ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 732 ของหมั้นหมาย

“พาขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ไปยังกำแพงเมืองทางเหนือหรือ?”

ฉินเจิ้นไม่ได้ลงมือทันที แต่หันไปมองทางเฉินจี๋

เมื่อเห็นเฉินจี๋พยักหน้า จึงพาคนออกไป

“ท่านอาจารย์ จะเปิดเผยเรื่องเร่อชี่ฉิวหรือ?” องค์หญิงเก้าหันไปถามจินเฟิง

“ซ่อนไม่ได้แล้วล่ะ!” จินเฟิงตอบอย่างจนปัญญา

ในคืนวันช่วยเหลือองค์ฮ่องเต้นั้น บอลลูนลมร้อนถูกยกขึ้นและหย่อนลงหลายครั้ง แม้เหล่าอิงจะระมัดระวังอย่างยิ่ง แต่เมื่อวานนี้กลุ่มของจงหมิงรายงานแก่จินเฟิงว่า ยังคงมีผู้พบเห็นใกล้กับถนนจงหลงและบริเวณวังหลวง

องค์หญิงเก้าตรัสไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า ในเมืองหลวงมีไส้ศึกของชาวตงหมาน ปัจจุบันประตูเมืองถูกปิดล้อม ขุนนางทั้งราชสำนักถูกองค์หญิงเก้ากักตัวไว้ในสภาขุนนาง เรื่องราวของบอลลูนลมร้อนยังไม่แพร่กระจายออกไป

แต่ชาวตงหมานเริ่มส่งคนข้ามแม่น้ำแล้ว จินเฟิงไม่อาจปิดล้อมแม่น้ำฮวงโหได้ทั้งหมด หากชาวตงหมานติดต่อกับไส้ศึกในเมืองหลวง เรื่องของบอลลูนลมร้อนต้องถูกเปิดโปงแน่

ไพ่ตายที่ศัตรูไม่รู้จักจึงจะเรียกว่าไพ่ตายที่มีอานุภาพร้ายแรงที่สุด

ยกตัวอย่างเช่นครั้งนี้ หากองค์รัชทายาททรงล่วงรู้เรื่องบอลลูนลมร้อนเสียก่อน การช่วยเหลือฮ่องเต้ของจินเฟิงคงไม่ราบรื่นเช่นนี้

บัดนี้เรื่องของบอลลูนลมร้อน ไม่อาจปิดบังได้อีกแล้ว จินเฟิงจึงตัดสินใจใช้ประโยชน์จากมันให้มากที่สุด

ฉินเจิ้นนำทัพขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊มาถึงกำแพงเมืองด้านทิศเหนือ จินเฟิง องค์หญิงเก้าและฮ่องเต้ก็มาถึงก่อนแล้ว

องค์หญิงเก้าทรงถือกล้องส่องทางไกล กำลังสาธิตวิธีใช้ให้แก่ฮ่องเต้

“กล้องส่องทางไกลนี้ช่างวิเศษนัก แม้จะอยู่ไกลเช่นนี้ ข้ายังมองเห็นธงของพวกตงหมานได้อย่างชัดเจน!”

ฮ่องเต้เฉินจี๋โปรดปรานการสะสมสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว จึงทรงหลงใหลกล้องส่องทางไกลยิ่งนัก

“กล้องส่องทางไกลนี้เป็นอันที่ดีที่สุดที่ท่านอาจารย์ทำขึ้น ขอมอบให้เสด็จพ่อ”

เมื่อวานองค์หญิงเก้าตำหนิเฉินจี๋ไปไม่น้อย วันนี้คงต้องทำให้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกดีขึ้น

“นี่คงมิใช่ของหมั้นหมายหรอกนะ?” เฉินจี๋ถามพลางหรี่ตามอง

“เสด็จพ่อพูดอะไร?” องค์หญิงเก้าหน้าแดงก่ำ “หากไม่ต้องการก็ปล่อยไปเถิด”

“ผู้ใดบอกว่าข้าไม่ต้องการ” เฉินจี๋พึมพำ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้เรื่องของพวกเจ้า รอพวกตงหมานโดนขับไล่ไปให้หมด ให้ไอ้หนุ่มนั่นรีบกลับไปหย่าภรรยารออภิเษกได้เลย!”

