ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 453 ว่าที่ผู้นำแห่งเซียนพิภพ

เจียงฉางเชิงสนทนากับบรรพจารย์ยุทธนิพพานอยู่เนิ่นนาน

แม้จะได้ยินถ้อยคำเปิดอกจริงใจจากอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังคงรักษาความเคลือบแคลงใจไว้

หากบรรพจารย์ยุทธนิพพานเป็นคนที่ยึดถือความยุติธรรมอย่างแท้จริง

ก็คงไม่ปล่อยให้เรื่องยืดเยื้อมาจนถึงตอนนี้

ดูท่าแล้วการที่เจียงฉางเชิงทำลายน้ำพุเหลืองอันธการลงไปนั้นต่างหากที่เป็นเหตุให้ยุคหมื่นวิถีเริ่มต้นขึ้น

ส่วนบรรพจารย์ยุทธนิพพานก็เพียงแค่หวาดหวั่นต่อมหันตภัยวิถียุทธ

จึงจำต้องร่วมมือกับพวกผิดแผกที่วิถียุทธเคยมองว่าอันตราย

เมื่อกลับถึงเรือนพักชั่วคราวในโลกเทพยุทธ

เจียงฉางเชิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จเขาก็เป็นเพียงร่างแยกเท่านั้น

หากมีหายนะหรือสิ่งชั่วร้ายใดมารุกราน ก็ย่อมเป็นบรรพจารย์ยุทธนิพพานที่ต้องรับมือ

เจียงฉางเชิงหลับตาลง เขาในฐานะร่างแยกไม่สามารถฝึกตนได้

สิ่งที่เขาทำได้คือลดการใช้พลังอาคมให้น้อยที่สุด

การอยู่นิ่งไม่ขยับไม่คิดมากก็ถือเป็นการประหยัดพลังอย่างหนึ่ง

ทว่าวันหลังจากนั้น โมวัง บรรพจารย์พุทธอารัมภะ บรรพจารย์อธรรมเกาหยิน

และผู้สืบทอดมหามรรคาทั้งหลายที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันก็พากันแวะเวียนมาเยี่ยมเจียงฉางเชิง

ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจไม่น้อย

ขณะนั้นเขารู้สึกราวกับย้อนกลับไปในยุคต้าจิงตอนต้นอีกครั้ง…

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วหลายปีล่วงเลย

ณ เทียนจิง เมืองจิงเฉิงภายในอุทยานของวังหลวง

โอรสสวรรค์กำลังดื่มสุรา เขาหันไปมองขันทีเฒ่าข้างกายแล้วถามว่า

“ระยะนี้เว่ยอ๋องไม่มีความเคลื่อนไหวเลยหรือ? ว่าไม่ยื่นข้อเสนออะไรเข้ามาบ้างหรือ”

ขันทีเฒ่าก้มตัวตอบว่า “ทูลฝาบาท ตั้งแต่กลับมาจากแดนสวรรค์ครั้งก่อน

เว่ยอ๋องก็ไม่ออกจากจวนเลยและไม่เอ่ยคำขอเรียกร้องใดๆ พะยะค่ะ”

โอรสสวรรค์ยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า “น้องชายของเรากลายเป็นคนใหม่แล้วหรือ

หรือว่าไปเจอเรื่องอะไรเข้าในแดนสวรรค์กัน…”

รอยยิ้มของเขามีแววเย้ยหยันอยู่ในที

เมื่อก่อนเขากับเจียงเทียนเชิงสนิทสนมกันมาก

แต่พอเจียงเทียนเชิงเริ่มแข็งกร้าวมากขึ้นเขาก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจเพียงแต่ไม่กล้าแสดงออก

ขันทีเฒ่าหัวเราะเบาๆ แต่ไม่กล้าพูดอะไรต่อ

โอรสสวรรค์ก็เริ่มตกอยู่ในภวังค์ ขันทีเฒ่ารู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไร

ทำได้เพียงแอบถอนหายใจ หากเว่ยอ๋องเปลี่ยนไปในทางที่ดีนั่นก็ถือเป็นเรื่องดี

กลัวแต่ว่าเว่ยอ๋องจะเงียบไปชั่วคราวเท่านั้น

อีกด้านหนึ่ง

บนยอดภูเขาวิญญาณภายในเรือนหลังหนึ่ง

เจียงเทียนเชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะจ้องมองกระจกตรงหน้า

เขามีสีหน้าซับซ้อนตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่ได้ฝึกตนเลย

เอาแต่เฝ้ามองบุรุษอาภรณ์สีม่วงภายในกระจก หัวใจเต็มไปด้วยความรู้สึกปนเป

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด

หลังบุรุษอาภรณ์สีม่วงกลับไปยังเผ่าเชียวเขาก็ถูกขับไล่ในทันที

บิดามารดาไม่ยอมรับ พี่น้องไม่เหลียวแล

ถูกกระทำราวกับสุนัขโดนตีจนบาดเจ็บหนักแล้วไล่ออกจากดินแดนของเผ่า

เมื่อเห็นภาพนั้นเจียงเทียนเชิงรู้สึกโล่งใจราวกับปลดปล่อย

ทว่าไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกสับสน

ชีวิตหลังจากนั้นของบุรุษอาภรณ์สีม่วงยิ่งยากลำบากขั้นไปอีก

ไม่ว่าจะคบหากับใครก็ล้วนถูกรังเกียจ เกิดศัตรูมากมายในเวลาเพียงไม่กี่ปี

จากยอดฝีมือผู้รุ่งโรจน์แห่งเผ่าเชียวกลับกลายเป็นคนพเนจรแห่งนภาดาราที่ใครก็อยากไล่ตะเพิด

เจียงเทียนเชิงรู้ดีว่าพรสวรรค์ของอีกฝ่ายไม่ด้อยไปกว่าตัวเขาเลย

ยอดฝีมือระดับนั้นพอถูกเผ่าตระกูลทอดทิ้งกลับต้องใช้ชีวิตอย่างยากแค้นขนาดนี้

นั่นแปลว่าอะไร แปลว่าโลกนี้ไม่ได้นับถือแค่พรสวรรค์อย่างเดียวหรือ?

อยางน้อยก็ไม่ใช่ทุกกรณี เขาเคยคิดว่าตัวเองมีพรสวรรค์เลิศล้ำ

โลกคุนหลุนควรยอมเสียสละเพื่อเขา

แต่หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากสกุลเจียงเขาจะสามารถมายืนอยู่จุดนี้ได้หรือ?

ทรัพยากรที่เขาได้รับมาล้วนมาจากสกุลเจียง ไม่ใช่ความพยายามของเขาเอง

เขาไม่มีสิทธิไปเรียกร้องให้โลกคุนหลุนเสียสละให้เขา

คนที่มีสิทธิเช่นนั้นคือท่านบรรพบุรุษ!

แต่ท่านบรรพบุรุษ…

เจียงเทียนเชิงเคารพบูชาท่านบรรพบุรุษมาตั้งแต่เด็ก

รู้เรื่องราวของอีกฝ่ายดี ท่านบรรพบุรุษไม่เคยเรียกร้องให้เทียนจิงเสียสละ

ไม่เคยให้แผ่นดินต้องสูญเสีย กลับเป็นเขาคนเดียวที่พาเทียนจิงลุกขึ้นมาสร้างโลกคุนหลุนได้สำเร็จ

ท่านบรรพบุรุษมีอำนาจขับไล่ผู้อื่น หากคนอื่นมีอำนาจเช่นนั้นบ้างแล้ววันหนึ่งเขาถูกขับไล่เขาจะรับมืออย่างไร?

