ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 479 ความเปลี่ยนแปลงจากอดีตสู่ปัจจุบัน ระเบียบแห่งมิติเวลา

‘เจ้าหมอนี่เป็นใครมาจากไหนกันแน่ เป็นคนเผ่าเจียงแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องเผ่าเจียงเลย แล้วยังเอาแต่ถามคำถามพิลึกพิลั่นอีก…’

เจียงสวินจ้องเจียงฉางเซิงขณะที่ในใจฉงนงงงวย เจียงฉางเซิงถามคำถามอื่นต่อโดยล้วนเป็นข้อมูลเกี่ยวกับยุคสมัยที่เขาอยู่ เจียงสวินไม่รู้แม้แต่อย่างเดียว เห็นชัดอย่างยิ่งว่าเจียงฉางเซิงอยู่ห่างไกลจากเส้นเวลาก่อนหน้านี้ไกลโพ้น มันไกลจนถูกเรียกว่าประวัติศาสตร์หรือไม่ก็ตำนาน แต่ในเมื่อมีดวงเนตรมหามรรคาอยู่มิหนำซ้ำยังแซ่เจียง เจียงฉางเซิงจึงแน่ใจได้ว่าเผ่าเจียงคือทายาทของเขา หลังจากทำความเข้าใจเจียงสวินกับเผ่าเจียงเสร็จดีแล้ว เจียงฉางเซิงก็พบปัญหายากเข้าให้

ต่อจากนี้เขาควรทำสิ่งใดจึงจะออกไปจากภาพมายาได้กันเล่า การผ่านด่านเคราะห์หนก่อนเขาติดตามผู้แสวงหามรรคาทั้งหลายไปฟังเทศนา หลังจากการเทศนาจบเขาก้าวออกมาพ้นลานเทศนาภาพมายาก็สิ้นสุดแล้ว หนนี้เล่า?

ตอนนี้คนที่เขาพบมีเจียงสวินเพียงคนเดียว หรือว่าเขาต้องช่วยเจียงสวินให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบากอย่างนั้นหรือ?

เจียงฉางเซิงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า “ไปเถิด ไปหาอีกาทอง” เจียงสวินเบิกตาโตถามอย่างงงงัน “เหตุใดเจ้าต้องการไปตามหาอีกาทองเล่า”

เจียงฉางเซิงทอดสายตามองออกไปไกล ๆ แล้วเอ่ยว่า “เจ้าอยากตามหาอีกาทองไม่ใช่หรือ ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า” แสงตะวันลอดผ่านช่องว่างของใบไม้ลงมาเบื้องล่าง ร่างกายของเจียงฉางเซิงดูราวกับหมอกด้วยอาภรณ์แสงสลัว

ขณะนั้นเจียงสวินรู้สึกว่าเขาดูคุ้นตาอยู่นิด ๆ

เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน…

เจียงสวินไม่เสียเวลาขบคิดนาน ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นคนเผ่าเจียงเช่นนั้นจะรู้สึกว่าเคยรู้จักก็ปกติยิ่ง เขาลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มนำทาง หนนี้เขาไม่ขี่กระบี่บินแล้วแต่เดินตามเส้นทางบนภูเขาไปทางตะวันออก

“เจ้าดูเหมือนจะไม่รีบนะ” เจียงฉางเซิงเอ่ยถาม

เจียงสวินที่เดินนำอยู่ด้านหน้าผายมือ “อุณหภูมิของฟ้าดินยังไม่เพิ่มสูง แสดงว่าอีกาทองยังไม่ถือกำเนิด ข้าย่อมไม่รีบ”

จู่ ๆ เจียงฉางเซิงก็ถามขึ้นมาว่า “เจ้ารู้ประวัติความเป็นมาของอีกาทองหรือไม่?”

เจียงสวินเอี่ยวหน้ากลับมาถามว่า “ประวัติความเป็นมาอันใด? อีกาทองมิใช่สัตว์เทพแห่งฟ้าดิน ถือกำเนิดมาตามลิขิตผู้สวรรค์หรอกหรือ?”

