บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 308 สายฝนดาบยามค่ำคืน

ยามคนใกล้ตาย วาจาก็มักจะเป็นความจริง เมื่อศัตรูรู้ตัวว่าไม่อาจหนีพ้นความตาย คำพูดที่เปล่งออกมานั้นจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?

ลูเยี่ยยังคงรักษาความสุขุมไว้ได้ตลอดเวลา ทว่าเมื่อได้ยินถ้อยคำอันบ้าคลั่งของซุยอวิ๋น ในใจเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดความโศกเศร้าและโกรธแค้นประดังเข้ามา เพราะเขารู้ดีว่าผู้อาวุโสตระกูลลูเหล่านั้นย่อมทำเช่นนั้นจริงๆ ยอมตายในสนามรบดีกว่าก้มหัวยอมสยบ ยอมสลายร่างกลายเป็นจุณดีกว่าถูกใช้เป็นตัวประกัน! นี่คือวิถีแห่งตระกูลลู และเป็นคุณธรรมกับศักดิ์ศรีที่คนตระกูลลูยึดมั่นถือมั่นมาโดยตลอด!

“เก้าคนเสียชีวิตในสงคราม เจ็ดคนปลิดชีพตนเอง…” ในห้วงความคิดของลูเยี่ยราวกับเห็นภาพผู้อาวุโสเหล่านั้นของตระกูลลูที่ยอมพลีชีพอย่างองอาจกล้าหาญ เห็นภาพพวกเขาถูกจับเป็นเชลยแล้วจบชีวิตตัวเองอย่างสง่างามทีละฉากๆ! ความเศร้าและโทสะในใจลูเยี่ยยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ทว่าสติสัมปชัญญะกลับยิ่งเยือกเย็นลงอย่างน่าประหลาด

“ฮ่า ๆ ๆ เจ้าคงแยกแยะออกได้แน่นอนว่า ทุกสิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริงใช่หรือไม่?” ซุยอวิ๋นยังคงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและดุร้าย “บอกให้รู้ไว้ สองคนที่รอดชีวิตมาได้นั้น ถูกปีศาจกู่พิษเผาใจใช้เคล็ดวิชาลับปิดผนึกจิตเทวะไปแล้ว ร่างกายของพวกเขาทั้งสองก็ถูกแย่งชิงไปแล้วด้วย! ต่อให้เจ้ามีโอกาสช่วยพวกเขาทั้งสองกลับมาในภายหลัง จิตเทวะ ความทรงจำ และร่างกายของพวกเขาทั้งสองก็ถูกลบหลู่และเปรอะเปื้อนไปนานแล้ว! ไม่สิ เจ้าไม่มีโอกาสช่วยพวกเขาได้เลย! เมื่อร่างกายถูกยึดร่างไป พวกเขาก็กลายเป็นคนอื่นไปตั้งนานแล้ว ฮ่า ๆ ๆ!”

ตูม!

ลูเยี่ยสะบัดดาบพุ่งเข้าโจมตี บดขยี้ซุยอวิ๋นจนได้รับบาดเจ็บสาหัส และถูกกดร่างลงกับพื้น พลังบำเพ็ญขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ที่ผ่านทัณฑ์สองครั้งของซุยอวิ๋น ถูกปิดผนึกและสยบไว้อย่างสิ้นเชิง

“ไม่ว่าจะจริงหรือเท็จ เจ้าทำให้ข้าโกรธได้สำเร็จแล้ว นับว่าไม่เลว” ทามกลางความมืดของราตรี ชายหนุ่มมองลงไปยังซุยอวิ๋นที่อยู่บนพื้น เสียงของเขาทุ่มต่ำ ดวงตาลึกล้ำ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวทางอารมณ์

ซุยอวิ๋นกล่าวเสียงแหบแห้ง “หากเจ้ามีฝีมือจริง ก็จงไปที่เขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า ไปชำระบัญชีกับพวกปีศาจกู่พิษเผาใจสิ! กล้าหรือไม่?!” คำพูดของเขาเต็มไปด้วยการยั่วยุ