หัวใจของเจียงเทียนเชิงปั่นป่วน เขาเอาแต่จ้องบุรุษอาภรณ์สีม่วงด้วยสายตาเหม่อลอย

ทั้งตัวแทบไม่มีเรียวแรง

ขณะนั้นเองเสียงขององครักษ์ชุดขาวคนหนึ่งก็ดังมาจากข้างนอก

“เว่ยอ๋อง มีคนชื่อหูยวนมาขอกบอกว่าเป็นคนรู้จักเก่าของท่าน”

เจียงเทียนเชิงเผลอคิดจะปฏิเสธไปโดยสัญชาตญาณ

แต่ก็พลันนึกออกว่าหูยวนคือใคร เขาจึงระลึกถึงวันคืนอันตื่นเต้นในอดีต

“ให้เขาเข้ามาเถอะ”

เจียงเทียนเชิงตอบแล้วเก็บกระจกไป

เขารู้ตัวว่าตนไม่ควรจ้องกระจกนั้นอีกต่อไป หากยังมองต่อไปเขาอาจเกิดจิตมารขึ้นได้

ไม่นานก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะสุดใส

“ฮ่าๆๆ เทียนเชิง ไม่เจอกันนานเลยนะ!”

เมื่อได้ยินเสียงนั้นรอยยิ้มก็พลันผุดขึ้นบนใบหน้าของเจียงเทียนเชิงโดยไม่รู้ตัว

หูยวนผลักประตูเข้ามา มาถึงก็นั่งลงอย่างไม่เกรงใจแล้วรินเหล้าให้ตัวเองทันที

เห็นท่าทางแบบนั้นเจียงเทียนเชิงกลับยิ้มกว้างขึ้น เขาแกล้งหยอกว่า

“ได้ยินมาว่าเจ้าทะเลาะกับจอมราชันเผ่าปิศาจแล้วยังกล้าปฏิเสธคำเชิญของมหาเทพแห่งแดนสวรรค์อีก

แดนสวรรค์ไม่ได้เล่นงานเจ้าหรือ? พวกเขาให้ความสำคัญกับหน้าตามากเช่นกันนะ”

หูยวนยังดูหนุ่มแน่นอยู่เหมือนเดิม

ความเฉียบแหลมในตัวก็ยิ่งฉายชัดมากกว่าเดิม ไม่ได้ลดลงตามกาลเวลาแม้แต่น้อย

เขาโบกมือแล้วพูดว่า “อย่าพูดเลย รู้สึกเหมือนไปยุ่งกับเรื่องเหม็นๆ มา”

เขาก็มองเจียงเทียนเชิงแล้วถามว่า “สหายไม่ค่อยสดใส เจอเรื่องลำบากใจอะไรหรือไม่”

เจียงเทียนเชิงนิ่งงัน เขาคิดว่าหูยวนมาหาเพราะต้องการความช่วยเหลือ

คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะห่วงใยเขา

“มันก็มีปัญหาอยู่บ้าง แต่ไม่ถึงขั้นต้องกังวล ข้าจัดการได้”

เจียงเทียนเชิงส่ายหน้าพูด

ระดับของเขากับหูยวนอยู่ห่างกันเกินไป หูยวนไม่มีทางเข้าใจความหมายของคำว่าการถูกเนรเทศ

หูยวนมองเขาแน่วนิ่งแล้วพูดว่า

“คนเราทุกคนต่างมีมุมที่ไม่อยากเปิดเผยทั้งนั้น แต่ข้าจำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าเป็นคนกระตือรือร้น

มีคุณธรรมจิตใจดีเต็มเปี่ยมไปด้วยความกล้าหาญนั่นแหละคือตัวอย่างที่ข้าอยากเดินตาม

ข้าเคยคิดว่าเจ้าคือเซียนผดุงธรรม ไม่สนฐานะของใครหากเห็นความไม่เป็นธรรมก็ชักกระบี่ช่วยเหลือ

