บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 345 ช่างน่าขันสิ้นดี!

ภายในลานพิธี เสียงของจักรพรรดิหมอผียังคงก้องกังวาน เลยเซียวและคนอื่นๆ ที่เดิมทีตกอยู่ในความสิ้นหวัง ในขณะนี้ต่างก็นึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาพร้อมกัน… ท่านผู้อาวุโสลู่!

“ไม่มีใครพูดหรือ?” แววตาของจักรพรรดิหมอผีเย็นเยียบ “ได้! ในเมื่อพวกเจ้าไม่พูด งั้นรอให้ข้าแผดเผาจิตเทวะของพวกเจ้าให้มอดไหม้เสียก่อน ถึงตอนนั้นทุกอย่างย่อมกระจ่างแจ้งเอง!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ จักรพรรดิหมอผีก็พลันฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“สมบัติลับแห่งหายนะเหล่านี้ ตกไปอยู่ในมือของเทพมารจากนอกอาณาเขตตั้งนานแล้ว แล้วพวกเจ้าไปชิงกลับคืนมาได้อย่างไร? อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของพวกเจ้าที่ร่วมมือกันกวาดล้างภูเขาสองภพ!”

เลยเซียวและคนอื่นๆ ต่างพากันนิ่งเงียบ

“เลยเซียว! โถกลืนสายฟ้าของเผ่าหมอผีสายฟ้าเล่า เหตุใดเจ้าจึงไม่นำออกมาใช้?” จักรพรรดิหมอผีมองไปที่เลยเซียว เลยเซียวขบกรามแน่นไม่เอ่ยคำใด

“ถึงพวกเจ้าจะไม่พูด ข้าก็เดาออกว่า คนร้ายที่กวาดล้างภูเขาสองภพนั้น จะต้องสมรู้ร่วมคิดกับพวกเจ้าไว้ก่อนแล้ว!” สายตาของจักรพรรดิหมอผีเย็นเยียบ ตูม!

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นคว้าเลยเซียวจากระยะไกล เขาตั้งใจจะค้นวิญญาณโดยตรง เพื่อค้นหาจากความทรงจำของเลยเซียวว่า ‘คนร้าย’ ผู้นั้นคือใครกันแน่ แต่ในชั่วขณะนั้นเอง เสียงกึกก้องราวกับสายฟ้าผ่าได้ดังสนั่นขึ้นอย่างกะทันหัน จักรพรรดิหมอผีเงยหน้าขึ้นทันควัน เห็นโถใบหนึ่งที่มีสายฟ้าพันรอบพุ่งโจมตีเข้ามาอย่างรุนแรง

โถกลืนสายฟ้า? ช่างมาได้จังหวะเสียจริง!

ดวงตาของจักรพรรดิหมอผีปรากฏแววเยาะหยัน เขาโบกมือใหญ่ขึ้น เตาหลอมทั้งสามสิบหกไบลุกโชติช่วงขึ้นพร้อมกัน ปลดปล่อยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำออกมากดทับโถกลืนสายฟ้าลงไปในทันที จักรพรรดิหมอผีเอื้อมมือไปคว้า โถกลืนสายฟ้าก็ตกลงมาอยู่ในฝ่ามือของเขา

“พลังหายนะมหาวิถีที่แฝงอยู่ในสมบัติชิ้นนี้ ก็ถูกสลายทิ้งไปแล้วเช่นกัน…”

จักรพรรดิหมอผียังพูดไม่ทันขาดคำ ทันใดนั้น ร่างอันบอบบางร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากโถกลืนสายฟ้า ปรากฏว่าเป็นเด็กสาวเซียนหนึ่ง ร่างของนางเคลื่อนไหวราวกับลำแสง ขณะที่เหวี่ยงหมัดออกไป ดูเหมือนจะมีแสงจันทร์บริสุทธิ์ควบแน่นเข้าหากัน พุ่งเข้าหาตำแหน่งระหว่างคิ้วของจักรพรรดิหมอผีอย่างฉับพลัน

ในระยะประชิดเช่นนี้ ทั้งยังเป็นการลอบโจมตีที่กะทันหัน ทำให้จักรพรรดิหมอผีตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่ใช้สัญชาตญาณในการป้องกัน ตูม!!

