ระบบกลืนกินพรสวรรค์ - บทที่ 939 การเปลี่ยนแปลงจากความคิดชั่วร้าย

แต่เดิม เจตจำนงกระบี่สวรรค์ต้าหลัวของฉู่โม่วเพียงเฉียบคมและรุนแรง รวมถึงมีพลังลึกลับที่สามารถฟันห้วงอากาศได้

แต่ด้วยการบุกฝ่าหมอกทมิฬอย่างต่อเนื่องในตอนนี้ ส่งผลให้ทั้งจิตสังหารและชิ้นส่วนพลังแห่งกฎเกณฑ์มากมายติดอยู่ข้างในหมอกทมิฬ

แน่นอนว่า ผู้ปลุกพลังทั่วไปย่อมต้านทานการมีอยู่ของสิ่งเหล่านี้ไม่ได้แม้แต่น้อย กระทั่งจักรพรรดิเทวะยุทธ์ก็อยู่ที่นี่เป็นเวลานานไม่ได้ แต่ก็ยังปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่านี่ก็คือการปรากฏตัวขึ้นของพลังแห่งกฎเกณฑ์

หากใครต้านทานมันได้ คนผู้นั้นก็จะได้รับพลังจากมันมหาศาล

แต่ติดแค่ว่าผู้ปลุกพลังทั่วไปต้านทานมันไม่ได้สักนิด

ทว่าฉู่โม่วนั้นแตกต่างไป

ชายหนุ่มกำจัดหมอกทมิฬอย่างต่อเนื่อง และในขณะเดียวกัน เขาก็ดูดซับแก่นแท้จริงของพลังแห่งกฎเกณฑ์ในหมอกทมิฬเข้าไปด้วย

ในสถานการณ์นี้ เมื่อเวลาผ่านไป กระบี่สวรรค์ต้าหลัวก็จะดูดซับชิ้นส่วนพลังแห่งกฎเกณฑ์เข้าไปมากขึ้นเรื่อย ๆ และค่อย ๆ สั่งสมอานุภาพมากยิ่งขึ้น

มันไม่ได้ทำให้กระบี่สวรรค์ต้าหลัวอ่อนแอลงแม้แต่น้อย แต่กลับเพิ่มพลังสังหารของมันให้สูง ในเวลาไม่นาน ฉู่โม่วก็สัมผัสได้ว่ากระบี่สวรรค์ต้าหลัวของตัวเองมีพลังสังหารมากขึ้น และแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนแรกอย่างน้อยหนึ่งในยี่สิบส่วน

อาจดูไม่มากนัก แต่ต้องรู้ด้วยว่า ฉู่โม่วยังมาที่นี่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือนเลยด้วยซ้ำ!

ฉู่โม่วใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งในการฝึกฝนกระบี่สวรรค์ต้าหลัวตั้งแต่ขั้นเริ่มต้นไปสู่ระดับขั้นเล็ก เป็นระยะเวลาสิบปี

หากไม่นับกระบวนท่าเร่งเวลาร้อยเท่า ก็ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งร้อยห้าสิบปี!

หากมองเช่นนี้…

ก็จะเห็นได้ว่ามันคือพัฒนาการที่น่าสะพรึงกลัวเพียงไร

“ดูเหมือนว่าหลังจากที่ทำภารกิจผลึกแก้วนิรันดร์เสร็จ ฉันก็ยังเดินทางมาที่นี่ได้ แล้วฉันก็จะฝึกฝนในทะเลไร้หวนคืนนี้สักพัก เพื่อให้วิชากระบี่แข็งแกร่งจนถึงที่สุด!”

ฉู่โม่วคิดกับตัวเอง

ส่วนตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องการฝึกฝนเจตจำนงกระบี่

เขามีเวลาเพียงหนึ่งปีและต้องตามหาสัตว์อสูรนิรันดร์จำนวนมากให้เร็วที่สุด เพื่อนำผลึกแก้วนิรันดร์มาจากร่างกายของพวกมัน ทำภารกิจให้สำเร็จ และซื้อข้อมูลจากตำหนักไหมหยก

เมื่อคิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็ส่ายหน้าไปมาและกำจัดความคิดยุ่งเหยิงออกไป

และในตอนนั้นเอง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปในทันใด เมื่อได้พบกับดวงดาวขนาดมหึมาอยู่เบื้องหน้า

แม้จะเรียกว่าเป็นดาว แต่แท้จริงแล้วก็เป็นแค่แผ่นดิน เพียงแต่มีอาณาเขตกว้างใหญ่มาก ในทะเลไร้หวนคืนที่เกิดขึ้นจากหมอกทมิฬ มันแทบจะเป็นเหมือนกับแผ่นดินใหม่เลยทีเดียว

ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงบินตรงเข้าไป

เท่าที่ตามองเห็นได้ สถานการณ์ที่นี่เป็นเหมือนกับดาวดวงอื่น ๆ ในทะเลไร้หวนคืน พวกมันไร้ซึ่งชีวิต เป็นสีเทาหม่นหมอง และไม่มีอณูแห่งชีวิตให้เห็นแม้แต่น้อย

มีหลุมบ่ออยู่บนพื้นทั่วทุกหนแห่ง ศพมากมายนอนอยู่บนพื้นดิน และยังมีบางอย่างที่คล้ายชิ้นส่วนของยุทธภัณฑ์มายาตกกระจายอยู่ทั่วอีกด้วย

แค่มองชิ้นส่วนเหล่านั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นอาวุธชั้นยอด อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ และบางส่วนก็อยู่ในระดับสูงยิ่งกว่านั้นด้วย

แต่ก็น่าเสียดายสำหรับฉู่โม่ว…

ยุทธภัณฑ์มายาเหล่านี้ถูกทำลายไปหมดแล้ว และถูกทิ้งไว้ที่นี่นานเท่าไรแล้วก็ไม่ทราบ ด้วยพลังกัดกร่อนไร้ที่สิ้นสุดของหมอกทมิฬ พวกมันจึงสูญเสียพลังวิเศษไปจนหมดแล้ว

แค่เหยียบลงไปเบา ๆ มันก็กลายเป็นผุยผงและจางหายไปได้

“ดูจากสถานการณ์ที่นี่แล้ว ดูเหมือนว่าจะเกิดสงครามครั้งใหญ่ขึ้น”

ฉู่โม่วเข้าไปใกล้ศพเหล่านั้นและตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

เขาเห็นได้ว่ามีแผลเป็นอยู่บนซากศพเหล่านี้ และชิ้นส่วนของยุทธภัณฑ์มายาก็ไม่ได้เสียหายเพราะพลังกัดกร่อน แต่เสียหายตั้งแต่ก่อนจะถูกกัดกร่อนต่างหาก

เห็นได้ชัดว่าก่อนที่พวกเขาจะกลายเป็นศพได้มีการต่อสู้เกิดขึ้น

พวกเขาเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่าสะพรึงกลัวจนแม้แต่ยุทธภัณฑ์มายาก็ถูกทำลาย และต้องสิ้นใจลงที่นี่ในที่สุด

‘แค่ดูสมบัติพวกนี้ก็รู้แล้วว่าศพพวกนี้ต้องเป็นครึ่งก้าวสู่ราชันย์เทวะยุทธ์ หรือราชันย์เทวะยุทธ์ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ตอนนี้ทุกคนตายหมดแล้ว แม้แต่ยุทธภัณฑ์มายาก็เสียหายไปด้วย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าศัตรูของพวกเขาน่ากลัวขนาดไหน’

‘ฉันไม่รู้เลย’

‘ว่าการต่อสู้ของพวกเขาเกิดขึ้นก่อนหรือหลังจากการที่ทะเลไร้หวนคืนก่อตัวขึ้น’

หากพวกเขาตายที่นี่ก่อนเกิดทะเลไร้หวนคืนก็ไม่มีอะไรน่ากังวล

แต่หากพวกเขาตายหลังจากการกำเนิดทะเลไร้หวนคืนแล้ว ก็หมายความว่าตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวในทะเลไร้หวนคืนนี้สามารถสังหารราชันย์เทวะยุทธ์ได้

ทำให้เขาต้องระมัดระวังตัว

ฟู่ว!

ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่นั้น เขาพลันสัมผัสได้ถึงรัศมีเย็นยะเยือกที่พัดผ่านมาพร้อมกับความเงียบงันและจิตสังหาร

ในขณะเดียวกัน ชายหนุ่มเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่สามารถอธิบายได้ ราวกับว่าทั้งร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยห้วงมิติล่องหน ทำให้รู้สึกเหนียวเหนอะและไม่สบายตัวอย่างบอกไม่ถูก

ครืน!

ภายในคฤหาสน์สีม่วง แสงศักดิ์สิทธิ์สว่างไสวได้ก่อตัวขึ้นในกงล้อทองคำ มันปลดปล่อยแสงบาง ๆ ออกมาป้องกันและกำจัดสสารใด ๆ ก็ตามที่ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเพื่อคอยรักษาความปลอดภัยให้แก่ปฐมวิญญาณของฉู่โม่ว

“นี่มันอะไรเนี่ย!”