ลูเยี่ยตอบอย่างสงบ “รอให้ข้าได้ไปเยือนรังใหญ่เผ่าหมอผีปีศาจของพวกเจ้าก่อน แล้วข้าจะบอกเจ้าว่ากล้าหรือไม่กล้า”

สีหน้าของซุยอวิ๋นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งทันที “ผู้ที่เป็นต้นเหตุของความชั่วร้ายย่อมไม่มีทายาท ลูเยี่ย ตอนนั้นเผ่าหมอผีปีศาจของข้าตอนนั้นไม่ได้ล้างบางตระกูลลูของพวกเจ้าเสียหน่อย เจ้าจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร…”

ลูเยี่ยไม่สนใจเขา หันหลังไปเก็บรวบรวมของที่ได้จากการต่อสู้ ซุยอวิ๋นกรีดร้องเสียงดัง ทั้งด่าทอ วิงวอน สาปแช่ง ร้องโอยหวน… ลูเยี่ยทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งเก็บรวบรวมของรางวัลจากการต่อสู้ทั้งหมดเสร็จสิ้น เขาจึงหันกลับมายืนตรงหน้าซุยอวิ๋น

“ผู้ที่เริ่มต้นสร้างความชั่วร้ายย่อมไม่มีทายาท คำพูดนี้กล่าวได้ดียิ่งนัก ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง” ลูเยี่ยเอ่ยเสียงเบา

ซุยอวิ๋นจิตใจพังทลายไปนานแล้ว เขาตะโกนว่า “ลูเยี่ย ข้าขอร้องเจ้า ขอเพียงเจ้าละเว้นเผ่าหมอผีปีศาจ…”

ลูเยี่ยดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ซุยอวิ๋นก็สลบเหมือดไปทันที จากนั้นลูเยี่ยหิ้วร่างซุยอวิ๋นไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วเหยียบบนปราณดาบที่ทอประกายเหมือนสายรุ้งพุ่งทะยานผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนจากไป มุ่งหน้าสู่เขาธารทมิฬ รังลับหลักของเผ่าหมอผีปีศาจ

ยามดึกสงัด แสงดาบเจดจาสายแล้วสายเล่าพุ่งฝ่าความมืดร่วงหล่นมาจากฟากฟ้า ราวกับเกิดห่าฝนดาบเพลิงโปรยปรายลงมา ทั่วทั้งเขาธารทมิฬถูกกลืนกินด้วยปราณดาบอันมหาศาล ภูเขาพังทลาย บ้านเรือนถูกทำลาย ปราณดาบที่ตัดสลับไปมาได้ตัดเขาธารทมิฬออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน ในที่สุดภูเขาทั้งลูกก็พังทลายลงมาด้วยเสียงดังสนั่น ที่นั่นเกิดการสั่นสะเทือนปานฟ้าดินถล่ม แม้จะอยู่ห่างไกลออกไปก็ยังสัมผัสได้ถึงอานุภาพของการทำลายล้าง เสียงดาบดังสนั่นราวกับคลื่นก้องกังวานไปทั่วฟ้าดิน กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแพร่กระจายไปทั่ว เสียงร้องโอยหวนอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนฟ้าดิน

จากที่ไกล ๆ ซุยอวิ๋นในฐานะประมุขเผ่าหมอผีปีศาจ ได้เฝ้ามองกระบวนการล่มสลายของเขาธารทมิฬทั้งหมดด้วยตาตนเอง แววตาของเขาสิ้นหวัง สีหน้าเหม่อลอยราวกับสูญเสียวิญญาณไปแล้ว สายฝนดาบเทกระหน่ำลงมาทำให้เขาธารทมิฬถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง เผ่าหมอผีปีศาจที่ลงหลักปักฐานและขยายเผ่าพันธุ์มานานเกือบพันปี บัดนี้ได้ดับสูญสิ้นแล้ว!

ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา สายฝนดาบที่ลุกไหม้ราวกับเพลิง เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวด เสียงคร่ำครวญอย่างน่าสยดสยอง ภูเขาที่พังทลายและล่มสลาย… ภาพความพินาศที่ดูราวกับนรกทีละฉากได้ทำลายจิตแห่งเต๋าของซุยอวิ๋นลงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความเศร้าใดจะใหญ่หลวงไปกว่าใจที่ตายด้าน ในช่วงเวลานี้ความคิดทั้งมวลของซุยอวิ๋นถูกเผาไหม้จนหมดสิ้น

ไม่ไกลออกไป ลูเยี่ยที่ยืนลอยอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเริ่มซีดเผือดเล็กน้อย การสร้างสายฝนดาบที่เขาฟาดฟันออกไปก่อนหน้านี้ ทำให้เขาสูญเสียพลังบำเพ็ญไปมากจนเกือบจะรับไม่ไหว ทว่าเมื่อได้เห็นภาพการล่มสลายของเขาธารทมิฬ ในใจลูเยี่ยกลับรู้สึกปลอดโปร่งยิ่งนัก ราวกับได้สลายปมในใจและสะสางความแค้นเคืองหนึ่งให้จบสิ้น ความโกรธแค้นและความเกลียดชังที่สะสมมานานในใจก็ได้เลือกการระบายออกไปในที่สุด!

“เจ้ารู้หรือไม่ ตระกูลลูของข้าทำหน้าที่กำจัดปีศาจมาหลายชั่วอายุคน” ลูเยี่ยหยิบไหสุราออกมาแล้วเอ่ยเบา ๆ “พวกเขาถือว่าการสังหารปีศาจเป็นหน้าที่ของตน แม้ต้องสิ้นชีพในสนามรบก็ถือเป็นเกียรติยศ ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา ศาลบรรพชนของตระกูลลูข้ามีป้ายวิญญาณเพิ่มขึ้นมากมายนับไม่ถ้วน บรรดาสมาชิกตระกูลที่ล่วงลับไปแล้วส่วนใหญ่ล้วนเสียชีวิตในการต่อสู้กับปีศาจ และในดินแดนต้าเฉียนนี้ เผ่าหมอผีปีศาจของพวกเจ้าคือขุมกำลังปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด ต่อให้ไม่มีสงครามที่ด่านเทียนหลาง ในฐานะสมาชิกตระกูลลู ข้าก็จะเจริญรอยตามบรรพบุรุษของตระกูล เหยียบย่ำที่แห่งนี้ให้พินาศ!”

แววตาของลูเยี่ยปรากฏร่องรอยแห่งการรำลึกถึงอดีต ในตระกูลลูมีธรรมเนียมอย่างหนึ่งมาโดยตลอด เด็กตระกูลลูทุกคนหลังจากเริ่มอ่านออกเขียนได้ จะต้องจดจำวีรกรรมการสังหารปีศาจของบรรพบุรุษให้ขึ้นใจ ชื่อ พลังบำเพ็ญ และวีรกรรมของบรรพบุรุษเหล่านั้นล้วนได้รับการรวบรวมเรียบเรียงเป็นคัมภีร์ ซึ่งเป็นบทเรียนบังคับที่คนตระกูลลูทุกคนต้องศึกษามาตั้งแต่เด็ก ด้วยเหตุนี้ลูเยี่ยจึงเข้าใจได้ชัดเจนกว่าใครว่า แค้นเลือดระหว่างตระกูลลูกับเผ่าหมอผีปีศาจได้ผูกพันกันมานับร้อยปีแล้ว! ชื่อของคนในตระกูลที่ตายด้วยน้ำมือของเผ่าหมอผีปีศาจจวบจนทุกวันนี้ยังคงจารึกอยู่ในความทรงจำอย่างชัดเจน

ซุยอวิ๋นมีสีหน้าตายด้าน นิ่งเงียบไม่ปริปาก

ลูเยี่ยแหงนหน้าดื่มสุรา “ชื่อของท่านอารองของข้า เหล่าปีศาจทั่วหล้าล้วนรู้จักดี เพราะเหตุใดกัน? เพราะว่าชีวิตของเขาเต็มไปด้วยการสู้รบ มือทั้งสองเปื้อนไปด้วยเลือดของปีศาจ ทำให้พวกปีศาจเกลียดชังถึงกระดูกแต่กลับทำอะไรเขาไม่ได้ และนับจากนี้ไป ทั้งใต้หล้าแห่งนี้จะต้องรู้ไว้ว่า ปีศาจทั้งหลายเกลียดชังที่สุดในโลกนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ท่านอารองของข้าเท่านั้น แต่ยังมีข้า ลูเยี่ย ด้วย!” แววตาของลูเยี่ยสงบนิ่ง “ต่อจากนี้ไป ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ปีศาจทั้งหลายในโลกนี้จะต้องสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว!”

