ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 674 คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้

บทที่ 674 คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้

อาหาร รูปลักษณ์ ความเสน่หา

เป็นธรรมชาติพื้นฐานที่มนุษย์ต้องการ

จินเฟิงมิใช่เซียน ย่อมหลีกเลี่ยงเรื่องธรรมดาเช่นนี้ไปไม่ได้

เมื่อได้เห็นหญิงงาม เขาก็อดคิดเรื่องอย่างว่าไม่ได้

ที่จริงแล้ว ด้วยฐานะของเขาในตอนนี้หาได้ขาดแคลนสตรีไม่

หากเขาต้องการ แม้ไม่ต้องไปที่หอนางโลม เขาก็สามารถมีความสุขสำราญได้ทุกค่ำคืน

จินเฟิงไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นคนแบบที่เห็นในหอนางโลม ไม่อยากตกเป็นทาสของตัณหา

ทว่าในเวลานี้องค์หญิงเก้ากลับทำให้จินเฟิงเกิดความรู้สึกอยากดึงนางเข้าห้อง

องค์หญิงเก้านั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญในการหยั่งรู้ความคิดคนอื่น จินเฟิงก็แสดงออกอย่างชัดเจนเช่นนี้ เพียงแค่ชำเลืองมองนางก็รู้ทันความคิดเล็ก ๆ น้อยๆ ในใจของจินเฟิงแล้ว

องค์หญิงเก้าถอยไปด้านข้างเล็กน้อย จงใจทำสีหน้ารังเกียจ “อ๊ะ ท่านอาจารย์ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้”

“แค่ก ๆ อย่าพูดมั่ว ๆ ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด!”

จินเฟิงรีบปฏิเสธโดยไม่รู้ตัว

องค์หญิงเก้ามองดูท่าทางลนลานของเขาก็ยกมือขึ้นปิดปาก และยิ้มจนตาหยี

จากนั้นจึงเลิกคิ้วขึ้นมองจินเฟิงในแววตามีแต่แววเย้าหยอก

จินเฟิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

นี่มันชัดเจนว่าเป็นการไม่ยอมรับแต่ยอมแพ้มิใช่หรือ?

ความรู้สึกวูบวาบในใจพลันมลายหายไปเพราะถูกขัดจังหวะเช่นนี้

เมื่อสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป จึงได้พูดคุยเรื่องสำคัญอีกครั้ง

“ที่จริงแล้ว ก่อนที่จะเอาเข็มทิศกับไม้ขีดไฟใส่เข้าไป ข้าก็เคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน”

จินเฟิงกล่าว “แต่เมื่อสร้างของพวกนี้ขึ้นมาแล้ว ก็เพื่อให้ผู้คนได้ใช้กัน หลักการของเข็มทิศนั้นเรียบง่ายมาก…”

“อย่าพูดเลย ข้าไม่ฟัง!”

องค์หญิงเก้ารีบขัดจินเฟิง “ท่านอาจารย์ เรื่องราวต่าง ๆ บนโลกนี้ ล้วนเป็นเรื่องง่ายสำหรับผู้ที่รู้ แต่ยากสำหรับผู้ที่ไม่รู้ หลักการของเข็มทิศอาจเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเจ้า แต่สำหรับผู้ที่ไม่เข้าใจอย่างข้า มันอาจจะยากเหมือนขึ้นสวรรค์

หากเจ้าไม่พูด ฝ่ายตั่งเซี่ยงอาจต้องใช้เวลานานกว่าจะค้นพบด้วยตัวเอง แต่ถ้าเจ้าพูด พวกเขาอาจจะได้รับแรงบันดาลใจและลอกเลียนแบบได้ในไม่ช้า

ท่านอาจารย์เข้าใจที่ข้าจะสื่อหรือไม่?”

“เข้าใจแล้ว!” จินเฟิงพยักหน้า “เป็นข้าที่คิดไปเอง”

แม้ว่าเขาจะพยายามเตือนตัวเองอยู่เสมอ แต่ความคิดในปัจจุบันของเขาก็ยังคงได้รับอิทธิพลจากชีวิตที่แล้วอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทำให้เกิดความแตกต่างในด้านความรู้ความเข้าใจ

เช่นเดียวกับนักศึกษาที่เคยเรียนฟังก์ชั่นมาแล้ว จะคิดไปเองว่าทุกคนต้องท่องสูตรคูณได้

ในความคิดของจินเฟิง หลักการของเข็มทิศนั้นเรียบง่ายมาก เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดเข้าใจเล่า?

