ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 315 โสมป่า
บทที่ 315 โสมป่า
ตึกตัก
ตึกตัก ตึกตัก
ตอนนี้ เจียงหวู่แทบจะได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง
เพราะเขาจำได้ว่า เสียงนี้น่าจะเป็นของเจี๋ยเป่า!
ตอนนี้เจียงหวู่คลานอยู่บนพื้น มือเปื้อนของเหลวที่ไม่รู้ว่าเป็นน้ำอะไรสักอย่าง
ในใจเขาด่าแม่บ้านของบาร์อย่างลับ ๆ ที่นี่ห่างจากห้องน้ำอีกหลายก้าว ทำไมถึงมีน้ำขังอยู่แถวนี้
ตัวเขาเองก็ใจร้อนรน เลยลื่นล้มลงไปบนนั้นโดยตรง
“เอ่อ พี่ชาย คุณย่อตัวอยู่หน้าประตูแบบนี้ ผมรู้สึกกลัวนะ”
“แน่ใจหรือเปล่าว่าไม่เป็นอะไร พูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม?”
หัวใจของเจียงหวู่เต้นเร็วขึ้นไปอีก เพราะเขาได้ยินว่าเจ้าของเสียงนั้นตอนนี้น่าจะลุกขึ้นยืนแล้ว และกำลังเดินมาที่ประตู
เสียงผู้ชายอีกสองสามคนจากด้านข้าง ยิ่งยืนยันข้อสันนิษฐานของเจียงหวู่
“คุณหมอเจี๋ย เรื่องของพวกเรายังคุยไม่จบ คุณจะไปไหน”
“ใช่แล้ว ดูเหมือนจะเป็นแค่คนเมาธรรมดา ไม่ต้องสนใจเขาหรอก เรื่องของเรามันสำคัญกว่า”
หลังจากพูดจบ ตอนนี้เจียงหวู่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะดีใจหรือเปล่า
ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะเจอ เจี๋ยเป่าแล้ว แต่สภาพของเขาในตอนนี้ กลับหวังมากกว่าอะไรเลยว่า คนที่กำลังจะเดินออกมาจากห้องวีไอพีตอนนี้ ไม่ใช่เจี๋ยเป่า!
อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งรอบตัวเขาบอกว่า การคาดเดาของเขากลายเป็นจริงแล้ว
ในตอนนั้นเอง เจียงหวู่ก็นึกถึงวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ในทันที
“ไม่… ไม่เป็นไร! ฉันไม่เป็นไรหรอก!”
เจียงหวู่พูดกับเจี๋ยเป่า ขณะที่ลุกขึ้นจากพื้น
เขาก้มหน้าลง ทำท่าทางเหมือนคนเมาที่โซเซไปมาหลังจากดื่มเหล้า
เจี๋ยเป่ารู้สึกสงสัยเล็กน้อยในใจ ต้องรู้ว่า ตอนนี้เพิ่งจะหัวค่ำเท่านั้นเอง
ใครจะดื่มจนเมาได้ขนาดนี้ในเวลานี้ ส่วนตัวเขาที่เริ่มเมาเล็กน้อยนั้น ก็เป็นเพราะมาถึงช้านั่นเอง
ดังนั้น จึงถูกคนในห้องวีไอพีลงโทษให้ดื่มจนเมาแบบนี้
แต่ก็ยังห่างไกลจากการเมาหัวราน้ำแบบนี้อยู่มาก
เจี๋ยเป่าอดไม่ได้ที่จะอยากประคองคนเมาตรงหน้าให้ลุกขึ้น เพื่อดูว่าเขาเป็นใครกันแน่
แต่แล้วในตอนนั้นเอง เจียงหวู่ก็เอนตัวพิงที่ตัวของเจี๋ยเป่า
จากนั้น มือของเขาก็ลูบไล้ที่ใบหน้าของเจี๋ยเป่า พร้อมกับตะโกนว่า
“ห้อง… ห้องน้ำ เพื่อนยาก ฉันจะไปห้องน้ำ!”