ยามนี้ข้านึกถึงภาพนั้นก็ยังรู้สึกเลื่อมใสอยู่เลย”

รอยยิ้มของเจียงเทียนเชิงจางหายไป

เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของอีกฝ่าย หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงโกรธไปแล้ว

แต่เมื่อได้เห็นชะตากรรมของบุรุษอาภรณ์สีม่วงตลอดหลายปีนี้เขากลับเลือกที่จะเงียบแทน

เขาตอบไปด้วยหน้าตาเย็นชาว่า “คบหากับใคร ช่วยเหลือคนอื่นแล้วมันได้อะไรกัน

หากวันหนึ่งข้าถูกพลังบางอย่างเนรเทศออกไปไม่มีใครจดจำสิ่งที่ข้าเคยทำ

ทุกอย่างที่ข้าทุ่มเทไปก็เปล่าประโยชน์สิ้นดีไม่ใช่หรือ?”

หูยวนจ้องเขาแน่วนิ่ง จู่ๆ ก็หัวเราะออกมาแล้วหัวเราะเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ

“เจ้ายหัวเราะอะไร มันตลกมากหรือ?”

เจียงเทียนเชิงถามด้วยความผิดหวัง

แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาไม่ใช่คนที่อยู่ในโลกเดียวกัน

แต่ละคนก็สัมผัสกับสิ่งที่อีกฝ่ายไม่มีวันเข้าใจ

หูยวนเก็บรอยยิ้มไปแล้วกล่าวว่า “เจ้าลองถามดูทั้งใต้หล้านี้ดูสินอกจากคนที่เจ้าเคยช่วยไว้ยังมีใครอีกที่จดจำเจ้าบ้าง

สมัยก่อนนี่ไม่ใช่พลังที่เจ้าพูดถึงเมื่อครูหรอกหรือ?”

เจียงเทียนเชิงชะงักไป หูยวนกล่าวต่อว่า

“คนทำชั่วบ่อยๆ ก็ย่อมพินาศในที่สุด ส่วนคนที่สั่งสมบุญไว้มากย่อมได้รับผลบุญ

วันหนึ่งหากมีผู้ยื่นมือเขาช่วยยามเจ้ากำลังตกอยู่ในหายนะเจ้าจะไม่มีวันลืม

แน่เจ้าลองคิดดูสิ เจ้าไม่เคยมีประสบการณ์ที่มีคนช่วยไว้ในช่วงสิ้นหวังหรือไร?”

เจียงเทียนเชิงนึกถึงตอนที่ได้รับความช่วยเหลือจากท่านบรรพบุรุษ

แม้เขาจะหวาดกลัวในวิธีลงโทษของท่านบรรพบุรุษ

แต่เมื่อมีคนยื่นมือมาช่วยไว้เขาก็รู้สึกซาบซึ้งใจ

“ใช่จะลืมได้อย่างไรกันเล่า…”

เจียงเทียนเชิงพึมพำออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อนลอย

แล้วเสริมอีกประโยคว่า “แต่ก็มีบางคนที่ถูกลืมจริงๆ นะ”

หูยวนย้อนถามว่า “แล้วคนผู้นั้นเคยทำความดีช่วยคนอย่างเจ้าหรือไม่?”

เจียงเทียนเชิงนึกถึงนิสัยของบุรุษอาภรณ์สีม่วงแล้วส่ายหน้าทันที

คนประเภทนั้นทั้งหยิ่งยโสมองคนอื่นต่ำกว่าไม่มีทางทำเรื่องช่วยเหลือใครเป็นแน่

เขารู้สึกสบายใจขึ้นมา สบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน!

ยิ่งกว่าตอนเห็นบุรุษอาภรณ์สีม่วงตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชเสียอีก!

