปแล้วแน่ ๆ
“พิธีใหญ่ขนาดนี้ผมรับไม่ไหวหรอก รีบลุกขึ้นไปนอนบนเตียงได้แล้ว”
หานชิงอวี่กำลังจะเดินเข้าไปพยุงเขาขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น!”
ในเวลานั้น หลินเหม่ยเสวี่ยก็ถือผลไม้และดอกไม้เข้ามาในห้องพอดี
พอเห็นภาพตรงหน้าก็อดไม่ได้ที่จะตกใจปนขำ
“เหม่ยเสวี่ย! เขาบังคับให้ผมคุกเข่า!”
พอเสี่ยวจ้านอีเห็นหลินเหม่ยเสวี่ยรีบร้อนมาหา เขาก็รีบโผเข้าหาหานชิงอวี่พลางแกล้งทำเป็นกัด
หลินเหม่ยเสวี่ยมองหานชิงอวี่ด้วยแววตาสงสัย หานชิงอวี่ก็ไม่คิดว่าเสี่ยวจ้านอีจะใส่ร้ายป้ายสีเขาต่อหน้าเธอเช่นนี้!
“คุณเสี้ยวครับ อย่าโยนปัญหาของตัวเองมาให้ผมจะดีกว่า”
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวจ้านอี
ผู้ชายคนนี้ช่างเก่งกาจเรื่องใส่ร้ายคนอื่นจริง ๆ กล้าพูดจาโกหกต่อหน้าคนมากมายแบบนี้!
หรือว่าทุกคนที่นี่เป็นอากาศธาตุกันหมด?
“คุณหมอหาน คุณเป็นหมอเจ้าของไข้ ทำไมปล่อยให้คนไข้ทำตามใจแบบนี้ล่ะคะ”
“ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง!”
หลินเหม่ยเสวี่ยเริ่มตำหนิการไม่ทำอะไรของหานชิงอวี่ทันทีหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเสี่ยวจ้านอี
แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจราวกับเด็กสาว
หานชิงอวี่เองก็ไม่ใช่คนยอมคนง่ายๆ เมื่อเห็นคู่รักร่วมมือกันเป็นปึกแผ่น เขาก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เสี้ยวจ้านอี! คนมองกันตั้งเยอะตั้งแยะ เป็นคุณเองที่อยากออกจากโรงพยาบาล ผมก็ดูแลตามบันทึกการรักษา ตอนแรกทำเป็นอวดเก่ง ตอนนี้กลับมาโทษผมงั้นเหรอ!”
“ใช่ หมอหานก็หวังดีกับพวกคุณแท้ ๆ!”
“ถ้าคุณออกไปแบบนี้ เกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมาอีก ใครจะรับผิดชอบ?”
“…”
คนอื่น ๆ เห็นพวกเขากล่าวหาหานชิงอวี่เช่นนั้น ก็ทนดูไม่ได้ ต่างพากันประณามหยุดยั้ง
หลินเหม่ยเสวี่ยได้ยินที่ทุกคนพูด ก็หันไปมองแฟนหนุ่มจอมโวยวาย เธอเกือบจะเข้าใจหานชิงอวี่ผิดเสียแล้ว
“ขอโทษค่ะ พวกเราเข้าใจผิดไปเอง”
หลินเหม่ยเสวี่ยได้ยินทุกคนพูดเช่นนั้น จึงเดินมาหาหานชิงอวี่เพื่อขอโทษ
สถานการณ์เมื่อครู่ เธอไม่มีเวลาคิดมากมาย ใครเห็นก็สามารถเข้าใจผิดกันได้ง่าย
“ไม่เป็นไร พวกเราหมอผู้เมตตา ไม่ถือสาหาความกับคนไข้หรอกครับ”
หานชิงอวี่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย จากนั้นจึงเอ่ยลาแล้วเดินออกจากห้องพักคนไข้
สำหรับคนอย่างเสี้ยวจ้านอี เขาขี้เกียจแม้แต่จะชายตามอง
หลินเหม่ยเสวี่ยมองตามหานชิงอวี่ที่เดินจากไป เธอหันหลังกลับมานั่งลงข้างเตียงเสี้ยวจ้านอี แล้วบ่นด้วยความหวังดีว่า “แผลยังไม่หายดีเลย ก็ยังไปห้าวใส่คนอื่นอีก ระวังหน่อยสิ!”