“ย่อมไม่ใช่ ในอดีตอีกาทองเป็นนกนางแอนน้อยตัวหนึ่งที่มรรคาจารย์เก็บมาเลี้ยง ต่อมามันได้มรรคาจารย์สร้างร่างอีกาทองให้แล้วไปอาศัยอยู่ในดวงตะวัน ควบคุมให้ดวงตะวันเคลื่อนไปตามครรลอง” เจียงฉางเซิงคลี่ยิ้ม

เจียงสวินผ่อนฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัวจนมาเดินเคียงคู่กับเจียงฉางเซิง เขาถามอย่างสงสัยใคร่รู้ว่า “จริงหรือ? นี่เป็นตำนานลับที่เล่ากันในสายรองของพวกเจ้าเช่นนั้นหรือ”

“ถูกต้องแล้ว”

เป็นอย่างที่คิด เผ่าเจียงปิดบังความลับยุคโบราณไว้มากมายนัก ยิ่งพรสวรรค์สูงส่งมากเท่าใดก็ได้แตะต้องข้อมูลมากขึ้นเท่านั้น

“ถ้าเช่นนั้นเจ้าอยากฟังเรื่องของเจียงเสวียนเหนียนหรือไม่?”

นี่ถึงพวกเราจะไม่ใช่สายรองเดียวกัน แต่บรรพบุรุษของข้าก็นับเป็นบรรพบุรุษของเจ้าด้วย เรียกให้มันเคารพหน่อยได้หรือไม่?

“ได้ ๆ จักรพรรดิเซียนเสวียนเหนียนเป็นอย่างไร?”

เจียงฉางเซิงมองเจียงสวินผู้กำลังทำหน้าภาคภูมิใจแล้วรู้สึกน่าขันนัก

เจ้าเด็กคนนี้เพียรพยายามสลัดฐานะเผ่าเจียงทิ้งแต่กลับภาคภูมิใจในตัวบรรพบุรุษเสียเหลือเกิน บางทีเขาอาจแค่ต่อต้านสายเลือดจักรพรรดิเท่านั้น

เจียงฉางเซิงเริ่มเล่าเรื่องราวของเจียงเสวียนเหนียน

ได้ยินว่าเจียงเสวียนเหนียนเคยเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา เจียงสวินก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง

สิ่งที่เขาเคยเรียนรู้มาคือเผ่าเจียงถือกำเนิดมาก็เป็นเผ่าเทพอยู่เหนือสรรพชีวิตทั้งมวล

เมื่อเขาได้ยินว่าเจียงเสวียนเหนียนกลายเป็นจักรพรรดิหุ่นเชิดถูกคนชั่วช้าที่เป็เพียงมนุษย์ธรรมดาควบคุม ใจเย็นไม่ลงทันที

“จะเป็นไปได้อย่างไร เจ้ากำลังใส่ความบรรพบุรุษของข้าชัด ๆ ถึงเจ้าจะแข็งแกร่งมากแต่หากว่าร้ายกันเช่นนี้ต่อไป อย่าแปลกใจหากข้าจะสู้ตายกับเจ้า!” เจียงสวินโกรธจนชักกระบี่ออกมา เขาจ้องเขม็งด้วยแววตาโกรธเกรี้ยว

เจียงฉางเซิงยักไหล่แล้วหัวเราะ “ผู้แข็งแกร่งคนใดมิเริ่มจากเศษฐีบ้าง เหตุใดเจ้าจึงแน่ใจนักว่าเรื่องที่ข้าเล่าเป็นเรื่องโกหก? ว่าแต่เจ้าลองคิดทบทวนให้ดีเถิด สถานการณ์ยากลำบากของเจ้ากับสถานการณ์ยากลำบากของจักรพรรดิเซียนเสวียนเหนียนเทียบกันแล้วผู้ใดสิ้นหวังกว่ากัน บรรพบุรุษของเจายังอดทนผ่านมาจนสุดท้ายกลายเป็นจักรพรรดิเซียนผู้ทิ้งชื่อไว้ตราบชั่วนิรันดร์ได้ เหตุใดเจ้าจึงจะหลีกหนีเสียเล่า?”

