บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 347 เซียนผีมาเยือน!

สระสายฟ้าน้อย พลังสายฟ้าพุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำ ประกายไฟฟ้าแลบปลาบปลาบ

“เจ้าเต่าเฒ่า ข้าถามหน่อยสิวา ทำไมเจ้าต้องสอดมือเข้ามาทำลายภาพมารสวรรค์หมื่นวิญญาณของจักรพรรดิหมอผีด้วย?” หนึ่งปู่ลู่ ชายหนุ่มในชุดสีเทา นอนเอนกายอยู่ในสระสายฟ้า เอามือทั้งสองรองใต้ศีรษะ ดูผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง พลังสายฟ้าที่เพียงพอจะสังหารสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าได้อย่างง่ายดาย กลับไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่เส้นขน

“ย่อมเป็นเพราะ ข้าไม่ปรารถนาจะเห็นเจ้าปรากฏตัวสู่โลกน่ะสิ” พร้อมกับเสียงถอนหายใจ ร่างของเต่าเฒ่าก็ปรากฏขึ้นที่ก้นสระสายฟ้า

หนึ่งปู่ลู่หัวเราะ “ช่างร้ายกาจนัก พวกเจ้าตาเฒ่าทั้งหลายคงจะสบายใจกว่า ถ้าเห็นข้าถูกกักขังอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญตลอดไปใช่หรือไม่?”

เต่าเฒ่านิ่งเงียบ

หนึ่งปู่ลู่ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย “น่าเสียดายนัก ที่หนึ่งปู่กุยกลับติดอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญแทน และมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถตรึงพลังต้นกำเนิดของเจดีย์หมื่นเร้นลับเอาไว้ได้”

“จะพูดพล่ามไปทำไม? บอกมาเถอะว่าเจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่” เต่าเฒ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ่มต่ำ

“จะรีบร้อนไปทำไม ข้าแค่มาหาเพื่อนคุยเท่านั้น” จู่ๆ หนึ่งปู่ลู่ก็ยื่นมือออกมาคว้า เต่าเฒ่ากรีดร้องด้วยความเจ็บปวด กระดูกกะโหลกศีรษะและเนื้อชิ้นหนึ่งเปื้อนเลือดตกลงมาอยู่ในมือของหนึ่งปู่ลู่

“วางใจเถอะ ข้าจะไม่สังหารเจ้าหรอก” หนึ่งปู่ลู่ค่อยๆ กัดกินเนื้อคำหนึ่ง พลางกล่าวอย่างพึงพอใจว่า “หากไม่มีเจ้า เมืองสี่ทิศแห่งนี้จะต้องหายไปก่อนกำหนดอย่างแน่นอน ข้าไม่อยากเห็นบรรดาผู้ฝึกตนจากโลกมนุษย์ที่เปรียบดังมดปลวกเหล่านั้น ต้องสูญเสียโอกาสในการแสวงหาวาสนาในเมืองสี่ทิศ”

เต่าเฒ่าเยาะเย้ย “คนอย่างเจ้าหนึ่งปู่ลู่จะสนใจความรู้สึกของพวกมดปลวกด้วยหรือ? ท้ายที่สุด เจ้าก็แค่ต้องการให้เมืองสี่ทิศช่วยตรึงพลังของเจดีย์หมื่นเร้นลับไว้ก็เท่านั้น”

หนึ่งปู่ลู่ยิ้ม “พวกมดปลวกเหล่านั้นได้รับโอกาสเข้าเมืองเพื่อแสวงหาโชคลาภวาสนา ขณะที่เมืองสี่ทิศก็ช่วยข้าตรึงพลังส่วนหนึ่งของเจดีย์หมื่นเร้นลับไว้ ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ ไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?”

