ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 731 จัดการผู้ปกครองฝ่ายซ้ายก่อน!

การใช้หญิงงามเพื่อดึงดูดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เป็นวิธีที่ราชสำนักใช้กันเป็นประจำ

ในพระราชวังต้าคังมีตำหนักนางในอยู่แห่งหนึ่ง สตรีในนั้นถือเป็นนางใน

สมัยที่ปู่ขององค์หญิงเก้าเป็นฮ่องเต้ มักจะจัดให้นางในจากตำหนักนางในไปปรนนิบัติขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่พักค้างในห้องทรงงาน ถือเป็นการเอาใจและให้รางวัล

นางในที่เคยปรนนิบัติขุนนางชั้นผู้ใหญ่แล้ว ฮ่องเต้ย่อมไม่เก็บไว้ในวังอีก โดยทั่วไปจะส่งเป็นของขวัญให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่เหล่านั้นนำกลับบ้านไป

องค์หญิงเก้าเติบโตในราชสำนักมาตั้งแต่เด็ก ได้รับอิทธิพลจากความคิดเช่นนี้อย่างลึกซึ้ง หลังจากจากไปเมื่อคืน นางได้สั่งการพิเศษให้ชิ่นเอ๋อร์ไปคัดเลือกนางในสองคนจากตำหนักนางในมาปรนนิบัติ

“เจ้าให้ชิ่นเอ๋อร์หาหญิงรับใช้มาให้ข้า มิใช่มีเจตนาจะสร้างความรำคาญให้ข้าหรอกหรือ? สามารถหาของชั้นเลิศมาได้ถึงสองคน คงจะลำบากไม่น้อย!”

จินเฟิงนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็โกรธ

เมื่อวานเพิ่งเตรียมตัวจะเข้านอน ชิ่นเอ๋อร์ก็พานางในสองคนเข้ามา บอกว่าองค์หญิงเก้าเรียกพวกนางมาปรนนิบัติ

แม้ว่าจินเฟิงไม่ได้คิดจะทำอะไร แต่ได้เห็นโลกกว้างบ้างก็คงไม่เป็นไรมิใช่หรือ?

แล้วเขาก็ได้รับบทเรียนอย่างเจ็บแสบจริง ๆ ได้เปิดหูเปิดตาเสียที

“ของชั้นเลิศงั้นหรือ?” องค์หญิงเก้าเอียงศีรษะเล็กน้อย “ของชั้นเลิศอย่างไร?”

“นางหนึ่งปากเบี้ยวตาเหล่ ฟันเหลืองทั้งปาก ส่วนอีกนางนั้นพอสู้หน้าคนได้ แต่กลับดำคล้ำยิ่งกว่าฟางเหลยเสียอีก หากมิได้สวมชุดขาว ข้าย่อมมองไม่เห็นนางเป็นแน่!”

จินเฟิงกล่าว “เช่นนี้มิใช่ของชั้นเลิศแล้วจะเป็นอะไรไปได้?”

“ฮ่าๆๆ” องค์หญิงเก้าหัวเราะจนน้ำตาไหล “ก็เจ้าคอยแต่หาเรื่องชิ่นเอ๋อร์ เช่นนี้นางคงไม่ได้ไปที่ตำหนักนางในเป็นแน่ แต่นางคงไปหาที่ตำหนักซักรีด”

ตำหนักซักรีดเป็นแผนกงานบริการในวังหลวง นางกำนัลที่อยู่ในนั้นไม่ได้เน้นเรื่องรูปโฉม แต่ต้องมีความสามารถในการทำงาน

“แล้วเจ้าจัดการพวกนางอย่างไรในภายหลัง?” องค์หญิงเก้าถามด้วยรอยยิ้ม

“จะจัดการอย่างไรได้เล่า ก็ให้พวกนางกลับไปที่เดิมสิ”

จินเฟิงเปลี่ยนท่าทางให้สบายขึ้น ตบอกพลางกล่าวว่า “จริง ๆ แล้วที่เจ้าให้ชิ่นเอ๋อร์ไปหาหญิงรับใช้มาให้ข้าเป็นเรื่องเกินจำเป็น ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ?”

“พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย!” องค์หญิงเก้าตีมือของจินเฟิงอย่างไม่สบอารมณ์

“หึ กล้าตีข้าหรือ?”

จินเฟิงออกแรงดึงองค์หญิงเก้าล้มลง

“อย่าเล่นสิ มีเรื่องสำคัญ!” องค์หญิงเก้าลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง “เพิ่งได้ข่าวมาว่าพวกตงหมานเริ่มส่งคนข้ามแม่น้ำแล้ว!”

“พวกมันบุกมาแล้วหรือ?”

ครั้นได้ยินเรื่องคอขาดบาดตายจินเฟิงก็ไม่ได้โอ้เอ้และรีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า

“ยัง พวกเขาถูกผู้คุ้มกันภัยสองนายใช้เครื่องเหวี่ยงหินปลิดชีพเสียก่อน”

องค์หญิงเก้าคุกเข่าอยู่บนเตียงพลางช่วยจินเฟิงสะสางชายผ้าไปพลางเอื้อนตอบ “แต่อีกฝ่ายก็ส่งกองกำลังอีกสองกองบุกข้ามแม่น้ำมาจากจุดอื่นแล้ว”

“ดูท่าพวกตงหมานคงร้อนใจนัก” จินเฟิงกล่าว

“ที่จริงแล้ว กองกำลังหลักของตงหมานเพิ่งจะมาถึงพร้อมหน้าเมื่อวานนี้เอง

จินเฟิงคิดว่าพวกเขาจะต้องพักฟื้นสักสองสามวัน แล้วค่อยส่งคนข้ามแม่น้ำ แต่ผลปรากฏว่าวันนี้ก็เริ่มแล้ว

“เหยียลวี่ซู่เป็นคนบ้าสงคราม ถ้าไม่ติดแม่น้ำฮวงโห ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเริ่มล้อมเมืองตั้งแต่เมื่อวานที่มาถึงแล้ว” องค์หญิงเก้า กล่าว

“เยี่ยลวี่ซู่*[1]หรือ?” จินเฟิงหัวเราะพลางกล่าว “สมแล้วที่มาจากทุ่งหญ้า ชื่อยังตั้งแบบรักษ์สิ่งแวดล้อมอีก”

น่าเสียดายที่องค์หญิงเก้าไม่เข้าใจมุกของเขา นางจึงแก้ไขว่า “ไม่ใช่เยี่ยลวี่ซู่ แต่เป็น เหยียลวี่ซู่ ผู้ปกครองฝ่ายซ้ายแห่งเฉ่าเหยวียนหวังถิง เมื่อวานข้าเห็นธงแม่ทัพของเขาบนกำแพงเมือง”

“บุรุษผู้นั้นเก่งกาจมากหรือ?” จินเฟิงเอ่ยถาม

“เก่งกาจยิ่งนัก” องค์หญิงเก้าตรัส “เฉ่าเหยวียนมีเรื่องเล่าขานที่เลื่องลือกันมาก เรื่องหนึ่งเล่าว่าครั้งหนึ่งในขณะที่เขากำลังท่องไปในทุ่งหญ้าเฉ่าเหยวียน เขาถูกฝูงหมาป่าล้อมไว้ แต่ด้วยดาบโค้งเพียงเล่มเดียว เขาสามารถสังหารหมาป่าตัวใหญ่เท่าลูกวัวได้กว่าร้อยตัว ฝ่าวงล้อมของฝูงหมาป่าออกมาได้!”

