เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 - เล่มที่ 6 ตอนที่ 180 หลิวเฟินเป็นเกียรติได้รับรางวัล

เซี่ยต้าจวินอดทนต่อความอัปยศเพื่อแบกรับภารกิจหนัก

หลิวเฟินได้ยินคนที่อยู่บนเวทีบอกว่าเซี่ยเสี่ยวหลานได้รับทุนการศึกษา
ให้เธอขึ้นเวทีไปรับรางวัล

เธอเคยชินกับการก้มศีรษะต่อหน้าคนอื่น แต่เรื่องราวน่าภูมิใจเช่นนี้
จะก้มศีรษะไปตลอดได้อย่างไร? เสี่ยวหลานคือลูกสาวเธอนี่นา
มีอนาคตไกลขนาดนี้ ถ้าเธอก้มศีรษะห่อไหล่ มิใช่จะเป็นการทำให้เสี่ยวหลานขายหน้าคนอื่นหรือ!

สะใภ้ใหญ่เฉินมองหลิวเฟินที่ค่อยๆ ยืดหลังตรงด้วยความอิจฉาอย่างยิ่ง
เธอเดินไปบนแท่น

คะแนนของเฉินชิ่งมีความพัฒนา ทว่ายังไม่เข้าสู่สิบอันดับแรกของชั้นปี

จากอัตราการเข้าเรียนปริญญาตรีของเซี่ยนอีจงในปีที่แล้ว
หากสอบได้สิบอันดับแรกของชั้นปี แสดงความสามารถขณะสอบเกาเข่าได้
โดยทั่วไปก็รับประกันว่าสามารถสอบติดระดับปริญญาตรีแล้ว
สะใภ้ใหญ่เฉินมักคิดว่าเซี่ยเสี่ยวหลานยังซ่อนวิธีการเรียนดีๆ เอาไว้กับตัว
การสอบเข้ามหาวิทยาลัยของลูกชายเธอยังคงอันตรายมากทีเดียว ถ้าเธอไม่แสดงน้ำใจต่อเซี่ยเสี่ยวหลานในเวลาแบบนี้
จะนั่งมองเซี่ยต้าจวินขึ้นเวทีสร้างความวุ่นวายหรือ

เธอเองก็ทำงานเป็นกิจวัตร แม้บ้านเฉินอยู่ดีกินดี ทว่าเธอไม่เหมือนหลิวเฟินในอดีตที่ผ่ายผอมเสียจนโดนลมพัดปลิวได้
รูปร่างของสะใภ้ใหญ่เฉินแข็งแรงไม่น้อย ให้เธอต่อสู้กับเซี่ยต้าจวินย่อมเอาชนะไม่ได้
แต่ถ้าดึงเสื้อของเซี่ยต้าจวิน เซี่ยต้าจวินก็เดินไปไหนไม่ได้เหมือนกัน

หลิวเฟินและผู้ปกครองท่านอื่นที่รับทุนการศึกษาต่างยืนบนเวทีด้วยกัน
อาจารย์ใหญ่ซุนมอบทุนการศึกษาให้กับมือของทุกคน

เงินจำนวน 200 หยวน
เป็นธนบัตรต้าถวนเจี๋ยใหม่เอี่ยมยี่สิบใบ ดูแล้วน้ำหนักไม่เบา

หลิวเฟินเคยพบเงินก้อนโตแล้ว ทั้งยังเคยถือเงิน 4 หมื่นหยวนไปฝากที่ธนาคาร สมุดบัญชีในบ้านล้วนเก็บไว้โดยเธอ ส่วนเงินจำนวน 200 หยวน เธอขายกากน้ำมันหนึ่งเดือนสามารถทำกำไรได้มากกว่าเงินจำนวนนี้แน่

แต่ความหมายไม่เหมือนกันน่ะสิ!

