ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 344 ปากสกปรกแบบนี้ สมควรโดนตบแล้ว
บทที่ 344 ปากสกปรกแบบนี้ สมควรโดนตบแล้ว
ไอ้สารเลวนี่!
เขามีเงิน แต่ไม่มีทางเอาไปใช้กับหลินเหม่ยเสวี่ยหรอก มีเท่าไหร่ก็เอาไปละลายกับพวกผู้หญิงพวกนั้นนั่นแหละ
ยังมีหน้ามาพูดจาโอ้อวดเสียอีก หน้าไม่อายจริง ๆ!
เดิมทีหานชิงอวี่ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งเรื่องของคนอื่นเท่าไหร่นัก แต่ถ้าปล่อยให้หลินเหม่ยเสวี่ยถูกหลอกต่อไปแบบนี้ เขาก็ไม่ต่างอะไรกับคนสมรู้ร่วมคิด!
หลังจากหานชิงอวี่บ่นพึมพำอยู่ในใจอยู่พักหนึ่ง เขาก็กลับไปพักผ่อน
เขาเองก็รู้ดีว่าการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก
เพื่อการผ่าตัดครั้งนี้ เจียงหวู่เกือบจะโดนจับโยนลงแม่น้ำไปแล้ว
ดังนั้น ไม่ว่าจะอย่างไร เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด
…
วันรุ่งขึ้น
ภายในห้องพักผู้ป่วย คุณพ่อของหลัวอี้ที่เพิ่งตรวจร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็กำลังเตรียมตัว
หลัวอี้ยังคงอยู่ดูแลพ่อของเขาที่ห้องพักผู้ป่วย
“หลัวอี้! มานี่หน่อย!”
เจี๋ยเป่าเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยและเรียกหลัวอี้ ก่อนที่หานชิงอวี่จะมาตรวจเยี่ยมผู้ป่วย
หลัวอี้เหลือบมองเจี๋ยเป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเดินออกไป
“เรื่องที่ผมบอกคุณไป คุณจำได้หรือเปล่า?”
เจี๋ยเป่าดึงเสื้อของหลัวอี้แล้วถามด้วยเสียงเบา
“จำได้สิ วางใจเถอะ!”
หลัวอี้พยักหน้าด้วยท่าทางมั่นใจ
“คุณเอานี่ไป แล้วตอนที่เข็นเขาไปห้องผ่าตัด คุณต้องฉีดเข้าไปในปากตาแก่นั่นให้ได้!” เจี๋ยเป่าพูดพลางล้วงเอาเข็มฉีดยาที่ไม่มีเข็มออกมาอย่างลับ ๆ
หลัวอี้รับมาทำท่าทางลึกลับ แล้วตบอกตัวเองพลางพูดกับเจี๋ยเป่าว่า “ไว้ใจผมได้เลย รับรองว่าไม่มีทางพลาดแน่!”
“ผมจะอยู่แถว ๆ นี้แหละ คุณมีอะไรให้ช่วยก็เรียกได้เลย”
เจี๋ยเป่ามองหลัวอี้ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ แล้วพยักหน้าให้
“โอเค วางใจได้เลย!” หลัวอี้พยักหน้ารับแล้วโบกมือลาเจี๋ยเป่า ก่อนจะรีบกลับเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย
เขามองไปที่ประตูอย่างระมัดระวังเพื่อให้แน่ใจว่าเจี๋ยเป่าไม่ได้ตามเข้ามา จากนั้นก็แอบบีบยาในเข็มฉีดยาทิ้งลงถังขยะ
หลัวอี้เทน้ำแร่ของตัวเองลงไปเล็กน้อย ล้างเข็มฉีดยาอย่างแรง สุดท้ายก็ดูดน้ำแร่เข้าไปเต็มเข็ม
หลังจากนั้น เขาก็อัดวิดีโอที่กำลังป้อนน้ำให้พ่อตัวเองอยู่ แล้วส่งให้เจี๋ยเป่าก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์
ในขณะที่หลัวอี้กำลังเตรียมตัวอยู่นั้น หานชิงอวี่ก็อยู่ในห้องทำงานของเขา กำลังสั่งเสียอะไรบางอย่างกับอิงชื่อจ้ง
“ชิงอวี่ นายอยากให้ฉันเป็นผู้ช่วยนายงั้นเหรอ?”