“บุกรุกเข้ามาในคฤหาสน์สีม่วงของฉันแบบล่องหนได้ด้วย!”

สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนแปลงไป ภาพของกายาทวิเนตรก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา แสงโกลาหลพลุ่งพล่านออกมาพร้อมกับอักขระศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วน ชายหนุ่มมองตรงไปยังทิศทางที่รัศมีเยือกเย็นนั้นพัดมา

ไกลออกไป มีกลุ่มหมอกทมิฬกำลังมุ่งหน้าเข้ามาหาเขา

แม้จะยังมาไม่ถึง มันก็ส่งแรงกดดันมาหาฉู่โม่วราวกับว่าท้องฟ้ากำลังถล่มลงมา

มีคลื่นจิตมุ่งร้ายซึ่งไม่อาจมองเห็นได้กระจายออกมาโดยรอบ และพยายามจะบุกรุกเข้าไปในคฤหาสน์สีม่วงของฉู่โม่ว แต่ก็ถูกแสงที่ส่องสว่างจากกงล้อทองคำปฐมวิญญาณข้างในจิตใจป้องกันเอาไว้

“นี่มัน…”

“จิตเทวะ!”

ฉู่โม่วเบิกตากว้าง

ตัวตนนี้ถูกบันทึกเอาไว้ในรายละเอียดข้อมูลที่ตำหนักไหมหยกให้มา

ว่ากันว่า ตัวตนแปลกประหลาดนี้เกิดขึ้นจากจิตมุ่งร้ายที่หลงเหลืออยู่ตอนที่ผู้ปลุกพลังสิ้นใจ สิ่งนี้ไม่มีสติปัญญา เป็นแค่ความชั่วร้ายที่กัดกร่อนทุกสิ่งมีชีวิตที่สัมผัสได้ราวกับหนอนชอนไช ไม่ว่าจะหลบซ่อนเท่าไร ก็กำจัดมันออกไปไม่ได้

และวิธีการเดียวที่จะรอดพ้นไปได้คือสังหารมัน

‘ฉันคิดว่าตัวเองโชคดีแล้วนะ ไม่คิดว่าจะเจอกับสิ่งนี้เลย!’

ฉู่โม่วลุกวาว

เมื่อได้เห็นการปรากฏตัวของจิตเทวะ เขาก็ค่อนข้างสงสัยทีเดียว

แค่ใช้ความคิดชั่วร้ายของผู้แข็งแกร่งที่กำลังจะสิ้นใจ ตัวตนแปลกประหลาดเช่นนี้ก็เกิดขึ้นมาได้ กระทั่งทุกสิ่งมีชีวิตก็ถูกโจมตีได้ แม้ว่าจะเป็นจักรพรรดิเทวะยุทธ์ที่มาเผชิญหน้าก็ยังต้องรับมือกับมันอย่างระมัดระวัง

สิ่งเช่นนี้อยู่เหนือจินตนาการของเขามาก

ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดเช่นนั้น จิตเทวะตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าของชายหนุ่มในทันใด

เมื่อเห็นสีหน้าดุร้ายของเขา รัศมีแปลกประหลาดข้างในร่างกายของฉู่โม่วก็แทบจะแช่แข็งปฐมวิญญาณของเขาและระเบิดมันในทันที

ในตอนนั้นเอง…

ฉู่โม่วพลันสูดหายใจลึก แล้วแผดเสียงดังลั่นราวกับสายฟ้าฟาด “หยุด!”

คำพูดนั้นดังออกมาในทันใด ราวกับว่าคำบัญชาแห่งสวรรค์เปล่งออกมาจากปาก

หลังจากนั้น…

ชิ้นส่วนของห้วงอากาศนั้นก็เหมือนจะถูกจองจำเอาไว้ และแรงกดดันล่องหนก็หยุดจิตเทวะเอาไว้กลางอากาศ

แทบจะในวินาทีเดียวกัน

ชิ้ง!

เสียงชักกระบี่เล่มยาวพลันดังขึ้น ตามมาด้วยแสงเย็นยะเยือก ปราณกระบี่สว่างไสวฟันออกไปราวกับม้าพยศ และในพริบตาเดียว มันก็ข้ามห้วงอากาศไปโจมตีจิตเทวะนั้นทันที

ตู้ม!

ช่วงเวลาระหว่างการปลดปล่อยและรับปราณกระบี่นี้ห่างกันเพียงหนึ่งในพันส่วนของวินาทีเท่านั้น

แต่ในเวลาเพียงเท่านี้ ฉู่โม่วก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจึงหยุดชะงักในทันที