ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 314 ทางเดินห้องวีไอพี

บทที่ 314 ทางเดินห้องวีไอพี

ภายในบาร์

ใช้เวลาไม่นานเจียงหวู่ก็เดินไปถึงขอบเวที

นี่เป็นจุดที่ไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น เพราะอยู่ในบริเวณที่แสงไฟส่องไม่ถึง

เจียงหวู่จุดบุหรี่สูบที่นี่ แล้วมองไปทางเวที ทำทีเป็นกำลังชื่นชมการแสดงดนตรีของนักร้องบนเวที

แต่ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็ชำเลืองมองไปทางห้องวีไอพีเป็นระยะ

เขากำลังคิดหาวิธีที่จะมองเห็นสถานการณ์ด้านใน

อย่างแรกเลย

การเปิดประตูเข้าไปโดยตรงนั้นเป็นไปไม่ได้แน่

ถ้าหากเจี๋ยเป่าไม่รู้จัก เจียงหวู่การทำแบบนั้นอาจจะใช้ได้

แต่ปัญหาคือเจี๋ยเป่า น่าจะจำใบหน้าของเขาได้แล้ว

ดังนั้นตอนอยู่บนถนน เจียงหวู่จึงไม่กล้าตามอย่างโจ่งแจ้ง

แต่เปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าสีเรียบ ๆ แล้วตามห่าง ๆ อยู่ด้านหลังของเจี๋ยเป่าแทน

ถ้าหากโดนอีกฝ่ายจับได้ว่าเขาแอบตามมา นอกจากจะมีความเสี่ยงที่จะล้มเหลวแล้ว ยังอาจทำให้หานชิงอวี่ตกอยู่ในอันตรายด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น

คำพูดของบาร์เทนเดอร์เมื่อครู่ ยังคงดังก้องอยู่ในหูของเจียงหวู่

หากที่นี่มีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล และเจียงหวู่เปิดประตูเข้าไปอย่างเปิดเผย เมื่อถึงเวลานั้น มันอาจจะไม่ใช่แค่การถูกจับได้ว่าแอบตามเท่านั้น

ไม่เพียงแต่ภารกิจที่หมอหานมอบหมายให้อาจจะถูกเลื่อนออกไป แต่แม้แต่ชีวิตน้อย ๆ ของเขาเองก็อาจจะถูกการกระทำที่ขาดความยั้งคิดของตัวเองทำให้ต้องดับสูญไปด้วย

คิดมาถึงตรงนี้เจียงหวู่ก็เริ่มสังเกตรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง

ในตอนนี้

ในที่สุด สถานการณ์ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง

ทันใดนั้น พนักงานเสิร์ฟในชุดยูนิฟอร์มคนหนึ่งก็เดินไปที่ห้องวีไอพี

ไม่นานหลังจากนั้น ก็เห็นว่าเขาเคาะประตู ก่อนจะได้รับอนุญาตจากในห้องวีไอพีแล้วเข้าไป

ตอนที่เดินเข้าไป พนักงานเสิร์ฟไม่ได้ปิดประตู เจียงหวู่มองเห็นสถานการณ์ในห้องได้อย่างชัดเจนในพริบตา

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยืนอยู่ข้าง ๆ เริ่มสังเกตภายในห้องวีไอพี

แต่น่าเสียดายที่ในช่วงเวลานานขนาดนี้ มีเพียงสองห้องวีไอพีที่สั่งของเป็นระยะ ๆ

ดังนั้น แม้ว่า เจียงหวู่จะมีความสามารถในการสังเกตมากแค่ไหน เขาก็เห็นแค่คนในห้องวีไอพีเพียงสองห้องเท่านั้น

และคนในทั้งสองห้องนี้ก็ไม่มีเจี๋ยเป่า

คิดมาถึงตรงนี้ เจียงหวู่ก็เริ่มคิดว่าจะเข้าไปในห้องวีไอพีได้อย่างไร

เพราะถ้าสถานการณ์ยังเป็นไปเช่นนี้ บางห้องวีไอพีก็คงไม่เปิดประตูเลยจนกระทั่งโชว์บนเวทีจบเลยด้วยซ้ำ

ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้เขากำลังเสี่ยงที่จะถูกจับได้

ถ้าบาร์เทนเดอร์คนนั้นไม่สนใจเขาก็ดีไป แต่ถ้าอีกฝ่ายคิดว่าเขาน่าสงสัยแล้วเข้ามาหา สถานการณ์ของเขาก็จะอันตรายเอาได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความฉลาดหรือโชคดีของเจียงหวู่กันแน่

ในขณะที่ เจียงหวู่กำลังแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ในใจกลับร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อน สถานการณ์ตรงหน้ากลับมีจังหวะพลิกผันในทันทีทันใด

สายตาของเจียงหวู่ตกไปที่โปสเตอร์ขนาดใหญ่ด้านข้าง

บนโปสเตอร์พิมพ์รูปขวดเบียร์ที่ขนาดใหญ่เกินจริง มีขวดเบียร์สองขวดชนกัน น้ำเบียร์กระเด็นกระจายไปรอบ ๆ

ส่วนรอบ ๆ โปสเตอร์ มีข้อความโฆษณาเขียนไว้ว่า

[ดื่มเบียร์ฟรีในห้องวีไอพี!]

เดิมทีข้อความนี้ใช้เพื่อกระตุ้นการบริโภค ให้ทุกคนไปใช้บริการในห้องวีไอพี

เทียบกับโต๊ะและบูธด้านนอกแล้ว ค่าใช้จ่ายในห้องวีไอพีจะสูงกว่าเล็กน้อย

และเมื่อเข้าไปในห้องวีไอพีแล้ว ก็จะมีบริการระดับสูงกว่าให้ลูกค้าเลือกอีกด้วย

เมื่อถึงตอนนั้น บาร์ก็จะได้เงินเต็มกระเป๋า

แต่โปสเตอร์โฆษณาที่ดูธรรมดา ๆ แผ่นนี้ กลับทำให้เจียงหวู่นึกไอเดียขึ้นมาได้ในทันที

เพราะเจียงหวู่เห็นว่า ใต้ห้องแต่ละห้องมีคิวอาร์โค้ดแปะอยู่

เพียงแค่สแกนคิวอาร์โค้ด ทุกคนก็สามารถสั่งอาหารผ่านวิธีนี้ได้

เจียงหวู่เดินไปที่คิวอาร์โค้ดขนาดใหญ่นั้นด้วยความหวังว่าตนเองจะมีโชค

หลังจากสแกนคิวอาร์โค้ดแล้ว ก็ไม่ผิดคาด มินิแอปสำหรับสั่งอาหารปรากฏขึ้นบนโทรศัพท์ของเขา

และในส่วนของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นั้น ก็ฟรีจริง ๆ

จะเห็นได้ว่า นี่คือโปรแกรมสั่งอาหารที่มีไว้ให้เฉพาะลูกค้าห้องวีไอพีเท่านั้น

เมื่อเจียงหวู่เห็นเช่นนั้น ก็สั่งเบียร์ปริมาณมากให้ทุกห้องวีไอพี

ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้เห็นว่าคนในห้องเป็นเจี๋ยเป่าหรือไม่ ในขณะที่พนักงานเปิดประตู!