เรียนหนังสือเก่งถึงจะมีอนาคตสดใส ทว่าอนาคตสดใสในภายภาคหน้าอยู่หนแห่งใดยังค่อนข้างเลือนราง
เงิน 200 หยวนตรงหน้านี้ต่างหากเล่าคือเงินที่เซี่ยเสี่ยวหลานได้มาโดยการเรียนหนังสืออย่างแท้จริง
เงินจำนวนนี้ไม่มาก แต่ก็ไม่น้อยเช่นกัน หลายครอบครัวในชนบทใช้เวลาหนึ่งปีในการเก็บเงินได้เท่านี้
พนักงานในเมืองธรรมดาได้รับเงินเดือนสามสิบกว่าหยวน เงิน 200 หยวนคือรายได้ครึ่งปีของพวกเขา!

เงินส่วนนี้ไม่ว่าใครก็ต้องเห็นว่าบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่เกี่ยวข้องกับการค้ากำไรเกินควร ไม่เกี่ยวข้องกับการทำธุรกิจส่วนตัว
ได้มาด้วยการศึกษาเล่าเรียน

ไม่ได้มีเพียงสะใภ้ใหญ่เฉินที่อิจฉาหลิวเฟิน ในชั่วขณะนี้ นอกจากผู้ปกครองที่ขึ้นเวทีมารับทุนการศึกษาเหมือนกัน
ใครจะไม่อิจฉาหลิวเฟินบ้าง?

ในหอประชุมมีแต่เสียงปรบมือ

เซี่ยต้าจวินรู้สึกอิจฉาจนแทบทนไม่ไหว

โอกาสแบบนี้ เดิมทีควรให้ผู้ชายในบ้านแสดงตัว ผู้หญิงขึ้นไปทำอะไรกัน
เขามิใช่บิดาของเสี่ยวหลานหรือ จะปรารถนาในเงิน 200 หยวนนั่นไม่ได้หรือ

เซี่ยต้าจวินมองหญิงที่ดึงเสื้อของเขาไว้ด้วยแววตาดุร้าย ทว่าสะใภ้ใหญ่เฉินไม่เกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย

“ทำไม เห็นลูกสาวก้าวหน้าแล้ว
จะหน้าหนามาอ้างสิทธิ์ความเป็นครอบครัวอีกครั้งงั้นหรือ? เฮอะ! ตอนสองแม่ลูกลำบากไม่เคยเห็นคุณ พอเห็นว่าหลิวเฟินต้นร้ายปลายดี
คนหน้าด้านอย่างคุณนี่วิ่งมาเก็บลูกท้อ [1] ทำไมคุณถึงหน้าไม่อายขนาดนั้นนะ?”

เซี่ยต้าจวินบีบกำปั้นจนส่งเสียงกรอบแกรบ

สะใภ้ใหญ่เฉินรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอฝืนไม่ปล่อยไก่ให้รอดไปได้

“คุณกล้าตีฉันหรือ ครอบครัวฉันไม่ได้มีคนหนุนน้อยคนเหมือนอาเฟินหรอกนะ!”

หลิวหย่งปกป้องหลิวเฟิน ทว่าเขาคนเดียวสู้เซี่ยต้าจวินไม่ได้ แต่ถ้าเซี่ยต้าจวินกล้าแตะสะใภ้ใหญ่เฉินเพียงนิดเดียว
ไม่ต้องสนว่าพ่อสามีเธอเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน แค่ทางบ้านมารดา
พี่ชายน้องชายร่วมท้องและพี่ชายน้องชายฝ่ายพ่อของสะใภ้ใหญ่เฉินรวมกันก็ทำลายกำแพงบ้านของตระกูลเซี่ยได้

เซี่ยต้าจวินคือคนขลาดตามมาตรฐาน เขาข่มเหงเพียงคนที่อ่อนแอกว่าเขา เมื่อมีคนอื่นร้ายกาจกว่าเขา
เขาก็จะพิจารณาถึงผลพวงที่จะเกิดขึ้นหลังจากลงมือ เขาอาจเป็นท่อนไม้
ทว่าสัญชาตญาณข่มอ่อนกลัวแข็งนั้นว่องไวยิ่งนัก

เซี่ยต้าจวินจำยอมต้องมองหลิวเฟินยืนอย่างสง่าผ่าเผยบนเวที
ไม่ใช่แค่ผู้ปกครองทั้งหอประชุมที่ปรบมือให้เท่านั้น
ผู้บริหารโรงเรียนบนเวทียังสนทนากับเธอด้วย กระทั่งเวลาที่อาจารย์ใหญ่ซุนจับมือกับหลิวเฟินก็นานมากทีเดียว—แม้เซี่ยเสี่ยวหลานจะเป็นอันดับสองของชั้นปีตอนสอบปลายภาค
แต่ด้วยความเร็วในการก้าวหน้าของเธอนี้ จะเอาชนะอันดับหนึ่งจึงเป็นเรื่องในไม่ช้าก็เร็ว

รวมถึงเซี่ยเสี่ยวหลานในสายตาของเหล่าอาจารย์และนักเรียนถูกสร้างมโนภาพต่างๆ
นานา ความสนใจที่หลิวเฟินได้รับเลยมากกว่าผู้ปกครองของอันดับแรก

ขณะอาจารย์ใหญ่ซุนจับมือกับหลิวเฟิน ถือโอกาสกำชับสองสามประโยค “รอประชุมตรงนี้เสร็จ คุณอย่าเพิ่งรีบกลับไปนะ
ผมจะคุยธุระบางอย่างที่เกี่ยวกับคะแนนของนักเรียนเซี่ยเสี่ยวหลานกับคุณ”!

หลิวเฟินไม่มีท่าทางสงสัยแต่อย่างใด วาจาของอาจารย์ใหญ่จะไม่ฟังได้หรือ?

การประชุมผู้ปกครองดำเนินไปจนจบ เซี่ยต้าจวินโดนสะใภ้ใหญ่เฉินโจมตีจนต้องยอมอยู่เฉยไม่สร้างปัญหา
หลิวเฟินโล่งใจ เธอยินดียอมรับว่าตนเองหย่าแล้วต่อคนอื่น แต่ไม่ได้แปลว่าเธอยินดีปล่อยให้เซี่ยต้าจวินก่อความโกลาหลต่อหน้านักเรียนเตรียมสอบทุกคนด้วยการนำเรื่องในครอบครัวออกมาโวยวายโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

ตัวหลิวเฟินเองทนได้ แต่เซี่ยเสี่ยวหลานยังต้องมาเรียนที่เซี่ยนอีจง
ผู้ปกครองและนักเรียนมากมายอยู่ที่นี่ อีกหน่อยจะพูดถึงเสี่ยวหลานของเธออย่างไร?

หลังจากการประชุมผู้ปกครองเสร็จสิ้น ผู้ปกครองและนักเรียนกลับไปจนเกือบหมด
หลิวเฟินก็ไม่กลัว!

อย่างมากคงโดนเซี่ยต้าจวินทำร้าย
ทว่าเซี่ยต้าจวินไม่อาจสร้างปัญหาให้ลูกสาวได้อีกต่อไป
ยิ่งกว่านั้นคือด้านหลิวเฟินยังมีคนอื่นอยู่ด้วย เฉินชิ่งและสะใภ้ใหญ่เฉิน
แถมเฉินชิ่งยังเรียกเพื่อนนักเรียนที่สนิทสนมอีกจำนวนหนึ่งมาด้วย
ไม่ต้องอธิบายเรื่องราวในครอบครัวของเซี่ยเสี่ยวหลานจนชัดเจนแจ่มแจ้งนัก
รู้เพียงแต่เซี่ยต้าจวินมาเพื่อบีบคั้นมารดาของเซี่ยเสี่ยวหลาน
เพื่อนนักเรียนชายเหล่านี้ก็ฮึกเหิมมากพอแล้ว