เจี๋ยเป่า รู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไม่รู้ว่าคืออะไรจำนวนมากบนมือของเจียงหวู่ เขาจึงหันไปมองที่ประตู
เมื่อเห็นของเหลวที่ไม่รู้ว่าคืออะไรกองอยู่บนพื้นระหว่างห้องน้ำกับห้องวีไอพีที่ประตู เจี๋ยเป่าก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที
ความคิดที่อยากอยากจะดูหน้าตาของอีกฝ่ายจางหายไปในพริบตา และแทนที่ด้วยการผลักเจียงหวู่ออกไป พร้อมตะโกนเสียงดังว่า
“ไสหัวไป ไสหัวไปเลย!”
“ใครเป็นเพื่อนแกวะ!”
“ถ้าวันนี้ฉันไม่มีเรื่องสำคัญ…”
เจี๋ยเป่าพูดถึงตรงนี้แล้วก็ชะงัก แต่เจียงหวู่ได้ฉวยโอกาสพูดกับเขาว่า
“ขอโทษนะเพื่อนยาก ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย…”
“อึก–”
ในชั่วขณะนั้น เจี๋ยเป่าคิดว่าเจียงหวู่จะอาเจียนออกมา จึงรีบผลักเขาออกจากห้องราวกับเป็นผีร้าย
“ไสหัวไป! กลับไปอยู่ในห้องน้ำของแกไป”
“ไปให้ไกล ๆ เลย!”
หลังจากผลักเจียงหวู่ ไปถึงหน้าห้องน้ำแล้ว เจี๋ยเป่าก็หันหลังกลับ
อย่างไรก็ตาม ห้องแบบนี้มีห้องน้ำในตัวอยู่แล้ว
เจี๋ยเป่าไม่อยากจะไปใช้ห้องน้ำสาธารณะเหมือนเจียงหวู่หรอก
เนื่องจากเจี๋ยเป่าเดินออกไปอย่างรีบร้อน ประตูห้องจึงไม่ได้ปิดอีกครั้ง
ดังนั้น เจียงหวู่จึงมาถึงห้องน้ำ ทำความสะอาดตัวเองอย่างง่าย ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าด้านเจี๋ยเป่ากลับสู่สภาวะปกติแล้ว จากนั้นจึงกล้าเดินไปใกล้ห้องวีไอพีอย่างเงียบเชียบ
อย่างที่คิดเอาไว้เลย
มาถึงใกล้ห้องรับรอง เจี๋ยเป่ากำลังสนทนากับชายสองคนที่สวมชุดสูททางการอย่างสนุกสนาน
และทางด้านข้างของเขา มีสาวสวยหลายคนที่แต่งตัวอย่างสวยงาม บ้างกอด บ้างโอบเจี๋ยเป่า เพื่อให้เกียรติเขาอย่างเต็มที่
ตอนนี้ เจี๋ยเป่าดูราวกับจักรพรรดิ มีทั้งบ่อเหล้าและเนื้ออุดมสมบูรณ์อยู่ตรงหน้า มีคนในครอบครัวอยู่ข้าง ๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ ทางด้านข้างของเขายังมีชายชุดดำสองคนที่สวมสูททางการ ซึ่งตอนนี้กำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกับเจี๋ยเป่าอยู่
เห็นว่าเจี๋ยเป่าทำท่าภาคภูมิใจ เจียงหวู่ก็ลอบหัวเราะเยาะอีกฝ่าย
เขาเห็นสถานการณ์แบบนี้มามากแล้ว มันจอนจจะดูเหมือนว่าตำแหน่งของเจี๋ยเป่าจะสูงส่ง แต่ชัดเจนว่า ชายชุดดำทั้งสองได้ขอความร่วมมือกับสาวสวยเหล่านี้เพื่อบังคับให้เจี๋ยเป่าดื่มเหล้า