ในที่สุดซุยอวิ๋นก็ดูเหมือนได้สติกลับคืนมา เขาเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า “พูดมากไปมีประโยชน์อันใด ข้าขอถามเจ้าเพียงคำเดียว เจ้ากล้าไปเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าหรือไม่? เจ้ากล้าไปชำระบัญชีกับเผ่าปีศาจกู่พิษเผาใจหรือไม่?”

ลูเยี่ยตอบอย่างใจเย็น “ข้าจะไป”

ซุยอวิ๋นหัวเราะออกมาอย่างเยาะหยัน “หวังว่าเจ้าจะกล้าจริงๆ! น่าเสียดายที่ข้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นแล้ว…”

ในชั่วขณะต่อมา ร่างกายของเขาก็เริ่มมอดไหม้ขึ้นอย่างเงียบเชียบ เนื้อหนังกลายเป็นเถ้าถ่าน ประมุขเผ่าหมอผีปีศาจผู้นี้ตัดสินใจจบชีวิตตนเองด้วยการเผาผลาญพลังชีวิตในวินาทีนี้ ลูเยี่ยหันกายกลับไปมองดูซุยอวิ๋นที่มอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีอย่างเงียบสงบโดยไม่ขัดขวาง สุดท้ายสิ่งของสองชิ้นก็ตกลงบนพื้น หนึ่งคือถุงเก็บของสมบัติวิเศษ และอีกหนึ่งคือดาบยาวสีขาวราวหิมะที่ทำจากกระดูกสัตว์อสูร

ลูเยี่ยเก็บถุงเก็บของสมบัติวิเศษที่อยู่บนพื้นขึ้นมาก่อน จากนั้นจึงพลิกฝ่ามือ ลูกธนูหักซื่อจิก็ปรากฏขึ้น ลูเยี่ยจึงยื่นมือขวาออกไปหยิบดาบยาวที่ทำจากกระดูกสัตว์เล่มนั้นขึ้นมา ทันใดนั้น แสงสีเลือดสายหนึ่งที่แทบจะมองไม่เห็นก็พุ่งออกมาจากด้ามดาบ มุ่งตรงเข้าสู่ฝ่ามือของลูเยี่ย คนทั่วไปย่อมไม่มีทางสังเกตเห็นแสงนั้นได้เลย แม้แต่บรรพชนขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่อาจสังเกตเห็นพลังลมปราณที่ซ่อนอยู่ในแสงสีเลือดนั้นได้

แตที่มุมปากของลูเยี่ยกลับปรากฏรอยยิ้มเยาะ

“เจ้าหมอนี่คงคิดว่าวิชาพรางกายของตนไร้ที่ติ สามารถหลอกฟ้าข้ามทะเลได้สินะ” ลูเยี่ยเอ่ยเสียงเบา

ในฝ่ามือของเขามีเคล็ดวิชาลับสายหนึ่งก่อตัวขึ้นรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อแสงสีเลือดที่แทบมองไม่เห็นนั้นพุ่งเข้ามา ก็พลันตกหลุมพรางโดยทันที ถูกเคล็ดวิชาลับผนึกไว้ในทันที ภายในลูกธนูหักซื่อจิ เสียงของ ‘ซื่อ’ เอ่ยเยาะหยันว่า

“กล้าใช้กลเล็กกลน้อยต่อหน้าสายตาอันเฉียบแหลมของท่านผู้อาวุโส ช่างโง่เขลาโดยแท้”

‘จิ’ เอ่ยสมทบว่า “ใช่แล้ว ใช่แล้ว”

“ดูเหมือนข้าจะกังวลมากเกินไป เจ้าหมอนี่ไม่ได้อันตรายอย่างที่ข้าคาดไว้” ลูเยี่ยเคล็ดวิชาลับโคจรไปมาบนฝ่ามือของลูเยี่ย แสงสีเลือดสายนั้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในผนึก แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นไปได้