เขาเช็ดปากหลังกินเนื้อก้อนนั้นเสร็จ สายตาจับจ้องไปที่เมืองสี่ทิศซึ่งลอยเด่นอยู่เหนือสระสายฟ้าน้อย “ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่า ทำไมเจดีย์หมื่นเร้นลับถึงต้องแบ่งพลังออกมาปกป้องเมืองสี่ทิศแห่งนี้ด้วย? ความหมายของการมีอยู่ของเมืองนี้คืออะไรกันแน่? เพียงเพื่อให้พวกมดปลวกเหล่านั้นมีโอกาสได้ไปฝึกฝนที่ดินแดนหลิงชางเท่านั้นหรือ?”

เต่าเฒ่ากล่าว “ตอนที่เจ้าเริ่มฝึกฝนใหม่ๆ เจ้าก็ไม่ใช่พวกมดปลวกในปากของเจ้าหรอกหรือ? ตอนนั้นเจ้าก็ปรารถนาจะไปยังโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้ไม่ใช่หรือ?”

หนึ่งปู่ลู่หัวเราะเยาะ “มดปลวกทุ่มเททั้งชีวิต สุดท้ายก็เพียงแค่คลานจากหลุมโคลนเล็กๆ แห่งหนึ่ง ไปยังอีกหลุมโคลนเล็กๆ อีกแห่งหนึ่งเท่านั้น แต่ผู้ที่สามารถก้าวไปสู่จุดสูงสุดบนเส้นทางมหาวิถีได้จริงๆ นั้น ถูกกำหนดให้เป็นมังกรตั้งแต่ออกมาลืมตาดูโลก ไม่ใช่สิ่งที่พวกมดปลวกจะมาเทียบได้ นี่คือความแตกต่างระหว่างมังกรกับมดปลวก มันคือโชคชะตา!”

แววตาของหนึ่งปู่ลู่ดูซับซ้อน “เกิดมาเป็นมดปลวก แต่ยังคิดจะฝืนลิขิตเปลี่ยนชะตา ช่างฝันเฟื่องสิ้นดี”

กล่าวจบ หนึ่งปู่ลู่ก็ลุกพรวดขึ้นมายืนตรงกลางสระสายฟ้า ดวงตาจ้องเขม็งไปยังม่านฟ้าอันมืดมิด ในเวลาเกือบจะพร้อมกัน เต่าเฒ่าที่ก้นสระสายฟ้าก็สัมผัสได้เช่นกัน เอ่ยเสียงเบาว่า “เจดีย์หมื่นเร้นลับถึงกับเป็นฝ่ายเริ่มลงมือก่อนเลยงั้นหรือ?”

หนึ่งปู่ลู่ไม่ได้ตอบ ดวงตาของเขาทอประกายเจิดจ้า เฝามองอย่างเงียบๆ แม้จะอยู่ไกลแสนไกล แต่การต่อสู้ที่เกิดขึ้นที่สายหลักหมอผีสวรรค์กลับถูกเขามองเห็นอย่างทะลุปรุโปร่ง เนิ่นนานผ่านไป หนึ่งปู่ลู่พลันระเบิดเสียงหัวเราะ “เต่าเฒ่า เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่า บนโลกใบนี่จะมีคนที่สามารถทำให้เจดีย์หมื่นเร้นลับเชื่อฟังคำสั่งได้?”

เต่าเฒ่า “…”

หนึ่งปู่ลู่ใช้นิ้วถูจมูกเบาๆ “ช่างประจวบเหมาะเหลือเกิน เมื่อวานข้าเพิ่งจะเจอเด็กหนุ่มคนนั้น! เฮ้อ ถ้ารู้ว่าเขาเก่งขนาดนี้ ข้าควรจะจับเขาไว้ตั้งแต่ตอนนั้น” เขามีวันลืมเด็กหนุ่มขอบเขตแกนทองคำคนนั้นที่มองทะลุ ‘ร่องรอย’ ของเขาได้!