“เรื่องเล่ามักเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อถือ ยิ่งกว่านั้นหมาป่าตัวใหญ่เท่าลูกวัว แม้แต่หมาป่าธรรมดาในเฉ่าเหยวียนจำนวนร้อยตัว ก็มิใช่สิ่งที่คนผู้หนึ่งจะสามารถรับมือได้”

จินเฟิงกล่าว “เรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องโอ้อวดเกินจริงเป็นแน่”

ผู้คนมักชอบเล่าเรื่องราวให้เกินจริงเสมอ

เช่นเดียวกับในชีวิตที่แล้ว ในหมู่บ้านของจินเฟิง เขาเพียงแค่ไปส่งพัสดุที่เมืองกว่างโจว สุดท้ายข่าวลือก็กลายเป็นว่าเขามีที่ดินอยู่ที่เมืองกว่างโจว…

ในชีวิตที่แล้วเป็นเช่นนี้ ยิ่งในยุคสังคมศักดินาอันงมงาย คำเล่าลือยิ่งถูกปรุงแต่งเกินจริง

ยกตัวอย่างเช่น สิ่งที่ออกจากปากของนักเล่าเรื่องทั้งหลาย บัดนี้จินเฟิงกลายเป็นเทพมีอำนาจควบคุมสายฟ้าฟาด

นักเล่าเรื่องพวกนั้นล้วนต้องการเรียกความสนใจ แต่บางคนกลับมุ่งหมายใช้เล่ห์กลเช่นนี้เพื่อให้ผู้คนหวั่นเกรง

เช่นเดียวกับหลิวปังในชีวิตที่แล้ว ที่อาจจะแค่จับงูข้างทางมาทำแกงกินประทังชีวิต กลับถูกเหล่าบริวารเล่าลือกันว่าเป็นถึงฮ่องเต้ผู้สังหารเทพเจ้าขาว

“เหยียลวี่ซู่อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน เพียงแต่ฆ่าหมาป่าป่าที่หลงฝูงไปหนึ่งหรือสองตัวเท่านั้น แต่กลับถูกเล่าลือว่าคนเดียวสามารถทำลายฝูงหมาป่ายักษ์ได้ทั้งกองพล

“เปิ่นกงย่อมรู้ว่าตำนานนั้นไม่น่าเชื่อถือ แต่เหยียลวี่ซู่ผู้นี้ก็ไม่อาจดูแคลนได้”

องค์หญิงเก้ากล่าวว่า “ไม่ต้องพูดถึงวรยุทธ์ของตัวเขาเอง ผู้นี้ยังมีความสามารถในการทำศึกอย่างยอดเยี่ยม รูปแบบการต่อสู้นั้นโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง เขาโจมตีเผ่าอื่น ๆ ในเฉ่าเหยวียนไม่เคยพ่ายแพ้เลย

มีครั้งหนึ่งที่ดินแดนของเขามีเจ็ดเผ่าขนาดกลางที่ทนไม่ไหว รวมตัวกันล้อมโจมตีเขา จำนวนคนมากกว่าเผ่าของเขาเกือบสามเท่า แต่ผลกลับกลายเป็นว่าเขานำคนของตนเข้าสังหารจนหมดสิ้น

นี่ไม่ใช่ตำนาน แต่เป็นข่าวที่ได้รับการยืนยันแล้ว”

“เช่นนั้นดูท่าคนผู้นี้ย่อมเชี่ยวชาญการศึกอย่างแท้จริง”

จินเฟิงได้ยินองค์หญิงเก้าตรัสเช่นนั้น ก็ลบเลือนความดูแคลนลง

หลังจากสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย แม้แต่ใบหน้ายังไม่ทันได้ชำระล้าง ก็เดินตรงไปยังแผนที่ที่วางอยู่

ในเชิงกลยุทธ์จงดูถูกคู่ต่อสู้ แต่ในเชิงยุทธวิธีจงให้ความสำคัญกับศัตรู

นี่คือหลักการที่จินเฟิงยึดถือมาโดยตลอด

เพราะเขารู้ดีว่าการตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คุ้มกันภัยนับพันเท่านั้น หากแต่ยังเกี่ยวพันถึงชะตากรรมของแคว้นต้าคังทั้งหมด รวมถึงชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนชาวต้าคังอีกนับไม่ถ้วน

หากแพ้สงครามครั้งนี้ จำเป็นต้องจ่ายบรรณาการรายปีจำนวนมหาศาลให้แก่ชาวตงหมาน ค่าปรับนี้อาจเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้แคว้นต้าคังล่มสลายก็เป็นได้

องค์หญิงเก้าทราบดีถึงนิสัยของจินเฟิงที่ต้องแปรงฟันทุกเช้า เมื่อเห็นเขากำลังจดจ่อกับแผนที่ นางจึงออกไปตักน้ำมาให้จินเฟิงด้วยตนเอง พร้อมนำก้านต้นหลิวที่โรยเกลือมาให้ด้วย

“เหล่าชี ปล่อยดอกไม้ไฟหมายเลขหก!”

