ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 487 ภูเขาอสัมบูรณ์ความพินาศของเผ่าอวี

เมื่อมิติทั้งหลายร่วงหล่นแสงอันเจิดจ้าก็ถูกความมืดมิดอันสมบูรณ์เข้ามาแทนที่เงาร่างของเจียงฉางเชิงปรากฏตัวตรงใจกลางของหวงมิติเขาเหลือพลังอาคมเสี้ยวหนึ่งไว้ให้พอคงร่างแยกรางนี้ได้เพราะเขาต้องแน่ใจจริงๆว่าศัตรูตายแล้ว

เขาไม่เคยใช้พลังฟ้าดินสิ้นสลายอย่างจริงจังเช่นนี้มาก่อนพลังทำลายล้างของมันน่าหวาดกลัวไม่มีสิ่งใดเทียบเทียม

เผ่าอวีทั้งเผ่ามลายหายสูญแม้แต่มิติที่แยกตัวเป็นเอกเทศแห่งนี้ก็มลายหายไปด้วยเทวะแห่งเผ่าอวีผู้นั้นดับสูญทั้งกายและดวงจิตสรรพชีวิตของเผ่าอวีผู้ไม่รู้เรื่องราวจำนวนนับไม่ถ้วนก็ดับสูญไปในพริบตาไร้ความเจ็บปวดไม่มีเวลาแม้กระทั่งนึกถึงราวกับภาพยนตร์ในชาติก่อนที่จู่ๆก็หน้าจอมืดดับไป

เจียงฉางเชิงมองหวงมิติอันวังเวงแล้วซึมซับความรู้สึกนั้นในใจเกิดความรู้สึกต่างออกไปจากเดิมมิใช่ความรู้สึกผิดจากการทำลายสรรพชีวิตของดินแดนแห่งหนึ่งแต่เป็นความเข้าใจต่อความเป็นความตายและโชคชะตา

เป็นเช่นนี้เองสินะ

เจียงฉางเชิงพึมพำกับตนเองเบาๆแล้วหายตัวไปจากที่เดิมเขาสลายพลังอาคมแล้วปล่อยให้ร่างกายหายไปดุจหมอกควันภายในตำหนักเมฆาม่วง

[ปีเซวิยนเตาทิสองพันสามร้อยหกสิบสองร่างแยกของเจ้าบุกเข้าไปในโลกของเผ่าอวีเจ้าเอาชีวิตรอดจากการโจมตีของเผ่าอวีสืบบวงกรรมนี้ได้สำเร็จได้รับรางวัลรอดชีวิตเป็นสมบัติวิเศษมรรคาสวรรค์นามว่า ‘ภูเขาอสัมบูรณ์’]

เจียงฉางเชิงมองการแจ้งเตือนบรรทัดนี้แล้วคลี่ยิ้มภูเขาอสัมบูรณ์เขาจำเคยได้ยินนามนี้มาก่อนมันคือหนึ่งในภูเขาวิเศษในตำนานโบราณของประเทศจีน

ตำนานที่โด่งดังที่สุดก็คือเรื่องกงกงบันดาลโทสะให้โหม่งภูเขาอสัมบูรณ์[1] นอกเหนือจากเรื่องนั้นก็ยังมีตำนานเล่าว่ายามร่างกายของผานกูถูกทำลายเป็นฟ้าดินร่างกายส่วนหนึ่งของเขากลายมาเป็นภูเขาอสัมบูรณ์ภูเขาอสัมบูรณ์คือสถานที่ซึ่งอยู่ใกล้สวรรค์มากที่สุดมันคือสถานที่คล้ายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ปรากฏในตำนานมากมายรางวัลรอดชีวิตจากขั้นเทวะต้องไม่แย่อยู่แล้ว!

เจียงฉางเชิงรับสืบทอดความทรงจำเกี่ยวกับภูเขาอสัมบูรณ์ทันที

ต่อมาแดนสวรรค์ก็พบว่าเผ่าอวีหายไปแล้วเรื่องนี้เป็นที่ฮือฮาในแดนสวรรค์อย่างยิ่งแม้แต่ในมหาพิภพจิตจรเรื่องนี้ก็ถูกเล่าลือไปทั่วเช่นกัน

มรรคาจารย์บอกว่าจะจัดการเผ่าอวีไม่ทันไรเผ่าอวีก็หายไปแล้ว?

