ลูกหลานเรียกหาข้า หลังข้าบรรลุเซียน - ตอนที่ 449 ความหมายที่แท้จริงของกรรมเนรเทศ

เจียงฉางเชิงมองไปยังเทพธิดาเชียวเหอที่อยู่ไกลออกไป จิตใจสับสนไปหมด

เขาใช้แต้มเผยแผ่หลักคำสอนมากขึ้นกว่าก่อน

แสดงว่าการเทศนาในครั้งนี้จะต้องมีคุณค่าสูงกว่าครั้งก่อน

หรือว่าเทพธิดาเชียวเหอเก่งกาจกว่าบรรพจารย์เสวียนถิกัน?

ดูท่าเทพธิดาเชียวเหอนี้กับเทพธิดาเชียวเหอที่เขาพบครั้งก่อนจะเป็นช่วงเวลาที่ห่างกันนานมาก

เจียงฉางเชิงปรับจิตใจของตนเสีย ในเมื่อมาแล้วก็จงทำใจให้สงบ

คอยรักษาความระมัดระวังตัวส่วนหนึ่งเอาไว้ในใจเป็นพอ

เมื่อเทียบกับการเทศนาในครั้งก่อน เทพธิดาเชียวเหอในเวลานี้มีความเย็นชากว่า

สง่าราศีดูลึกล้ำสูงส่งเกินหยั่งยิ่งกว่า

เทพธิดาเชียวเหอนั่งขัดสมาธิอยู่บนบัลลังก์ดอกบัว

กวาดสายตาเย็นชาไปทั่ววิหาร กวาดไปยังผู้แสวงหามรรคา

ทุกคนตอนที่กวาดผ่านเจียงฉางเชิง สายตาของนางไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

ทั้งไม่ได้หยุดชะงัก ราวกับคนทั้งสองไม่รู้จักกันแต่อย่างใด

เจียงฉางเชิงไม่คิดฟุ้งซ่านอีกและเริ่มตั้งตารอการเทศนา

“เพราะวาสนาจึงได้มาชุมนุม มาด้วยกรรม ปฏิบัติด้วยกรรม วันนี้เทศนาเรื่องกรรม จะพูดเรื่องกรรมของข้าและพวกเจ้า”

เจียงฉางเชิงมองภาพรวม พินิจถึงรากแก่น เริ่มจากตื้นไปลึก…

เทพธิดาเชียวเหอเริ่มเอ่ย เมื่อเสียงออกไปก็ทำให้ผู้แสวงหามรรคาทั้งหลายผ่อนคลายลง

ไม่ว่าจะมาด้วยเหตุผลเช่นใด อึดใจนี้ทุกคนล้วนละวางความคิดนานาลง เริ่มจดจ่อฟังเทศนา

เจียงฉางเชิงเองก็ดำดิ่งอยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน

เทพธิดาเชียวเหอเอ่ยถึงกรรมตลอดการเทศนา

เอ่ยถึงกรรมระหว่างผู้แสวงหามรรคาที่อยู่บนพื้นฐานของชีวิตประจำวัน ชัดเจน เข้าใจง่าย

ทุกคนฟังแล้วสามารถเข้าใจได้ทั้งสิ้น

แต่เมื่อเวลาเคลื่อนผ่านไป คำเทศนาของเทพธิดาเชียวเหอก็ค่อยๆ ลึกล้ำยิ่งขึ้น

ฟังไปฟังมาแม้แต่เจียงฉางเชิงเองก็ยังรู้สึกสับสน

ภายในวิหารใหญ่มีคนขมวดคิ้ว มีคนตื่นเต้น

กระตือรือร้น ทั้งมีคนมีสีหน้าเป็นทุกข์

ผู้แสวงหามรรคาที่อยู่โดยรอบค่อยๆ หายไป

เหลือแต่เขากับเทพธิดาเชียวเหอ

ระยะห่างของคนทั้งสองขยับเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด

เทพธิดาเชียวเหอจึงได้มาอยู่ข้างหน้าเจียงฉางเชิงแล้ว

นางเทศนาไปพร้อมกับจ้องมองเจียงฉางเชิง

“เจ้ามาด้วยเหตุใด”

