ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 941 การคาดเดา

“ทำไมสัตว์อสูรอมตะถึงมาฆ่ากันตายที่นี่ล่ะ?!”

ฉู่โม่วตกตะลึงกับภาพตรงหน้า

เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าสัตว์อสูรอมตะเหล่านี้จะมารวมตัวและสังหารกันเอง

นอกจากนั้น ชายหนุ่มยังมีข้อสงสัยอยู่ในใจ

ตอนที่ได้รับข้อมูลจากตำหนักไหมหยกที่โลกภายนอก เขาไม่เคยได้ยินว่าสัตว์อสูรอมตะมีพฤติกรรมที่มารวมตัวกันและฆ่าตัวตายหมู่มาก่อน อย่างไรแล้ว ทะเลไร้หวนคืนก็มีอยู่มานานนับปีไม่ถ้วน และผู้ปลุกพลังจำนวนมากก็เข้ามาสำรวจมันในทุกปี

หากสัตว์อสูรอมตะมีลักษณะนิสัยเช่นนี้ ผู้ปลุกพลังก็คงจะรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี

แต่ในเมื่อคนนอกคนอื่น ๆ ไม่รู้ ก็หมายความว่าภาพตรงหน้าไม่ใช่นิสัยทั่วไปของสัตว์อสูรอมตะ

เห็นได้ชัดว่า…แปลกประหลาดมาก!

“แท่นนี้ต้องไม่ได้เกิดขึ้นมาตามธรรมชาติแน่!”

“สัตว์อสูรอมตะกลุ่มนี้แห่กันมาฆ่าตัวตายที่นี่ กระทั่งทิ้งผลึกแก้วนิรันดร์ในร่างกายลงมาด้วย หรือว่า…”

ในเสียงพึมพำเหล่านั้น ฉู่โม่วหันไปมองแท่นนั้น

คราวนี้ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติได้ในทันที

บนแท่นซึ่งอาบไปด้วยคราบเลือดสีแดงเข้มนั้นมีลวดลายนับไม่ถ้วนอยู่ด้วย พวกมันผสมผสานกันและเกิดเป็นลวดลายสลับซับซ้อนปกคลุมทั่วทั้งแท่น

ในแวบแรก อาจดูไม่เป็นระเบียบนัก

แต่หลังจากที่ตั้งใจมองดูให้ดี ชายหนุ่มก็สัมผัสได้ถึงความโดดเด่นของมัน

“นี่มัน…เป็นจารึก!”

ดวงตาของฉู่โม่วลุกเป็นประกาย กายาทวิเนตรปรากฏขึ้น แล้วแสงโกลาหลก็เริ่มทำงานและวิเคราะห์แก่นของลวดลายเหล่านั้นทันที

ความลึกลับมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจทันที

ในไม่ช้า… ชายหนุ่มก็ได้เรียนรู้การทำงานของเส้นเหล่านี้แล้ว

“กำหนดขอบเขต!”

“ไม่…ไม่ใช่แค่กำหนดขอบเขต!”

“แต่เหมือนกับผนึกมากกว่า!”

“ใต้แท่นนี้เหมือนจะมีตัวตนบางอย่างที่ถูกผนึกเอาไว้ด้วยจารึกขนาดใหญ่ แต่จารึกนั้นก็ต้องดูดซับพลังงานภายนอกเข้าไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวตนที่ถูกผนึกอยู่ข้างในอดตาย”

“และเหตุผลที่สัตว์อสูรอมตะพวกนี้โยนผลึกแก้วนิรันดร์ลงมาก็เพื่อให้ตัวตนในจารึกขนาดใหญ่ดูดซับเข้าไป!”

ฉู่โม่วพึมพำกับตัวเอง แล้วแสงจ้าพลันส่องสว่างวาบขึ้นในหัว

เขาจำได้แล้ว ตอนที่เจ้าตำหนักไหมหยกอธิบายการทำงานของผลึกแก้วนิรันดร์ให้ฟังตอนแรก เขาบอกว่าสิ่งนี้มีพลังงานพิเศษที่ทำให้ผู้ปลุกพลังหลับใหลและชะลอการลดลงของอายุขัยได้

“งั้น…”

“ แปลว่าคนที่ถูกผนึกไว้ด้วยจารึกขนาดใหญ่นี้ จะต้องเป็นตัวตนระดับเทพเจ้าหรือสุดยอดตัวตนที่ทรงพลังงั้นเหรอ?”

