บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 309 ไขมุกมารโลหิตเทพ
หากพิจารณาอย่างละเอียด แสงสีเลือดที่ถูกเคล็ดวิชาลับผนึกนั้น แท้จริงแล้วคือจิตเทวะที่ถูกย่อส่วนลงจนเล็กจิ๋วนับหมื่นเท่า! แต่ทว่าจิตเทวะนี้หาใช่ซุยอวิ๋นประมุขเผ่าหมอผีปีศาจไม่ แต่เป็นชายหนุ่มผมเงินที่มีใบหน้าพิลาสล้ำเย้ายวนและดวงตาสีเลือด
ลูเยี่ยมองออกมานานแล้วว่า นี่คือผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์ พวกเขาเชี่ยวชาญในการแฝงตัวสังหารและซ่อนร่องรอย ใครก็ตามที่ถูกเขายึดร่างไป ทั้งจิตเทวะและเนื้อหนังจะถูกหลอมละลายไปหมด ด้วยเหตุนี้เอง มารวิญญาณพันลักษณ์เพียงแค่สวมเปลือกนอกชั้นหนึ่ง ก็สามารถสวมบทบาทเป็นเจ้าของร่างเดิมได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ
“ลูเยี่ย! เจ้าค้นพบข้าได้อย่างไร?!” ชายผมสีเงินเมื่อเห็นว่าไม่อาจดิ้นรนหลบหนีได้ จึงกลับมาสงบนิ่งแทน
ลูเยี่ยไม่ได้ใส่ใจจะตอบคำถาม เขาเพียงเอ่ยกับลูกธนูหักซื่อจิว่า “กินเสีย”
ในหมู่เทพมารนอกอาณาเขต คำพูดของปีศาจกู่พิษเผ่าใจไม่อาจเชื่อได้แม้แต่คำเดียว และคำพูดของมารวิญญาณพันลักษณ์นั้นไม่เพียงแคเชื่อไม่ได้ แม้แต่ความทรงจำของจิตเทวะก็ยังหาความสัตย์จริงไม่ได้ด้วยซ้ำ! ดังนั้นลูเยี่ยจึงไม่อยากเสียเวลาสอบถามอะไรทั้งนั้น
ลูกธนูหักซื่อจิกระสับกระส่ายอยากเคลื่อนไหวมานานแล้ว จึงพุ่งเข้าไปทันที
“ลูเยี่ย! เจ้าไม่อยากรู้เลยหรือว่าท่านอารองของเจ้าอยู่ที่ใด?!”
“ขอเพียงเจ้าให้ทางรอดแก่ข้า ข้าจะพาเจ้าไปพบท่านอารองของเจ้าเอง!”
“ไอ้สารเลว!! เจ้าไม่ได้ยินคำพูดของข้าหรือไร?!”
“อ๊ากกกก!”
ชายผมเงินแผดเสียงร้องโอยหวนอย่างน่าเวทนา ก่อนที่เสียงจะขาดหายไปในทันที เป็นลูกธนูหักซื่อจิที่กำลังกลืนกินอย่างตะกละตะกลาม ได้กลืนกินจิตเทวะของเขาไปเรียบร้อยแล้ว
“แหวะ! แข็งติดฟันเลย!” เสียงของ ‘ซื่อ’ ร้องออกมา “นี่มันตัวอะไรกัน?”
ลูกธนูหักซื่อจิพลันมีแสงสีเลือดปะทุขึ้นมา ราวกับกำลังอาเจียน มันถมไขมุกสีแดงสดออกมาเม็ดหนึ่ง ไขมุกนั้นมีขนาดเพียงเท่าตาแมวเท่านั้น มีเปลวเพลิงสีแดงเหมือนเลือดพวยพุ่งล้อมรอบอยู่ เมื่อได้เห็นวัตถุนี้ ลูเยี่ยก็อดประหลาดใจไม่ได้
ไขมุกมารโลหิตเทพ!
ในบรรดาเผ่าต่าง ๆ ของเทพมารนอกอาณาเขต มีเพียงทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของแต่ละเผ่าเท่านั้นที่จะครอบครองสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ตราบใดที่ไขมุกมารโลหิตเทพยังไม่ดับสูญ ก็ยังมีความหวังที่จะ ‘ฟื้นคืนชีพ’ ได้ สำหรับผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ ไขมุกมารโลหิตเทพก็เป็นสมบัติอันสำคัญหายากเช่นกัน มันสามารถนำมาใช้ขัดเกลาสภาวะจิตใจ และส่งผลอย่างมหาศาลยามทะลวงขอบเขต!
นอกจากนี้ไขมุกมารโลหิตเทพยังมีประโยชน์มหัศจรรย์อีกอย่างหนึ่ง นั่นคือหากนำสิ่งนี้ไปหล่อเลี้ยงไว้ในจิตเทวะ จะทำให้ครอบครอง ‘กลิ่นอายเทพมาร’ แบบเดียวกับเจ้าของเดิม!
ลูเยี่ยยื่นมือออกไปคว้าไขมุกมารโลหิตเทพมาเก็บไว้ แล้วใช้เคล็ดวิชาลับที่เรียกว่า ‘เคล็ดวิชาลักษณ์วิญญาณ’ ทันใดนั้น ไขมุกมารโลหิตเทพก็เปล่งแสงเจิดจ้า และพลังลมปราณทั่วทั้งร่างของลูเยี่ยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน พลังลมปราณทั่วทั้งร่างของเขาก็เหมือนกับชายจากเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์ที่เพิ่งถูกฆ่าตายไปไม่มีผิดเพี้ยน
“ท่านผู้อาวุโส ท่านเปลี่ยนเป็นแบบนี้ ข้าเห็นแล้วรู้สึกหิวขึ้นมาเลย” เสียงของ ‘ซื่อ’ ร้องออกมา
‘จิ’ เปล่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ “ท่านผู้อาวุโสช่างร้ายกาจนัก ข้าดูไม่ออกเลยว่ามีข้อบกพร่องตรงไหน!”
ลูเยี่ยยิ้มเล็กน้อย ความคิดแวบหนึ่งผ่านเข้ามา “พวกเจ้าลองดูนี่”
เพียงพริบตา แม้แต่รูปลักษณ์ของเขาก็เปลี่ยนไป ดวงตาคู่หนึ่งกลายเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต เส้นผมยาวสลวยเปลี่ยนเป็นสีเงินยวง ในขณะที่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเหมือนกับมารวิญญาณพันลักษณ์คนเมื่อครู่ทุกประการ
“เคล็ดวิชาลับของท่านผู้อาวุโสสามารถลวงตาได้อย่างสมจริง สามารถตบตาได้ทุกผู้คน อย่างน้อยพวกเรามองไม่ออกเลยว่ามีข้อผิดพลาดใด!” ‘ซื่อ’ และ ‘จิ’ ต่างรู้สึกตกตะลึง ถือว่าเปิดโลกทัศน์ใหม่สำหรับพวกมัน
ส่วนลูเยี่ยนันคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้มานานแล้ว ในอดีตที่สนามรบนอกอาณาเขต ผู้แข็งแกร่งจากเผ่ามารวิญญาณพันลักษณ์มักจะแย่งชิงร่างผู้อื่นแล้วแปลงกายเป็นผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ แฝงตัวเข้าไปในค่ายของมนุษย์อยู่บ่อยครั้ง ส่วนฝั่งค่ายมนุษย์เองก็มักจะรวบรวมไขมุกมารโลหิตเทพแล้วปลอมตัวเป็นเทพมารจากนอกอาณาเขตเพื่อแฝงตัวเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ที่สนามรบนอกอาณาเขตจึงมีกฎระเบียบอยู่ข้อหนึ่งว่า เมื่อกลับจากสนามรบสู่ค่ายพัก ทุกคนต้องได้รับการตรวจสอบจิตเทวะและกระดูกรากฐาน เป้าหมายก็เพื่อกวาดล้าง ‘สายลับ’ จากเทพมารจากนอกอาณาจักรนั่นเอง
“ท่านผู้อาวุโส ในเมื่อท่านสามารถทำได้ถึงขั้นนี้ นั่นหมายความว่าท่านเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาลับของเทพมารจากนอกอาณาเขตด้วยใช่หรือไม่?” เสียงของ ‘ซื่อ’ ถามด้วยความเคารพ
ลูเยี่ยพยักหน้าตอบว่า “รู้บ้างเล็กน้อยแต่ไม่มากนัก”
ฝ่ายมนุษย์ต่อสู้กับเทพมารจากนอกอาณาเขตมาเป็นเวลาหลายปี ทั้งสองฝ่ายรู้จักซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี ฝ่ายมนุษย์ได้รวบรวมเคล็ดวิชาลับจำนวนมากมายของเผ่าต่าง ๆ ของเทพมารจากนอกอาณาเขตจากเชลยศึกที่จับมาได้ เพื่อนำมาวิเคราะห์และสรุปจุดอ่อนของเคล็ดวิชาลับเหล่านั้น เพื่อจะได้รับมือกับเทพมารจากนอกอาณาเขตได้ดียิ่งขึ้น ลูเยี่ยเองก็ได้สัมผัสกับสิ่งเหล่านี้มามากมาย อย่างไรก็ตาม เคล็ดวิชาลับของเทพมารจากนอกอาณาเขตล้วนมีความพิเศษ ส่วนใหญ่ไม่เหมาะสำหรับผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์
ไม่นานนัก ลูเยี่ยก็เก็บไขมุกมารโลหิตเทพ ทั้งพลังลมปราณและรูปโฉมก็กลับคืนสู่สภาพเดิม
‘การไปเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าครั้งนี้ บางทีข้าอาจปลอมตัวเป็นทายาทสายเลือดบริสุทธิ์ของมารวิญญาณพันลักษณ์เพื่อแฝงตัวอยู่ในความวุ่นวายก็ได้’ ลูเยี่ยคิดในใจ เขาไม่ได้รั้งอยู่ต่อแต่หันหลังเดินจากไป
ในคืนเดียวกันนั้น ลูเยี่ยออกเดินทางจากเมืองอวิ๋นอัน มุ่งหน้าบุกทะลวงด่านเทียนหลาง ทำลายเขาธารทมิฬ ทำให้เผ่าหมอผีปีศาจถูกทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง และเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่อง ลูเยี่ยก็ได้เดินทางกลับมาถึงเมืองอวิ๋นอันอีกครั้ง
ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ลูเยี่ยนั่งขัดสมาธิ การเดินทางตลอดทั้งคืนทำให้เขาสูญเสียพลังไปมหาศาล จำเป็นต้องเร่งฟื้นฟูพลังลมปราณให้กลับมาโดยเร็ว
หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน ข่าวคราวเรื่องลูเยี่ยบุกเดี่ยวถล่มด่านเทียนหลางและล้างบางเผ่าหมอผีปีศาจ ก็ถูกเผยแพร่โดยกรมปราบปีศาจแห่งเมืองอวิ๋นอัน และแพร่กระจายไปทั่วทั้งดินแดนต้าเฉียนในวันเดียวกันนั้นเอง ในชั่วขณะนั้น เหตุการณ์นี้ได้ก่อให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่
ชื่อเสียงของลูเยี่ยในฐานะราชครูแห่งต้าเฉียน ดังกึกก้องไปทั่วสิบสี่มณฑลของต้าเฉียนอีกครั้ง จักรพรรดิต้าเฉียนเซียงฉางลู่เมื่อได้รับข่าว ก็ออกพระราชโองการประกาศเรื่องนี้ให้ทั่วทั้งใต้หล้าได้รับรู้ทันที การยึดด่านเทียนหลางกลับคืนมาได้ นับเป็นคุณูปการที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้าสำหรับทั้งดินแดนต้าเฉียน และนี่คือข่าวดีที่สุดในรอบหลายปี และการกวาดล้างเผ่าหมอผีปีศาจนจนสิ้น ยังนับเป็นวีรกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบแปดร้อยปีที่ผ่านมา ความสำคัญของศึกนี้ช่างยิ่งใหญ่นัก ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะถูกบันทึกดงในตำราประวัติศาสตร์ของต้าเฉียน และจะเป็นที่เลื่องลือไปอีกนับพันปี
“บารมีของท่านอาจารย์เปรียบดังเทพเซียนบนพื้นพิภพ ข้าช่างมีวาสนานักที่ได้เป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์!” เซียงฉางลู่รำพึงออกมาด้วยความตื้นตัน
เขารู้ดีว่ายิ่งลูเยี่ยมีชื่อเสียงและบารมีมากเท่าใด บัลลังก์ของเขาก็จะยิ่งมั่นคงขึ้นเท่านั้น! สิ่งเดียวที่ทำให้เซียงฉางลู่ปวดหัวคือ หลังจากสร้างผลงานยิ่งใหญ่เช่นนี้แล้ว ควรจะพระราชทานรางวัลอย่างไรจึงจะคู่ควร?
ขุมกำลังต่าง ๆ ทั่วใต้หล้า ไม่ว่าจะเป็นสามกรมใหญ่แห่งต้าเฉียน สำนักศึกษาต้าเฉียน ตระกูลผู้พิทักษ์แผ่นดินทั้งแปด และอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงกับข่าวนี้ไปตาม ๆ กัน ลูเยี่ยที่เป็นถึงราชครู แข็งแกร่งถึงระดับนี้เชียวหรือ?
ในขณะที่ทั่วทั้งใต้หล้ากำลังตื่นตะลึง ก็มีข่าวอีกเรื่องหนึ่งแพร่สะพัดออกไป เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนพร้อมใจกันประกาศว่า จะตอบรับคำเรียกร้องของราชครูลูเยี่ย นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนจะร่วมมือกันเดินทางไปยังโลกมนุษย์เพื่อสังหารปีศาจ คืนความสงบสุขให้แก่ใต้หล้า! ข่าวนี้ราวกับก้อนหินที่ถูกขว้างลงกลางสระน้ำจนเกิดระลอกคลื่นนับพัน
ในสายตาของผู้คนในโลกมนุษย์ เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนเปรียบเสมือนยักษ์ใหญ่ที่ดำรงอยู่เหนือโลก เป็นดังเทพเซียนที่มีตัวตน ตลอดระยะเวลาแปดร้อยปีนับจากการสถาปนาแคว้นต้าเฉียน เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนแทบจะไม่เคยแทรกแซงเรื่องราวของโลกมนุษย์เลย แต่บัดนี้เมื่อเผชิญหน้ากับภัยสัตว์อสูรที่คุกคามทั่วหล้า เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนทั้งหมดได้ก้าวออกมาแล้ว! สำหรับผู้คนในโลกมนุษย์แล้ว นี่เหมือนกับได้พบฝนทิพย์ที่ตกลงมากลางทุ่งหญ้าที่แห้งแล้ง แต่สำหรับขุมกำลังต่าง ๆ สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกตะลึงที่สุดก็คือ เหตุผลที่เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนยอมเคลื่อนไหว ก็เพราะลูเยี่ย!
เมื่อวานนี้ลูเยี่ยเพิ่งทำลายด่านเทียนหลางและกวาดล้างเผ่าหมอผีปีศาจ วันนี้เขาก็สามารถเชิญเจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนออกมาปราบปีศาจเพื่อมวลมนุษย์! เรื่องนี้จะไม่ให้ใครตกตะลึงได้อย่างไร?
เมื่อจักรพรรดิเซียงฉางลู่ได้รับข่าว พระองค์ก็ตื่นเต้นจนไม่สามารถควบคุมอาการได้ ทรงโบกพระหัตถ์และหัวเราะออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน สมกับที่เป็นท่านอาจารย์ลู! ราวกับเทพมาโปรดแท้ ๆ!
ทั่วทั้งใต้หล้าแห่งต้าเฉียนพากันเดือดพล่านไปหมด ทุกหนแห่งล้วนกล่าวขานถึงลูเยี่ย แม้แต่พวกพ่อค้าแม่ค้าที่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ชาวนาในชนบท ต่างก็รู้จักชื่อของราชครูลูเยี่ยวัยเยาว์ผู้นี้ ใต้หล้าแห่งนี้มีผู้ใดไม่รู้จักท่านบ้าง?
สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ตำหนักคัมภีร์หลัก ลูเชียวย์ที่กำลังพลิกอ่านเคล็ดวิชาลับที่ถ่ายทอดต่อกันมาก็ได้รับรู้ข่าวนี้เช่นกัน เขาอดหัวเราะร่าอย่างสดใสไม่ได้ เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีผู้เป็นราชครู ได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ หากท่านปู่และบรรพบุรุษได้รับรู้ในปรโลกคงจะยินดียิ่งเป็นอย่างยิ่งกระมัง? บรรพบุรุษตระกูลลูย่อมต้องภาคภูมิใจที่มีบุตรหลานอย่างอาเยี่ย!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านพ่อท่านแม่ที่หายสาบสูญไปหลายปี จะได้ยินข่าวคราวเหล่านี้บ้างหรือไม่… เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของลูเชียวย์ก็หม่นแสงลงเล็กน้อย ความยินดีในใจก็จางหายไปไม่น้อย