ผู้ศรัทธาส่วนใหญ่คิดว่ามรรคาจารย์ข่มขู่เผ่าอวีให้ล่าถอยไปไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าฐานบัญชาการใหญ่ของเผ่าอวีถูกมรรคาจารย์ทำลายไปแล้วผู้ฝึกยุทธเผ่าอวีที่อยู่ข้างนอกพอขาดการติดต่อจากโลกของเผ่าอวีไปก็ทยอยกันล่าถอยเพื่อรอรับคำสั่งจากเผ่าอวี

อีกด้านหนึ่งโลกเทพยุทธเองก็รับรู้ได้ว่าเผ่าอวีหายไปแล้วพลังของวิชาฟ้าดินสิ้นสลายน่ากลัวจริงๆมันฝ่าผ่านปราการระหว่างจักรวาลส่งแรงสะเทือนไปถึงโลกเทพยุทธ

แสงเส้นหนึ่งอาบไล่โถงตำหนักให้สว่างไสวบรรพจารย์ยุทธนิพพานนั่งอยู่บนเสาสูงต้นหนึ่งอัครเทพยุทธสิบสองคนยืนอยู่บนเสาสูงต้นที่เหลือล้อมบรรพจารย์ยุทธนิพพานไว้

ตรงกลางเบื้องล่างมีร่างที่กลิ่นอายพลังแข็งแกร่งหลายร้อยคนมารวมตัวกันพวกเขายืนเรียงรายประหนึ่งประชุมขุนนางยามเช้า

พลังระดับนี้จะต้องเป็นมหันตภัยแห่งวิถียุทธแน่เผ่าอวีแข็งแกร่งขนาดนั้นโลกของเผ่าอวีก็กว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนั้นแต่กลับถูกทำลายย่อยยับแม้แต่จักรวาลก็เหลือเพียงความว่างเปล่าพวกเราต้องรอบคอบหากพลังสายนี้หันมาเล่นงานโลกเทพยุทธละก็…”

ก่อนหน้านี้ตอนงานชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีอสุรกายมหันตภัยเคยมาเยือนคราหนึ่งแล้วบางทีเทพแห่งหยินหยางอาจรู้สึกว่าจัดการโลกเทพยุทธตรงๆไม่ได้จึงเริ่มลงมือจากโลกแห่งอื่นก่อน”

แม้เผ่าอวีจะไม่ใช่เผ่าเก่าแก่ที่แข็งแกร่งที่สุดแต่พวกเขาก็เป็นอันดับต้นๆได้ยินว่าขั้นเทวะของเผ่าอวีกลับมาแล้วด้วยพลังอันใดกันที่ทำลายเผ่าอวีจนย่อยยับได้เช่นนี้…

“แม้โลกเทพยุทธจะแข็งแกร่งกว่าเผ่าอวีแต่ทุกท่านลองถามใจตนเองดูว่าโลกเทพยุทธต้องทำเช่นไรจึงจะทำลายโลกของเผ่าอวีได้เกลี้ยงเกลาถึงเพียงนี้ใช่มหาค่ายกลเทพยุทธหรือข้าคิดว่านั่นก็ยังมิไหวอยู่ดีมหาค่ายกลเทพยุทธต้องใช้เวลาติดตั้งค่ายกลแต่พลังที่ทำลายเผ่าอวีสายนั้นปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันแล้วก็หายไปอย่างกะทันหันคล้ายกับว่ามันทำลายเผ่าอวีในพริบตาเดียวผู้กุมอำนาจแห่งโลกเทพยุทธทั้งหลายถกเถียงกัน

พวกเขาต่างหวาดผวาเผ่าอวีจู่ๆบทจะหายก็หายไปเลยคนมากมายไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้นเหล่าอัครเทพยุทธทั้งหลายยังนิ่งเงียบก่อนหน้านี้พวกเขาเสียอัครเทพยุทธหกคนไปอย่างปริศนาความกระวนกระวายในหัวใจของพวกเขาจึงหนักหนายิ่งกว่าผู้คนที่อยู่เบื้องล่าง

จอมเทพปีหลิวถูกเจียงฉางเชิงเนรเทศไปแล้วพร้อมกับที่ตัวเจียงฉางเชิงเลื่อนขั้นมาถึงวิชามรรคาธรรมชาติขั้นสิบดังนั้นเหล่าอัครเทพยุทธจึงเริ่มลืมเลือนจอมเทพปีหลิวแล้วจอมเทพปีหลิวอาจถูกพวกเขาลืมเลือนก็จริงแต่อัครเทพยุทธทั้งหกคนก็ตายไปจริงๆเหมือนกันด้วยเหตุนี้สาเหตุการตายของอัครเทพยุทธทั้งหกคนจึงกลายเป็นปริศนาที่ไขไม่ออกอัครเทพยุทธทั้งหลายพากันหันไปมองบรรพจารย์ยุทธนิพพานในตอนนี้พวกเขาได้แต่พึ่งบรรพจารย์ยุทธนิพพานเท่านั้น

เมื่อห้องโถงใหญ่เงียบลงทุกคนก็ล้วนหันไปมองบรรพจารย์ยุทธนิพพานเขาเอ่ยปากอย่างเนิบช้า

“มหันตภัยครานี้รุนแรงกว่าที่ข้าคาดการณ์เอาไว้นับจากวันนี้โลกเทพยุทธจะเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมรบแจ้งโลกทั้งสามพันใบให้เตรียมตัวรับมือภัยพิบัติตลอดเวลาอีกประการหนึ่ง…ข้าจะไปแจ้งเทวะทั้งหลายขอกำลังเสริมมามากกว่านี้”

น้ำเสียงของบรรพจารย์ยุทธนิพพานเคร่งเครียดอย่างหาได้ยากการล่มสลายของเผ่าอวีทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าผู้ใดนั่นก็เพราะว่าในฐานะตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเทพยุทธเขาย่อมเคยเห็นสิ่งต่างๆมามากกว่าผู้อื่นเขาพบว่าไม่ใช่เพียงเผ่าอวีที่หายไปแม้กระทั่งพลังแห่งกฎทั้งมวลในจักรวาลแห่งนั้นก็หายไปด้วยพลังระดับนั้นช่างเหนือจินตนาการยิ่งนักแม้แต่ตัวเขาเองก็ทำไม่ได้บรรพจารย์ยุทธนิพพานรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มจะก้าวไปไกลกว่าการคาดการณ์และการควบคุมของเขาแล้วเขาถึงขั้นสงสัยว่าข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับมหันตภัยแห่งวิถียุทธของตนจะผิดพลาด

เขามั่นใจว่าสิ่งที่ทำลายเผ่าอวีมิใช่เทพแห่งหยินหยางอย่างแน่นอนเขาเคยประมือกับเทพแห่งหยินหยางมาแล้วหากเทพแห่งหยินหยางมีพลังมากมายเพียงนั้นจริงโลกเทพยุทธคงดับสูญไปแล้วอีกอย่างในจักรวาลของเผ่าอวีก็ไม่มีกลิ่นอายของเทพแห่งหยินหยางหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อยในใจเขามีข้อสันนิษฐานประการหนึ่งแต่ไม่กล้าเอ่ยออกมาในบันทึกข่าวสารของโลกเทพยุทธเคยบันทึกเหตุการณ์หนึ่งที่มีพลังทำลายล้างเช่นนี้เพียงแตมันไม่ได้กินบริเวณกว้างใหญ่ไพศาลเท่าอาณาเขตของเผ่าอวีทว่าเหตุการณ์นั้นชี้ไปยังคนที่ฉากหน้าเป็นมิตรกับเขาที่สุดหากเรื่องนี้แพร่ออกไปวิถียุทธคงตกอยู่ในความโกลาหลมหามรรคาสายอื่นจะต้องฉวยโอกาสรุมโจมตีวิถียุทธแน่

เดิมทีเขาคิดจะใช้ประโยชน์จากงานชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีสร้างความสามัคคีระหว่างพลังสายต่างๆเพื่อรับมือกับมหันตภัยแห่งวิถียุทธด้วยกันแต่ยามนี้มองย้อนดูแล้วงานชุมนุมใหญ่หมื่นวิถีกลับกลายเป็นเครื่องพันธนาการวิถียุทธเสียมากกว่าผู้เดียวที่สมหวังจากเรื่องนั้นคือมรรคาจารย์เมื่อได้ยินว่าบรรพจารย์ยุทธจะเชิญขั้นเทวะมาบรรยากาศภายในห้องโถงก็ผ่อนคลายลงผู้กุมอำนาจแต่ละระดับล้วนเผยรอยยิ้มพวกเขาโล่งอกขึ้นอย่างชัดเจน