“แต่ว่าตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป” หนึ่งปู่ลู่เอ่ยเบาๆ ดวงตาเป็นประกาย ในขณะที่เสียงยังคงก้องกังวาน ร่างของเขาก็หายวับไปจากที่ตรงนั้นทันที

‘สามารถทำให้เจดีย์หมื่นเร้นลับเชื่อฟังคำสั่ง… หรือว่าจะเป็น…’ ที่ก้นสระสายฟ้า เต่าเฒ่ากำลังใช้เคล็ดวิชาลับทำนาย ทันใดนั้นร่างของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏรอยร้าว เลือดไหลอาบออกจากเบ้าตา จนสระสายฟ้ากลายเป็นสีแดงฉาน

“แย่แล้ว! หนึ่งปู่ลู่ผู้นั้นต้องรู้แน่ๆ ว่าเด็กหนุ่มนามลู่เยี่ยคนนั้น มีความเกี่ยวข้องกับลู่ซิงอีที่ถูกกักขังอยู่บนเขาเพลิงกัลป์!” เต่าเฒ่าแสดงอาการตื่นตระหนกอย่างหาได้ยากยิ่ง

เหนือม่านฟ้าอันมืดมิด เจดีย์หมื่นเร้นลับอันยิ่งใหญ่และเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่ รอบตัวเจดีย์มีแสงหายนะมหาวิถีพรั่งพรูออกมาประดุจน้ำตก

“ขอบคุณมากสำหรับครั้งนี้” ลู่เยี่ยเดินเข้าไปข้างหน้า ประสานมือคำนับ

ภายในเจดีย์หมื่นเร้นลับ มีเสียงอ่อนแรงของสตรีดังออกมา “อย่าลืมสิ่งที่เจ้าสัญญาไว้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ต้องไม่ให้หนึ่งปู่ลู่เปิดสุสานที่อยู่ใต้เขาเพลิงกัลป์เป็นเด็ดขาด!”

ลู่เยี่ยพยักหน้า “ข้าจะทุ่มเทสุดกำลังเพื่อขัดขวาง”

ก่อนหน้านี้เขาได้สนทนากับอีกฝ่ายมาแล้ว ทำให้รู้ว่าหญิงสาวที่อยู่ในเจดีย์หมื่นเร้นลับนี้ ก็เป็นเช่นเดียวกับ ‘เหลามู่’ ในเตาหลอมแห่งภัยพิบัติ ล้วนเป็นวิญญาณพิเศษชนิดหนึ่ง หญิงสาวเรียกตัวเองว่า ‘เสวียนหรง’

จากการบอกเล่าของนาง ทำให้ลู่เยี่ยได้รู้ในที่สุดว่า เซียนผีหนึ่งปู่ลู่ที่ถูกกักขังอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญนั้น ได้ใช้วิชา ‘สับเปลี่ยนลวงตา’ ออกสู่โลกภายนอกแล้ว ส่วนคนที่ถูกกักขังอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญตอนนี้คือหนึ่งปูกุย! ด้วยเหตุนี้ พลังส่วนใหญ่ของเจดีย์หมื่นเร้นลับจึงยังคงถูกใช้กักขังหุบเขาเซียนดับสูญ เพราะถูกหนึ่งปูกุยตรึงเอาไว้

นอกจากนี้ ลู่เยี่ยยังได้รับรู้อีกว่า จุดประสงค์ของการปรากฏตัวของหนึ่งปู่ลู่ก็คือการมุ่งหน้าไปยังเขาเพลิงกัลป์! ดาบคู่กายของเขาเคยหักออกเป็นสองท่อน ครึ่งหนึ่งถูกสยบไว้ใต้ภูเขาสองภพ อีกครึ่งหนึ่งถูกสยบไว้ใต้เขาเพลิงกัลป์ และใต้เขาเพลิงกัลป์มีสุสานที่ถูกสยบอยู่แห่งหนึ่ง สิ่งที่อยู่ในสุสานนั้นก็คือสิ่งที่หนึ่งปู่ลู่ปรารถนาจะครอบครองเช่นกัน!