เสียงปะทะที่ดังสนั่นสะท้านฟ้าดินดังขึ้น เปลวเพลิงระเบิดออกอย่างดุเดือด ร่างของจักรพรรดิหมอผีกระเด็นถอยหลังไปไกลกว่าสิบจั้ง ที่กลางหว่างคิ้วของเขาปรากฏรอยหมัดบุ๋มลงไป เนื้อหนังฉีกขาด กระดูกกะโหลกศีรษะมีรอยร้าว เลือดไหลซึมออกมา ขาดไปเพียงอีกนิดเดียว หมัดนี้เกือบจะทะลุหัวกะโหลก บดขยี้ศีรษะของเขาจนแหลกเหลว!

เมื่อเลยเซียวและคนอื่นๆ เห็นเช่นนี้ ต่างก็พากันฮึกเหิมขึ้นมา ใครบ้างจะจำไม่ได้ว่า นั่นคือเศษเสี้ยววิญญาณของจักรพรรดินีหมอผีเซียนหนึ่ง?

“จักรพรรดินีหมอผีเซียนหนึ่ง? เจ้ายังไม่ตายอีกหรือ!” จักรพรรดิหมอผีขมวดคิ้ว แม้จะเกือบถูกลอบสังหารแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาสูญเสียความมั่นใจ

เด็กสาวเซียนหนึ่งเม้มริมฝีปากไม่พูดอะไร ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย โจมตีไปอีกครั้งอย่างรุนแรง

“ก็แคเศษเสี้ยววิญญาณ ไม่จำเป็นต้องอาศัยวัตถุภายนอกใดๆ ข้าก็สามารถปราบเจ้าได้!” จักรพรรดิหมอผีเปล่งเสียงต่ำ พลางเหวี่ยงหมัดโจมตี เพียงหมัดเดียว ร่างของเด็กสาวก็สั่นสะเทือนจนต้องเซถอยหลังไป อย่างไรเสียนางก็เป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณ ส่วนจักรพรรดิหมอผีคนปัจจุบัน มีรากฐานที่สามารถต่อกรกับวัตถุต้องห้ามอย่างเจดีย์หมื่นเร้นลับได้แล้ว! อาจกล่าวได้ว่า ในประวัติศาสตร์ของเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อน จักรพรรดิหมอผีคนนี้คือผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่บนจุดสูงสุดอย่างแน่นอน!

“ลุกขึ้น!” เซียนหนึ่งยกมือขึ้นชี้ โถกลืนสายฟ้าก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง พุ่งเข้าโจมตีจักรพรรดิหมอผี

“หึ! แค่ของนอกกายเท่านั้น ยังมิอาจทำให้เจ้าพลิกสถานการณ์ได้หรอก!” จักรพรรดิหมอผีหัวเราะเยาะ สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ตูม!

รอบลานพิธี เตาหลอมทองเหลืองสามสิบหกใบเดือดพล่าน ก่อให้เกิดเปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยพลังหายนะมหาวิถีกดทับโถกลืนสายฟ้าอีกครั้ง เปลวไฟศักดิ์สิทธิ์บางส่วนยังพุ่งตรงเข้าหาเด็กสาวอีกด้วย!

เลยเซียวและคนอื่นๆ รู้สึกใจหายวาบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที พวกเขาล้วนเคยสัมผัสความน่าสะพรึงกลัวของพลังหายนะมหาวิถีมาแล้ว ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ จะสามารถต้านทานได้ แต่ในชั่วขณะนี้เอง บนม่านฟ้าที่มืดมิดพลันมีแสงหายนะสายหนึ่งฟาดลงมาอย่างกะทันหัน ในชั่วขณะนั้น ขุนเขาแม่น้ำทั้งหลายถูกแสงส่องสว่าง เหนือภูเขาหลิงมู่สว่างไสวราวกับเป็นกลางวัน

“ไม่ดีแล้ว! พลังหายนะมหาวิถีจากเจดีย์หมื่นเร้นลับ ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันได้อย่างไร?” จักรพรรดิหมอผีตกใจสุดขีด ตูม!