ส่วนหลังจากดื่มเหล้าแล้วจะทำอะไร นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจี๋ยเป่าซึ่งตอนนี้เมาเล็กน้อยจะตัดสินใจได้
เพราะมองออกว่า คนเหล่านี้ไม่เพียงแต่ดื่มเหล้าธรรมดา แต่เป็นเหล้าชั้นดี
เจียงหวู่แค่ชำเลืองมองโต๊ะ ก็เห็นเหล้าชื่อดังจากต่างประเทศหลายชนิดวางอยู่บนโต๊ะ
ส่วนชายชุดดำก็ผสมเหล้าเหล่านี้กับเครื่องดื่มต่าง ๆ แล้วส่งให้เจี๋ยเป่า
ตอนแรกชายหนุ่มก็แค่เมาเล็กน้อย
แต่ในภายหลัง เจี๋ยเป่าสูญเสียการควบคุมร่างกายของตัวเองโดยสิ้นเชิง
แม้แต่การพูด เจียงหวู่ก็รู้สึกว่าลิ้นของเจี๋ยเป่าพูดติดอ่างเล็กน้อย
โชคดีที่เจียงหวู่พบว่า คนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าต่างนั่งหันหลังให้ประตูทั้งหมด
เพราะในห้องนี้มีจอสำหรับร้องคาราโอเกะ ตอนนี้ความสนใจของทุกคนแทบจะถูกดึงดูดไปที่หน้าจอนี้ทั้งหมด
ดังนั้น เจียงหวู่ จึงสามารถแอบชะโงกหน้าออกมาเล็กน้อยเพื่อแอบฟังบทสนทนาของพวกเขาได้
เห็นเจี๋ยเป่าดื่มเหล้าอีกสองสามแก้วหลังจากนั้น ชายชุดดำสองคนตรงหน้าจึงหัวเราะคิกคักและเริ่มพูดว่า
“เอาล่ะ คุณหมอเจี๋ย มาพูดถึงเรื่องงานกันเถอะ”
“ฝั่งพวกเรามียาใหม่สองชนิดออกมา เราอยากให้โรงพยาบาลเมืองจินใส่ชื่อยาเหล่านี้ลงในรายการสั่งซื้อ”
“คุณหมอเจี๋ย ลองดูยานี้หน่อยสิว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
เจี๋ยเป่ารับกล่องยาที่สองคนยื่นให้ในสภาพเมามาย แล้วทำท่าครุ่นคิด
“อืม… การประเมินยา เป็นเรื่องที่ค่อนข้างยากจริง ๆ”
“ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาลอื่นหรือโรงพยาบาลของเรา ตอนนี้ก็ตรวจสอบเรื่องนี้กันอย่างเข้มงวด”
“ถ้าอยากให้ใส่ชื่อยาเข้าไปในรายการยาของโรงพยาบาลเรา ก็ต้องผ่านขั้นตอนไม่น้อยเลย…”
ยังไม่ทันที่เจี๋ยเป่าจะพูดจบ ชายชุดดำทั้งสองก็หยิบกล่องไม้เล็ก ๆ สองใบออกมาจากด้านข้าง
มีตัวอักษรใหญ่ ๆ ตัวเขียนอยู่บนกล่องไม้
โสมป่าชั้นเลิศ
เมื่อเห็นหีบไม้ใบนี้ แม้แต่เจียงหวู่ก็ลอบอุทานด้วยความประหลาดใจ
หีบใหญ่ขนาดนี้ จะใส่โสมได้มากแค่ไหนกัน
ชายชุดดำทั้งสองหันไปทางเจี๋ยเป่าแล้วเอ่ยว่า
“คุณหมอเจี๋ย ครั้งนี้พวกเราก็มาด้วยความจริงใจ”
“โสมป่าจากโรงงานของพวกเรามีชื่อเสียงมาก ท่านผู้นำบอกว่าต้องเอามาให้คุณได้ลองชิมให้ได้”
“ขอให้คุณหมอเจี๋ยได้ดูก่อน โสมนี่น้ำหนักมากทีเดียวนะ!”
ชายชุดดำพูดไปพลางส่งหีบไม้ให้เจี๋ยเป่า