เจียงสวินได้ยินดังนี้สีหน้าก็ย่ำแย่ในพริบตา

ความจริงเขาเข้าใจดีว่าวิธีที่เขาจะทำคือการหลบหนี ก้นบึ้งหัวใจของเขาหวาดกลัวเผ่าเจียง หวาดกลัวสถานการณ์อันยากลำบากของตนเอง เขารู้สึกว่าตนเองไม่มีทางเอาชนะยอดอัจฉริยะเผ่าเจียงผู้นั้นได้ ไม่มีทางแก้แค้นให้คนในเผ่าของตนเองได้

เจียงฉางเซิงเอ่ยแฝงความนัยลึกซึ้ง “เจ้าดูแคลนดวงเนตรมหามรรคาเกินไปแล้ว ดวงเนตรมหามรรคามิได้อยู่แค่ในสายเลือดแต่มันฝังลึกลงไปถึงวิญญาณ ต่อให้เจ้าสิงร่างกลายเป็นอีกาทองได้ดวงเนตรมหามรรคาก็ยังคงอยู่ นี่มิใช่ถ้อยคำโป้ปด ตัวตนของดวงเนตรมหามรรคาเป็นพลังอภินิหารที่เกี่ยวข้องกับวิญญาณมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

เจียงสวินหน้าถอดสี รีบถามว่า “ถ้าเช่นนั้นมิเท่ากับว่าแผนการของข้าเปล่าประโยชน์หรอกหรือ?”

เจียงฉางเซิงหัวเราะแต่ไม่ตอบอันใด

เจียงสวินกลายสภาพเป็นมะเขือหลังจากถูกหิมะเกาะ ท่าทางราวกับวิญญาณหลุดหายไปจากร่าง ณ ชั่วขณะนี้เขาสับสนอยู่อย่างสิ้นเชิง หัวใจถูกความสิ้นหวังครอบงำ

ทันใดนั้นเจียงฉางเซิงก็เข้าใจแล้ว

บางทีนี่อาจเป็นคำเตือนของด่านเคราะห์สวรรค์ คำเตือนเกี่ยวกับอนาคต

“หากหนีไม่พ้นเช่นนั้นก็เผชิญหน้าอย่างกล้าหาญ ดูสิ ข้าจะถ่ายทอดพลังอภินิหารให้เจ้าสักสองสามอย่างเป็นอย่างไร?” เจียงฉางเซิงเอ่ยปากเสนอ

เจียงสวินตัวสั่นเทิ้ม หันขวับไปมองเขาสองมือกำหมัดแน่น กัดฟันกรอดถามว่า “พลังอภินิหารของเจ้าช่วยข้าเอาชนะยอดอัจฉริยะของเผ่าเจียงแล้วต่อต้านสายเลือดจักรพรรดิได้หรือไม่?”

หากเจ้าแข็งแกร่งขึ้น มิใช่ว่าสายเลือดจักรพรรดิจะให้ความสำคัญกับเจ้าหรือ?

“ไม่มีทาง ข้าจะไม่มีวันเข้าร่วมกับสายเลือดจักรพรรดิเผ่าเจียงเด็ดขาด ข้าจะแก้แค้นให้คนในเผ่าของข้า…”

“ข้าคงมอบความสามารถที่จะทำให้เจ้าพลิกคว่ำทั้งสามพันโลกให้ไม่ได้ แต่ข้าช่วยให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นได้ เจ้าจะเรียนหรือไม่เรียนเล่า?”

เจียงฉางเซิงส่ายหน้าเอ่ยตอบ ที่แห่งนี้คืออนาคต เขาไม่แน่ใจว่าสายเลือดจักรพรรดิเผ่าเจียงแข็งแกร่งมากเพียงใด

บางทีสายเลือดจักรพรรดิอาจแข็งแกร่งกว่าตัวเขาในตอนนี้ก็เป็นได้

เจียงสวินกัดฟันตอบว่า “เรียน!”