“เพื่อมรรคาแห่งตน”

“เจ้าต้องการมรรคาเช่นใด”

ต้องการมรรคาที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้น

“กรรมทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้รึ”

“มรรคาทั้งปวงล้วนทำให้แข็งแกร่งขึ้นได้”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดจึงเลือกกรรมเล่า”

เจียงฉางเชิงถูกถามจนหมดคำพูด

เวลานี้เขาจึงเพิ่งพบว่าเทพธิดาเชียวเหอมาอยู่ตรงหน้าตนเองแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เขาตกใจทีเดียว

เหตุใดผู้แสวงหามรรคาที่อยู่โดยรอบจึงหายไป

เทพธิดาเชียวเหอเผยรอยยิ้มบางๆ กล่าวว่า

“นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะตื่นขึ้นมารวดเร็วเช่นนี้ มีคุณสมบัติร่างกายไม่ธรรมดาโดยแท

เพียงแต่เวลาผ่านไปตั้งสองล้านปี แต่เหตุใดเจ้ายังอยู่ในขั้นเอกเทวะ

หรือเพราะสหายผ่านพบบางสิ่งแล้วตกอยู่ในภาวะบางประการที่เวลาหยุดชะงักกัน”

เจียงฉางเชิงจึงเพิ่งรู้ตัวว่าอีกฝ่ายต้องการสนทนากับเขา

เพียงลำพังสองล้านปี…

นี่นานเท่าใดแล้วเทพธิดาเชียวเหอจึงได้มีสถานฝึกบำเพ็ญเป็นของตนเอง

กระทั่งคืบหน้ากว่าการเทศนาของบรรพจารย์เสวียนถิในครั้งก่อน

แน่นอนว่าหากว่าบรรพจารย์เสวียนถียังมีชีวิตอยู่ในเวลานี้ ก็อาจจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าก่อนด้วยเช่นกัน

ยังมีเจ้าลัทธิคุนหลุนที่เคยได้พบตอนผ่านด่านเคราะห์ด้วย

เจียงฉางเชิงคาดเดาไปพลางและตอบไปพลางว่า

“สหายกล่าวไม่ผิด เพียงแต่ได้พบอีกครั้งจึงรู้สึกค่อนข้างปลงอนิจจังและปรับตัวไม่ได้ หวังว่าสหายจะใจกว้างให้อภัย”

เทพธิดาเชียวเหอกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“เช่นนั้นข้าจะไม่สอบถามให้มาก เจ้าและข้าต่างรู้ลึกซึ้งถึงความทรงพลังของกรรม พลังบางอย่างไม่ควรข้ามระดับขั้น”

มีความหมายซ่อนอยู่ในคำพูดนี้ หรือว่าอีกฝ่ายจะมองบางอย่างออก

ความรู้สึกที่เจียงฉางเชิงมีต่อเทพธิดาเชียวเหอเปลี่ยนไป

ไม่สามารถมองนางว่าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดาผูหนึ่งอีกต่อไปแล้ว

เวลานี้นางเป็นผู้สูงส่งที่ได้รับมรรคาและอยู่ในระดับขั้นเหนือกว่าเขาแล้ว

“นี่เป็นครั้งที่สามที่เจ้าและข้าได้พบกัน

ข้าจะถ่ายทอดความหมายที่แท้จริงของกรรมให้แก่เจ้า เพื่อช่วยให้เจ้าเข้าใจการเทศนาของข้าได้มากยิ่งขึ้น”

เทพธิดาเชียวเหอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม มือขวาขึ้นแตะลงกลางอากาศไปในทิศทางของเจียงฉางเชิง

ชั่วพริบตาทุกสิ่งเบื้องหน้าของเจียงฉางเชิงก็พลิกโฉมหน้าใหม่โดยสิ้นเชิง

ลำแสงหลากหลายสีจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นและพุ่งเข้ามาหาพวกเขา เป็นกรรมนั่นเอง!

เจียงฉางเชิงจับจ้องโดยละเอียดและพบว่ากรรมเหล่านี้ล้วนเกี่ยวข้องกับเทพธิดาเชียวเหอ

นี่คือกรรมของเทพธิดาเชียวเหอ เขาค่อนข้างรู้สึกเหนือคาดเท่ากับว่าให้ผู้อื่นได้มองเห็น

อดีตของตนด้วยกรรมนี้ และนี่ก็ไม่ใช่ความทรงจำด้วยกรรมจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

เขาเองก็มองเทพธิดาเชียวเหออย่างลึกล้ำเช่นเดียวกัน

เมื่อเห็นใบหน้าของนางมีรอยยิ้มน้อยๆ จึงไม่ได้ไปจับผิดอีก

ได้แต่สัมผัสกรรมของนางโดยละเอียด

สำหรับเจียงฉางเชิงแล้วสองครั้งก่อนที่คนทั้งสองได้พบกันไม่นับว่าห่างจากตอนนี้นานนัก

เพราะเวลาส่วนใหญ่ในตลอดหลายปีนี้เขาลวนปิดด่าน

แต่สำหรับเทพธิดาเชียวเหอแล้วนางได้ผ่านเวลามาถึงสองล้านปี

สิ่งที่ประสบมาในเวลาสองล้านปีนี้ช่างมากมายหลายหลากอย่างยิ่ง

ทะเลดาวกลางหาวถูกมรรคาแห่งมารเข้ารุกราน ลัทธิเมฆาศักดิ์สิทธิ์ดับสลาย

เหลือเพียงเทพธิดาเชียวเหอนางจึงเปลี่ยนจากศิษย์น้องหญิงคนเล็กที่ได้รับการปกป้องดูแล

มาเป็นผู้แสวงหามรรคาที่ท่องไปในใต้หล้า

เพียงลำพังในช่วงเวลานั้นนางได้พบกับความลำบากมากมาย

แต่ยังดีที่สามารถพลิกวิกฤตเป็นโอกาสได้ และเคยไปขอพึ่งพาอาศัยมิตรสหายจำนวนมาก

แต่หากไม่ถูกปฏิเสธก็จะถูกลอบวางแผนร้าย

และนางยังเคยคิดถึงเจียงฉางเชิงด้วยแต่สืบหาข่าวคราวของเขาไม่พบ

เวลาสองล้านปีแห่งการล้มลุกคลุกคลานแม้จะเต็มไปด้วยความลำบากและเจ็บปวด

แต่นางยืนหยัดต่อสู้จนผ่านพ้นไป และจากนั้นยังได้รับวาสนาแห่งเทพเซียน

ได้รับการถ่ายทอดจากสายของชั้นพรหม หลังจากปิดด่านไปหลายแสนปีจึงได้ออกมาท่องใต้หล้าและไม่เคยได้พบกับศัตรูอีกเลย

กรรมเหล่านี้จะว่าไปก็ง่ายดายนัก เมื่อเจียงฉางเชิงยอมรับกรรมจะนำเขาเข้าไปภายในได้รับรู้

ถึงความยากลำบากที่อยู่ในนั้น กระทั่งรู้สึกยากลำบากยิ่งกว่านางเสียอีก

เขาได้ประสบกับอุปสรรคไม่น้อยจริงๆ แต่อย่างน้อยก็ได้รับการถ่ายทอดมาด้วยตนเอง

ทว่าก่อนที่จะได้รับการถ่ายทอดมหามรรคาเทพธิดาเชียวเหอได้แต่ต้องพึ่งพาตนเอง

จวบจนเขารับกรรมเหล่านี้ทั้งหมดแล้วก็จะเกิดความรู้สึกว่าผ่านชีวิตมาแล้วช่วงหนึ่ง

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้งทุกสิ่งก็ล้วนเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมอีก

ลำแสงแห่งกรรมที่ห้อมล้อมอยู่่่อนโยนลง เจียงฉางเชิงรู้สึกถึงกรรมได้กระจ่างชัดขึ้น

เมื่อเขามองเทพธิดาเชียวเหออีกครั้งเขามีคำพูดนับหมื่นนับพันอยู่ในใจ

แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นเพียงคำพูดประโยคเดียว

“ขอบคุณสหายยิ่งที่ชี้แนะ”

ไม่ใช่แค่กรรมเท่านั้นยังเป็นการชี้แนะในเรื่องอื่นด้วย

เทพธิดาเชียวเหอกล่าวว่า

“แม้ข้าไม่รู้แน่ชัดว่าเจ้าประสบกับสิ่งใดมาและไม่อยากเข้าไปก้าวก่าย

แต่สุดท้ายแล้วทั้งเจ้าและข้าต่างก็เป็นผู้แสวงหามรรคาแห่งกรรม

หวังว่าจะยังจะได้พบพานอีกครา ณ จุดปลายสุดแห่งมหามรรคา”

เมื่อสิ้นเสียงทุกสิ่งรอบกายก็สลายไปเช่นบุปผาในกระจก

เขากลับเข้ามาในวิหารอีกครั้ง รอบกายล้วนเป็นผู้แสวงหามรรคา

เขาอยู่ห่างจากเทพธิดาเชียวเหอไกลนักและเทพธิดาเชียวเหอก็ไม่ได้มองเขาอีก

การเทศนายังคงดำเนินต่อไป

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าสามารถเข้าใจหลักแห่งกรรมที่เทพธิดาเชียวเหอเทศนาได้อย่างง่ายดาย

เขาเปลี่ยนไปแล้ว เรียกได้ว่าการสัมผัสรับรู้มรรคาแห่งกรรมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ทำให้เขาอดเกิดความซาบซึ้งต่อเทพธิดาเชียวเหออยู่ในใจไม่ได้

ไม่ว่าเพราะเหตุใดทุกครั้งที่ได้พบกันเทพธิดาเชียวเหอล้วนได้ช่วยเหลือเขา

แต่เขายังไม่เคยได้ตอบแทนนางเลย

เจียงฉางเชิงไม่คิดให้มากอีก หันไปจดจ่อฟังเทศนา

แม้ว่ากรรมจะคลุมเครือไร้ตัวตนแต่ก็สามารถเป็นพลังที่เป็นแก่นแท้ได้

เทพธิดาเชียวเหอยังเทศนาถึงอภินิหารแห่งกรรมชนิดหนึ่งด้วย

อภินิหารแห่งกรรมนี้สามารถเนรเทศศัตรูได้

หลังจากตัดกรรมทั้งหมดไปแล้วจะไม่มีใครมาช่วยคนที่ถูกเนรเทศอีก

เจียงฉางเชิงสนใจอภินิหารนี้ยิ่งจึงตั้งใจฟังให้ดี

เวลาโบยบินผ่านไป หลังได้รับรู้ความหมายที่แท้จริงของกรรมจากเทพธิดาเชียวเหอแล้ว

เจียงฉางเชิงจึงรู้แจ้งและเข้าใจในมรรคาแห่งกรรมได้อย่างรวดเร็วยิ่ง

และเขาก็เริ่มเพลิดเพลินในเรื่องนี้ด้วย ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด

ในช่วงเวลาที่เจียงฉางเชิงเคลิบเคลิ้มอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงอืออึง

เสียงอืออึงนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รอบกายจะเงียบสงบลง

จนเมื่อเขาตื่นขึ้นมาทันใดนั้นก็พบว่ารอบกายไม่มีคนอยู่แล้ว

และครั้งนี้กลับไม่ใช่ภาพมายา ตัวเขายังคงอยู่ในวิหารใหญ่เช่นเดิม

เขาช้อนตาขึ้นมองเห็นว่าบัลลังก์ดอกบัวที่อยู่ไกลออกไปนั้นหายไปและไม่เห็นตัวเทพธิดาเชียวเหอแล้ว