องค์หญิงเก้าที่แต่เดิมรู้สึกดีใจ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจากเฉินจี๋ สีหน้าของนางก็หม่นลงโดยไม่รู้ตัว

นางเข้าใจนิสัยของจินเฟิงเป็นอย่างดี เขาไม่มีทางทำเรื่องหย่าภรรยาได้อย่างแน่นอน

ตลอดมา ทั้งสองคนต่างหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้

เฉินจี๋ที่เป็นฮ่องเต้มาหลายปี ย่อมมีทักษะพื้นฐานในการสังเกตสีหน้าท่าทาง

เมื่อเห็นสีหน้าขององค์หญิงเก้า เขาจึงขมวดคิ้วถามว่า “ไอ้หนุ่มคนนี้คงไม่ได้คิดจะให้เจ้าเป็นอนุภรรยาหรอกนะ? บอกให้เขาเลิกคิดเรื่องนี้เสียแต่เนิ่น ๆ เถิด!”

องค์หญิงเก้าไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ในขณะเดียวกันฉินเจิ้นนำขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊มาแล้ว

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”

เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊คุกเข่าบนกำแพงเมือง เปล่งเสียงพร้อมเพรียงกัน

ในช่วงหลายปีมานี้ ราชวงศ์ต้าคังมีอำนาจอ่อนแอลงเรื่อย ๆ ฮ่องเต้เฉินจี๋ก็เป็นผู้อ่อนแอ ดังนั้นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ลอบติดต่อกับตงหมานและชาวตั่งเซี่ยงจึงมีไม่น้อย

พวกเขาล้วนคิดจะสร้างสัมพันธ์อันดีกับตงหมานและชาวตั่งเซี่ยง หากวันหนึ่งในอนาคต ชาวตงหมานหรือชาวตั่งเซี่ยงยึดครองจงหยวนได้ พวกเขาก็ยังคงสามารถรับราชการต่อไปและสืบทอดชีวิตหรูหราของตระกูลได้

ครั้งนี้พวกตงหมานบุกล่วงล้ำดินแดนจงหยวน ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนล่วงรู้ข่าวนี้ก่อนหน้าฮ่องเต้เสียอีก

แต่พวกเขากลับมิได้แจ้งข่าวนี้แก่ฮ่องเต้ กลับวางแผนกันว่าหากพวกตงหมานยกทัพมา พวกเขาจะพร้อมใจกันกดดันฮ่องเต้บังคับให้ฮ่องเต้ทรงสั่งการกำจัดองค์หญิงเก้าเสีย

ทว่าพวกตงหมานยังมิทันได้รุกราน องค์หญิงเก้ากลับเปิดโปงเสียก่อน

เหล่าขุนนางใหญ่ ๆ จึงเพิ่งรู้ว่า ที่แท้แล้วองค์หญิงเก้าได้เสด็จกลับมายังเมืองหลวงแล้วและถูกฮ่องเต้ทรงซ่อนพระองค์เอาไว้

เพื่อแสวงโชคลาภในดินแดนซื่อชวน เหล่าตระกูลใหญ่ต่างทุ่มเทเงินทองจำนวนมหาศาล บุตรหลานที่ถูกส่งไปล้วนเป็นกำลังสำคัญที่ตระกูลหมายมั่นปั้นมือ หรือมิเช่นนั้นก็เป็นทายาทสืบสกุลโดยตรง

แต่คนเหล่านั้นล้วนถูกองค์หญิงเก้าสังหารสิ้น อีกทั้งเสบียงอาหารก็ถูกองค์หญิงเก้าริบไปอย่างมิใยดี

เรื่องนี้ทำเอาเหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจยอมรับไม่ได้

ครั้งนี้ พวกเขาจึงละทิ้งความขัดแย้งส่วนตน ผนึกกำลังกันอย่างที่หาได้ยากยิ่ง บุกท้องพระโรงทูลร้องขอต่อฮ่องเต้ให้ทรงมอบองค์หญิงเก้าแก่พวกเขา

ทว่ากลับถูกเฉินจี๋ปฏิเสธเสียงแข็ง

เหล่าขุนนางไม่ยอมลดละ คุกคามฮ่องเต้ไม่เลิก จนเฉินจี๋ขัดเคืองยิ่งนัก ถึงกับลั่นวาจาว่าหากผู้ใดบังอาจแตะเส้นผมขององค์หญิงเก้าเพียงเส้นเดียว เขาจะประหารเก้าชั่วโคตรผู้นั้นเสีย!