เจียงฉางเซิงเร่งฝีเท้าแล้วโบกมือไปทางหนึ่ง “เช่นนั้นก็ไปหาสถานที่ทิวทัศน์งามตาสักแห่งกันเถิด”

“เดี๋ยวสิ เจ้ายังไม่ได้บอกนามของเจ้าเลย”

“เจียงเฉิน”

ทั้งที่เป็นภาพมายาเพื่อผ่านด่านเคราะห์เหมือนกัน แต่ภาพมายาหนนี้ยาวนานกว่าที่เจียงฉางเซิงคาดคิดเค้าเอาไว้ แต่เมื่อนึกได้ว่าหลังทุกสิ่งจบสิ้นยามสติหวนกลับไปยังร่างต้น เวลาในความเป็นจริงคงจะเพิ่งผ่านไปไม่กี่ลมหายใจเขาก็ไม่ลังเลอีก หลังจากถ่ายทอดวิชามหามรรคาปราณทองคำให้เจียงสวินแล้ว เจียงฉางเซิงก็ถ่ายทอดวิชาดาวดินเจ็ดสิบสองจำแลง และอภินิหารต่าง ๆ อย่างเช่นเปลี่ยนฟ้าแปรปฐพี ฝ่ามือดาวม่วงขังเทวภูมิ ทาบฟ้าเทียมพสุธาให้เขา

พรสวรรค์ของเจียงสวินยอดเยี่ยมกว่าที่เขาคิดเจ้าไว้ แต่พรสวรรค์ระดับนี้กลับถูกยอดอัจฉริยะคนอื่นในเผ่าเดียวกันกดขี่ข่มเหงแล้วอีกฝ่ายยังไม่อยู่ในสังกัดสายเลือดจักรพรรดิอีกด้วย

สายเลือดจักรพรรดิเผ่าเจียงในยุคนี้มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมสะท้านโลกาเช่นไรกันนะ ดูท่าคงมิใช่ยิ่งรุ่นเก่าพรสวรรค์จะยิ่งเยี่ยมยอดเสียแล้ว

เมื่อยุคสมัยผลัดเปลี่ยน ทายาทรุ่นหลังกลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ เจียงฉางเซิงนั่งสมาธิอยู่ตรงขอบผา เขาเฝ้ามองเจียงสวินที่อยู่ด้านล่างแล้วปล่อยความคิดลอยไปอยู่อย่างเงียบ ๆ

เขาสั่งสอนเจียงสวินมาสิบปีแล้ว ยามนี้เจียงสวินร่ำเรียนพลังอภินิหารสำเร็จเพียงขั้นง่าย ๆ เท่านั้นมิได้แตกฉานมันอย่างสมบูรณ์ อย่างน้อยเขาก็ยังไม่มีปัญญาเอาพวกมันไปใช้ต่อสู้ เขาทุ่มเทเวลาส่วนมากกับการฝึกบำเพ็ญมากกว่า ความกว้างขวางลึกซึ้งของมหามรรคาปราณทองคำทำให้เจียงสวินพิศวงและลุ่มหลงยิ่งนัก

เจียงสวินละทิ้งเคล็ดวิชาที่ได้รับสืบทอดจากเผ่าทันที เขามุ่งมั่นฝึกฝนมหามรรคาปราณทองคำ

ภายในสิบปีนี้ เจียงฉางเซิงมิได้อยู่อย่างว่าง ๆ ขณะที่สั่งสอนเจียงสวินเขาก็ครุ่นคิดถึงระเบียบของมิติเวลากับศึกษากรรมที่พันพัวในอดีตและอนาคต เมื่อได้เห็นลูกหลานในอนาคตแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อนเขาก็รู้สึกเหมือนสัมผัสระเบียบแห่งมิติเวลาได้ชัดเจนขึ้น

เจียงฉางเซิงรั้งสายตากลับมา เขาบิดขี้เกียจแล้วพึมพำกับตนเองว่า “อากาศเริ่มร้อนแล้ว ดูท่าเจ้าเด็กคนนั้นคงถือกำเนิดแล้วสินะ จู่ ๆ เพิ่งถือกำเนิดก็มีวรยุทธระดับเซียนพิภพ ดูเหมือนพอเจ้านั่นแข็งแกร่งขึ้นสายเลือดของอีกาทองก็ยกระดับขึ้นอย่างผิดหูผิดตาด้วยสินะ…”