หากเซี่ยต้าจวินกล้าลงมือ เด็กมือใหม่กลุ่มนี้ก็กล้าเข้าไปปะทะกับเขา

วัยรุ่นก็เป็นเช่นนี้ล่ะนะ สิ่งที่ไม่พร่องที่สุดก็คือความเลือดร้อน [2]

หากสามารถทำอะไรเพื่อ ‘เซี่ยเสี่ยวหลาน’ ได้สักหน่อย สำหรับเหล่านักเรียนชาย ถือเป็นความภาคภูมิใจอย่างหนึ่ง
เป็นความปีติยินดีที่ซ่อนเร้นไว้

“อาเฟิน เธอไปด้วยกันกับฉันเถอะ”

สะใภ้ใหญ่เฉินคิดว่าเซี่ยต้าจวินไม่ร้ายกาจสักเท่าไร

หลิวเฟินรู้สึกซาบซึ้ง ขนาดนักเรียนจำนวนหนึ่งก็ยังยืนหยัดขึ้นเพื่อช่วยเหลือ
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าควรกล่าวอะไรดี แต่เธอกลับไปพร้อมกับสะใภ้ใหญ่เฉินไม่ได้
เนื่องจากอาจารย์ใหญ่ซุนมีเรื่องจะคุยกับเธอ

เซี่ยต้าจวินเห็นว่าไร้โอกาสสนทนากับหลิวเฟินจริงๆ จึงออกจากหอประชุมไปหาอาจารย์ใหญ่ซุนที่บ้านเสียเลย

ตรุษจีนวันที่สองเขาไปเยือนบ้านของอาจารย์ใหญ่ซุน ตอนนั้นได้ตกลงกันว่าเรื่องไกล่เกลี่ยจะจัดการภายในบ้านของอาจารย์ใหญ่ซุน—อาจารย์ใหญ่ซุนไม่มีทางจัดแจงให้ทั้งสองพูดคุยที่ห้องทำงาน
แบบนั้นมิใช่ว่าทั้งโรงเรียนล้วนต้องรู้เรื่องในครอบครัวของเซี่ยเสี่ยวหลานแล้วหรอกหรือ

เฉินชิ่งไม่เข้าใจว่าเซี่ยต้าจวินต้องการทำอะไร
อาจารย์ใหญ่ซุนมอบหมายงานเสร็จก็บอกหลิวเฟิน “ไปเถอะครับ
ไปนั่งที่บ้านผมสักครู่ ภรรยาผมก็อยู่ด้วย
ผมว่าคะแนนของนักเรียนเสี่ยวหลานยังสามารถเพิ่มขึ้นได้อีก พวกเราร่วมกันหารือดีกว่าว่าควรใช้วิธีอะไร”

หา?

นี่ก็คือสิทธิพิเศษของนักเรียนดีเด่นสินะ

ทางโรงเรียนช่างให้ความสำคัญต่อเซี่ยเสี่ยวหลานมากเหลือเกิน!

อาจารย์ใหญ่ซุนกล่าวอย่างกระจ่างว่าภรรยาของเขาก็อยู่ที่บ้านด้วยเหมือนกัน
เพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดข่าวลือจากสถานการณ์อันน่าระแวงสงสัย

ทุกคนเชื่อมโยงอาจารย์ใหญ่ซุนและเซี่ยต้าจวินเข้าด้วยกันโดยสมบูรณ์
เฉินชิ่งคิดว่าจะรอหลิวเฟินด้านล่างอาคารบ้านของอาจารย์ใหญ่ซุน
เซี่ยต้าจวินปรากฏตัวและหายไปเหมือนเงา ไม่แน่ว่าเผื่อเขาจะพุ่งออกจากซอกมุมไหนมาทำร้ายคนอื่นอีกครั้ง

หลิวเฟินจากไปพร้อมอาจารย์ใหญ่ซุน สะใภ้ใหญ่เฉินจึงดึงลูกชายพลางพูดกับเขา “แม่ว่าอีกหน่อยเด็กเสี่ยวหลานนั่นจะต้องถูกกำหนดให้มีอนาคตสดใสแน่นอน
กระทั่งครูใหญ่ก็ใส่ใจเธอ”