อิงชื่อจ้งพึ่งจะเข้าใจว่าทำไมหานชิงอวี่ถึงเรียกเขามาแบบลับ ๆ ล่อ ๆ ก็ตอนที่เขาได้ยินแบบนั้น
แต่ว่า ผู้ช่วยไม่ใช่เจี๋ยเป่าเหรอ?
ถ้าให้เขาเป็นผู้ช่วย แล้วเกิดไปทำให้เจี๋ยเป่าไม่พอใจขึ้นมาจะทำยังไง…
“ใช่แล้ว ปล่อยให้เจี๋ยเป่าเป็นผู้ช่วยฉัน มีหวังได้ก่อเรื่องวุ่นวายอีกแน่”
“เพราะงั้น ฉันไว้ใจนายมากกว่า”
หานชิงอวี่พยักหน้า มองไปรอบ ๆ เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงต่ำว่า “เดี๋ยวตอนที่ไปห้องผ่าตัด นายแอบเข้าไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันจัดการกันไม่ให้เขาเข้ามาเอง”
“ได้เลย! ปล่อยให้หมอนั่นมาทำร้ายเราแบบนี้ไม่ได้ เรื่องนี้ฉันช่วยแน่!”
อิงชื่อจ้งฟังหานชิงอวี่พูดจบ ก็กัดฟันพูดว่า “สองอาจารย์ลูกศิษย์นั่นไม่มีใครดีสักคน พวกเราต้องเอาคืนพวกเขาให้ได้ แค่ครั้งเดียวก็ยังดี”
หลังจากหานชิงอวี่อธิบาย อิงชื่อจ้งก็เข้าใจขึ้นมาทันที ความกังวลในใจก็หายไป จึงตอบตกลง ร่วมมือกับการผ่าตัดของหานชิงอวี่
“พวกเราไปเตรียมตัวกันเถอะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว”
หลังจากที่ทั้งสองตกลงกันแล้ว ก็ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังห้องผ่าตัด
ส่วนฝั่งของหลัวอี้ เขายืนเตรียมตัวอยู่หน้าห้องผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว
“ญาติคนไข้คะ! กรุณาเซ็นใบยินยอมด้วยค่ะ เราจะได้เริ่มการผ่าตัดได้เลย”
ขณะที่หลัวอี้กำลังจะเช็ดเหงื่อ เสียงของพยาบาลสาวก็ดังขึ้น
เขาหันไปมองพยาบาล ตอบรับว่า “ครับ!”
จากนั้น พยาบาลก็ช่วยหลัวอี้ยกลงเตียงทั้งสองฝั่งของผู้เฒ่าหลัว จากนั้นจึงเข็นชายชราเข้าห้องผ่าตัดทันที
ส่วนเจี๋ยเป่าที่เตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็เตรียมจะตามเข้าไป
เขาถูกหลัวอี้ที่เตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้วลากไปที่มุมห้อง
“หมอเจี๋ย คุณดูสิ งานที่คุณมอบหมายให้ผมสำเร็จอย่างราบรื่นไม่มีปัญหาอะไรเลย!”
เจี่ยเป่ามองโทรศัพท์ของหลัวอี้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายทำตามที่เขาสั่งไว้แล้ว
“อืม ผมเห็นแล้ว”
เจี่ยเป่ามองโทรศัพท์แล้วกำลังจะเข้าห้องผ่าตัดไปดู
เขาจะพลาดฉาก ‘ก่ออาชญากรรม’ ของหานชิงอวี่ได้อย่างไร
เขาก้าวเข้าห้องผ่าตัด เปลี่ยนชุดผ่าตัด และฆ่าเชื้อ
ตอนที่เจี่ยเป่าเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
“การผ่าตัดไม่ต้องการนาย อย่ามาเรียกร้องความสนใจ”
ลั่วจือซินพูดพร้อมกับกอดอก
เจี๋ยเป่าขมวดคิ้ว เขาเป็นลูกศิษย์ของหลินหม่านซางหัวหน้าแผนกศัลยกรรมทรวงอก ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้มาก่อน
“หานชิงอวี่เป็นแพทย์ที่มาจากโรงพยาบาลอื่น ต้องมีแพทย์ประจำบ้านอยู่ดูแล นี่เป็นกฎ”
เจี๋ยเป่ารู้สึกว่าตัวเองมีเหตุผล จึงไม่เกรงกลัวใคร
ลั่วจือซินเยาะเย้ย “อย่าพูดให้มันดูดีหน่อยเลย ทั้งโรงพยาบาลรู้ระดับฝีมือการผ่าตัดของหมอหานดี ฉันว่านายคงคิดไม่ซื่อ อยากเข้าไปวุ่นวายมากกว่า”
เมื่อเทียบกับคนพวกนั้นที่เกรงใจฐานะของเจี๋ยเป่า ลั่วจือซินกลับทนไม่ได้กับคนที่เอาขนไก่มาทำเป็นลูกศร*[1]พูดจาดูถูกและไปสั่งสอนคนอื่น
“หึ พวกเธอมันก็พวกเดียวกัน คอยช่วยเหลือกันทำเรื่องชั่ว ๆ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ เธอ…!”