คิดถึงตรงนี้แล้ว หัวใจของเจียงหวู่ก็เต้นตึกตักไม่หยุด

ถ้าเกิดพลาดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา วันนี้เขาคงเดินออกจากประตูใหญ่ของบาร์ไม่ได้แน่

ดังนั้น เขาจึงฉลาดพอที่จะไปถ่ายรูปผนังด้านข้าง

จากนั้น ก็เข้าสู่ระบบสั่งอาหารผ่านคิวอาร์โค้ดในรูปภาพ และทำการสั่งอาหารให้ทุกห้อง

สักพัก พนักงานเสิร์ฟถือถาดอาหารเดินไปที่ห้องวีไอพีหมายเลข 1 ด้วยสีหน้างุนงง

“สวัสดีค่ะลูกค้า เบียร์ที่คุณสั่งมาถึงแล้ว กรุณาเปิดประตูให้ฉันเอาเข้าไปให้หน่อยค่ะ”

แอ๊ด

เมื่อประตูห้องวีไอพีเปิดออก ลูกค้าข้างในยิ่งมีสายตางงงวย

“พวกเราไม่ได้สั่งเบียร์นี่ เสิร์ฟผิดหรือเปล่า?”

พนักงานเสิร์ฟที่อยู่หลังร้านเห็นทุกห้องวีไอพีสั่งเบียร์มาหนึ่งที่พร้อมกันหมดก็งงงวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว

แต่ในฐานะพนักงานเสิร์ฟของบาร์ ถึงแม้ลูกค้าจะกดผิด พวกเขาก็ต้องยืนยันอีกทีว่าต้องการเบียร์จริง ๆ หรือเปล่า

ดังนั้น พนักงานเสิร์ฟก็เดินไปแต่ละห้องวีไอพีรอบหนึ่ง

หลังจากถามไปสิบกว่าห้องวีไอพีแล้ว ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าบ่นงุบงิบ แล้วเดินกลับไปทางครัวของบาร์

เจียงหวู่ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้าง ๆ มองเห็นทุกอย่างชัดเจน

ในขณะเดียวกันกับที่พนักงานเสิร์ฟกลับมาถึงครัวของบาร์ เขาก็เดินตรงไปทางห้องน้ำทันที

ระหว่างเดิน เขาก็มองไปทางซ้ายขวาเล็กน้อย

ห้องแรก ไม่ใช่

ห้องที่สอง ไม่ใช่

ในใจเขารู้ว่า ถึงแม้พนักงานเสิร์ฟคนนี้จะไม่ปิดประตู แต่ลูกค้าบางคนจะปิดประตูเองหลังจากเขาเดินจากไปแล้ว

ดังนั้น เขาจึงรีบเดินไปทางห้องน้ำอย่างเร่งรีบ

ไม่ผิดไปจากที่คิด มีลูกค้าบางคนเริ่มปิดประตูแล้ว

แต่ก่อนปิดประตูเสี้ยววินาที เขาก็ยืนยันแล้วว่าเจี๋ยเป่าไม่ได้อยู่ข้างใน

หลังจากผ่านประตูมาหลายบานติดต่อกันเจียงหวู่ก็ยังไม่เห็นเจี๋ยเป่าเลย

ในตอนนี้เอง ความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจของเจียงหวู่

หรือว่า เจี๋ยเป่าไม่ได้อยู่ในร้านเลยกันนะ?

พอคิดแบบนั้น เจียงหวู่ก็เกิดความคิดน่ากลัวขึ้นมาในใจ

นั่นก็คือ เจี๋ยเป่าจับได้ตั้งแต่แรกแล้วว่ามีคนตามมา แต่ไม่ได้แสดงตัว แล้วมาที่นี่เพื่อเขี่ยเขาทิ้งเท่านั้นเอง

ตอนนี้มาถึงห้องสุดท้ายแล้ว

เนื่องจากตอนนี้เจียงหวู่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็เลยก้าวเท้าเร็วขึ้นเล็กน้อย

ดังนั้น จังหวะก้าวเดินจึงดูยุ่งเหยิง

ตอนที่เจียงหวู่กำลังจะมองเข้าไปในห้องสุดท้าย จู่ ๆ เท้าก็ลื่นไถล

แล้วเขาก็ล้มลงไปกองกับพื้นเกิดเสียงดังตุบ!

“ใครน่ะ?”

น้ำเสียงมึนเมาเล็กน้อยดังออกมาจากในห้อง