ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 940 ค้นพบสัตว์อสูรอมตะ

เมื่อเสียงนั้นเงียบลง ร่างของจิตเทวะก็ปรากฏให้เห็นว่าถูกแทงทะลุไปในทันที แล้วก็ระเหยหายไปราวกับหิมะท่ามกลางแสงแดด

เพียงเท่านั้น จิตเทวะที่ทำให้ผู้ปลุกพลังนับไม่ถ้วนต้องปวดหัว แม้ว่าการเผชิญหน้ากับจิตเทวะจะยากลำบาก ฉู่โม่วก็ฟันมันด้วยกระบี่ได้

หากมีคนอื่นมาเห็นภาพนี้เข้า คงจะยิ่งกว่าตกตะลึงแน่

แต่ถึงอย่างไร…

สถานที่แห่งนี้ก็อยู่เข้ามาในทะเลไร้หวนคืนลึกมากแล้ว นอกจากนี้ฉู่โม่วก็คงไม่พบสิ่งมีชีวิตที่สองอยู่ในรัศมีหลายพันกิโลเมตรหรือหลายหมื่นกิโลเมตร

“จิตเทวะนี่พิลึกจริง ๆ!”

“แต่…”

“ฉันเดาไว้ไม่ผิด กระบี่สวรรค์ต้าหลัวยังกำจัดมันได้!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเองด้วยความพึงพอใจไม่น้อย

จิตเทวะนั้นน่าปวดหัสแม้แต่สำหรับราชันย์เทวะยุทธ์ แต่พวกมันไม่เป็นภัยต่อเขาแม้แต่น้อย

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือการรับประกันว่าเขาจะปลอดภัยในที่แห่งนี้

แน่นอนว่าไม่ใช่พละกำลังของเขาก้าวข้ามเหล่าราชันย์เทวะยุทธ์คนอื่นไปมาก แต่เพราะราชันย์เทวะยุทธ์นั้นพิเศษ และกระบวนท่าธรรมดาก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ซึ่งแทบจะเทียบเท่ากับการเป็นอมตะ

มีแค่การตัดแก่นข้างในเท่านั้นที่จะกำจัดพวกเขาได้อย่างสมบูรณ์

แม้ว่าราชันย์เทวะยุทธ์จะมีกระบวนท่านี้ มันก็จะก่อให้เกิดปัญหาไม่น้อย แต่กระบี่สวรรค์ต้าหลัวของฉู่โม่วนั้นแยกออกจากแก่นพลัง มันจึงมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

จิตเทวะจึงถูกมันฟันขาด…

และรัศมีอันเย็นยะเยือกจนสามารถแช่แข็งร่างของปฐมวิญญาณได้ที่ระเบิดก็จางหายไปจนหมดแล้ว

ฉู่โม่วไม่ได้เก็บกระบี่เข้าฝักทันที ยังควงกระบี่ดาราทมิฬเอาไว้ในมือ และเริ่มสำรวจสถานที่แห่งนี้ด้วยความตื่นตัว

มีหลุมบ่อนับไม่ถ้วนอยู่บนแผ่นดินนี้ และไม่ว่าจะมองไปที่ใด ก็มีร่องรอยของการต่อสู้ให้เห็น แม้จะผ่านมานานนับปีไม่ถ้วนแล้ว ร่องรอยเหล่านี้ก็ยังไม่ฟื้นฟูสภาพ

“ดูจากร่องรอยที่เหลืออยู่แล้ว การต่อสู้พวกนี้ต้องลามมาจากข้างในนั้นแน่!”

ฉู่โม่วหันไปมอง เขาเดินลึกเข้าไปในแผ่นดินหลักตามร่องรอยการต่อสู้ทั้งหลาย

แต่ไม่รู้ว่าเพราะที่นี่ไม่มีอะไรพิเศษหรือว่าเพราะเขาโชคร้าย

หลังจากที่เดินไปได้สักพัก เขาก็พบรัศมีหมองหม่นที่พัดผ่านมาอีกครั้งหนึ่ง

ย่อมมีจิตเทวะอีกตัวหนึ่งอยู่ที่นี่อย่างไม่ต้องสงสัย

ฉู่โม่วมีกายาทวิเนตรและมองเห็นตำแหน่งของศัตรูได้ บัญชาสวรรค์ทองคำจักรพรรดิหยกเริ่มทำงานทันที ทำให้เขาลอยขึ้นไปกลางอากาศด้วยคำพูด จากนั้นก็ฟาดฟันกระบี่ดาราทมิฬออกไปในแนวนอนพร้อมกับกระบี่สวรรค์ต้าหลัว

