ปลดล็อคระบบแพทย์มือใหม่ยอดอัจฉริยะ - บทที่ 316 การบุกโจมตีของพนักงานเสิร์ฟ
บทที่ 316 การบุกโจมตีของพนักงานเสิร์ฟ
“เอ้า คุณหมอเจี๋ย ระวังหน่อยนะ โสมป่านี่มันหนักมากเลยนะ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เจียงหวู่แทบจะหัวเราะออกมาเลย
โสมป่า?
หนัก?
ของพวกนั้นมันไม่ใช่หัวไชเท้านะ โดยทั่วไปแล้วโสมป่าชั้นเลิศจะใส่ในกล่องได้แค่อันเดียวเท่านั้น
แค่ของชิ้นเดียวแบบนั้น จะหนักได้ขนาดไหนกัน?
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นมือของเจี๋ยเป่าที่ถือกล่องอยู่สั่นเล็กน้อย เขาจึงพบว่าของในกล่องนั้นไม่ได้เบาอย่างแน่นอน!
ถึงแม้ว่าตอนนี้เจี๋ยเป่าจะเมาอยู่ แต่ก็น่าจะยกกล่องโสมป่าได้อยู่แล้ว
แต่จากปฏิกิริยาของเจี๋ยเป่า ของในกล่องนี้ต้องหนักมากแน่ ๆ
ดังนั้น เจียงหวู่จึงแทบจะมั่นใจได้ว่า กล่องเขานี้ไม่ใช่โสมป่าอะไรนั่นแน่นอน!
และเหมือนจะเป็นการยืนยันความคิดของเจียงหวู่ เจี๋ยเป่าก็ค่อย ๆ เปิดกล่องออก แล้วก็เห็นว่าข้างในเรียงรายไปด้วยเงินเต็มกล่อง!
มันหนักอึ้ง
และแดงฉาน
กล่องใบนี้สามารถเติมเต็มได้มากกว่าโสมป่าอะไรนั่นตั้งเยอะ
เมื่อเห็นแบบนี้ เจียงหวู่จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดโหมดวิดีโอแล้วเริ่มถ่ายภาพกลุ่มคนในห้องวีไอพีทันที
ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมา
ตอนนี้เขายื่นครึ่งตัวออกมาเพื่อถ่ายรูปคนโดยตรง
หากมีใครหันหลังกลับมาแม้แต่คนเดียว ถึงแม้ว่าเจียงหวู่จะมีปฏิกิริยาตอบสนองได้เร็วแค่ไหน ก็อาจจะถูกมองเห็นได้
โชคดีที่ตอนนี้คนต่างหมกมุ่นอยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน พวกเขามองดูธนบัตรสีแดงที่อยู่ในกล่อง โดยเฉพาะเจี๋ยเป่าที่หัวเราะจนตาหยี
ชายชุดดำอีกคนที่อยู่ด้านข้างรีบหยิบโสมป่าอีกกล่องออกมา แล้วพูดกับเจี๋ยเป่าว่า
“คุณหมอเจี๋ย สิ่งดี ๆ มักจะมาเป็นคู่”
“เรารู้จักมารยาทพื้นฐานพวกนี้”
“ตอนนี้เรามียาสองชนิด ก็เลยให้โสมป่าคุณสองกล่อง ถ้าคุณคิดว่ายังไม่พอ ก็บอกผมได้เลย”
“ผมจะกลับไปที่โรงงาน เอาอาหารเสริมมาให้คุณรับประทานเพิ่มอีกหน่อย!”
เจี๋ยเป่ารับกล่องมา หยิบเงินออกมาจากในนั้นสองสามมัด ยัดใส่มือสาว ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ คนละมัด
หลังจากนั้น เขาก็เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ค่อยชัด
“ผมมาที่บาร์นี้บ่อย ผมรู้มานานแล้วว่าสาว ๆ ที่นี่ปากหนักและรักษาความลับเป็น”
“เงินพวกนี้เอาไว้ใช้เถอะ คืนนี้พวกคุณต้องทำให้พวกเราสนุกให้ได้ แต่ห้ามเปิดเผยเรื่องนี้ออกไปนะ”
“พวกคุณทำได้ไหม?”
หลังบรรดาสาวงามที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของเจี๋ยเป่าแล้ว ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเขากำลังจะให้เงินพวกเธอ
มีโอกาสที่จะได้รับเงินส่งถึงประตูบ้าน ใครจะไม่คว้ามันไว้กันล่ะ?
ดังนั้น สาว ๆ เหล่านี้จึงตอบตกลงกันอย่างพร้อมเพรียง พลางหันไปพูดกับเจี๋ยเป่า
“คุณไม่ต้องกังวลนะคุณเจี๋ย ทุกครั้งที่คุณมา พวกเราก็ทำให้คุณรู้สึกสุขกายสบายใจตลอดเลยไม่ใช่เหรอ?”
“อีกอย่าง เรื่องการรักษาความลับคุณก็ไม่ต้องกังวล ตามที่เจ้านายของพวกเราบอก พวกเราที่สามารถเข้าห้องวีไอพีได้ ล้วนแล้วแต่เป็นตัวท็อปทั้งนั้น”
“ก่อนหน้านี้มีสาวปากสว่างคนหนึ่งชอบออกไปนินทาข้างนอก สุดท้ายก็ถูกเจ้านายเรียกตัวไปที่สำนักงาน”
“คุณลองเดาดูสิว่าหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง”
“ผู้หญิงคนนั้นเสียสติไปเลยล่ะ!”
“พวกเราพี่น้องต่างตกใจกันหมด ใครจะกล้าไม่รู้จักกาลเทศะไปเปิดเผยความลับอะไรกันอีกล่ะ”
ได้ยินแบบนี้แล้ว เจียงหวู่ก็อดสั่นสะท้านไม่ได้
ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมบาร์เทนเดอร์ที่ประตูทางเข้าถึงต้องเตือนเขาแบบนั้น
ดูเหมือนว่าเจ้าของบาร์แห่งนี้จะมีกลเม็ดซุกซ่อนอยู่
บางทีอาจจะเป็นเพราะระดับการรักษาความลับแบบนี้ ที่นี่ถึงได้กลายเป็นสถานที่นัดพบของคนพวกนี้
คิดมาถึงตรงนี้ เจียงหวู่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองบันทึกไว้นั้นน่าจะเพียงพอแล้ว
ดังนั้น จึงตั้งใจจะเก็บข้าวของแล้วออกจากสถานที่อันตรายนี้โดยเร็ว
อย่างไรก็ตาม
ในตอนนั้นเอง ก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
เจียงหวู่รู้สึกว่ามีคนตบหลังเขาเบา ๆ จากนั้นร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เพราะเขากำลังจดจ่อกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า แล้วจู่ ๆ ก็โดนคนตบหลังแบบนี้ แน่นอนว่าก็ต้องตกใจจนตัวโยนเป็นธรรมดา
ดังนั้นเจียงหวู่จึงหันไปมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสัญชาตญาณ
เห็นว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ถือเครื่องดื่มเมื่อครู่ ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้าง ๆ และมองเขาด้วยสีหน้าสงสัยและประหลาดใจ
หลังจากนั้น เขาก็เอ่ยปากถามว่า
“คุณมาทำอะไรที่นี่?”