ความคิดบ้าบอปรากฏขึ้นในหัวของฉู่โม่ว นี่เป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกว่ามันแทบจะตรงกันเป๊ะ ๆ และหลังจากที่คิดดังนั้น ก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

‘ถ้าข้างในแท่นนี้มีตัวตนที่ทรงพลังถูกผนึกเอาไว้’

‘แล้วสัตว์อสูรอมตะพวกนี้ก็มาฆ่าตัวตายกันที่นี่ หรือว่าจะมีเผ่าพันธุ์ขนาดใหญ่เก็บพวกมันไว้ที่นี่เพื่อเป็นพลังงานในการผนึกของจารึกนี่!’

‘สัตว์อสูรอมตะจะอาศัยอยู่ในที่เฉพาะ ถ้าอย่างนั้น หรือว่าทะเลไร้หวนคืนขนาดใหญ่นี่จะสร้างขึ้นโดยกองกำลังขนาดใหญ่ที่ผนึกเทพเจ้าหรือตัวตนที่ทรงพลังเอาไว้ในจารึกด้วย?!’

เมื่อการคาดเดาเหล่านี้ปรากฏขึ้นในความคิดของฉู่โม่ว แม้แต่เขาเองก็ต้องตกตะลึง

ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยด้วยซ้ำ!

ต้องรู้ด้วยว่าตั้งแต่ทะเลไร้หวนคืนปรากฏขึ้น ก็ผ่านมากว่าหลายหมื่นปีแล้ว

และสัตว์อสูรอมตะก็ถูกผู้ปลุกพลังทั่วทั้งกลุ่มดาราจักรอสรพิษสวรรค์ไล่ล่ามาตั้งแต่ปรากฏตัวขึ้น ราชันย์เทวะยุทธ์มากมายกระทั่งจักรพรรดิเทวะยุทธ์ยังเดินทางมาสำรวจที่นี่

ระหว่างเวลาหลายมาปีนี้ ทุกสิ่งมีชีวิตก็คุ้นเคยกับการมีตัวตนอยู่ของทะเลไร้หวนคืน และต่างเชื่อว่าทะเลไร้หวนคืนคือจารึกตามธรรมชาติแห่งหนึ่ง

สัตว์อสูรอมตะนั้นเป็นแค่สิ่งมีชีวิตพิเศษที่กำเนิดขึ้นข้างใน

แต่ถ้า…

ทะเลไร้หวนคืนเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้น และสัตว์อสูรอมตะก็มีไว้เพียงเพื่อรักษาการทำงานของจารึกผนึกขนาดใหญ่ในหุบเขานี้เอาไว้

ฉู่โม่วพอจะจินตนาการได้ว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ผู้คนนับไม่ถ้วนจะต้องตกตะลึงและคิดว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ ๆ

อย่างไรแล้ว…

ทะเลไร้หวนคืนก็อันตรายจนแม้แต่ราชันย์เทวะยุทธ์ก็ต้องพ่ายแพ้ แล้วใครจะกล้าเชื่อกันว่าสิ่งมีชีวิตสร้างสถานที่แห่งนี้ขึ้น?

และ… หากถูกสร้างขึ้นจริง ๆ กองกำลังที่สร้างมันขึ้นมาจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน?

…

หลังจากที่ผ่านไปเป็นเวลานาน

ในที่สุดฉู่โม่วก็ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เขาถอนหายใจยาวออกมาและจ้องมองไปยังหุบเขา

แวบแรกก็ดูไม่มีอะไร ดูธรรมดาทั่วไปและไม่มีใครหันมาสนใจเป็นแน่

แม้แต่ฉู่โม่วก็เช่นกัน…

หากเขาไม่ได้เห็นสัตว์อสูรอมตะเหล่านี้ปรากฏตัวขึ้นและฆ่าตัวตายไปตาม ๆ กัน ก็คงจินตนาการไม่ได้ว่าจะมีความลับที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ซ่อนอยู่ในหุบเขาที่ธรรมดาอย่างถึงที่สุด

เป็นไปได้ว่า…

หากทำลายฝ่าจารึกขนาดใหญ่นี้ได้ ก็จะต้องมีโอกาสดีรออยู่เป็นแน่

แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่บุ่มบ่ามทำอะไร

การที่สร้างจารึกขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ หลังจากที่ผ่านมานานหลายปี จารึกขนาดใหญ่ก็ยังคงทำงานอยู่ และสัตว์อสูรอมตะก็ยังคงรักษาระดับพลังงานเอาไว้ หมายความว่ากองกำลังเบื้องหลังสิ่งนี้ยังคงจับตาดูอยู่อย่างแน่นอน