“บรรพจารย์ยุทธเรื่องโลกคุนหลุนกับมรรคาจารย์…”

คนผู้หนึ่งก้าวออกมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเลบรรพจารย์ยุทธนิพพานไม่ใช่คนเดียวผู้อื่นที่ล่วงรู้ข่าวนาสลดของเผ่าอวีต่างก็คิดถึงคนผู้หนึ่ง

คราแรกที่มรรคาจารย์ถูกโลกเทพยุทธจู่โจมเขาก็เคยแสดงพลังที่คล้ายกันนี้เพียงแต่ขอบเขตของพลังไม่รุนแรงเท่าหนนี้แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างมรรคาจารย์กับบรรพจารย์ยุทธพวกเขาจึงไม่กล้าเอ่ยออกมาตั้งแต่แรกภายในโลกเทพยุทธนอกจากบรรพจารย์ยุทธนิพพานก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างมรรคาจารย์กับบรรพจารย์ยุทธอย่างแน่ชัดอีกนี่เป็นวิธีการคานอำนาจอย่างหนึ่งของบรรพจารย์ยุทธ

เวลานี้เมื่อได้ยินว่าบรรพจารย์ยุทธจะเชิญขั้นเทวะมาย่อมหมายความว่าบรรพจารย์ยุทธไม่เชื่อใจมรรคาจารย์อีกแล้วดังนั้นจึงมีคนกล้าเอ่ยถึงมรรคาจารย์

“เรียกผู้ฝึกยุทธที่โลกคุนหลุนกลับมาส่วนมหามรรคาสายอื่นให้ทำตามแผนการเดิม”

บรรพจารย์ยุทธนิพพานเอ่ยตอบทุกคนที่ได้ยินตื่นตัวขึ้นมาทันทีเป็นอย่างที่คิดบรรพจารย์ยุทธเริ่มระแวงมรรคาจารย์แล้ว!

แต่ก็มีบางคนตระหนักจุดหนึ่งได้ดูเหมือนว่าบรรพจารย์ยุทธจะไม่กล้าต่อกรกับมรรคาจารย์โดยตรงวิธีการที่เขาเลือกใช้ระวังรอบคอบอย่างยิ่ง

ภูเขาอสัมบูรณ์มิเสียทีที่เป็นของวิเศษมรรคาสวรรค์กว่าเจียงฉางเชิงจะสยบมันให้เป็นของตนเองได้ก็กินเวลาไปถึงสิบห้าปีนี่เป็นระยะเวลาที่ต้องใช้หลังจากเขาเลื่อนขั้นแล้วด้วยซ้ำภูเขาอสัมบูรณ์แตกต่างจากที่เจียงฉางเชิงคาดเดาไว้มันเป็นทั้งภูเขาและเป็นทั้งสมบัติอาคมมันคล้ายกับปราณกำเนิดเทพอันธการอย่างยิ่งภูเขาอสัมบูรณ์จะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่มีวันสิ้นสุดเดิมแรกมันก็สูงเก้าหมื่นจั้งแล้ว