เหล่าผู้ทรงอำนาจทั้งหลายไหนเลยจะยอมกลืนเลือดกล้ำกลืนความแค้นนี้ลงได้

พวกเขาหลายคนปรึกษาหารือกันและตัดสินใจที่จะเปลี่ยนฮ่องเต้ที่เชื่อง ๆ ขึ้นมาใหม่

จึงไปตามองค์รัชทายาทผู้ซึ่งกระวนกระวายอยากขึ้นครองราชย์อยู่แล้ว มาทำแผนการบีบบังคับฮ่องเต้

แผนการนี้ดูเหมือนจะรีบร้อน แต่แท้จริงแล้วพวกผู้ทรงอำนาจไม่รู้ว่าเตรียมการกันมาแล้วกี่ปี

ผู้ทรงอิทธิพลหลายคนไม่เพียงแต่แทรกซึมเข้าไปในทหารรักษาพระองค์เท่านั้น แต่ยังแอบฝึกฝนทหารผู้กล้านับพันซ่อนไว้ในเมืองหลวงอีกด้วย

เมื่อแผนการบีบบังคับจากทางราชสำนักเริ่มต้นขึ้น เหล่าขุนนางผู้มีอำนาจก็เริ่มโจมตีทหารรักษาพระองค์เป็นอันดับแรก

แม่ทัพฉินเผิงถูกลอบทำร้าย ฉินเจิ้นถูกล่อออกไปนอกเมือง ฉินจงถูกรัชทายาทแขวนคอจนสิ้นชีวิต ทำให้ทหารรักษาพระองค์ทั้งหมดตกอยู่ในความโกลาหลอย่างฉับพลันและถูกควบคุมโดยแม่ทัพสองนายที่พวกขุนนางแทรกซึมเข้าไป

จนกระทั่งรัชทายาทนำกำลังบุกเข้าพระราชวัง แผนการบีบบังคับจากทางราชสำนักก็ยังดำเนินไปอย่างราบรื่น

แต่ใครจะรู้ว่าในขณะที่รัชทายาทกำลังจะบุกเข้ายึดหงเต๋อเตี้ยนนั้น จินเฟิงได้นำสำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนบุกเข้ามาช่วยเหลือ จนประสบความสำเร็จในการช่วยชีวิตฮ่องเต้

ทหารรักษาพระองค์ก็ถูกฉินเจิ้นกลับมาควบคุมอีกครั้ง

หลังจากนั้นก็เป็นการชำระบัญชีอย่างไร้ความปรานี

เมื่อวานมีแปดคนในหมู่พวกเขาถูกทหารรักษาพระองค์พาตัวไปแล้ว

น้องชายคนรองของฉินเจิ้นถูกองค์รัชทายาทแขวนคอจนตายที่หน้าประตูตำหนักบูรพา ส่วนบิดาแม้ไม่ถึงแก่ชีวิต แต่ก็ยังคงหมดสติไม่ฟื้น คงพอจะเดาได้ว่าฉินเจิ้นจะมีท่าทีเช่นไรต่อพรรคพวกขององค์รัชทายาท

บรรดาขุนนางผู้สูงส่งเหล่านั้น ปกติแค่ปกเสื้อมีรอยยับก็ทนไม่ได้ แต่เมื่อถูกทหารรักษาพระองค์ลากตัวออกมาจากซูมี่เยวี่ยนก็แทบจะถูกเตะออกมาเลยทีเดียว

หากเดินช้าลงแม้เพียงนิด ก็จะถูกทุบตีอย่างไม่ปรานี

เรื่องนี้เองที่ทำให้เหล่าขุนนางที่เหลือต่างก็ตระหนักได้ว่าครั้งนี้ฮ่องเต้เอาจริงเสียแล้ว