แต่เดิมเขาไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวเพียงแต่ความอัปยศและความพ่ายแพ้ที่บุรุษอาภรณ์สีม่วงมอบให้นั้นรุนแรงเกินไป

รุนแรงจนเขาเชื่อว่าหากเขาสามารถทำได้อย่างอีกฝ่ายรวมพลังแห่งแผ่นดินไว้ได้

เขาก็จะสามารถเหนือกว่าอีกฝ่ายได้ในที่สุด

เหตุผลเช่นนี้กลับกลายเป็นข้ออ้างที่ทำให้เขาหันเหเข้าสู่เส้นทางที่สุดโต่งในเวลาต่อมา

“การทำความดีช่วยเหลือผู้คนจะถูกจดจำไว้ตลอดจริงหรือ…”

เจียงเทียนเชิงพึมพำ หูยวนยิ้มแล้วกล่าวว่า

“แน่นอนอยู่แล้ว เพียงแต่แค่ครั้งสองครั้งมันยังไม่พอ

ต้องทำดีโดยไม่หวังผล นี่แหละที่มรรคาจารย์กล่าวไว้ว่าเป็นกุศล

หากมีบุญกุศลมากพอก็ถึงขั้นสำเร็จเป็นเซียนได้ในทันที ไม่ได้มีเพียงเส้นทางที่ต้องสะสมพลังอาคมเท่านั้น”

แววตาของเจียงเทียนเชิงสว่างวาบขึ้นทันที ความคิดก็โล่งโปร่งขึ้นมาก

ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่าเขาอยากเป็นเหมือนท่านบรรพบุรุษมาตลอดหรอกหรือ?

หากเดินตามเส้นทางของบุรุษอาภรณ์สีม่วง หมายความว่าเขากำลังจะกลายเป็นบุรุษอาภรณ์สีม่วงอีกคน

ระหว่างท่านบรรพบุรุษกับบุรุษอาภรณ์สีม่วงเขาย่อมต้องเลือกเป็นท่านบรรพบุรุษอยู่แล้ว!

คิดไปยิ่งตื่นเต้นเขาเริ่มยกสุราขึ้นดื่มอีกใหญ่ๆ

หูยวนมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของเขาก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

ทุกอย่างไม่ต้องเอ่ยก็เข้าใจกัน

เจียงเทียนเชิงสั่งเอาเหล้าดีมาเพิ่ม ทั้งสองดื่มต่อกันอีกหลายชั่วยาม

หูยวนไม่ได้อยู่นาน ดื่มเสร็จแล้วก็เตรียมจะจากไป

“เจ้ามาในครั้งนี้เพื่อโน้มน้าวข้าเท่านั้นหรือ?”

เจียงเทียนเชิงตกใจเขานึกว่าหูยวนมีเรื่องสำคัญ

หูยวนเดินมาถึงหน้าประตูหันหลังให้เขาแล้วยืดตัวบิดขี้เกียจ

แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนร่างของเขาทำเอาเจียงเทียนเชิงเผลอมองจนตะลึง

หูยวนเอียงหน้าเหลือบตามองแล้วพูดว่า “ไม่คิดมาก่อนละสิ

ข้าก็คือว่าที่ผู้นำแห่งเซียนพิภพ ส่วนเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน

ข้าไม่ดูแลเจ้าแล้วจะให้ใครมาดูแลเจ้าเล่า ข้าไปละ

ครั้งหน้าเจอข้าอีกก็คงเป็นตอนที่ข้าถือคันฉ่องแผ่นดินแล้วล่ะ!”

เขาโบกมือแล้วเหาะขึ้นสู่ท้องฟ้าขี่เมฆาลอยจากไป

เจียงเทียนเชิงก้าวออกจากประตูเรือนมองร่างเงาของเขาลอยห่างออกไปพลางเผยรอยยิ้มออกมา

“ผู้นำแห่งเซียนพิภพหรือ? ในเมื่อเจ้าคิดจะเป็นแล้วข้าก็คงต้องเพิ่มความยากให้เจ้าสักหน่อยแล้วล่ะ”