จินเฟิงตะโกนออกไปข้างนอก ก่อนจะรับแก้วน้ำและก้านต้นหลิวมา

หลังจากครู่หนึ่ง ณ ลานหน้าห้องทรงงาน กลุ่มดอกไม้ไฟลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและระเบิดกลางอากาศ

แสงสีขาวลอยค้างอยู่กลางอากาศ คงอยู่นานเกือบหนึ่งนาทีก่อนจะจางหายไป

ขณะนั้นฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ แสงสีขาวจึงเด่นชัดยิ่งนักบนท้องฟ้ายามราตรี อีกทั้งต้าคังก็ปราศจากมลพิษทางอุตสาหกรรม ทำให้มองเห็นได้แต่ไกลหลายลี้

ครู่ต่อมา ทางทิศตะวันตกและทางตอนเหนือของเมืองก็มีดอกไม้ไฟสองสายลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าตามลำดับ ทั้งหมดเหมือนกับที่จุดหน้าห้องทรงงาน

เฉินจี๋เพิ่งตื่นนอนและกำลังเสวยอาหารเช้าอยู่ เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว ข้าก็รีบพาฉินเจิ้นมายังห้องทรงงานทันที

“อู่หยาง จินเฟิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

“ไม่มีอะไรเพคะเสด็จพ่อ เพียงแต่ท่านอาจารย์ให้พี่เหลียงรายงานสถานการณ์เท่านั้น”

องค์หญิงเก้าทรงอธิบายว่า “พวกเขาเห็นดอกไม้ไฟที่นอกเมือง ก็จะใช้นกพิราบส่งข่าวกลับมา”

“วิธีนี้สะดวกยิ่งนัก” เฉินจี๋รำพึง

องค์หญิงเก้ารับสั่งให้คนนำอาหารเช้ามา จินเฟิงยังไม่ทันกินเสร็จ ต้าหลิวก็ถือกระดาษสองแผ่นวิ่งเข้ามา

จินเฟิงรับกระดาษมา หลังจากอ่านจบก็กล่าวว่า “พี่เหลียงและโหวจื่อได้เข้าประจำที่แล้ว ถึงเวลาลงมือได้แล้ว!”

“การลงมือวันนี้ จะไม่เร็วเกินไปหรือ?” องค์หญิงเก้าถาม

“วันนี้ไม่ใช่การต่อสู้เต็มรูปแบบ เพียงแค่หยั่งเชิงเท่านั้น”

จินเฟิงลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย “จับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าผู้ปกครองฝ่ายซ้ายของตงหมานนั้นเก่งกาจนัก ถ้าเช่นนั้นก็จัดการผู้ปกครองฝ่ายซ้ายของพวกเขาก่อนเลย!”

“จัดการจั่วเสียนหวังงั้นหรือ?” ดวงตาขององค์หญิงเก้าหรี่ลงเล็กน้อย แต่แล้วก็แสดงสีหน้าเข้าใจในทันที

แล้วหันไปมองฉินเจิ้น “ไปสั่งทหารรักษาพระองค์ให้ไปที่ซูมี่เยวี่ยนแล้วพาขุนนางทั้งบุ๋นและบู๊ขึ้นไปบนกำแพงเมือง เปิ่นกงจะให้พวกมันดูว่าท่านอาจารย์รบอย่างไร!”

[1] เยี่ยลวี่ซู่ (叶绿素) แปลว่า คลอโรฟิลล์ ในบริบทนี้จินเฟิงเล่นมุก เพราะออกเสียงคล้ายกัน