“ครับ ๆ… ผมรู้แล้ว ปอกแอปเปิลให้ผมหน่อย” เสี้ยวจ้านอียกมือโบกไปมาอย่างยอมแพ้ แล้วออกคำสั่งกับหลินเหม่ยเสวี่ย
หานชิงอวี่เห็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันเริ่มสวีทกัน จึงโบกมือเรียกพยาบาลสาวที่อยู่ไม่ไกล
พยาบาลสาวเห็นดังนั้น ก็เข้าใจความหมายของแพทย์หนุ่มในทันที ทั้งสองคนจึงรีบออกไปด้วยกัน
หลินเหม่ยเสวี่ยมองหานชิงอวี่เดินออกไป เธอยื่นแอปเปิลที่ปอกเสร็จแล้วให้เสี้ยวจ้านอี “ชิมสิ เพิ่งซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้าม”
เสี้ยวจ้านอีอยู่กับหลินเหม่ยเสวี่ยมานาน ทว่านิสัยเอาแต่ใจไม่เคยลดลงกลับเพิ่มขึ้นทุกวี่ทุกวัน เขานั่งอ้าปากอยู่บนเตียง หลินเหม่ยเสวี่ยจึงค่อย ๆ ป้อนแอปเปิลให้เขาเป็นชิ้น ๆ เมื่อทานเสร็จเธอยังต้องเช็ดปากให้เขาอีก
หลินเหม่ยเสวี่ย ชำนาญกับกิจวัตรเหล่านี้เป็นอย่างดี
ทว่าสีหน้าของเธอค่อย ๆ แสดงท่าทางอึกอัก เหมือนอยากพูดบางอย่างแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา
ใช่ว่าเสี้ยวจ้านอีไม่ทันสังเกตเห็น สีหน้าที่เหมือนคนท้องผูกของเธอ ทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้
ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะสลัดทิ้ง เขาคงไม่อยากจะแลมองแม้แต่น้อย
“มีเรื่องอะไรก็รีบพูดมา”
“คือ… ฉัน… มีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหน่อย”
เสี้ยวจ้านอีเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน หลินเหม่ยเสวี่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจพูดออกไปตรง ๆ
“ฉันอยากจะขยายร้านเสริมสวย แต่ยังขาดเงินทุนอีกจำนวนหนึ่ง คุณพอจะช่วยฉันได้บ้างไหม?”
เสี้ยวจ้าน เกือบสำลักผลแอปเปิลที่กำลังจะกลืนลงคอตาย มองไปที่หลินเหม่ยเสวี่ย ซึ่งมีสีหน้ากังวลและไม่สบายใจ ผู้หญิงคนนี้เอาจริงเหรอ?
“คือ…”
“คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนมุ่งมั่นที่จะก้าวหน้า ช่วงนี้เอาเงินไปลงทุนในตลาดหุ้นหมด ตอนนี้คงเอาออกมาไม่ได้ เหม่ยเสวี่ย ทำไมคุณไม่พูดให้เร็วกว่านี้ ในเวลาคับขันแบบนี้ ผมไม่มีเงินสดเลย มันก็เลยดูเหมือนผมไม่อยากจะช่วยคุณ”
เสี้ยวจ้านอีพูดเพียงไม่กี่คำ กลับกลายเป็นความผิดของหลินเหม่ยเสวี่ยไปเสียแล้ว
ร้านเสริมสวย แน่นอนว่าขนาดนั้นสำคัญ แต่หลินเหม่ยเสวี่ยเห็นแก่ความรู้สึกของชายคนรักมากกว่า
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ถามขึ้นมาเฉย ๆ ธุรกิจของคุณสำคัญกว่าอยู่แล้ว ฉันไม่เป็นไร”
เสี้ยวจ้านอีได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ
“เหม่ยเสวี่ย คุณอย่าโทษผมเลยนะ ผมเองก็จนปัญญา…”
“ฉันไม่โทษคุณหรอก วางใจเถอะ”
บทสนทนาของทั้งคู่ถูกหานชิงอวี่ที่ยังอยู่ตรงประตูได้ยินอย่างชัดเจน
เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับมาให้คำแนะนำเรื่องการรักษา ใครจะรู้ว่าจะได้เห็นเสี้ยวจ้านอี แสดงละครดีขนาดนี้
[1] ปู้จิงอวิ๋น ตัวละครในนิยายกำลังภายในเรื่อง ฟงอวิ๋น ขี่พายุทะลุฟ้า