แสงหายนะนั้นฟาดลงมา เตาหลอมทองเหลืองทั้งสามสิบหกใบระเบิดแตกกระจายสิ้น เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังโถมเข้าใส่เด็กสาวเซียนหนึ่งนั้น ก็สลายตัวกลายเป็นฝนแสงไปกลางคัน

ทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน มันเรื่องอะไรกัน? แม้จะไม่เข้าใจ แต่เมื่อเตาหลอมทองเหลืองทั้งสามสิบหกใบถูกทำลายไป เลยเซียวและคนอื่นๆ ที่ถูกกักขังก็หลุดพ้นจากการถูกปราบและลุกขึ้นในทันที

เด็กสาวเซียนหนึ่งตบหน้าอกเบาๆ ขณะที่สายตาของนางมองขึ้นไปยังท้องฟ้าอันมืดมิด ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย พลังหายนะจากเจดีย์หมื่นเร้นลับนั้น เหตุใดจึงฟาดลงมาในคืนนี้?

“บัดซบ! ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ได้?” จักรพรรดิหมอผีมีสีหน้าเขียวคล้ำ ทั้งตกใจและโกรธแค้น เตาหลอมทองเหลืองทั้งสามสิบหกใบถูกทำลายลงเช่นนี้ ทำให้ใจของเขาแทบจะหยดเลือด

“พลังหายนะมหาวิถีที่เจ้าควบคุมอยู่ ไม่พอหรอก”

บนฟากฟ้าอันมืดมิด มีสุ้มเสียงหนึ่งดังแว่วมา ทุกคนต่างมองไปตามเสียงโดยสัญชาตญาณ เห็นร่างสูงสง่าร่างหนึ่ง เดินจากระยะไกลขึ้นมาบนยอดเขา รอบกายของเขามีเจตจำนงดาบสีเขียวอ่อนจางๆ พัวพันอยู่ ลางเลือนราวภาพลวงตา

“เป็นท่านผู้อาวุโสลู่! พวกเราได้รับความช่วยเหลือแล้ว!” เลยเซียวดีใจจนแทบคลั่ง ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น ข้างกายเขาพวกผู้อาวุโสเหล่านั้นต่างก็มีกำลังใจขึ้นมาทันที

หนุ่มน้อยผู้นั้นคือท่านผู้อาวุโสลู่ที่กวาดล้างภูเขาสองภพนะหรือ? เด็กสาวเซียนหนึ่งยิ่งทำตัวว่าง่าย ก้มศีรษะแสดงความเคารพผู้ที่เดินเข้ามา

“ท่านผู้อาวุโสลู่?” จักรพรรดิหมอผีอึ้งไปชั่วขณะ ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ใหญ่หลวงที่สุด “หากข้าไม่ได้ดูผิด คนผู้นี้ก็คือลู่เยี่ยที่เทพมารจากนอกอาณาจักรต้องการตัวไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงกลายเป็น… ท่านผู้อาวุโสในปากของพวกเจ้าไปได้?”

ใช่แล้ว จักรพรรดิหมอผีจำลู่เยี่ยได้! เพราะพวกเทพมารจากนอกอาณาจักรเคยฝากฝังให้เขาจัดเตรียมกำลังไปจับตัวลู่เยี่ย มีหรือที่เขาจะไม่เคยเห็นภาพวาดของลู่เยี่ย? ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อครู่นี้ เขาเพิ่งจะค้นวิญญาณศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ทำให้รับรู้ความเป็นมาของลู่เยี่ยอย่างทะลุปรุโปร่ง!