อีกาทองของโลกคุนหลุนอาศัยอยู่ในดวงตะวัน

ตลอดเวลามันตัดขาดจากโลก ตราบจนตอนนี้ก็ยังไม่เคยให้กำเนิดลูกหลาน ตอนนี้เจ้านกนั่นยังไม่บรรลุขั้นเซียนพิภพด้วยซ้ำ มันคงคิดไม่ถึงแน่ว่าในอนาคตอันไกลโพ้นลูกหลานของมันเพิ่งเกิดมาก็มีพลังขั้นเซียนพิภพแล้ว

เจียงฉางเซิงนึกถึงปัญหาอีกข้อหนึ่งขึ้นมาได้

หากที่นี่คืออนาคตเช่นนั้นเจียงฉางเซิงที่อยู่ที่นี่จะจับสัมผัสถึงตัวตนของเขาได้หรือไม่?

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จู่ ๆ เจียงฉางเซิงก็ตกอยู่ในภวังค์ ฟ้าดินทั่วบริเวณราวกับกำลังสั่นสะเทือน แม้แต่ตัวเขาที่มีระดับขั้นบำเพ็ญสูงยังรู้สึกมึนหัวตาลาย

เขารีบกำจัดความคิดที่เกี่ยวข้องถึงอนาคตทิ้ง ทันใดนั้นสภาวะมึนงงสับสนนั้นก็หายไป

ความรู้สึกเมื่อครู่นั้นเหมือนผลสะท้อนกลับของกรรมอย่างไรชอบกล ไม่ใช่สิ มันให้ความรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าผลสะท้อนกลับของกรรมเสียอีก…

เจียงฉางเซิงขมวดคิ้ว ขบคิด ในสมองของเขามีคำไม่กี่คำลอยขึ้นมา ระเบียบแห่งมิติเวลา!

นับตั้งแต่เขาฝึกบำเพ็ญเขาไม่เคยพานพบการมีอยู่ของห้วงเวลาอื่น นี่หมายความว่าระหว่างที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราวมีพลังสายหนึ่งคอยขีดกันเขาไม่ให้ก้าวข้ามมายุ่งกับสิ่งนี้

ความคิดของเจียงฉางเซิงลอยละล่องขณะที่เขาหลับตาลงอย่างเชื่องช้า บนหน้าผา เจียงสวินที่นั่งสมาธิอยู่ริมแม่น้ำหันกลับไปมองเขา เห็นเจียงฉางเซิงนั่งสมาธิอยู่ริมหน้าผาอย่างนิ่งสนิท เขาจึงลอบถอนหายใจ

“ผู้อาวุโสเจียงเฉินระดับขั้นเท่าใดกันแน่หนอ เหตุใดการฝึกบำเพ็ญของเขาจึงไม่ทำให้ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินขยับเลยสักนิด”

เจียงสวินหันกลับมาแล้วเลิกขบคิดเรื่องนั้น เขาต้องถนอมเวลาที่ผู้อาวุโสยอมสั่งสอนเขาให้ดี

เขายังจำได้ว่าผู้อาวุโสเพียงพลัดหลงมายังสถานที่นี้เท่านั้น มิได้เจตนามาตามหาเขา นั่นหมายความว่าช้าเร็วผู้อาวุโสต้องจากไป

เขาเกิดความรู้สึกพึ่งพาเจียงฉางเซิงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวไปเสียแล้ว สิบปีที่มีเจียงฉางเซิงคอยอยู่เป็นเพื่อนคือสิบปีที่เขาจิตใจสงบที่สุด วันวันหนึ่งเขาแทบไม่กังวลสักนิดว่าเผ่าเจียงจะมาสังหาร

เมื่อคิดว่าผู้อาวุโสอาจจากไป เจียงสวินก็ร้อนรนยิ่งนัก เขาบังคับให้ตนเองเลิกคิดเรื่องนี้

