บันทึกชะตาราชันหมื่นเซียน - บทที่ 310 เมืองสี่ทิศปรากฏ!

“ท่านผู้อาวุโส หลังจากนี้ข้าจะไม่มาอีกแล้ว นี่คือป้ายหยก ขอท่านรับคืนไปด้วย” ลูเชียวย์เดินออกจากตำหนักคัมภีร์หลัก ส่งมอบป้ายหยกให้กับผู้อาวุโส ‘ฉือเชียว’

“เคล็ดวิชาลับต่าง ๆ ในตำหนักคัมภีร์หลัก ไม่มีอันใดเหมาะสมกับเจ้าเลยหรือ?” ฉือเชียวอดถามไม่ได้

หลังจากตระกูลลูย้ายมาอยู่ที่สำนักกระบี่เก้าสวรรค์ พวกเขาก็ได้รับการดูแลอย่างทั่วถึง ในฐานะพี่ชายของลูเยี่ย ลูเชียวย์ยิ่งได้รับความเอาใจใส่จากบรรดาผู้อาวุโสทั้งหมดของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ทว่าสิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ลูเชียวย์เกิดมาไร้พรสวรรค์ในการฝึกฝน! เขาเป็นคนไร้พรสวรรค์ในเส้นทางการฝึกฝน!

ก่อนหน้านี้บรรดาผู้อาวุโสของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ยังครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ตอนนี้พวกเขาจำต้องยอมรับความจริงแล้ว เนื่องจากการตรวจสอบอย่างละเอียดของพวกเขา ผลสรุปที่ได้ก็เหมือนกันหมด ลูเชียวย์แม้จะมีพรสวรรค์ แต่น่าเสียดายที่ร่างกายมีข้อบกพร่องมาตั้งแต่กำเนิด ถึงแม้จะทุ่มเทฝึกฝนตลอดชีวิตก็จะสามารถก้าวไปถึงแค่ขอบเขตชักนำวิญญาณเท่านั้น ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าสำหรับผู้ฝึกตน มีเพียงการก้าวเข้าสู่ขอบเขตตำหนักวิญญาณเท่านั้น จึงจะถือว่าได้เริ่มต้นเส้นทางการฝึกฝนอย่างแท้จริง

“ไม่เหมาะสมจริงๆ ขอรับ” ลูเชียวย์พยักหน้าเบา ๆ

ฉือเชียวถอนหายใจในใจ แต่ปากกลับปลอบโยนว่า “ฟ้าไม่ไร้หนทางเสียทีเดียว ขอเพียงเจ้าไม่ละทิ้งความพยายาม ในภายหน้าย่อมต้องมีโอกาสอย่างแน่นอน”

ลูเชียวย์ยิ้มพลางประสานมือ “ขอบคุณท่านผู้อาวุโสที่ปลอบใจขอรับ” กล่าวจบเขาก็หันหลังเดินจากไป

ฉือเชียวอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกันแท้ ๆ ลูเยี่ยเปรียบเสมือนปีศาจที่ท้าทายสวรรค์ที่หาได้ยากยิ่งในรอบพันปี แต่ลูเชียวย์ผู้เป็นพี่ชายกลับธรรมดาจนไม่สามารถฝึกฝนได้… ความแตกต่างช่างมากเกินไป!

“เด็กน่าสงสาร หลายปีมานี้ไม่รู้ว่าต้องเผชิญกับสายตาเหยียดหยามและคำเย้าแหย่เย้ยหยันมากเพียงใด” ฉือเชียวพึมพำในใจ

หลังจากลูเชียวย์กลับห้องแล้ว เขาก็ถอนหายใจออกมาแผ่วเบา แววตาปรากฏร่องรอยแห่งความสับสน เขากำลังเผชิญกับปัญหาใหญ่หลวงประการหนึ่ง ที่แย่ไปกว่านั้นคือ เขาไม่อาจเอ่ยปากขอคำปรึกษาจากผู้ใดได้เลย นั่นก็คือยามนี้เขาไม่ใช่ว่าไม่อาจฝึกฝนได้ ทว่าพลังที่ฝึกฝนออกมาได้นั้น กลับถูกปานสีแดงฉานบนฝ่ามือดูดซับไปจนหมดสิ้น จนทำให้พลังบำเพ็ญของเขาในตอนนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในระดับเริ่มต้นของขอบเขตชักนำวิญญาณ แม้แต่ขั้นหนึ่งก็ยังไม่ได้ก้าวเข้าไปอย่างแท้จริง!