แต่เขาละเลยไปว่าอุตสาหกรรมในโลกนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้น

หากเขาไม่พูด คนอื่น ๆ ก็อาจเป็นอย่างที่องค์หญิงเก้ากล่าว ต้องใช้เวลาในการค้นคว้านานมากจึงจะค้นพบความลับของเข็มทิศ

ประวัติศาสตร์ก็ได้พิสูจน์แล้วเช่นกัน

ในชีวิตที่แล้วของจินเฟิง มีบันทึกเกี่ยวกับเข็มทิศตั้งแต่สมัยหวงตี้ แต่เข็มทิศเพิ่งจะถูกเผยแพร่ไปยังยุโรปผ่านภูมิภาคอาหรับในสมัยราชวงศ์ซ่งเหนือ

ซึ่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าพันปี เทคโนโลยีเข็มทิศอยู่ในมือของชาวฮั่นมาโดยตลอด

“ที่เจ้าเตือนมานั้นถูกต้อง ต่อไปนี้ข้าจะระมัดระวังเรื่องการรักษาความลับ”

จินเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง

การที่เขาสามารถรับฟังคำวิพากษ์วิจารณ์และข้อเสนอแนะของผู้อื่นได้อย่างเปิดใจ ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของเขา

องค์หญิงเก้าเห็นจินเฟิงเป็นเช่นนี้ ในที่สุดก็เบาใจ

เรื่องที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว มีดทหารก็แจกจ่ายลงไปแล้ว จินเฟิงจึงสั่งให้ทุกคนสลายตัวและต่างคนต่างกลับไปพักผ่อน

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ขบวนก็ออกเดินทางจากประตูเมืองทิศใต้ เริ่มต้นการเดินทางไกล

“หวังว่าพวกเขาจะนำเมล็ดพันธุ์ที่ท่านอาจารย์กล่าวถึงกลับมาได้ดังหวัง”

องค์หญิงเก้ายืนอยู่บนกำแพงเมือง ก้มมองดูขบวนที่ทอดยาวออกไปหลายร้อยเมตรและพูดด้วยน้ำเสียงเบา

“คนมากมายขนาดนี้ ต้องสำเร็จแน่!”

จินเฟิงก็เต็มไปด้วยความคาดหวังเช่นกัน

ด้วยการเข้าร่วมขององค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยา ทำให้จำนวนคนที่เข้าร่วมในครั้งนี้มากกว่าที่เขาวางแผนไว้หลายเท่า

โดยเฉพาะอย่างยิ่งชิ่งซินเหยาได้ส่งคนมาหลายร้อยคน

ในแผนของจินเฟิง เหล่าผู้คุ้มกันจะแยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งไปยังต้าจ้าว อีกกลุ่มไปยังไปยังเทียนจู๋ อีกสายหนึ่งไปยังเจียวจื่อ

แต่ตอนนี้มีคนเพิ่มขึ้นหลายเท่า เขาจึงแบ่งคนออกเป็นสิบสาย

ห้ากลุ่มไปเทียนจู๋ ห้ากลุ่มไปเจียวจื่อ

แต่ละกลุ่มจะออกเดินทางในเวลาที่ต่างกัน หรือเลือกเส้นทางที่แตกต่างกัน

วิธีนี้จะเพิ่มโอกาสในการประสบความสำเร็จอย่างมาก

คนและม้าถูกแบ่งออกเป็นสิบสาย เพียงแค่สายเดียวประสบความสำเร็จ ก็นับว่าประสบความสำเร็จแล้ว!

“ท่านอาจารย์ ต่อไปจะไปที่ใด กลับจวนหรือไม่?”

องค์หญิงเก้ามองดูขบวนที่ลับหายไปในป่าข้างหน้าและหันกลับมาถาม

“ในเมื่อขบวนออกเดินทางแล้ว ช่วงนี้ซื่อชวนไม่น่าจะมีเรื่องอะไร ข้าอยากไปดูตูเจียงเยี่ยน” จินเฟิงตอบ

ตูเจียงเยี่ยนเริ่มก่อสร้างมาได้ระยะหนึ่งแล้ว แม้ว่าจินเฟิงจะวางแผนการก่อสร้างอย่างละเอียดแล้ว แต่เขาก็ยังอยากไปดูด้วยตัวเอง

เพราะโครงการนี้สำคัญเกินไป สามารถสร้างประโยชน์สุขให้กับผู้คนกว่าครึ่งหนึ่งของชวนสู่ได้เป็นพัน ๆ ปี

หากเกิดข้อผิดพลาดผลที่ตามมาก็ร้ายแรง

ไม่ใช่ว่าจินเฟิงไม่ไว้ใจเว่ยต้าถง แต่คำเตือนขององค์หญิงเก้าเมื่อวานทำให้เขาตระหนักว่าแต่ละคนมีความแตกต่างกันในเรื่องความรู้ความเข้าใจ

ใครจะรู้ว่าเว่ยต้าถงจะเข้าใจในสิ่งที่เขาหมายถึงอย่างถ่องแท้หรือไม่

หากรอจนการก่อสร้างเสร็จสิ้นแล้วเขาเพิ่งมาพบว่ามีปัญหา ไม่ยุ่งยากแย่หรือ?