พวกที่เคยคิดจะหาเรื่ององค์หญิงเก้า รวมถึงเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีความสนิทสนมกับขุนนางที่ถูกนำตัวไปก่อนหน้านี้ ต่างก็หมดสิ้นความคิดที่จะหาเรื่ององค์หญิงเก้าอีกต่อไป คิดเพียงหวังว่าตนจะไม่โดนพาลไปด้วยเท่านั้น

เมื่อเหล่าขุนนางมาพร้อมหน้ากันแล้ว เฉินจี๋ก็ไม่อาจเอ้อระเหยลอยชาย พูดคุยเรื่องของบุตรธิดากับ องค์หญิงเก้าได้อีกต่อไป

ฮ่องเต้จ้องมององค์หญิงเก้าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปหาเหล่าขุนนางพลางยกมือขึ้นเล็กน้อย “พวกเจ้าจงลุกขึ้นเถิด!”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท!”

ข้าราชการทั้งปวงจึงลุกขึ้น

แท้จริงแล้ว ขุนนางที่ร่วมก่อกบฏมีเพียงหยิบมือ ข้าราชการส่วนใหญ่ไม่ได้เกี่ยวข้องด้วยจึงไม่ได้หวาดกลัวอันใด

บางคนถึงกับแอบยินดีปรีดา

หลังการกวาดล้างครั้งนี้ ย่อมมีตำแหน่งว่างลงมากมาย พวกเขาค่อยหาทางเลื่อนขั้นได้

ชิ่งกั๋วกงเองก็แอบยินดีเช่นกัน

พวกเขาลุกขึ้น ค้อมตัวลงเล็กน้อยก่อนจะถามว่า “ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงเรียกพวกกระหม่อมมา ณ กำแพงเมืองแห่งนี้ด้วยเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งหลายต่างก็พากันเงยหน้ามองเฉินจี๋

“ไม่มีอะไรหรอก เพียงแต่วันนี้สำนักคุ้มภัยเจิ้นเหยวี่ยนของท่านอาจารย์จินจะสำเร็จโทษประหารผู้ปกครองฝ่ายซ้ายแห่งตงหมาน พวกเจ้าก็มาชมด้วยกันเถิด”

เฉินจี๋กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ใส่ใจ

นับตั้งแต่ที่ได้ขึ้นครองราชย์ ฝ่ายสันติภาพก็เอาแต่กล่าวขวัญถึงความเกรียงไกรของกองทัพม้าตงหมานว่าพวกตั่งเซี่ยงและถู่ปัวยังมิอาจเอาชนะได้

เมื่อพวกเขาได้ยินฮ่องเต้เฉินจี๋แห่งต้าคังตรัสเช่นนั้น ก็ไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ไม่อาจโต้แย้ง

เพราะกองทัพต้าคังพ่ายแพ้แก่ศัตรูมาโดยตลอด

จนกระทั่งจินเฟิงยกทัพไปชิงสุยกู่รวมไปถึงต้าหม่างพัว ปะทะกองกำลังของศัตรู ได้ชัยชนะติดต่อกันถึงสองครั้ง ฮ่องเต้เฉินจี๋จึงทรงเริ่มผ่อนคลาย

คำพูดเมื่อครู่ จริง ๆ แล้วจงใจยั่วโทสะฝ่ายสันติภาพ

หรือพวกเจ้าคิดว่าทหารม้าตงหมานนั้นมิอาจเอาชนะได้เล่า?

วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้ประจักษ์ ไม่ต้องเคลื่อนกำลังพลทหารประจำการ เพียงอาศัยผู้คุ้มกันภัย ก็สามารถกำจัดกองกำลังตงหมานของผู้ปกครองฝ่ายซ้ายได้แล้ว!

เมื่อเห็นเหล่าขุนนางต่างมีสีหน้าแปลกประหลาดใจ เฉินจี๋ก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง

ความคับแค้นใจที่สั่งสมมานานปีพลันปะทุออกมา

หากไม่ใช่เพราะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างจินเฟิงและองค์หญิงเก้า เขาก็แทบอยากจะมอบตำหนักนางในทั้งตำหนักให้แก่จินเฟิงเสียแล้ว

เมื่อนึกถึงสีหน้าของเหล่าขุนนางเมื่อได้เห็นเร่อชี่ฉิว เฉินจี๋ก็ยิ่งคาดหวังมากขึ้นไปอีก