ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 342 คลื่นลม
บทที่ 342 คลื่นลม
“เอาล่ะ คุณเอาไปตรวจเลย”
หลังจากที่หานชิงอวี่เก็บเลือดเสร็จแล้ว เขาก็ส่งหลอดฉีดยาให้พยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ
พยาบาลสาวเข็นรถเข็นออกจากห้องพักผู้ป่วยไป
“คุณชายจิน งั้นคุณพักผ่อนที่นี่ก่อน รอผลตรวจเลือดของคุณปู่ออกมา ผมจะรีบวางแผนการรักษาให้ทันที”
“ตกลง ผมรอฟังข่าวดีจากคุณอยู่นะ”
จินจื่อเฟิงมองหานชิงอวี่ ด้วยสายตาเย็นชา
หลังจากออกจากห้องพักผู้ป่วย หานชิงอวี่ก็ตั้งใจจะกลับไปที่ห้องทำงาน
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น ก็เห็นว่าลั่วจือซินยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตู พูดถึงเรื่องนี้ เขาต้องขอบคุณลั่วจือซินจริง ๆ
“ลั่ว…”
ริมฝีปากของเขาขยับ แต่ยังไม่ทันได้เอื้อนเอ่ย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
[หมอหาน นายอยู่ไหน? มาที่ห้องทำงานหน่อยได้ไหม?]
เสียงอิงชื่อจ้งดังลอดมาตามสายอย่างร้อนรนทันทีที่รับโทรศัพท์
“ได้! รอฉันก่อน กำลังจะไปเดี๋ยวนี้”
ความจริงแล้ว หานชิงอวี่กับอิงชื่อจ้งไม่ได้สนิทกันมาก แต่การที่อีกฝ่ายโทรมาขอความช่วยเหลือในเวลาเกือบสว่างแบบนี้ แสดงว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแน่ ๆ
เขาเหลือบมองลั่วจือซินแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบตรงไปยังห้องทำงานทันที
ทันทีที่ไปถึงหน้าห้อง ก็พบกับคนกลุ่มใหญ่กำลังรุมล้อมอิงชื่อจ้งพร้อมกับโวยวายเสียงดัง
“พวกแกต้องชดใช้! เกิดเรื่องผิดพลาดทางการแพทย์ใหญ่โตแบบนี้ ยังจะมาปฏิเสธความรับผิดชอบอีกหรือ!”
“ใช่! ชดใช้มา! ถ้าไม่จ่ายเงิน พวกเราก็จะไม่ไปไหน!”
“…”
ญาติของคนไข้ที่เกิดเรื่องก่อนหน้านี้กำลังรุมล้อมอิงชื่อจ้งอย่างยอมปล่อยไปง่าย ๆ ท่าทางราวกับต้องการจะขย้ำเขากลางวง
อิงชื่อจ้งมองดูคนกลุ่มนี้โวยวาย ก็ได้แต่พยายามอธิบายอย่างสุดชีวิตว่า “ทุกคนครับ! ไม่ว่าพวกคุณจะเชื่อหรือไม่ แต่อุบัติเหตุของคนไข้ครั้งนี้ ผมไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยจริง ๆ!”
แม้เรื่องนั้นจะไม่เกี่ยวข้องกับเขา แต่อิงชื่อจ้งเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร พอตกอยู่ในสายตาของคนพวกนี้ กลับกลายเป็นการปัดความรับผิดชอบ!
การปัดความรับผิดชอบนั้นเปรียบเสมือนไฟ เปลวไฟโหมกระพือเผาไหม้ญาติ ๆ ของคนไข้ที่อยู่ในเหตุการณ์ จนพวกเขาโมโหเดือดดาล
“ยังไม่ยอมรับผิดอีก!”
“แจ้งตำรวจเลย!”
“ใช่ แจ้งตำรวจ! ให้ตำรวจมาดูว่าใครกันแน่ที่ผิด!”
“…”
คนมากมายไม่ยอมลดละ อิงชื่อจ้งรู้สึกอยากจะตายเสียตรงนั้น
“ทุกคนครับ ใจเย็น ๆ ก่อนครับ!”