เมื่อลู่เยี่ยได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้แล้ว เขาก็เชื่อในคำพูดที่เซิ่งจุนอวิ่นซิวเคยบอกไว้อย่างสนิทใจ เป้าหมายของหนึ่งปู่ลู่ในการหลุดพ้นครั้งนี้คือพุ่งเป้าไปที่ท่านอารองลู่ซิงอีนั่นเอง! ชายผู้นี้เห็นได้ชัดว่ารู้ความลับของประโยค ‘สวรรค์ส่งสัญญาณสังหาร ดวงดาวเคลื่อนย้าย’ และยังรู้อย่างชัดเจนว่า วาสนาที่อยู่ในเขาเพลิงกัลป์นั้นมีความเกี่ยวข้องกับท่านอารองลู่ซิงอี!

“ช่วงเวลาที่หนึ่งปู่ลู่ปรากฏตัวในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าผ่านการไตร่ตรองอย่างรอบคอบ” ภายในเจดีย์หมื่นเร้นลับ เสียงของเสวียนหรงดังขึ้นอีกครั้ง “ในรอบร้อยปี เมืองสี่ทิศจะปรากฏขึ้นเพียงครั้งเดียว เพื่อปกป้องไม่ให้เมืองนี้ถูกทำลาย พลังต้นกำเนิดส่วนหนึ่งของเจดีย์หมื่นเร้นลับจึงถูกใช้เพื่อปกป้องเมืองนี้ ส่วนหนึ่งปูกุยที่ถูกกักขังอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญ ก็ได้ดึงพลังต้นกำเนิดส่วนใหญ่ของเจดีย์หมื่นเร้นลับไปแล้ว และหนึ่งปู่ลู่มีวิธีเพียงพอที่จะหลีกเลี่ยงการรับรู้ของเจดีย์หมื่นเร้นลับ นั่นหมายความว่า หากเขาลงมือกับเจ้า เจดีย์หมื่นเร้นลับก็ไม่สามารถยื่นมือช่วยเจ้าได้”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เยี่ยจึงตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ หากปราศจากความช่วยเหลือจากเจดีย์หมื่นเร้นลับ ตนเองจะต่อกรกับเซียนผีหนึ่งปู่ลู่ผู้น่าสะพรึงกลัวผู้นี้ได้อย่างไร? เพียงแค่กลิ่นอายสายเดียวของอีกฝ่ายก็อาจสังหารเขาได้อย่างง่ายดาย! สถานการณ์เช่นนี้แทบจะมองไม่เห็นความหวังในการเอาชนะเลย จะทำอย่างไรดี?

“หากสหายเตาสามารถหลอมรวมพลังหายนะมหาวิถีจากเจดีย์หมื่นเร้นลับได้ ย่อมต้องมีวิธีการจัดการกับหนึ่งปู่ลู่อย่างแน่นอน” เสียงของเสวียนหรงดังขึ้นอีกครั้ง “ครั้งนี้จะรักษาความลับใต้เขาเพลิงกัลป์ได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!”

หากเป็นเวลาอื่นเขาคงโยนภาระแล้วจากไปนานแล้ว เขาเป็นแค่ผู้ฝึกตนขอบเขตแกนทองคำ จะเอาชีวิตมาเสี่ยงทำไมกัน! แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ท่านอารองยังติดอยู่ในเขาเพลิงกัลป์! ต่อให้ต้องทุ่มเททุกสิ่ง ลู่เยี่ยก็ไม่มีวันอยู่เฉยแน่

และในตอนนั้นเอง ภายใต้ม่านฟ้าอันมืดมิด พลันมีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น “สหายเตา พวกเราได้พบกันอีกครั้งแล้วนะ”

ลู่เยี่ยก้มมองไป เห็นชายหนุ่มในชุดสีเทายืนอยู่ใต้ม่านฟ้าอันมืดมิด ในมือชูใบบัวบังดวงตาทั้งสองข้างไว้ ลู่เยี่ยรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก ทำไมถึงเป็นเจ้าหมอนี่ที่ดูเหมือนสมองจะมีปัญหาคนนั้น?

ชายหนุ่มชุดเทายิ้มพลางกล่าวว่า “ขอแนะนำตัวอีกครั้ง ข้าชื่อหนึ่งปู่ลู่ เป็นผู้ฝึกดาบ พวกตาแก่ในเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าแห่งนี้เรียกข้าว่าเซียนผี!”