เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3456 ปั่นป่วน / ตอนที่ 3457 ไม่ใช่ลูกของเจ้า
ตอนที่ 3456 ปั่นป่วน
หวันเหยียนสือซานอึ้งค้าง ดวงตาคู่นั้นของเขาเบิกกว้าง อ้าปากเตรียมส่งเสียงเตือนหวันเหยียนเชียนหวาที่นอนราบลูบท้องอย่างสบายใจ กลับเห็นเฟิ่งจิ่วที่โผล่มาจากข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้สะกัดจุดเขาเอาไว้ ทำให้เขาไม่อาจส่งเสียงใดออกมาได้
เฟิ่งจิ่วมาถึงข้างกายหวันเหยียนสือซาน ทำท่าทางบอกให้เขาอย่าส่งเสียง ก่อนจะคลายจุดให้เขา สายตามองจวินเจวี๋ยซางที่อยู่ข้างหน้าอย่างคาดหวัง
ส่วนจวินเจวี๋ยซางที่ตอนแรกคิดเดินไปข้างหน้ากลับอึ้งงัน จ้องมองท้องที่นูนขึ้นมาของหวันเหยียนเชียนหวาอย่างไม่อยากเชื่อ บนใบหน้าเขาหาได้มีความเย็นชาเหมือนในอดีต มีเพียงความตื่นตกใจและเหลือเชื่อเท่านั้น
เขาคล้ายกับอึ้งค้าง ในห้วงสมองขาวโพลน แววตาเหลือแค่ท้องนูนๆ ที่หวันเหยียนเชียนหวากำลังใช้มือลูบอยู่
เขาไม่ใช่คนไม่รู้ประสาอะไร ต่อให้ไม่เคยแต่งงานก็รู้ว่าสตรีท้องโตได้อย่างไร ตะ…แต่จะเป็นไปได้อย่างไร เขากับนางร่วมรักกันเพียงคืนเดียว แล้วจะตั้งครรภ์ภายในคืนเดียวได้อย่างไร?
ตอนนี้ลมหายใจของเขาปั่นป่วนไปหมด เพราะเป็นเช่นนี้เอง หวันเหยียนเชียนหวาที่กำลังนอนขี้เกียจจึงพลันรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของกลิ่นอายที่ไม่คุ้นเคย
“ใคร!”
นางตวาดเสียงเย็น นิ้วมือคีบดอกท้อเหวี่ยงไปทางกลิ่นอายนั้น ขณะเดียวกันก็ลุกขึ้นและกระโจนตัว สายตามองไป ทันใดนั้นความสับสนพลันเกิดขึ้นในแววตาของนาง
“จวินเจวี๋ยซาง? เหตุใดเป็นเจ้า!”
หวันเหยียนเชียนหวาไม่คิดเลยว่าจู่ๆ เขาจะมาที่นี่ ด้วยบอกอาจิ่วไปแล้วแท้ๆ ว่าไม่ให้เขามาพบนาง แต่แล้วเหตุใดเขาถึงโผล่มาได้? อีกทั้งยังรู้ด้วยว่านางอยู่ที่นี่?
จวินเจวี๋ยซางตกตะลึงเพราะเห็นท้องใหญ่โตของนาง ดังนั้นแม้แต่กลีบดอกท้อที่นางเหวี่ยงใส่ก็ไม่ได้หลบหลีก กลีบดอกท้อนั้นดูเหมือนไม่น่ากลัว ทว่าพุ่งเข้าใส่กลิ่นอายพลังวิญญาณราวคมมีด ความเร็วยิ่งยวดตัดเสื้อของเขา ทำให้เขาบาดเจ็บที่แขนแล้ว
เลือดสดๆ เปอระเสื้อสีขาวของเขา กระนั้นเขาคล้ายกับไม่รู้สึกเจ็บ ตอนเห็นหวันเหยียนเชียนหวากระโจนตัวขึ้นอย่างนั้น เขาตกใจจนหน้าซีดเผือด หวาดกลัวขึ้นมาโดยพลัน
พริบตาเดียวเท่านั้น ตัวเขาก็ไปอยู่ข้างกายนางแล้ว มองหน้านางด้วยใบหน้าซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าตั้งครรภ์อยู่!”
เห็นเขามาอยู่ตรงหน้าในทันที หวันเหยียนเชียนหวาก็ตะลึงลานไป พยายามฝืนให้ตนเองใจเย็นลง “ข้าตั้งครรภ์แล้วอย่างไร ไม่ใช่ลูกของเจ้าเสียหน่อย!”
“เจ้าว่าอะไรนะ!”