หากเพียงแค่เรื่องนี้ ลูเชียวย์ก็คงไม่รู้สึกสับสน เขาไม่เคยขาดความอดทน มั่นใจว่าตราบใดที่สามารถฝึกฝนได้ ย่อมมีวันทีหยดน้ำกัดเซาะหินและสะสมทีละน้อยจนกลายเป็นมาก สิ่งที่ทำให้ลูเชียวย์รู้สึกสับสนอย่างแท้จริงคือ แก่นแท้ของเคล็ดวิชาลับใด ๆ ในโลกนี้ เขาสามารถเข้าใจได้ในแวบเดียว! อีกทั้งสามารถเข้าใจความลับและแก่นแท้ของเคล็ดวิชาลับทั้งหมดในใจ!

ภายในตำหนักคัมภีร์หลักของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ตั้งแต่เคล็ดวิชาลับพื้นฐานระดับต่ำสุด ไปจนถึงคัมภีร์กระบี่สืบทอดระดับขอบเขตแกนศักดิ์สิทธิ์ รวมแล้วมีทั้งสิ้นเก้าร้อยสิบสามเล่ม และลูเชียวย์ใช้เวลาเพียงสามวันเท่านั้น ก็สามารถอ่านเคล็ดวิชาลับสืบทอดทั้งเก้าร้อยสิบสามเล่มนั้นจนจบสิ้น! แม้จะเป็นวิชาล้ำค่าที่สืบทอดของสำนักกระบี่เก้าสวรรค์ ในสายตาของลูเชียวย์ก็ช่างง่ายดายยิ่งนัก นี่ไม่ใช่เพียงความสามารถในการจดจำแบบอ่านผ่านตาแล้วไม่ลืมเลือน แต่มันน่ากลัวยิ่งกว่านั้นหลายเท่า เขาสามารถมองเห็นแก่นแท้ได้ในแวบเดียว!

ไม่มีความลึกลับอันสลับซับซ้อนใด แม้กระทั่งแก่นแท้มหาวิถีที่แฝงอยู่ในเคล็ดวิชาที่สืบทอดกันมา ก็ไม่อาจปิดบังลูเชียวย์ได้แม้แต่น้อย! สำหรับเขาแล้ว การเข้าใจเคล็ดวิชาลับเหล่านั้นช่างง่ายดายราวกับการดื่มน้ำกินข้าว ด้วยเหตุนี้ลูเชียวย์จึงเกิดความสับสน

ทำไมจึงเป็นเช่นนี้? ตัวเองแท้จริงแล้วเป็นคนไร้พรสวรรค์ที่ไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่ทำไมเมื่อเข้าใจเคล็ดวิชาลับการฝึกฝนกลับไม่รู้สึกถึงความยากลำบากเลยแม้แต่น้อย?

ในบางครั้ง ลูเชียวย์ก็จะลองตระหนักรู้มหาวิถีไร้ลักษณ์ที่แฝงอยู่ระหว่างฟ้าดิน สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งขึ้นก็คือ ความลึกลับของสรรพสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจเข้าใจได้เลย กลับปรากฏอยู่ในสายตาของเขาราวกับภาพม้วนที่มีชีวิตชีวา ซึ่งสะท้อนอยู่ในใจอย่างแจ่มแจ้ง ทั้งเจตจำนง ความลึกซึ้ง และจิตวิญญาณในภาพวาดนั้น ล้วนปรากฏให้เห็นอย่างละเอียดครบถ้วน

“มีตำนานเล่าว่าบางคนเกิดมาพร้อมกับปัญญาฉลาดเกินมนุษย์ แต่สิ่งทีข้าเป็นอยู่นี้คืออะไรกัน? ไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่กลับมองทะลุมหาวิถีของสรรพสิ่งได้ในแวบเดียว เข้าใจแกนแท้ทั้งหมดในโลกนี้ได้อย่างไร?” ลูเชียวย์พึมพำ “แล้วเหตุใดตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ข้าถึงไม่เคยมีความสามารถที่น่าฉงนเช่นนี้?”

ใจของเขาพลันกระตุกขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องหนึ่ง เมื่อครึ่งปีก่อน ที่ดินบรรพบุรุษของตระกูลลูเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่และหายสาบสูญไปอย่างลึกลับ และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ตัวเขาเองก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความสามารถประหลาดและน่าสะพรึงกลัวนี้

“หรือว่าทุกอย่างจะเกี่ยวข้องกับการหายไปของที่ดินบรรพบุรุษ? คืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ลูเชียวย์จ้องมองไปยังปานสีแดงฉานบนฝ่ามือโดยสัญชาตญาณ เขามีลางสังหรณ์อย่างรุนแรง ตราบใดที่เขายังคงฝึกฝนต่อไปเรื่อย ๆ เมื่อปานบนฝ่ามือดูดซับพลังได้มากพอ มันจะต้องทำให้การฝึกฝนของตนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างไม่น่าเชื่อแน่นอน!

สามวันต่อมา ภายในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองอวิ๋นอัน

“ในที่สุดก็ฝึกฝนจนถึงขอบเขตทะเลทองคำขั้นสมบูรณ์เสียที” ลูเยี่ยตื่นจากภวังค์สมาธิ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า

แม้ว่าทรัพยากรฝึกฝนที่รวบรวมมาได้เกือบทั้งหมดจะถูกใช้จนเกลี้ยง แต่ลูเยี่ยกลับรู้สึกฮึกเหิมยิ่งนัก สำหรับเขาแล้ว หากขอบเขตพลังบำเพ็ญไม่ทะลวงขึ้นไป เจตจำนงดาบชิงซวี่ก็จะหยุดชะงักอยู่กับที่ เคล็ดวิชาลับมากมายที่ได้รับการถ่ายทอดก็ไม่อาจนำมาใช้ และเขาก็จะไม่สามารถไปเปิดดินแดนลับของขั้นบันไดหินขั้นที่สามแห่งบันไดสวรรค์แห่งชิงหมิงได้ ทว่ายามนี้เขาขาดเพียงแค่โอกาสในการทะลวงขอบเขตเท่านั้น เขาก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขอบเขตหลอมรวมศักดิ์สิทธิ์ได้!

“อีกไม่ถึงหนึ่งเดือนขาก็จะอายุครบสิบแปดปีแล้ว… หวังว่าก่อนถึงวันนั้น ข้าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตนี้ได้สำเร็จ” ลูเยี่ยลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนเดินออกจากโรงเตี๊ยม เขาตัดสินใจออกเดินทางไปยังเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าในวันนี้

เมืองอวิ๋นอันยังคงคึกคักมาก ทุกที่เต็มไปด้วยภาพผู้คนพลุกพล่าน ในระหว่างที่มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง ลูเยี่ยจึงเพิ่งได้รับรู้ว่า ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เรื่องราวศึกที่ด่านเทียนหลางได้สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วใต้หล้าแห่งต้าเฉียนเพียงใด นอกจากนี้เจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนได้ประกาศจุดยืนว่าจะเข้าร่วมการสังหารปีศาจแล้ว! สำหรับเรื่องนี้ลูเยี่ยย่อมยินดีที่ได้เห็น

หนึ่งวันต่อมา ณ ทางเข้าเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า

“ทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนี้?”