แค่เพียงเสียงกร๊อบเดียว จิตเทวะตัวนั้นก็ถูกชายหนุ่มสังหารทันที

สีหน้าของชายหนุ่มไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย แล้วเขาก็เดินต่อไปหลังจากที่สังหารจิตเทวะอย่างง่ายดาย

หลังจากนั้น…

ฉู่โม่วก็พบกับจิตเทวะอีกหลายตัวติดต่อกัน แต่เขาก็สังหารพวกมันทุกตัวอย่างง่ายดาย ในไม่ช้า เขาก็ผ่านพื้นที่หินไปได้ แล้วได้พบกับสิ่งที่ทำให้ต้องตื่นตาในที่สุด

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง…

เขาก็มองเห็นหุบเขาอยู่ข้างหน้า

และบนพื้นหุบเขาก็มีแท่นขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ข้าง ๆ มีผลึกแก้วลึกลับที่ปลดปล่อยแสงบาง ๆ ออกมาและสะท้อนกับพื้นดิน ทำให้ฉู่โม่วมองเห็นได้ว่ามีรอยเลือดสาดกระเซ็นอยู่บนแท่นนั้นมากมาย

ไม่รู้ว่ารอยเลือดเหล่านี้อยู่ที่นี่มานานเพียงไร และทุกรอยก็กลายเป็นสีดำหมดแล้ว

แต่ต้องบอกเลยว่า…

คราบเลือดเหล่านี้ยังคงมีพลังเหนือธรรมชาติอยู่ข้างใน หรือไม่ก็เรืองแสงสีทอง หรือมีพลังแห่งกฎเกณฑ์ราง ๆ ผสานอยู่ หรือมีกฎเกณฑ์ติดพันอยู่ด้วย ทำให้กลายเป็นภาพมากมายหลายรูปแบบ

สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือ คราบเลือดเหล่านี้มีสัมผัสของแรงกดดันที่เหมือนกัน

มันคือแรงกดดันระดับความเป็นความตายที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่ารัศมีของตัวเองเชื่องช้าลงทันทีที่ได้เห็น และสัมผัสได้เพียงแต่ความเยือกเย็นข้างในหัวใจ

นอกจากนี้…

ฉู่โม่วยังสังเกตเห็นว่าข้าง ๆ คราบเลือดเหล่านั้น มีเศษเสี้ยวและแขนขาที่เหลือแต่กระดูกอยู่ด้วย

ยุทธภัณฑ์มายาเสียหายจำนวนหนึ่งกระจัดกระจายในบริเวณใกล้เคียง

พวกเขาล้วนกลายเป็นอาหารของกลุ่มหมอกสีดำ เช่นเดียวกับยุทธภัณฑ์มายาที่ฉู่โม่วเห็นที่ด้านนอก แต่บางทีพวกมันอาจจะยังเสียหายไปได้ไม่นานมาก หรือไม่ก็เป็นยุทธภัณฑ์มายาที่ทรงพลังกว่าและยังรักษาจิตวิญญาณเอาไว้ได้บ้าง

มีกระบี่เล่มหนึ่งที่ยังคงผสานไปด้วยพลังในการฟันและสังหาร มันเต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และพลังแห่งกฎเกณฑ์อันน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วน ทำให้ยังคงมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวไม่น้อย

แค่ฉู่โม่วหันไปมอง…

เขาก็ต้องรู้สึกว่าขนหัวลุกและแม้แต่ดวงตาก็เริ่มปวด

นอกจากนั้นยังมีชุดเกราะสมบัติที่เสียหายและแตกหัก เหลือไว้เพียงหนึ่งในสามส่วนเท่านั้น แต่มันก็ยังคงเรืองแสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวและมีพลังธาตุดินอันหนาแน่นผสมผสานอยู่ ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับภูเขาทั้งลูก

และยังมีชิ้นส่วนยุทธภัณฑ์วิญญาณที่แตกต่างกัน

ซึ่งแต่ละชิ้นก็มีระดับพลังที่แตกต่างกันออกไป

พวกมันในตอนนี้กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกหนแห่ง และรัศมีของแต่ละชิ้นก็ผสมปนเปกัน ทำให้ภาพนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในห้วงอากาศและเผยให้เห็นความน่าหวาดกลัว

“ยุทธภัณฑ์วิญญาณพวกนี้เป็นตัวตนระดับไหนเนี่ย!”