บางที พวกเขาอาจจะติดตั้งมือในเงาเอาไว้ที่นี่ด้วย

หากไม่ระมัดระวังให้ดีก็อาจจะไปยั่วยุกองกำลังที่น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดได้

ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้คือพัฒนาถึงขั้นราชันย์เทวะยุทธ์ให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะไปสำรวจเขตแดนลับตำหนักหยก และเขาก็ไม่ต้องการให้เกิดปัญหาอะไรขึ้นอีก

ดังนั้น… ฉู่โม่วจึงยังไม่คิดจะติดตามเรื่องนี้ต่อ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็กำจัดความคิดรบกวนออกไป แล้วหันไปสนใจเหล่าสัตว์อสูรอมตะแทน

“มีสัตว์อสูรอมตะหลายร้อยตัวอยู่ที่นี่ และพวกมันก็กำลังต่อแถวฆ่าตัวตายกันอยู่ ผลึกแก้วนิรันดร์ทั้งหมดถูกทิ้งไว้ที่นี่โดยไม่มีใครมาหยิบ เรียกได้ว่าเป็นโอกาสจากสวรรค์เลยก็ว่าได้!”

หลังจากที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด เขาก็เข้าไปใกล้ ๆ แท่นอย่างเงียบเชียบ แล้วก็ใช้กระบวนท่าจักรวาลในแขนเสื้อเก็บผลึกแก้วนิรันดร์ส่วนมากบนพื้นไว้

เมื่อนับดูให้ดีแล้วก็พบว่ามีจำนวนมากกว่าสามสิบชิ้น

เท่านี้ก็ส่งภารกิจได้แล้ว และยังมีเหลืออีกด้วย!

ส่วนที่เหลือนั้น ฉู่โม่วไม่ได้แตะต้องพวกมัน

หากผลึกแก้วนิรันดร์ทั้งหมดถูกนำออกไป พลังงานของจารึกนี้ก็จะไม่เพียงพอ หากกองกำลังเบื้องหลังสิ่งนี้รู้เรื่องเข้า ก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน

ยิ่งมีปัญหาน้อยก็ยิ่งดี ยิ่งไปกว่านั้น เขายังไม่สามารถใช้มันได้

แต่แม้จะไม่ได้นำผลึกแก้วนิรันดร์กลับไปมากนัก รอบ ๆ แท่นก็ยังมีชิ้นส่วนยุทธภัณฑ์มายากระจัดกระจายอยู่อีกมาก

แม้ยุทธภัณฑ์มายาเหล่านี้จะเสียหายและพลังลดลงมหาศาล พวกมันก็ถูกสร้างขึ้นมาด้วยวัสดุศักดิ์สิทธิ์ที่หายากอย่างถึงที่สุด

หากนำกลับไปหลอมละลาย ไม่ว่าจะต่อเติมให้กับกระบี่ดาราทมิฬหรือสร้างเป็นยุทธภัณฑ์มายาชิ้นใหม่ ก็มากพอแล้ว

หลังจากที่ทำทั้งหมดเสร็จสิ้น…

ฉู่โม่วก็รีบซ่อนตัวในห้วงอากาศอย่างไม่รอช้า ก่อนจะจากไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่นานหลังจากที่ชายหนุ่มออกไป เหล่าสัตว์อสูรอมตะที่ต่อแถวกันขุดควักผลึกแก้วนิรันดร์ออกมาต่างก็สิ้นใจกันหมดแล้ว

เป็นเวลาพักหนึ่ง…

ที่กลุ่มสัตว์อสูรอมตะมารวมตัวกันและวนเวียนอยู่เหนือหุบเขา แล้วขุดผลึกแก้วนิรันดร์ข้างในร่างกายของตัวเองออกมา

ในสถานการณ์นี้… ผลึกแก้วนิรันดร์กองสะสมกันเป็นชั้นตื้น ๆ บนแท่นอย่างรวดเร็ว

สามวันต่อมา สัตว์อสูรอมตะทุกตัวก็หยุดมาที่นี่ เมื่อผลึกแก้วนิรันดร์ที่สะสมกันอยู่บนแท่นมีจำนวนมากกว่าหลายพันก้อนแล้ว

และในตอนนั้นเอง มีสองคนปรากฏตัวขึ้นที่นี่

“นั่น… ผลึกแก้วนิรันดร์เหรอ?!”

หนึ่งในนั้นกวาดสายตาไปรอบ ๆ จนมองเห็นแท่นกลางหุบเขาและอุทานออกมาในทันใด