ทะลุมิติ เปลี่ยนชะตา ชีวิตนี้ของข้าต้องรุ่งโรจน์ - บทที่ 673 เสียดาย
บทที่ 673 เสียดาย
จินเฟิงหยิบม้วนด้ายเส้นเล็ก ๆ และเข็มโค้งขนาดเล็กออกมา
“นี่ไม่ใช่เข็มกับด้ายธรรมดานะ ไม่เพียงแต่ใช้เย็บเสื้อผ้าเท่านั้น ยังสามารถใช้เย็บแผลได้ด้วย ถ้าจำเป็นจริง ๆ ก็สามารถใช้ตกปลาได้เช่นกัน”
จินเฟิงไม่สามารถอธิบายเรื่องแบคทีเรียและการฆ่าเชื้อโรคให้เหล่าผู้คุ้มกันภัยฟังได้ แต่เขาก็ยังเตือนว่า “แต่อย่าลืมเอาไฟลนก่อนเย็บแผล ไม่งั้นแผลจะติดเชื้อเอาได้ง่าย ๆ”
องค์หญิงเก้าและชิ่งซินเหยานำด้ายที่จินเฟิงแจกมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แต่พวกองครักษ์คุ้นเคยกับการใช้เข็มและด้ายเย็บแผลอยู่แล้ว พวกเขามองดูมันแวบหนึ่งแล้วก็วางมันลง
ภายใต้สายตาที่คาดหวังของผู้คุ้มกัน จินเฟิงหยิบนกหวีดขนาดเล็กที่ทำจากไม้ไผ่ออกมา
เขาใส่นกหวีดเข้าไปในปากแล้วเป่าสองครั้ง เสียงนกหวีดแหลมที่ดังกังวานก็ดังขึ้นทันที
“ภูเขาทางทิศใต้สูงชันและเต็มไปด้วยป่าทึบ หากพวกเจ้าพลัดหลงกันหรือตกอยู่ในอันตราย ก็สามารถเป่านกหวีดอันนี้ขอความช่วยเหลือได้ ในเวลาปกติพวกเจ้าก็สามารถนัดแนะสัญญาณกันเพื่อใช้ในการติดต่อได้”
“ข้าก็นึกว่าเป็นของวิเศษอะไรซะอีก ที่แท้ก็แค่นกหวีด”
ชิ่งมู่หลานหยิบนกหวีดขึ้นมาดูด้วยความผิดหวัง “นี่มันไม่ใช่แค่ถอดมาจากธนูหรอกหรือ?”
“คุณหนูอย่าดูแคลนนกหวีดตัวเล็ก ๆ นี้เชียว ในเวลาคับขันมันสามารถช่วยชีวิตได้”
อาเหมยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชิ่งมู่หลานกระซิบบอก
“นกหวีดตัวเล็กๆ จะช่วยชีวิตได้อย่างไร”
ชิ่งมู่หลานทำสีหน้าสงสัย
“ตัวอย่างเช่น หากมีคนหลงทางจากเพื่อนในป่าเขาหรือได้รับบาดเจ็บ การมีนกหวีดนี้จะช่วยประหยัดแรงได้มาก”
อาเหมยกล่าว “คุณหนูอย่าคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ การตะโกนเรียกตลอดเวลาจะทำให้เสียพลังงานมาก”
“นั่นสินะ” ชิ่งมู่หลานพยักหน้า
บนเวทีจินเฟิงวางนกหวีดลงแล้วหยิบยาเม็ดออกมา
“ยาเม็ดนี้ปรุงโดยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ หากได้รับบาดเจ็บ ให้กินวันละ 1 เม็ด สามารถถอนพิษ ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ลดบวม แก้ปวด แต่ละเล่มจะมีติดไว้ 5 เม็ด”
ยาเม็ดนี้ปรุงโดยเว่ยอู๋หยาเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับเหตุฉุกเฉินของผู้คุ้มกัน ส่วนผสมที่ใช้จินเฟิงไม่ได้ถามรายละเอียด แต่โจวจิ่นบอกว่าได้ผลดี
จริง ๆ แล้วเพนิซิลลินที่จินเฟิงเพาะเลี้ยงนั้นใช้ง่ายกว่า เพียงแต่ช่วงนี้เขายุ่งมาก ยังไม่มีเวลาทำเข็มฉีดยาและขวดแก้ว จึงยังไม่สามารถพกติดตัวไปได้
เข็มกับด้าย นกหวีด ยาเม็ด ล้วนไม่ใช่ของหายาก ชิ่งมู่หลานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
แต่องค์หญิงเก้ากลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก
อย่างไรก็ตาม ความโล่งอกนั้นยังไม่ทันจางหาย นางก็เห็นจินเฟิงหยิบแท่งไม้เล็ก ๆ ออกมา
ชิ่งมู่หลานและผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ก็ทำตาม หยิบแท่งไม้เล็ก ๆ ออกมา
“นี่คือไม้ขีดไฟ ใช้สำหรับจุดไฟ”
จินเฟิงหยิบด้ามมีดออกมา “ทุกคนเห็นตรงนี้หรือไม่ ใช้หัวสีแดงนี้ขูดเบา ๆ บนนี้ก็จะติดไฟ”
พูดจบจินเฟิงก็สาธิตให้ดู
เขาใช้นิ้วบีบไม้ขีดไฟถูไปที่ด้ามมีด ควันสีขาวก็ลอยขึ้นมา
ต่อมาแท่งไม้ก็ลุกไหม้
จินเฟิงวางไม้ขีดไฟไว้ใต้หญ้าแห้งที่เตรียมไว้ แล้วจุดหญ้าแห้ง
“ดีมาก ดีมาก!”