จากระยะไกล ลูเยี่ยมองเห็นผู้ฝึกตนมากมายรวมตัวกันเป็นกลุ่ม ๆ เดินทางเข้าไปในเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า ส่วนใหญ่เป็นพวกผู้ฝึกตนอิสระ และก็มีบรรดาศิษย์จากเจ็ดสำนักใหญ่แห่งต้าเฉียนอยู่ไม่น้อย สามารถสังเกตได้จากเครื่องแต่งกายของพวกเขา

“เมืองสี่ทิศปรากฏขึ้นอีกครั้งแล้ว คราวนี้ข้าต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อแย่งชิง ‘ตำแหน่งที่นั่ง’ ในการไปฝึกฝนในดินแดนหลิงชางให้ได้!”

“ตำแหน่งที่นั่งไม่ใช่สิ่งที่จะแย่งชิงกันได้ง่าย ๆ แต่ต้องดูที่สภาวะจิตใจ พรสวรรค์ กระดูกรากฐาน และวาสนาของแต่ละบุคคลด้วย”

“ข้าเพียงหวังว่าฟ้ามีตาให้ข้ามีวาสนาได้เข้าสู่สำนักใดสำนักหนึ่งในดินแดนหลิงชางด้วยเถิด”

…เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ลูเยี่ยก็เข้าใจในที่สุด เมืองสี่ทิศปรากฏขึ้นอีกครั้งหรือ?

ตามตำนานเล่าขาน ในทุก ๆ รอบร้อยปี ณ ส่วนลึกของเขตหวงห้ามลึกลับที่ห้า จะปรากฏรอยแยกมิติขนาดใหญ่ขึ้นมา เมื่อถึงเวลานั้นเมืองที่ถูกเรียกว่า ‘สี่ทิศ’ ก็จะปรากฏขึ้นจากรอยแยกของมิติกาลเวลานั้น เมืองสี่ทิศแห่งนี้มาจากโลกเบื้องบนแห่งดินแดนหลิงชาง ทุกครั้งที่ปรากฏ ทูตจากหลายสำนักฝึกฝนของดินแดนหลิงชางก็จะเดินทางมาพร้อมกับเมืองสี่ทิศนี้ด้วย ว่ากันว่าเพียงแค่ได้เข้าไปในเมืองสี่ทิศ หากมีโอกาสได้รับการคัดเลือกจากทูตของกลุ่มอำนาจต่าง ๆ จากดินแดนหลิงชาง ก็จะสามารถได้ติดตามพวกเขาไปฝึกฝนที่ดินแดนหลิงชางได้!

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เมืองสี่ทิศได้ปรากฏขึ้นหลายครั้งแล้ว ทุกครั้งที่ปรากฏมักก่อให้เกิดความตื่นตระนกและดึงดูดผู้ฝึกตนจำนวนมากหมายกล่อง ‘เสี่ยงวาสนาเซียน’ และก็มีผู้โชคดีจำนวนไม่น้อยที่ได้รับคัดเลือกและทะยานขึ้นสู่ฟ้า ได้ไปฝึกฝนที่ดินแดนหลิงชาง! จริงอยู่ที่เขตหวงห้ามลึกลับที่ห้าจะอันตรายอย่างยิ่ง ทว่าก็ไม่อาจขวางกั้นจิตใจที่โหยหาในมหาวิถีของผู้ฝึกตนทั่วหล้าได้

“ไม่น่าแปลกใจที่คึกคักถึงเพียงนี้ ในโลกนี้ใครเล่าจะต้านทานความเย้ายวนของการได้ไปฝึกฝนที่ดินแดนหลิงชางได้?” ลูเยี่ยรำพึงในใจอย่างสะเทือนใจ ดินแดนต้าเฉียนสุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงดินแดนทางโลกมนุษย์เท่านั้น แต่ดินแดนหลิงชางนั้นแตกต่างออกไป ในจินตนาการของคนโลกมนุษย์ ดินแดนหลิงชางเปรียบเสมือนดินแดนบริสุทธิ์ของเหล่าเทพเซียน ในฐานะผู้ฝึกตนใครเล่าจะไม่ปรารถนาที่จะไปที่นั่น?

“หืม? คนเหล่านั้นถึงกับมาที่นี่ด้วยหรือ” สายตาของลูเยี่ยกวาดผ่านไปอย่างไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นเขาก็เห็นเงาร่างที่คุ้นตาบางคน