ยังไม่ทันที่เจียงหวู่จะได้ตอบ เจี๋ยเป่าและคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านในก็หันหน้ามาแล้ว
ตอนนั้นเอง เจียงหวู่ถึงได้เห็นหน้าตาของคนทั้งสามที่อยู่ด้านในอย่างชัดเจน
รายละเอียดเพิ่มเติมก็ปรากฏออกมาดังนี้
เจี๋ยเป่าที่อยู่ด้านในสวมชุดลำลองธรรมดา ส่วนชายชุดดำอีกสองคนนั้นมีตำแหน่งที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน
ชายชุดดำทางด้านซ้ายสวมเสื้อผ้าที่ดูหรูหรามากกว่าอย่างเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาก็ดูสงบนิ่งกว่า ส่วนชายชุดดำอีกคนหนึ่งนั้นสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังราวกับหุ่นยนต์
เจี๋ยเป่าหันหน้ากลับมา เมื่อเขาเห็นเจียงหวู่ ความมึนเมาก็หายไปครึ่งหนึ่งทันที
จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตาไป เห็นโทรศัพท์มือถือที่เจียงหวู่กำลังถืออยู่ในมือ
“ไม่ดีแล้ว!”
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าแบบนี้ เจียงหวู่ก็ผลักพนักงานเสิร์ฟตรงหน้าทันที พร้อมกับเตรียมตัวหนีไป
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าพนักงานเสิร์ฟจะเข้าใจบางอย่างในตอนนี้ จึงคว้าตัวเจียงหวู่ไว้ทันที แล้วพูดขึ้นมาว่า
“เดี๋ยวก่อน! ห้ามไปไหนทั้งนั้น!”
“ฉันสังเกตเห็นมานานแล้วว่าแกมีอะไรแปลก ๆ!”
“ตอนที่ฉันมาส่งเครื่องดื่ม ก็เห็นว่าแกมาแอบซุ่มอยู่หน้าประตูคนอื่น ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่”
“รีบบอกมาเดี๋ยวนี้ แกมาทำอะไรที่นี่?”
ตอนนี้ เจี๋ยเป่าตกใจจนแทบวิญญาณหลุด เขามองชายชุดดำที่แต่งตัวดูสูงศักดิ์กว่าคนอื่นตรงหน้า แล้วพูดขึ้นมาว่า
“คุณจิน คุณต้องฟังผมอธิบายก่อน ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เลยจริง ๆ”
ชายที่ถูกเรียกว่าคุณจินคำรามเบา ๆ มองไปที่เจี๋ยเป่าอย่างดูแคลน ราวกับว่าคำประจบประแจงที่มีให้แก่เจี๋ยเป่าเมื่อครู่ไม่ได้มาจากเขาเลย
เขาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“แน่นอนว่าคุณไม่เกี่ยวอะไรหรอก ถ้าคุณมีความกล้าขนาดนั้น ผมคงโยนคุณลงแม่น้ำไปเลี้ยงปลาไปแล้ว”
“อ่า…”
แม้ว่า เจี๋ยเป่า จะรู้สึกเวียนหัวอยู่ แต่ก็สร่างเมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
เขาหันไปพูดกับคุณจินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า
“คุณจิน คนคนนี้เคยเป็นคนไข้ของโรงพยาบาลพวกเรา และสนิทกับหานชิงอวี่มาก”
“ผมสงสัยว่า วันนี้เขามาที่นี่ก็เพราะหานชิงอวี่สั่งมา!”
ได้ยินเจี๋ยเป่าพูดถูกทุกประเด็น เจียงหวู่จึงรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาทันที
เขาดึงพนักงานเสิร์ฟแล้วผลักล้มลงกับพื้น จากนั้นก็หันหลังวิ่งหนีไป
เจี๋ยเป่าตกใจจนหน้าซีดทันที พูดกับคุณจินที่อยู่ข้าง ๆ ว่า
“เขากำลังจะหนี!”
ส่วนคุณจินนั้นไม่แสดงอาการใด ๆ เพียงส่งสายตาให้ชายชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ
หมับ!
ชายชุดดำมีความเร็วสูงมาก วิ่งออกจากห้องไปได้ในไม่กี่ก้าว ก็คว้าไหล่ของเจียงหวู่ไว้ได้แล้ว
ดูเหมือนว่า คงจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้อันดุเดือดไม่ได้แล้ว