ชิ่งมู่หลานปรบมืออย่างตื่นเต้น
การเอาชีวิตรอดในป่ามักจะต้องก่อไฟ
ก่อนหน้านี้ ผู้คุ้มกันใช้หินเหล็กไฟตะบันไฟ หรือใช้คันธนูจุดไฟ
แต่การใช้หินเหล็กไฟและคันธนูจุดไฟนั้นยากมาก บางครั้งเคาะอยู่นาน หมุนอยู่นาน ก็มีแค่ประกายไฟเล็ก ๆ
ตะบันไฟนั้นสะดวกก็จริง แต่ตะบันไฟติดไฟง่าย มักจะลุกไหม้ในอกของผู้ใช้
โดยรวมแล้ว วิธีการจุดไฟก่อนหน้านี้ล้วนมีปัญหาต่าง ๆ นานา
ส่วนไม้ขีดไฟนั้นง่ายกว่ามาก เพียงแค่ขูดเบา ๆ ก็สามารถจุดไฟได้ ใช้งานสะดวกกว่าวิธีการจุดไฟแบบเดิมมาก
“พื้นที่ในด้ามมีดมีจำกัด ของที่ใส่ได้ก็มีเท่านี้ ให้ทุกคนไว้เตรียมพร้อมรับมือกับเหตุฉุกเฉิน”
จินเฟิงประกอบด้ามมีดเข้าที่เดิม แล้วโค้งคำนับไปทางผู้ที่อยู่ด้านล่าง “ต่อไปก็เหนื่อยหน่อยนะ!”
“จะไม่ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง!”
เหล่าผู้คุ้มกันภัยประสานมือคำนับตอบ
“จะไม่ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวัง!”
องค์หญิงเก้าและคนของชิ่งซินเหยานเห็นดังนั้นก็ประสานมือคำนับตาม
“เช่นนั้นวันนี้ทุกคนก็พักผ่อนกันก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยออกเดินทาง!”
จินเฟิงพยักหน้าแล้วกระโดดลงจากแท่นสูง
เขาเลิกคิ้วขึ้นมององค์หญิงเก้าอย่างภาคภูมิใจแล้วถามว่า “องค์หญิงคิดว่ามีดเล่มนี้ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ในชีวิตที่แล้ว มีดเล่มนี้ไม่ใช่ของแปลกอะไร สามารถหาซื้อได้ตามอินเทอร์เน็ต
แต่การจะทำมีดเล่มนี้ในแคว้นต้าคัง จินเฟิงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
แทบจะพูดได้ว่าเป็นตัวแทนของงานฝีมือขั้นสูงสุดของเขาในปัจจุบัน
ในสายตาของชายหนุ่มผู้หลงใหลในวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี นี่คือสิ่งที่ควรค่าแก่การอวดที่สุด
แม้ว่าองค์หญิงเก้าจะไม่ใช่คนประเภทเดียวกับจินเฟิง ไม่สามารถเข้าใจความตื่นเต้นของเขาได้ แต่นางก็ฉลาดพอที่จะพยักหน้าและชมเชยเขาว่า “ดีมาก เป็นมีดที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็นมา”
ในฐานะที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแสดงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีจากในวังหลวง สีหน้าขององค์หญิงเก้าจึงดูเป็นธรรมชาติและน้ำเสียงของนางก็จริงใจ
หากเป็นเมื่อก่อน จินเฟิงผู้ตรงไปตรงมาคงไม่สามารถสังเกตเห็นความผิดปกติได้
แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเขากับองค์หญิงเก้าดีขึ้นกว่าเดิมมาก เขาก็เลยเข้าใจในตัวองค์หญิงเก้ามากขึ้นด้วย
แม้ว่าสีหน้าและน้ำเสียงขององค์หญิงเก้าจะดูเป็นปกติดี แต่จินเฟิงก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติเล็กน้อย
“เป็นอะไรรึเปล่า ไม่ดีใจหรือ?”