เจียงฉางเชิงใส่ภูเขาอสัมบูรณ์เข้าไปในโลกแห่งมรรคากระบวนการเติบโตของภูเขาอสัมบูรณ์จะสร้างปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินออกมาไม่หยุดหย่อนช่วยให้โลกแห่งมรรคาเติบโตโลกคุนหลุนมั่นคงแล้วจึงไม่เหมาะจะใส่ภูเขาอสัมบูรณ์ลงไปแต่โลกแห่งมรรคายังขยายใหญ่ตามความแข็งแกร่งของเขาช้าเร็วมันย่อมเหนือกว่าโลกคุนหลุนหรืออาจใหญ่กว่ามหาพิภพทั้งหมดที่วิถียุทธเคยรู้จักเขาวางภูเขาอสัมบูรณ์ไว้บนที่ราบผืนหนึ่งของโลกแห่งมรรคาเทือกเขาสูงตระหง่านเทียมเมฆาลูกหนึ่งปรากฏตัวขึ้นกินพื้นที่นับสิบล้านลี้หลังจากตั้งหลักกับนพสุธาได้บนตัวภูเขาของภูเขาอสัมบูรณ์ก็มีหน่ออ่อนสีเขียวงอกเงยออกมาจุดแล้วจุดเล่าพวกมันเจริญเติบโตด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เจียงฉางเชิงมองดูครู่หนึ่งก็รั้งสายตากลับมาเขานั่งอยู่บนบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาแล้วเริ่มครุ่นคิดวางแผนให้โลกแห่งมรรคาบัลลังก์เทพสวรรคมหามรรคาช่วยให้การฝึกบำเพ็ญของเขารวดเร็วขึ้นแล้วยังทำให้สติปัญญาของเขาดีขึ้นอีกด้วยประโยชน์ของภูเขาอสัมบูรณ์ทำให้เขามีความคิดเกี่ยวกับโลกแห่งมรรคามากกว่าเดิม

ที่ผ่านมาโลกแห่งมรรคาถูกเขาใช้เป็นแบตเตอรี่ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินมาตลอดขณะที่เขากำลังรอคอยให้โลกแห่งมรรคาพัฒนาตัวเองจนกลายเป็นโลกที่แท้จริงพอลองตรองดูแล้วดูเหมือนการสร้างโลกสักใบจะเป็นสิ่งที่ผู้ฝึกบำเพ็ญขั้นสูงต่างเสาะแสวงหา

ระดับขั้นต่างๆของวิถียุทธล้วนมีบางสิ่งสื่อถึงโลกสุดตั้งแต่ภาพจำลองถ้าสวรรค์ของขั้นถ้าสวรรค์ไปจรดกายาสุญญตาของขั้นสุญญตาทะลวงยุทธก็ล้วนเป็นการไขว่คว้าโลกทั้งสิ้น

ในตำนานของประเทศจีนผานกูก็เปลี่ยนร่างกายให้เป็นสรรพสิ่งบางทีสักวันหนึ่งเจียงฉางเชิงอาจต้องพึ่งโลกแห่งมรรคาเพื่อไขว่คว้าระดับขั้นที่สูงกว่านี้

เขานึกถึงภาพมายาของอนาคตที่เคยเห็นครั้งก่อนแดนสวรรค์เหินขึ้นสู่ฟ้าสถานที่ที่มันเหินขึ้นไปจะใช้โลกแห่งมรรคาของเขาหรือเปล่านะเจียงฉางเชิงจมลงสู่สภาวะหลงลืมตัวตนเวลาเริ่มเคลื่อนคล้อยผ่านไปเร็วไวยิ่งกว่าเก่า

เมื่อเผ่าอวีหายไปในที่สุดแดนสวรรค์ก็โล่งอกพวกเขาต้อนรับการกลับมาของความสงบสุขอีกครั้งเทพเซียนทั้งหลายได้รับแรงกระตุ้นแล้วจึงล้วนพากเพียรฝึกบำเพ็ญทว่าเหตุการณ์อีกเรื่องหนึ่งกลับทำให้แดนสวรรค์ตั้งป้อมระวังโลกเทพยุทธเรียกคนกลับจากโลกคุนหลุนจากที่แดนสวรรค์รู้มาโลกเทพยุทธเรียกแต่ผู้ฝึกยุทธในแดนสวรรค์กลับไปนี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย!

ในสวนทิพยสวรรค์จักรพรรดิสวรรค์กับตรีมหาเทพกำลังถกเรื่องนี้นายทานไปเสนอข้อสันนิษฐาน “ฝ่าบาทข้าเดาว่าอาจเกี่ยวพันกับเผ่าอวีเผ่าอวีเหิมเกริมไร้ความหวั่นเกรงเช่นนี้ไม่มีการสนับสนุนของโลกเทพยุทธย่อมเป็นไปไม่ได้”