เฉินชิ่งพยักหน้ารับอย่างขอไปที

“ไปเถอะ พวกเราไปรอด้านล่างอาคารบ้านครูใหญ่ซุน”

ด้านล่างอาคารบ้านอาจารย์ใหญ่ซุนไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย

เพราะ ‘ปัญหา’ ได้อยู่ในบ้านของอาจารย์ใหญ่ซุนแล้วนั่นเอง
ตอนเซี่ยต้าจวินเคาะประตู ไม่ต้องพูดถึงว่าภรรยาอาจารย์ใหญ่จะรำคาญเพียงใด เธอไม่ต้องการเปิดประตูให้แม้แต่น้อย
ที่อยู่อาศัยของอาจารย์ใหญ่ซุนมิใช่บ้านเดี่ยวเสียหน่อย เพื่อนบ้านล้วนคืออาจารย์ในโรงเรียน
หากคนอื่นเห็นย่อมไม่เหมาะสม

นี่เพิ่งวันที่สี่ของตรุษจีน
มีเพียงนักเรียนมัธยมปลายปีสามที่เริ่มเปิดเรียน
นักเรียนปีหนึ่งและปีสองยังคงอยู่ระหว่างปิดภาคเรียน

ช่วงเช้ามีคนมามอบของขวัญยังบ้านอาจารย์ใหญ่ซุนสองกลุ่ม แต่เพื่อธุระนี้
คุณนายซุนไม่กล้าเชิญแขกรับประทานอาหาร เหล่าซุนของเธอหาเหาใส่หัวจริงๆ ! คุณนายซุนถือตะหลิว ปล่อยเซี่ยต้าจวินเข้าบ้าน บอกแค่ว่านั่งก่อน
และวิ่งกลับเข้าครัวเพื่อไปทำอาหารต่อ

เซี่ยต้าจวินก็ไม่กล้าขยับตัวซี้ซั้ว
ผ่านไปสักครู่เขาได้ยินเสียงขยับของกุญแจ อาจารย์ใหญ่ซุนพาหลิวเฟินกลับมา—หลิวเฟินไม่รู้ว่าทำไมเซี่ยต้าจวินถึงมาอยู่ที่นี่ได้
ปฏิกิริยาแรกเมื่อเธอพบเซี่ยต้าจวินก็คือหันหลังหนี

ทว่าเธอหนีไม่ได้ ที่นี่คือบ้านของอาจารย์ใหญ่นะ!

อาจารย์ใหญ่คือผู้บริหารสูงสุดของโรงเรียน เซี่ยเสี่ยวหลานก็ศึกษาเล่าเรียนที่เซี่ยนอีจงด้วย
หลิวเฟินจะกล้าหนีหรือ?

อาจารย์ใหญ่ซุนกระแอมแห้งสองที “ผมเชิญคุณมาก็เพราะต้องการทำความเข้าใจเกี่ยวกับปัญหาครอบครัวของคุณและคุณพ่อของนักเรียนเซี่ยเสี่ยวหลาน
ครอบครัวหากไม่รักใคร่ปรองดองกันจะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของนักเรียนเป็นอย่างยิ่ง…
ระหว่างพวกคุณมีความขัดแย้งอะไร อธิบายจนชัดเจนได้หรือไม่ เพื่อให้นักเรียนเซี่ยเสี่ยวหลานบรรลุผลลัพธ์ที่ดีขึ้นในด้านการเรียน
ทั้งสองท่านอาจต้องเสียสละบ้าง”

พ

เชิงอรรถ

[1]摘桃子 เก็บลูกท้อ หมายถึง ชิงความดีความชอบของผู้อื่น

[2]热血 เลือดร้อน หมายถึง อารมณ์ขวนขวายอย่างรุนแรงในเรื่องของความถูกต้อง