จินเฟิงถามด้วยเสียงเบา
ในใจก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ความรู้สึกนี้ก็เหมือนกับชีวิตที่แล้วที่เขาอุตส่าห์ลำบากลำบนสร้างแบบจำลองขึ้นมาอย่างยากลำบาก แล้วก็รีบร้อนไปแบ่งปันกับแฟนสาว แต่กลับพบว่าแฟนสาวกำลังตบตาเขาอยู่
โชคดีที่องค์หญิงเก้ามีวุฒิภาวะทางอารมณ์สูงกว่าแฟนเก่าของจินเฟิงมาก เมื่อรู้ว่าจินเฟิงรู้สึกผิดหวัง นางก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่พยักหน้าเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเบาว่า “ไม่ถึงกับไม่ดีใจ แค่รู้สึกว่าเจ้าช่าง…ใจร้อนไปหน่อย”
“ใจร้อน?”
“จะพูดว่าใจร้อนก็ไม่ได้…แล้วจะพูดอย่างไรดีล่ะ?”
องค์หญิงเก้าดึงจินเฟิงไปด้านข้าง แล้วพูดอย่างจริงใจว่า “ของที่เจ้าเพิ่งแจกไปเมื่อครู่ ในสายตาของข้าล้วนมีความหมายอย่างยิ่ง นกหวีด เข็มกับด้าย ยาเม็ดยังพอว่า โดยเฉพาะเข็มทิศกับไม้ขีดไฟ หากใช้ให้ถูกวิธีจะสามารถแสดงบทบาทที่ยิ่งใหญ่ได้ อย่างน้อยที่สุดก็สามารถทำเงินได้มหาศาลเหมือนกับสุ่ยอวี้
แต่เจ้ากลับแจกจ่ายไปโดยง่ายเช่นนี้”
พูดถึงตรงนี้ แม้แต่คนอย่างองค์หญิงเก้าที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อสิ่งใดก็ยังหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย นางพูดด้วยเสียงเบาว่า “บอกแล้วอย่าหัวเราะข้านะ ตอนนั้นข้าอยากจะไปยึดมีดคืนจากพวกเขามาก…”
ครั้งนี้นางไม่ได้เสแสร้ง นางจริงใจจริง ๆ
เมื่อจินเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้
“ข้านึกว่าเรื่องอะไรซะอีก ที่แท้ก็เรื่องนี้”
“แบบนี้ยังไม่ร้ายแรงอีกหรือ?” องค์หญิงเก้าพูดอย่างขุ่นเคือง “ตอนนี้เปิ่นกงรู้สึกเสียดายมากเลยนะ เจ้ายังจะมาหัวเราะอีก!”
คำพูดขององค์หญิงเก้าทำให้นึกถึงถังตงตง ทั้งสองคนแทบจะเหมือนกันในเรื่องนี้ ต่างก็อยากจะเก็บสิ่งประดิษฐ์ของจินเฟิงไว้ใช้เอง
องค์หญิงเก้าในแบบนี้ ทำให้จินเฟิงรู้สึกว่านางเป็นมนุษย์มากขึ้น มีชีวิตชีวามากขึ้น
ไม่ใช่องค์หญิงที่สูงส่ง เย็นชา ไร้อารมณ์เหมือนก่อนหน้านี้ นางกลายเป็นเหมือนหญิงสาวข้างบ้านที่กำลังเบะปากใส่เขา
เพียงแต่หญิงสาวคนนี้กลับแทนตัวเองว่า ‘เปิ่นกง’
เมื่อนึกถึงท่าทางเชิดหน้าใส่เขาขององค์หญิงเก้าก่อนหน้านี้ หัวใจของจินเฟิงก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้
เขาอยากจะยื่นมือไปลูบหัวองค์หญิงเก้า แต่เมื่อเห็นว่ารอบ ๆ ข้างยังมีคนอยู่มากมาย สุดท้ายเขาก็ต้องยั้งมือไว้
“มานี่สิ ไหนลองแทนตัวว่า ‘เปิ่งกง’ ให้ข้าฟังอีกที…”
[1] เปิ่นกง (本宫) คำที่องค์รัชทายาท ฮองเฮา หรือองค์หญิงใช้เรียกแทนตัวเอง