เจี๋ยเป่า โมโหจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เขาจ้องไปที่ลั่วจือซินด้วยแววตาแข็งกร้าว
ยิ่งมอง เจี๋ยเป่าก็ยิ่งโมโห เขาไม่อาจควบคุมอารมณ์ตนเองได้จนพลั้งปากพูดหยาบคายออกมา
เพียะ!
เสียงตบหน้าดังลั่นไปทั่วทั้งโถงทางเดิน ก่อนที่เขาจะพูดจบประโยคด้วยซ้ำ
ใบหน้าของเจี๋ยเป่าปรากฏรอยนิ้วมือห้านิ้วขึ้นมาทันที
“เธอ… เธอ… กล้าตบฉันเหรอ!”
เจี๋ยเป่าเบิกตากว้างมองลั่วจือซินด้วยความไม่อยากเชื่อเต็มใบหน้า
เขาถูกตบจนมึนงงไปหมด ครึ่งวันก็ยังตั้งสติไม่ได้
“ปากสกปรกแบบนี้ สมควรโดนตบแล้ว!”
ลั่วจือซินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย จ้องมองเจี๋ยเป่าอย่างไม่แยแส “ถ้ายังพูดอีก ฉันจะตบอีก!”
“เธอ… เธอ…”
“ฉันเป็นสุภาพบุรุษ ไม่สู้ผู้หญิงหรอกนะ หลบไป!”
เจี๋ยเป่าร้อนใจ ไม่อยากเสียเวลา จึงเร่งรีบไปยังห้องผ่าตัด แต่ถูกลั่วจือซินขวางทางไว้
เขาไม่ได้อยากโต้เถียงกับเธอแม้แต่น้อย
‘ยัยตัวแสบ ค่อยกลับมาคิดบัญชีทีหลังก็ได้!’
เจี๋ยเป่าคิดอย่างหัวเสีย แต่สองขาก็ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ เมื่อเห็นว่าลั่วจือซินไม่ยอมหลีกทางให้ เขาจึงตัดสินใจเดินอ้อม
ทว่า…
“โอ๊ย…”
ก้าวแรกที่เจี๋ยเป่าก้าวออกไป ลั่วจือซินก็ตั้งใจเหยียบเท้าเขาอย่างแรง
“โอ๊ย…โอ๊ย… นี่เธออยากฆ่าฉันรึไง!”
เจี๋ยเป่า กระโดดโหยง ๆ กุมเท้าตัวเองไว้ ดูตลกสิ้นดี
ลั่วจือซินไม่เพียงไม่ยอมขยับส้นเท้าของเธอออกไปทันที แต่กลับแกล้งทำเป็นเดินเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง แถมยังแกล้งเหยียบปลายเท้าของเจี๋ยเป่า ซ้ำไปซ้ำมาสองสามครั้ง
เมื่อเห็นเจี๋ยเป่าทำท่าทางเจ็บปวด ลั่วจือซินจึงรีบปล่อยเท้าออกพร้อมกับแสร้งทำสีหน้าตื่นตระหนกว่า “อุ๊ยตายแล้ว ทำไงดี ฉันเผลอเหยียบเท้าคุณหมอเจี๋ยอีกแล้ว แต่นายก็นะ ทำไมวางเท้ามั่วแบบนี้ล่ะ”
“เธอ… ลั่วจือซิน! เจตนาใช่ไหม!” เจี๋ยเป่าพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองขณะที่ยังคงหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดด้วยความเจ็บ
[1] เอาขนไก่มาทำเป็นลูกศร หมายถึง ใช้อำนาจของผู้อาวุโสปกป้องตนเอง