งานเลิกแล้วรึ

เจียงฉางเชิงลุกขึ้นยืนโค้งตัวไปเบื้องหน้า เขาติดค้างหนี้

น้ำใจเทพธิดาเชียวเหอหนหนึ่ง ทว่าตัวเขาก็ไม่สามารถช่วยเทพธิดาเชียวเหอในเรื่องใดได้

ในเมื่อเป็นดังนี้จึงขอยกหนี้น้ำใจครั้งนี้ให้เป็นของวิถีเซียน

เขาจะต้องทำให้วิถีเซียนก้าวหน้าดีๆ ให้ได้

เขาหันหลังจากไปเดินตรงมาที่หน้าประตูใหญ่ จู่ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า

เมื่อหันหน้าไปก็พบว่าเทพธิดาเชียวเหอยืนอยู่ในตำแหน่งที่เทศนาอยู่ก่อนหน้านี้

และมองเขาอยู่ไกลๆ

“มรรคาแห่งกรรมสามารถพยากรณ์ถึงอนาคตของตนเองหรือพยากรณ์ถึงอนาคตของมรรคาได้หรือไม่”

จู่ๆ เจียงฉางเชิงก็โพล่งถามออกไป

เขาคิดว่าเทพธิดาเชียวเหอต้องบรรลุมรรคาแห่งกรรมเป็นผลสำเร็จแล้ว

เทพธิดาเซียวเหอตอบว่า

“มรรคาแห่งกรรมพยากรณ์อนาคตจากเรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว

แต่แม้จะเป็นการพยากรณ์ก็ยังมีความคลาดเคลื่อนอยู่

การหยั่งรู้ถึงอนาคตนั้นเป็นศาสตร์โชคชะตาหาใช่สิ่งที่ทั้งเจ้าและขาสามารถพยากรณ์ได้”

เจียงฉางเชิงกำลังจะพูดต่อแต่ถูกขัดจังหวะ

“สหายอย่าได้แพร่งพรายความลับสวรรค์อีกเลย

คราที่ต้องการเปลี่ยนแปลงมันกลับอาจทำให้กรรมที่เจ้าหวาดกลัวกลายเป็นจริงขึ้นมา”

เทพธิดาเชียวเหอเอ่ยอย่างราบเรียบ

เจียงฉางเชิงเผยยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “ข้ามองแต่เปลือกนอกเสียแล้ว”

ภายภาคหน้ายังจะได้พบกันอีกหรือไม่” เทพธิดาเชียวเหอถามด้วยรอยยิ้ม

คนทั้งสองราวกับเป็นสหายรู้ใจที่รู้จักกันมานานปี

เจียงฉางเชิงกล่าวว่า

“ได้พบสิ อาจเป็นเวลานานแต่ข้าจะจำคำของท่านเอาไว้ว่าไปพบกับท่านที่สุดปลายของมรรคาแห่งกรรม”

เทพธิดาเซียวเหอพยักหน้ายิ้ม จากนั้นก็ส่งเจียงฉางเชิงจากไปด้วยสายตามองเขาเดินออกจากประตูใหญ่ไป

“สุดปลายของมหามรรคาจะยากเย็นเพียงใด…”

เทพธิดาเชียวเหอรำพึงกับตนเอง เมื่อสิ้นเสียงประตูวิหารก็ปิดลง

เจียงฉางเชิงกลับมาภายในตำหนักเมฆาม่วงอีกครั้ง

เขาลืมตาขึ้นนับนิ้วคำนวณ เวลาผ่านไปแคไม่กี่อึดใจเท่านั้น

แต่เวลาไม่กี่อึดใจนั้นกลับทำให้เขารู้สึกราวกับว่าผ่านไปหนึ่งชาติ

ซึ่งประเด็นสำคัญก็คือกรรมของเทพธิดาเชียวเหอช่างหนักหนาเกินไป

หลังจากฟังเทศนาครั้งนี้แล้วเรียกได้ว่าความเข้าใจที่เจียงฉางเชิงมีต่อมรรคาแห่งกรรมได้ไปสู่อีกระดับขั้นหนึ่งแล้ว

ไม่ใช่แค่สรรพสิ่งในโลกคุนหลุนเท่านั้น

ถึงขั้นที่เขาสามารถคำนวณกรรมของโลกคุนหลุนและมหาพิภพดินเหลืองได้

และพยากรณ์ได้ว่างานชุมนุมหมื่นวิถีจะเปิดขึ้น ณ ขุมเมื่อใดด้วย

ทุกสิ่งเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!