ฉู่โม่วต้องตะลึงงันเล็กน้อย

แม้จะเสียหายถึงเพียงนี้แล้ว พวกมันก็ยังคงน่าสะพรึงกลัว

จินตนาการได้ยากว่าตอนที่ยังสมบูรณ์นั้น พวกมันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงไร

เจ้าของมันต้องมีพละกำลังและระดับขั้นไหนกันถึงจะควบคุมยุทธภัณฑ์วิญญาณเช่นนี้ได้

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น…

แม้จะทรงพลังขนาดนี้ก็ยังล้มเหลวได้ แม้กระทั่งยุทธภัณฑ์วิญญาณก็เสียหายไปด้วย พวกเขาเผชิญหน้ากับศัตรูแบบไหนกัน?

ยิ่งฉู่โม่วคิดมากเท่าไร ศีรษะก็ยิ่งรู้สึกชามากขึ้นเท่านั้น

พื้นที่และซากศพเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกใจไม่ดีนัก

ดูเหมือนว่าจะมีฉากสยองขวัญสุดขีดแฝงตัวอยู่ที่นี่

ทำให้เขาอดใจรอที่จะออกไปจากที่นี่ไม่ไหว

แต่ในตอนนี้…

ครืน!

กระแสผันผวนพลันก่อตัวขึ้นห่างออกไป ฉู่โม่วหันไปมองโดยไม่รู้ตัวและพบกับสัตว์อสูรกลุ่มใหญ่ที่กำลังว่ายเข้ามาหา

ใช่แล้ว พวกมันกำลังแหวกว่าย!

ร่างกายของพวกมันยาวกว่าหลายร้อยเมตรและดูราวกับวาฬยักษ์ เห็นได้ชัดว่าพวกมันลอยอยู่บนอากาศ แต่กลับดูราวกับว่าแหวกว่ายอยู่ในน้ำ และว่ายวนไปทั่วด้วยร่างกายที่บิดไปมา

“นี่มัน…”

“สัตว์อสูรอมตะ!”

เมื่อเห็นสัตว์อสูรเหล่านี้ ฉู่โม่วก็ต้องตะลึงงันไปครู่หนึ่ง แต่แล้วก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว

อสูรเหล่านี้คือ สัตว์อสูรอมตะที่เขาตามหามาตลอด!

เขาตามหาพวกมันในทะเลไร้หวนคืนมาเป็นเวลานานก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่พบร่องรอย แต่เขาก็ไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอพวกมันจำนวนมากขนาดนี้ที่นี่

แม้จะแค่ลองนับคร่าว ๆ ก็พบว่ามีจำนวนนับหลายร้อยตัวแล้ว

‘สัตว์อสูรอมตะไม่ได้อาศัยอยู่เป็นกลุ่ม ส่วนมากมักจะอยู่กันตัวเดียว แต่ตอนนี้มีสัตว์อสูรอมตะหลายร้อยตัวมารวมกันที่นี่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พวกมันต้องเป็นปีศาจแน่!’

ฉู่โม่วตาแข็งค้าง

เขาไม่ได้ลงมือทันที แต่เริ่มจากใช้พรสวรรค์แห่งธาตุความมืดซ่อนตัวเองในห้วงอากาศ แล้วสังเกตว่าสัตว์อสูรอมตะเหล่านี้จะทำอะไร

ในสายตาของชายหนุ่ม เขามองเห็นกลุ่มสัตว์อสูรอมตะกระจัดกระจายไปทั่วหุบเขาอยู่สักพักหนึ่ง ราวกับว่ากำลังตามหาบางสิ่ง แต่ก็ไม่พบ

พวกมันจึงเข้ามาในหุบเขา เริ่มต่อแถวตอน และไปที่ท้องฟ้าเหนือแท่นขนาดใหญ่

และแล้วฉู่โม่วก็ได้เห็นภาพอันน่าตกตะลึง

ในตอนนี้ สัตว์อสูรอมตะต่างโจมตีกันเอง โดยใช้เขี้ยวอันน่าหวาดกลัวฉีกท้องของกันและกัน งัดผลึกแก้วใสออกมาจากข้างใน แล้วจึงโยนมันลงไปบนแท่นเบื้องล่าง

ระหว่างช่วงเวลานี้เหล่าสัตว์อสูรที่ถูกควักไส้พุงต่างนิ่งเฉยราวกับว่าไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย