บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 344 ขอให้จักรพรรดิหมอผีสละราชบัลลังก์!

บทที่ 344 ขอให้จักรพรรดิหมอผีสละราชบัลลังก์!
ภูเขาหลิงมู่ ที่พำนักของสายหลักหมอผีสวรรค์

“พวกผู้ฝึกดาบเหล่านี้ช่างกระดูกเหล็กกันเสียจริง” ภายในตำหนักใหญ่แห่งหนึ่งแสงไฟสว่างไสว จักรพรรดิหมอผีนั่งอยู่บนบัลลังก์ ทอดสายตามองลงไปยังกลุ่มศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่อยู่เบื้องล่าง ผู้ฝึกดาบเหล่านี้มีทั้งหมดเก้าคน หลังจากถูกจับกุมแต่ละคนล้วนไม่เกรงกลัวความตาย

แต่พวกผู้ฝึกดาบเหล่านี้ก็เป็นเพียงมดปลวกที่ไม่สลักสำคัญ ต่อให้มดปลวกจะมีกระดูกแข็งเพียงใด จะต้านทานการรุกรานของวิชาการค้นวิญญาณได้อย่างไร? เมื่อครู่นี้เอง จักรพรรดิหมอผีได้ทำการค้นวิญญาณด้วยวิธีที่เรียบง่ายและป่าเถื่อน แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้รับข้อมูลในสิ่งที่เขาอยากรู้เลย

“ลู่เยี่ยผู้นั้นเป็นเพียงผู้ฝึกดาบตัวเล็กๆ ในโลกมนุษย์จริงๆ หรือ?”

“แต่เหตุใดจึงทำให้พวกเทพมารจากนอกอาณาเขตให้ความสำคัญถึงเพียงนั้น?” จักรพรรดิหมอผีนั่งอยู่ที่นั้นครุ่นคิดไม่หยุด แต่ก็ไม่อาจเข้าใจได้ ในความทรงจำของผู้ฝึกดาบทั้งเก้าคนนั้น เขาได้รับรู้ถึงความเป็นมาของลู่เยี่ยและการแสดงออกต่างๆ ของเขาตั้งแต่เข้าสู่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ แต่ในสายตาของจักรพรรดิหมอผี เด็กหนุ่มผู้ฝึกดาบเช่นนี้ อาจจะเรียกได้ว่าน่าทึ่งในโลกมนุษย์ แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าพิเศษมากนัก

“ภูเขาสองภพมีเทพมารจากนอกอาณาเขตถูกสังหารล้างบางจนหมดสิ้น เป็นฝีมือของใครกันแน่?” จักรพรรดิหมอผีนึกถึงเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง เพียงแคไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เขาได้รับข่าวว่าภูเขาสองภพถูกคนบุกเข้าสังหารจนเลือดอาบ เทพมารจากนอกอาณาเขตถูกกวาดล้างสิ้นซาก! สิ่งนี้ทำให้จักรพรรดิหมอผีสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตราย

“หนึ่งปู่กุยหลบหนีไปตั้งแต่เมื่อวาน หากไม่ผิดจากที่คาด เขาน่าจะไปพบกับเซียนผีที่ถูกกักขังอยู่ในหุบเขาเซียนดับสูญ”

“คนที่ล้างบางภูเขาสองภพย่อมไม่มีทางเป็นหนึ่งปู่กุยแน่นอน”

“ถ้าเช่นนั้น ใครกัน?” จักรพรรดิหมอผีขมวดคิ้ว “ฆาตกรผู้นั้นย่อมรู้ดีว่า เผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อนกับเทพมารจากนอกอาณาเขตเป็นพันธมิตรกันมานานแล้ว แต่ยังกล้าทำเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อนอยู่ในสายตาเลย…”

“ท่านจักรพรรดิหมอผี คนจากหกสายย่อยรวมตัวกันมาขอเข้าพบขอรับ!” นอกตำหนักใหญ่มีเสียงรายงานอย่างเคารพดังขึ้น

“หกสายย่อยรวมตัวกันงั้นหรือ?” ดวงตาของจักรพรรดิหมอผีลึกล้ำ “ดูเหมือนพวกเขาต้องการมาสะสางบัญชีกับข้าแล้วสินะ” เขาลุกขึ้นอย่างช้าๆ แล้วสั่งการว่า “บอกให้พวกเขาไปรออยู่ที่แท่นบูชาบนยอดเขาเถิด!”

“ขอรับ!”

ในขณะที่จักรพรรดิหมอผีกำลังจะก้าวออกจากตำหนักใหญ่ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเหล่าศิษย์ของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่สลบอยู่ตรงนั้น ทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เทพมารจากนอกอาณาเขตยังล่มสลายไปแล้ว พวกมดปลวกเหล่านี้จะเก็บไว้ทำประโยชน์อะไร? จักรพรรดิหมอผีสะบัดมือ เตรียมจะบดขยี้ ‘มดปลวก’ เหล่านี้ให้กลายเป็นเถ้าถ่าน

แต่ในที่สุดเขาก็เปลี่ยนใจ ช่างเถอะ ลองรออีกสักหน่อย ดูว่าลู่เยี่ยที่ถูกเทพมารจากนอกอาณาเขตจับตาอยู่จะปรากฏตัวหรือไม่ หวังเพียงว่าลู่เยี่ยผู้นี้จะตองพิเศษมากและนำ ‘ความประหลาดใจ’ บางอย่างมาให้ข้า…

ขณะที่กำลังครุ่นคิด จักรพรรดิหมอผีก้าวออกออกจากตำหนักใหญ่ ส่วนศิษย์ทั้งเก้าของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ที่สลบอยู่บนพื้นนั้น ก็ถูกคนรับใช้ลากตัวออกไปกักขังไว้

บนยอดเขาหลิงมู่มีลานพิธีขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้น ที่นี่คือสถานที่ประกอบ ‘พิธีบูชา’ ของสายหลักหมอผีสวรรค์ ในเวลานี้รอบๆ ลานประกอบพิธีถูกจัดวางเตาหลอมทองเหลืองไว้สามสิบหกเตา แต่ละเตาลุกโชนอย่างรุนแรง ขับไลความมืดมิดบนยอดเขาและส่องสว่างไปทั่วบริเวณ

เหล่าผู้อาวุโสจากหกสายย่อยของเผ่าหมอผีล้วนมารวมตัวกันที่ลานพิธีแล้ว มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน แต่ละคนล้วนเป็นบรรพชน เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของแต่ละเผ่าของพวกเขา หากกล่าวถึงฐานะแล้ว ในทั่วทั้งเผ่าหมอผีแห่งดินแดนป่าเถื่อน พวกเขาก็เป็นรองจากจักรพรรดิหมอผีเท่านั้น! เลยเซียว ประมุขเผ่าหมอผีสายฟ้าก็อยู่ในกลุ่มคนเหล่านี้ด้วย

“เลยเซียว เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย ข้าคิดแล้วว่า คนเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอกอย่างเจ้า ไม่มีทางตายง่ายๆ หรอก”

พร้อมกับเสียงอันทรงอํานาจ จักรพรรดิหมอผีก็ก้าวเดินเข้ามาด้วยท่าทางองอาจ เขามีรูปร่างสูงใหญ่สงางาม สวมชุดคลุมขนสัตว์ ก้าวเดินอย่างองอาจ กลิ่นอายดุดันราวกับเทพเจ้าข่มขวัญผู้คนอย่างยิ่ง

สายตาของเลยเซียวและคนอื่นๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกสลับซับซ้อน สำหรับจักรพรรดิหมอผี พวกเขาทั้งเลื่อมใสและจงเกลียดจงชัง ไม่มีใครคาดคิดว่าตั้งแต่มาร่วมมือกับเทพมารจากนอกอาณาเขต จักรพรรดิหมอผีผู้มีสติปัญญาและวิสัยทัศน์กว้างไกล จะกลายเป็นคนวิปลาสถึงเพียงนี้

“มาสิ พวกเจ้ารวมตัวกันมาในครั้งนี้คิดจะทำอะไร?” จักรพรรดิหมอผียืนอยู่ตรงนั้น กวาดสายตามองเลยเซียวกับคนอื่นๆ พลังลมปราณแผ่ซ่านน่าเกรงขามน่ากลัว

“พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อทำสองเรื่องเท่านั้น” เลยเซียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ประการแรก พวกข้าได้ยินมาว่า ‘จินเหิง’ ประมุขเผ่าหมอผีทอง หลังจากมาเข้าพบจักรพรรดิหมอผีแล้วก็ถูกกักขังไว้ ขอจักรพรรดิหมอผีช่วยปล่อยตัวเขาออกมาด้วย!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จักรพรรดิหมอผีก็หัวเราะพลางกล่าวว่า “จินเหิงน่ะหรือ เขาถูกข้าจับไว้จริงๆ นั่นแหละ” คำตอบที่ดูไม่ยี่หระนี้ ทำให้เลยเซียวและคนอื่นๆ รู้สึกไม่สบายใจไปตามๆ กัน

จักรพรรดิหมอผีกลับไม่สนใจ เขากล่าวว่า “แล้วเรื่องที่สองเล่าคืออะไร?”

เลยเซียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยทีละคำว่า “ขอให้จักรพรรดิหมอผีสละราชบัลลังก์!”

สละราชบัลลังก์!

จักรพรรดิหมอผีชะงักไปครู่หนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา “ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง!” จากนั้นเขาก็เก็บรอยยิ้ม แววตาเย็นชาลง “ข้าอยากจะเห็นนักว่า พวกเจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงกล้ามาหาข้าถึงที่เพื่อบีบให้ขาสละบัลลังก์!”

เลยเซียวขมวดคิ้ว “ท่านจักรพรรดิหมอผี เทพมารจากนอกอาณาเขตถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก หนึ่งปู่กุยหลบหนีไปไกล แม้แต่ท่านเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อวาน ในสถานการณ์เช่นนี้ ท่านยังจะดื้อรั้นต่อต้านไปเพื่ออะไร?”

จิตสังหารวูบผ่านดวงตาของจักรพรรดิหมอผี เขาตะโกนเสียงดังว่า “ข้าบอกแล้วไงว่า ถ้าพวกเจ้ามีไม้ตายที่จะบีบให้ขาสละบัลลังก์ได้ ก็สำแดงออกมา!”

“ท่านจักรพรรดิหมอผี ท่านจะบังคับให้พวกเราลงมือให้ได้ใช่หรือไม่?” เลยเซียวมีสีหน้าเคร่งขรึม

จักรพรรดิหมอผีชี้ไปที่หน้าอกของตนเอง กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “มาเถิด หากมีความกล้าก็จงฆ้าข้า ตำแหน่งจักรพรรดิหมอผีนี้ย่อมตกเป็นของพวกเจ้าแน่นอน!” จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่เลยเซียวและคนอื่นๆ “แต่ถ้าพวกเจ้าไม่กล้า ก็อย่าหาว่าข้าลงมือปราบกบฏอย่างพวกเจ้าทีละคนก็แล้วกัน!”

เสียงดังกังวานไปทั่วลาน บรรยากาศพลันตึงเครียดถึงขีดสุด

“ท่านคิดว่าพวกเราไม่กล้าหรือ?” ชายชราในเสื้อคลุมสีขาวคำรามด้วยความโกรธ พลางเรียกหอกทองสังหารออกมา มันเปล่งประกายระยิบระยับสว่างจ้าตาอย่างน่าตื่นตะลึง นั่นคือ ‘หอกทองสังหาร’ สมบัติล้ำค่าประจำเผ่าหมอผีทอง!

ในเวลาแทบจะพร้อมกัน คนอื่นๆ ก็ทยอยเรียกสมบัติล้ำค่าของตนออกมา ไข่มุกวิญญาณลมกรดของเผ่าหมอผีวายุ ตะเกียงยมโลกกลั่นโลหิตของเผ่าหมอผียมโลก และดาบกระดูกชิงจินของเผ่าหมอผีทมิฬ ต่างลอยขึ้นสู่อากาศ

ในชั่วขณะนั้น ลานพิธีแห่งนี้เต็มไปด้วยแสงประกายและไอสังหาร บรรยากาศกดดันจนแทบหายใจไม่ใช่ออก

“ไม่คาดคิดเลยว่า พวกเจ้าจะสามารถสลายพลังหายนะมหาวิถีในบรรดาสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นได้…” จักรพรรดิหมอผีแสดงความประหลาดใจ ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า “ไม่น่าแปลกใจที่พวกเจ้าถึงกล้ามารวมหัวกันมาบีบให้ข้าสละบัลลังก์ ที่แท้ก็มีไม้ตายอยู่นี่เอง!”

จากนั้นเขาก็พลันแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง “น่าเสียดาย ในสายตาของข้า พวกเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับพวกโง่เขลาที่เดินเข้ามาติดกับดักเอง!”

เสียงยังคงก้องกังวาน จักรพรรดิหมอผีพลันสะบัดมือใหญ่ รอบๆ ลานพิธี เตาหม้อทองแดงสามสิบหกเตาพลันเดือดพล่าน ปลดปล่อยเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“แย่แล้ว! นี่มัน… นี่มันพลังหายนะจากเจดีย์หมื่นเร้นลับชัดๆ เหตุใดเขาถึงควบคุมมันได้?” สีหน้าของเลยเซียวและคนอื่นๆ เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า จักรพรรดิหมอผีจะสามารถควบคุมพลังหายนะมหาวิถีได้!

“พวกโง่เง่า! พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าในศึกเมื่อวานข้าบาดเจ็บสาหัส?” ดวงตาของจักรพรรดิหมอผีเย็นชา เขากล่าวอย่างดูแคลนว่า “ข้าแค่แสร้งทำเป็นอ่อนแเพื่อให้จะดูว่า จะมีเจ้าโง่ตัวไหนโผล่หางออกมาบ้าง!”

เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ตูม! แสงเปลวเพลิงเจิดจ้า พลังหายนะมหาวิถีแผ่ซ่านไปทั่ว

พลังนั้นกวาดล้างทุกสิ่งด้วยอานุภาพที่มิอาจต้านทาน สยบบรรพชนเหล่านั้นลงกับพื้นในพริบตา ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นเลยแม้แต่นิดเดียว เลยเซียวและคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงพรึงเพริด ใจจมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง ในที่สุดพวกเขาก็รู้ตัวว่าเสียรู้เข้าให้แล้ว! จักรพรรดิหมอผีได้ขุดหลุมพรางไว้ตั้งนานแล้ว จงใจรอให้พวกเขาเดินมาติดกับเอง!

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ไม่มีใครรู้เลยว่า ไพ่ตายที่แท้จริงของจักรพรรดิหมอผีกลับเป็นพลังหายนะมหาวิถีจากเจดีย์หมื่นเร้นลับ! เมื่อเผชิญหน้ากับพลังเช่นนี้ ในเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า มีใครบ้างที่จะเป็นคู่ต่อกรกับจักรพรรดิหมอผีได้?

จักรพรรดิหมอผีก้าวไปข้างหน้า หยิบหอกทองสังหาร ไข่มุกวิญญาณลมกรด ตะเกียงยมโลกกลั่นโลหิต และดาบกระดูกชิงจินขึ้นมาทีละชิ้น ถือไว้ในมือแล้วพิจารณา

“ใครจะบอกข้าได้บ้าง พลังของหายนะมหาวิถีที่อยู่ในบรรดาสมบัติล้ำค่าเหล่านี้ ถูกใครสลายไปกัน?” จักรพรรดิหมอผีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม การค้นพบครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกตกใจและไม่อาจสงบใจลงได้