สำหรับการปรากฏตัวของลู่เยี่ยในตอนนี้ จักรพรรดิหมอผีก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่ที่ทำให้เขารู้สึกว่ามันไร้สาระที่สุดก็คือ พวกตาแก่เหล่านั้นกลับเรียกเด็กหนุ่มคนนี้ว่าท่านผู้อาวุโสอย่างเคารพนอบน้อม!

“ช่างน่าขันสิ้นดี ช่างน่าขันสิ้นดี!” จักรพรรดิหมอผีทนไม่ไหวจนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “พวกเจ้าตาบอดกันหมดแล้วหรือไง ถึงได้เรียกมดปลวกตัวน้อยนั้นว่าท่านผู้อาวุโส!”

ลู่เยี่ยไม่ได้สนใจ เดินเข้าไปหาเลยเชียวแล้วถามว่า “ข้ามาไม่สายเกินไปใช่หรือไม่?”

เลยเซียวรีบส่ายหน้าอย่างละอายใจ “พวกเราถือวิสาสะเคลื่อนไหวล่วงหน้า ไม่ได้ร่วมเดินทางมาพร้อมกับท่านผู้อาวุโส หวังว่าท่านผู้อาวุโสจะให้อภัย”

ลู่เยี่ยส่ายหน้าเบาๆ “ขอแคไม่สายเกินไปก็พอ”

เด็กสาวเซียนหนึ่งกล่าวตะกุกตะกักว่า “ท่านผู้อาวุโส ข้า…ข้าช่างไร้ความสามารถเกินไป…” ดูออกเลยว่า เศษเสี้ยววิญญาณของจักรพรรดินีเซียนหนึ่งคนนี้ กำลังรู้สึกอับอายและโทษตัวเองอย่างมาก!

ลู่เยี่ยยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ใครจะไปคิดว่าจักรพรรดิหมอผีท่านนี้ จะยังครอบครองอาวุธสังหารระดับนี้ไว้อีก?”

ที่ไกลออกไป หัวใจของจักรพรรดิหมอผีรู้สึกเจ็บปวด นึกถึงเตาหลอมทองแดงทั้งสามสิบหกเตาที่ถูกทำลายไป รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป กลายเป็นความมืดมนแทน เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน จักรพรรดินีหมอผีเซียนหนึ่งและพวกเลยเชียวไม่ใช่คนโง่ แต่กลับผิดปกติอย่างยิ่ง พวกเขากลับแสดงความเคารพอย่างล้นเหลือต่อเด็กหนุ่มในโลกมนุษย์คนหนึ่ง เมื่อประกอบกับลำแสงหายนะที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อครู่… จักรพรรดิหมอผีจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่า เด็กหนุ่มที่ชื่อลู่เยี่ยที่อยู่ตรงหน้านี้ มีปัญหาใหญ่ซ่อนอยู่?

“ลำแสงหายนะเมื่อครู่นั้น เจ้าเป็นคนเรียกมาใช่หรือไม่?” จักรพรรดิหมอผีถามด้วยเสียงเคร่งขรึม

ลู่เยี่ยพยักหน้าตอบว่า “ถูกต้องแล้ว อย่างไร อยากจะประลองกันอีกสักหน่อยหรือไม่ว่า ใครเชี่ยวชาญในการยืมพลังของหายนะมหาวิถีมากกว่ากัน?”

หนังตาของจักรพรรดิหมอผีกระตุก กล่าวอย่างเย็นชาว่า “เหลวไหล! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าในโลกนี้จะมีใครสามารถยืมพลังของเจดีย์หมื่นเร้นลับได้!”

อย่าว่าแต่จักรพรรดิหมอผีเลย แม้แต่เซียนหนึ่ง เลยเซียว และคนอื่นๆ ต่างก็ตกอยู่ในอาการตกตะลึง พวกเขาต่างก็ไม่รู้เลยว่าท่านผู้อาวุโสลู่ที่อยู่ตรงหน้านี้ ยังมีไม้ตายระดับนี้ซ่อนอยู่อีก!