เฉินหลิคลี่ยิ้มเอ่ยอย่างไม่อินังขังขอบ “ความจริงก็เป็นเรื่องดีโลกเทพยุทธเอาคนออกไปแต่กลับไม่กล้ายกพลบุกมาหมายความว่าพวกเขาหวาดกลัวมรรคาจารย์มากกว่าความละโมบที่พวกเขามีต่อวิถีเซียน”

จักรพรรดิสวรรค์พยักหน้าเหตุการณ์ของเผ่าอวีทำให้เขารู้สึกถึงพลังของบิดามากขึ้นหลายปีที่ผ่านมาแดนสวรรค์คอยรวบรวมข่าวสารเกี่ยวกับเผ่าอวีอยูตลอดขุมกำลังของเผ่าอวีที่พวกเขาสืบรู้มาแข็งแกร่งมากพอให้พวกเขาหายใจไม่ออกยังไม่ต้องพูดถึงว่าในเผ่าอวียังมีผู้แข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่อีกไม่รู้เท่าใดทว่าขุมอำนาจที่น่ากลัวถึงเพียงนี้กลับหายไปในพริบตาเดียว

ถูกต้องแล้วข่าวการหายสาบสูญของเผ่าอวีแพร่มาถึงแดนสวรรค์แล้วเนื่องจากภายในมหาพิภพนิลเหลืองก็มีผู้ศรัทธาเซ่นไหว้ข้าอยู่เหมือนกันแล้วข่าวเรื่องเผ่าอวีถูกทำลายย่อยยับทั้งเผ่าก็สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งสามพันโลกแล้วย่อมมีคนเชื่อมโยงเรื่องนี้กับมรรคาจารย์ผู้ศรัทธาที่ปากไวบางคนก็คุยโวโออวดว่ามรรคาจารย์ทำลายเผ่าอวีเผ่าอวีจึงหายไปด้วยเหตุนี้จึงมีสรรพชีวิตจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆนามว่าเหตุการณ์นี้เป็นการกระทำของมรรคาจารย์

“ตอนนี้สถานการณ์กำลังวุ่นวายก่อนมหันตภัยมาเยือนโลกเทพยุทธน่าจะยังหวาดเกรงเทพแห่งหยินหยางและหวั่นเกรงมหามรรคาสายอื่นๆอยู่พวกเขาไม่มีทางสะบั้นความสัมพันธ์กับโลกคุนหลุนแน่แต่พวกเราก็ต้องระวังเอาไว้กลัวก็แต่จะมีคนจงใจปลุกปั่นให้โลกคุนหลุนกลายเป็นมหันตภัยเสียแทน”

หยางเชอเอ่ยอย่างเคร่งขรึมเขาว้นวรรคไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อว่า “โลกคุนหลุนหาได้แข็งแกร่งไม่ไม่อาจเรียกได้ว่าอ่อนแอมกเสียด้วยซ้ำความจริงแล้วมีเพียงมรรคาจารย์เท่านั้นที่แข็งแกร่งแต่พวกเจ้าลองเปลี่ยนมุมคิดดูยังไม่ต้องนับรวมโลกคุนหลุนมรรคาจารย์เพียงผู้เดียวก็เขย่าขวัญวิถียุทธทั้งหมดเลยไปจนถึงเขย่าขวัญขุมอำนาจของมหามรรคาสายอื่นได้แล้วความแข็งแกร่งระดับนี้มิใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป”

[1]กงกงบันดาลโทสะโหม่งภูเขาอสัมบูรณ์หนึ่งในตำนานโบราณของประเทศจีนเรื่องมีอยู่ว่ากงกงกับจวนซวิแย่งชิงตำแหน่งจักรพรรดิสวรรค์ของเผ่าปรากฏว่ากงกงพ่ายแพ้เขาบันดาลโทสะจึงใช้ศีรษะพุ่งชนภูเขาอสัมบูรณ์ทำให้เสาที่ค้ำท้องฟ้าหักโค่นเชือกที่มัดพสุธาขาดสะบั้นแผ่นฟ้าเอียงไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือแผ่นดินทิศตะวันออกเฉียงใต้ถล่มจมลงด้วยเหตุนี้ดวงตะวันจันทราและหมู่มวลดาราๆจึงเคลื่อนจากตะวันออกไปตะวันตกและสายน้ำทั้งหลายจึงพัดพาดินทรายไปทับถมกันณทิศตะวันออก