เพียงแต่ว่าเรื่องราวหลายสิ่งมิใช่ว่าไม่คิดถึงมันแล้วมันจะไม่เกิดขึ้น

กาลเวลายังคงไหลเคลื่อนคล้อยต่อไป ห้าปีผ่านไปเร็วเพียงชั่วพริบตา

จังหวะนี้เจียงฉางเซิงก็สั่งสอนเจียงสวินให้ฝึกพลังอภินิหารตามปกติ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสบางสิ่งได้ สีหน้าจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เจียงสวินยืนอยู่ริมแม่น้ำ เขากำลังฝึกฝนวิชาเจ็ดสิบสองจำแลง ทั่วร่างของเขาเปียกซก ก่อนหน้านี้เขากลายร่างเป็นมัจฉาแหวกว่ายอยู่ในสายธารเป็นเวลาหนึ่งก้านธูปแล้วเพิ่งขึ้นมาบนฝั่ง

“ผู้อาวุโส วิชาเจ็ดสิบสองจำแลงนี้ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ ไม่เพียงเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ แม้แต่…”

เจียงสวินเอ่ยขึ้นอย่างเบิกบานใจ แต่ทันใดนั้นเขาก็หยุดชะงัก เพราะเขาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเจียงฉางเซิงผิดปกติ

เจียงฉางเซิงเงยหน้ามองเจียงสวินแล้วเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่าจุดสิ้นสุดจะเร็วเช่นนี้ สวินเอ๋อร์ ข้าควรไปแล้ว” น้ำเสียงของเขาเศร้าสร้อย ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจะช่วยให้เจียงสวินหลุดพ้นจากสถานการณ์ลำบากก่อนจึงจะออกจากภาพมายาได้เสียอีก คิดไม่ถึงว่าวันนี้ถึงเวลาต้องไปแล้ว ไม่มีเค้าลางบอกแม้แต่น้อย เวลานี้สายตาเขามองเห็นฟ้าดินโคลงเคลงปั่นป่วน แม้แต่ร่างของเจียงสวินก็พร่ามัวลงอย่างเห็นได้ชัด หนนี้มิใช่ผลสะท้อนกลับของระเบียบแห่งเวลา เขารู้สึกไม่สบายตรงไหน มันเป็นเช่นเดียวกับยามที่เขามาถึง

เจียงสวินหน้าถอดสี มือไม้สับสนเป็นพัลวัน รีบเอ่ยว่า “แต่ข้ายังไม่ได้แตกฉานพลังอภินิหารเหล่านั้นที่ท่านสอนเลย…”

เขาไม่ทันสังเกตว่าคำเรียกขานที่เขาใช้เรียกเจียงฉางเซิงเปลี่ยนไปแล้ว ตอนนี้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

เจียงฉางเซิงมองเห็นสีหน้าของเจียงสวินไม่ชัดแล้ว แต่ฟังจากน้ำเสียงของเขาก็จินตนาการออกว่าเขาตื่นตระหนกมากเพียงใด

“มนุษย์สุดท้ายล้วนต้องพึ่งตนเอง นับจากวันนี้จงฝึกบำเพ็ญให้ดี เจ้าจะต้องแตกฉานพลังอภินิหารที่ข้าสอนเจ้าแน่ ยามตกอยู่ในวิกฤต ทวยเทพจะช่วยเหลือเจ้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามเผชิญหน้ากับเผ่าเจียง…”

เจียงฉางเซิงกำชับอย่างจริงจังแต่ยังมิทันกล่าวจบเขาก็เห็นท้องนภาด้านหลังของเจียงสวินกลายเป็นสีดำพร่ามัว เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งได้เลือนราง

เจียงสวินก็สัมผัสได้เช่นกัน เขาสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่าเสียอีก ใบหน้าของเขาเผยสีหน้าหวาดกลัวและสิ้นหวังเขาหมุนร่างกายที่สั่นระริกกลับหลังไป

“สหายร่วมเผ่าผู้อ่อนแอ เจ้าหนีเก่งเสียจริงนะ ปล่อยให้ข้าตามหาเสียตั้งนาน!”