ในขณะที่อิงชื่อจ้งรู้สึกอับจนหนทางอยู่นั้นเอง หานชิงอวี่ก็เบียดตัวออกมาจากฝูงชน รีบแยกญาติ ๆ ที่กำลังโวยวายออกจากเพื่อนร่วมงาน แล้วยืนขวางไว้ตรงกลางพลางพูด
“ทุกท่านครับ โปรดใจเย็นก่อนได้ไหมครับ! ขอผมพูดอะไรหน่อยได้ไหมครับ!”
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะเอาแต่คิดว่าทางโรงพยาบาลกำลังบ่ายเบี่ยงความรับผิดชอบ จึงไม่มีใครยอมฟังคำพูดของหานชิงอวี่เลยแม้แต่น้อย
“แกมันเป็นตัวอะไรกันแน่!”
“ให้คณบดีของพวกแกออกมาพูด!”
“…”
สายตาของพวกเขาดูราวกับจะฆ่าหานชิงอวี่ให้ตายคามือ
“ทุกท่านครับ ผมรู้ว่าทุกท่านต้องการคำอธิบาย”
“ขอเวลาพวกเราสักวัน พวกเราจะให้คำตอบกับทุกท่านอย่างแน่นอน!”
“โรงพยาบาลเมืองจินของเรามีชื่อเสียงมาอย่างยาวนาน พวกเราไม่คิดจะหลอกลวงทุกท่านอย่างแน่นอน!”
หานชิงอวี่มองทุกคนด้วยแววตาจริงใจ หลังจากพูดจบ เขาก็โค้งคำนับขอโทษทุกคนอย่างสุดซึ้ง
พูดจบ หานชิงอวี่ ก็ส่งสายตาให้อิงชื่อจ้ง
บัณฑิตที่เพิ่งกลับมาจากการศึกษาต่อต่างประเทศคนนี้ ตอนนี้กำลังรู้สึกอับอายขายหน้าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่อุบัติเหตุที่เกิดกับคนไข้ไม่ได้เป็นเพราะเขา แต่กลับต้องมาแบกรับความผิดนี้ไว้
อิงชื่อจ้งกัดฟันกรอด ก้มศีรษะขอโทษเช่นกัน “ทุกท่านครับ ผมขอเวลาแค่หนึ่งวัน ผมจะให้คำชี้แจงกับทุกท่านอย่างแน่นอน!”
ญาติพี่น้องที่โวยวาย ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการเห็นว่าทางโรงพยาบาลไม่ยอมทำอะไร พวกเขาจึงรวมตัวกันมาที่นี่เพื่อเรียกร้องความเป็นธรรม
ตอนนี้ทั้งหานชิงอวี่และอิงชื่อจ้งต่างให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น หากยังโวยวายต่อไป พวกเขาก็จะกลายเป็นฝ่ายผิด
คนเหล่านั้นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่คนที่เป็นหัวหน้ากลุ่มจะก้าวออกมา พูดด้วยน้ำเสียงดุดันว่า “ดี! งั้นพวกเราก็จะให้เวลาพวกแกอีกหนึ่งวัน พอถึงเวลานั้น ค่อยมาดูกันว่าพวกแกจะพูดอะไรอีก!”
“พวกเรากลับ!”
จากนั้น คนกลุ่มนี้ก็ทยอยกันออกจากห้องทำงานของแพทย์
เรื่องวุ่นวายก็จบลง
หานชิงอวี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ในที่สุดพวกเขาก็ไปสักที”
เขาเหลือบมองอิงชื่อจ้ง เห็นว่าอีกฝ่ายกลับไปนั่งประจำที่ สีหน้าขมขื่น ทุกข์ระทม ยิ่งคิดยิ่งคับแค้นใจ กำหมัดทุบโต๊ะเสียงดังสองครั้ง
จากนั้นก็ขมวดคิ้วนั่งเงียบ ไม่พูดไม่จา
หานชิงอวี่เดินเข้าไปตบบ่า ปลอบใจว่า “พวกเรามาคิดหาทางแก้กันเถอะ นายอย่าใจร้อน! ยิ่งเวลาแบบนี้ พวกเรายิ่งต้องใจเย็น”
“ชิงอวี่ ฉันก็…” อิงชื่อจ้งถอนหายใจอย่างหนัก อารมณ์เสียอย่างที่สุด
“คุณหมอหาน! เสี้ยวจ้านอี… เขาบอกให้คุณไปหาเขาหน่อย!”
ยังไม่ทันที่หานชิงอวี่จะได้พูดอะไร พยาบาลคนหนึ่งก็เดินมาหาเขา
หานชิงอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองพยาบาลคนนั้นแวบหนึ่ง
“ดึกดื่นป่านนี้แล้ว จะให้ไปหาทำไม? มีเรื่องอะไรทำไมไม่รอให้ถึงพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน?”
อิงชื่อจ้งกำลังหงุดหงิดเต็มทน เห็นคนที่จะช่วยวางแผนให้กำลังจะถูกเรียกตัวไป ทำให้ทนไม่ไหวจนโพล่งขึ้นมา
“เขา… เอ่อ… ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”
พยาบาลสาวตกใจกับท่าทางของอิงชื่อจ้ง
พูดตะกุกตะกักด้วยความกลัว
“เอาล่ะ ผมจะไปกับคุณก็ได้”
หานชิงอวี่ถอนหายใจ บอกกับอิงชื่อจ้งเพื่อปลอบใจว่า “ไม่ต้องคิดมากน่า! เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น!”
“ชิงอวี่ นายช่วยฉันคิดหน่อยเถอะ ฉันจนปัญญาแล้ว…”
อิงชื่อจ้งมองหานชิงอวี่ด้วยแววตาเว้าวอน เขาอยากจะพูดอะไรต่ออีกแต่ก็เงียบไป
เขารู้ดีว่าหานชิงอวี่เป็นคนงานยุ่ง ไม่สามารถดึงเขาไว้ช่วยวางแผนได้ตลอด มันเป็นไปไม่ได้
“ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยนายเอง!”
หานชิงอวี่ พยักหน้า จากนั้นก็ยิ้มให้พยาบาลสาว “เอาล่ะ ไปกันเถอะ!”
“ค่ะ ค่ะ!”
พยาบาลสาวมองหานชิงอวี่ที่ดูใจดีและเป็นกันเอง จากนั้นก็เหลือบมองอิงชื่อจ้ง เล็กน้อย ก่อนจะยิ้มและโบกมือให้หานชิงอวี่
หานชิงอวี่ เดินตามพยาบาลสาวไปตามทางเดินจนถึงตึกผู้ป่วยใน
พวกเขาขึ้นลิฟต์และไม่นานก็มาถึงหน้าห้องพักของเสี้ยวจ้านอี
หานชิงอวี่เห็นแฟ้มเอกสารที่ถูกโยนอยู่บนพื้นก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมด
“หานชิงอวี่! นายมาได้ถูกเวลาพอดี! เร็วเข้า! ช่วยไปทำเรื่องขอออกจากโรงพยาบาลให้ฉันที! ฉันทนที่นี่ไม่ไหวแล้ว!”
เสี้ยวจ้านอีเห็นหานชิงอวี่เข้ามาในห้องก็โบกมือเรียกเขาอย่างไม่สบอารมณ์
แต่หานชิงอวี่ไม่สนใจ เขาคุกเข่าลงหยิบเอกสารบนพื้นขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
“ฉันกำลังคุยกับนายนะ ไม่ได้ยินหรือไง!”
เสี้ยวจ้านอีเห็นหานชิงอวี่ไม่สนใจไยดีตนเอง จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากตำหนิ
“นี่มันบันทึกการรักษาของเขาเหรอ?”
ยิ่งเขาเร่งร้อน หานชิงอวี่ก็ยิ่งทำเมินเฉย
ไม่เพียงแต่ไม่สนใจเขา กลับหันไปหาพยาบาลสาวข้าง ๆ แล้วถามอย่างจริงจัง
“ใช่… ใช่ค่ะ”
พยาบาลสาวพยักหน้าอย่างหวาดกลัว รีบหลบไปอยู่ด้านหลังของหานชิงอวี่
“ตอนนี้คุณยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ ต้องอยู่ดูอาการในวอร์ดผู้ป่วยในก่อน”
หลังจากที่หานชิงอวี่ ได้รับคำตอบที่แน่ชัดจากพยาบาลสาวแล้ว เขาก็หันกลับมาแล้วส่ายบันทึกการรักษาในมือพลางพูดอย่างหนักแน่น
“ฉันจะออกไป ใครจะหยุดฉันได้! ฉันบอกให้นายจัดการ นายก็ต้องทำให้ฉัน!”
เสี้ยวจ้านอีแยกเขี้ยวใส่หานชิงอวี่ พูดน้ำลายกระเด็นใส่เขา