ยิ่งไปกว่านั้น จินเฟิงสัญญากับกวานเสี่ยวโหรวว่าจะกลับไปฉลองปีใหม่ด้วย ตอนนี้ก็เข้าสู่กลางเดือนสิบสองแล้ว หลังจากตรวจสอบตูเจียงเยี่ยนเสร็จ เขาก็คิดที่จะกลับไป

“ไปตูเจียงเยี่ยน?” องค์หญิงเก้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เช่นนั้นข้าขอไปดูกับท่านอาจารย์ด้วย”

“ช่วงนี้อากาศหนาวมาก การเดินทางไปตูเจียงเยี่ยนไม่ใกล้เลย บาดแผลบวมแดงจากความหนาวเย็นของเจ้าเพิ่งจะหาย จะไปอีกหรือ?” จินเฟิงเอ่ย

“เดินทางไปกลับเมืองหลวงมาแล้ว กับแค่ตูเจียงเยี่ยนไม่มีปัญหาหรอก”

องค์หญิงเก้าส่ายหน้า “ยิ่งไปกว่านั้น มีถุงมือกับหมวกที่ท่านอาจารย์ให้ ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”

“ก็ได้”

จินเฟิงรู้จักนิสัยขององค์หญิงเก้าดี นางไม่ค่อยเปลี่ยนใจเมื่อตัดสินใจแล้ว เขาจึงไม่พูดอะไรต่อ

ทั้งสองเดินลงจากกำแพงเมืองด้วยกัน หลังจากทานอาหารเช้าแล้วก็พาผู้ติดตามออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ตูเจียงเยี่ยน

ในเวลานี้เป็นช่วงที่หนาวที่สุดของปี จินเฟิงและคนอื่น ๆ ต่างสวมเสื้อผ้ากันหนาวอย่างมิดชิด

โดยเฉพาะอย่างยิ่งองค์หญิงเก้า สวมเสื้อคลุมขนเตียว สวมถุงมือขนกระต่ายที่จินเฟิงมอบให้ ศีรษะก็สวมหมวกคลุมอย่างมิดชิด เผยให้เห็นเพียงดวงตาทั้งสองข้าง

ครั้งนี้ไม่ได้เร่งรีบอะไร ทุกคนต่างขี่ม้าไปตามทาง

จนกระทั่งถึงบ่ายแก่ จึงมาถึงเขตชานเมืองของภูเขาอวี้เหล่ย

ต่างจากครั้งก่อนที่เงียบเหงา ครั้งนี้ยังมาไม่ถึงภูเขาอวี้เหล่ย จินเฟิงก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนที่ดังเป็นจังหวะ

“เฮโยเฮ เฮ!”

“เฮโยเฮ เฮ!”

เมื่อเลี้ยวผ่านเชิงเขาก็เห็นชาวบ้านมากมาย เดินกันขวักไขว่อยู่บนพื้นดินราบเชิงเขา

บางคนกำลังพรวนดิน บางคนกำลังตักดินใส่ตะกร้า บางคนก็แบกตะกร้าและร้องตะโกนแบกดินออกไป

แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาวเดือนสิบสอง แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงบรรยากาศที่คึกคัก

ชาวบ้านหลายคนสวมเพียงเสื้อผ้าตัวเดียว

จินเฟิงเห็นชาวบ้านบางคนเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงขาด ๆ ที่เปื้อนโคลน

ราวกับว่าอุณหภูมิรอบข้างสูงกว่าที่อื่น

ชาวบ้านหลายคนต่างมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าขณะทำงาน

“หากทุกที่ของต้าคังเป็นเช่นนี้ คงไม่ต้องกังวลว่าจะไม่เจริญรุ่งเรือง!”

องค์หญิงเก้ามองดูสถานที่ก่อสร้างที่วุ่นวายและเกิดความรู้สึกสะเทือนใจ

แววตาที่มองจินเฟิงก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น

เพราะนางรู้ว่าความเจริญรุ่งเรืองทั้งหมดนี้ล้วนเกิดจากบุรุษที่อยู่ตรงหน้านาง

หากไม่ใช่เขา เมืองซื่อชวนอาจถูกตานจูโค่นล้มไปแล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น ชาวบ้านจะประสบภัยพิบัติเช่นไร เพียงแค่คิดองค์หญิงเก้าก็รู้สึกขนลุก