“อภินิหารนี้ไม่เลวเลยจริงๆ แต่จะต้องทดลองดูผลของมันเสียก่อน”

เจียงฉางเชิงมีรอยยิ้มขึ้นมา

อภินิหารแห่งกรรมที่เขาได้รู้จากเทพธิดาเชียวเหอแข็งแกร่งทรงพลังเกินไป

จึงไม่สามารถใช้ได้ตามอำเภอใจ

ทว่าไม่จำเป็นต้องใช้อภินิหารนี้กับศัตรูเท่านั้นกลับสามารถทำให้คนบรรลุได้อย่างถ่องแท้ด้วย

เจียงฉางเชิงตัดสินว่าว่าจะลองทดสอบกับตัวของลูกหลาน

เลือกลูกหลานที่เดินทางผิดเหล่านั้นมา

ไม่นานนักเขาก็จับเป้าหมายไปที่คนผู้หนึ่ง

เจียงเทียนเชิง!

เวลานี้ลูกหลานที่เป็นฮองเต้ซุนเทียนกลับชาติมาเกิดผู้นี้กำลังเดินทางผิดพอดี

เขาไม่ได้ใช้อภินิหารแห่งกรรมในทันทีแต่อยากดูก่อนว่า

เจียงเทียนเชิงสามารถแก้ไขความผิดของตนและรู้สึกตัวว่าตนเองเดินทางผิดได้หรือไม่

หลายปีผ่านไป เจียงฉางเชิงกำลังหลอมโอสถอยู่

และสัมผัสได้ว่ามีลมปราณหนึ่งเข้ามาโจมตี

แต่ไม่ได้มาจากมหาพิภพดินเหลืองหากแต่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมากลางอากาศจากขอบห้วงสุญญตา!

เจียงฉางเชิงใช้ดวงจิตรับลมปราณนั้นและจากนั้นก็ได้รับกระแสจิตหนึ่ง

“งานชุมนุมหมื่นวิถีจะเปิดในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า

หวังว่ามรรคาจารยจะนำคนรุ่นหลังแห่งวิถีเซียนที่เก่งกาจมาเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ของมหามรรคากัน!”

เป็นเสียงของบรรพจารย์ยุทธนิพพาน

เจียงฉางเชิงกลับไม่ได้แปลกใจเพราะเขาพยากรณ์เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

ด้วยเหตุนี้จึงได้ใช้ดวงจิตออกไปรับ

ในที่สุดงานชุมนุมหมื่นวิถีก็มาถึงเสียที!

ทว่าต้องพาคนรุ่นหลังไปด้วยเรื่องนี้กลับทำให้เจียงฉางเชิงต้องพบกับความยุ่งยาก

ผู้บำเพ็ญเซียนแห่งโลกคุนหลุนเริ่มต้นช้าเกินไปในภาวะที่ความสามารถอ่อนด้อย

จึงยากจะแสดงจุดที่ทรงพลังของเทพเซียนให้เห็นได้

ด้วยเหตุนี้จึงได้แต่ต้องเลือกคนจากแดนสวรรค์

เจียงฉางเชิงคิดอยู่สักพักจึงตัดสินใจว่าจะให้จักรพรรดิสวรรค์นำคนไปร่วมงาน

ถือประจวบเหมาะว่าจะได้แนะนำตัวตนของแดนสวรรค์ต่อโลกแห่งหมื่นวิถี

ทั้งอำนวยความสะดวกให้แดนสวรรค์ได้สั่งสมเส้นสายอีกด้วย