ทีแรกจวินเจวี๋ยซางหน้าซีดขาว ทว่าพอได้ยินวาจาของนางแล้วกลับหน้าดำคร่ำเคร่ง ทั่วทั้งกายแผ่กกลิ่นอายที่น่ากลัว ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หวันเหยียนเชียนหวา เพียงรู้สึกว่าการควบคุมตนเองที่สมบูรณ์แบบถูกลืมสิ้นเพราะคำพูดไร้สาระของนางในขณะนี้
หวันเหยียนเชียนหวาคิดจะพูดอีกครั้ง ทว่ากลับสัมผัสได้ถึงแววตาคล้ายจะสังหารคนของอีกฝ่ายแล้วก็หมดความกล้าอย่างรวดเร็ว นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สงบจิตใจที่ว้าวุ่นและเบนสายตาออก ขณะเดียวกันก็ถอบหลังไปเล็กน้อยอย่างเงียบเชียบ ใครเล่าจะรู้ว่ากลับไม่สังเกตเห็นบันไดของตั่งนุ่ม ร่างกายเสียสมดุลหงายไปข้างหลัง
“อ๊ะ!”
นางตกใจมาก ร้องออกมาเสียงหนึ่ง ปกป้องท้องของตนเองตามสัญชาตญาณ เดิมคิดว่าต้องล้มลงแน่ ทว่าจวินเจวี๋ยซางผู้นั้นกอดนางเอาไว้ในเวลานี้แล้ว
หากบอกว่าก่อนหน้านี้นางตกใจมาก เช่นนั้นตอนนี้นางยิ่งตกใจยิ่งกว่าเดิม เงยหน้ามองคนที่กอดนางไว้ด้วยความงุนงง
……….
ตอนที่ 3457 ไม่ใช่ลูกของเจ้า
จวินเจวี๋ยซางเห็นนางตกใจแล้วก็นึกกลัวขึ้นมา ถึงขนาดมือที่กอดนางไว้สั่นเทาอยู่บ้าง
เคยได้ยินมาว่าสองสามเดือนแรกของการตั้งครรภ์สตรีอาจแท้งได้ง่ายมาก อีกทั้งทำอะไรล้วนต้องระมัดระวัง มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่าตอนเขาเห็นนางที่กำลังอุ้มท้องเกือบล้มลงนั้นหน้านางซีดขาวเพียงใด
ทีแรกเขานึกอยากตำหนินาง แต่เห็นนางหน้าซีดเพราะกลัวก็พูดไม่ออกแล้ว
เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนสือซานมองทุกอย่างอยู่ไม่ไกล มองพวกเขาสองคนใกล้ชิดกัน หวันเหยียนสือซานถามเสียงเบาว่า “แบบนี้ใช้ได้หรือ พวกเราไม่ต้องเข้าไปจริงๆ ใช่หรือไม่ จะไม่เกิดเรื่องอะไรใช่หรือไม่”
เฟิ่งจิ่วกลอกตาขาวใส่เขา “เข้าไปทำอะไร มีจวินเจวี๋ยซางอยู่ด้วยแล้ว หรือยังกังวลว่าพี่สาวข้าจะเป็นอะไรไปหรือ วางใจเถอะ ไม่เป็นไรหรอก ต้องให้พวกเขาอยู่ด้วยกันหน่อย ท่านไม่อยากให้หลานชายของท่านเกิดมาแล้วไม่มีพ่อกระมัง”
ฟังดังนั้นแล้ว หวันเหยียนสือซานมองสองคนตรงหน้าอีกครั้ง ในใจยังคงมีความกังวลเล็กๆ อย่างไรเสียเชียนหวาก็ขืนใจจวินเจวี๋ยซางมา หากเขาไม่สนใจนาง ไม่มีใจให้นาง เช่นนั้นต่อให้นางตั้งครรภ์ลูกของเขา เกรงว่าเขาคงไม่มีทางออมมือ แต่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว คล้ายกับเป็นเรื่องสนุกน่าดูอยู่บ้าง
“ปล่อยข้า!”
หวันเหยียนเชียนหวารวบรวมสติ เอ่ยออกไปด้วยเสียงเย็นชา พร้อมกับดิ้นและถอยออกจากอ้อมกอดเขา
“อย่าขยับ!”
จวินเจวี๋ยซางตวาดเบาๆ แต่ก็กลัวว่าจะเกรี้ยวกราดและทำให้นางตกใจกลัว ด้วยเหตุนี้ในน้ำเสียงจึงมีความจนใจมากยิ่งกว่าอยู่หลายส่วน เขามองนางดิ้นขยุกขยิก คิดแล้วก็ปล่อยมือในที่สุด เพียงแต่ตอนหวันเหยียนเชียนหวาคิดหนี เขาก็พลันยื่นมือไปจับมือนางไว้
“นั่งลง พวกเราคุยกัน”
เขาจับข้อมือนาง ให้นางนั่งลงที่ตั่งนุ่ม เขาในตอนนี้มีสีหน้าจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
หวันเหยียนเชียนหวาลังเล เห็นว่าไม่มีทางหนีได้จึงนั่งลง กระนั้นสองมือยังคงปกป้องหน้าท้องตามสัญชาตญาณ จ้องมองเขาอย่างเกรงๆ “เจ้าจะคุยอะไร ข้าจะบอกเจ้าให้ เรื่องที่ข้าขืนใจเจ้าคืนนั้น สุดท้ายแล้วก็เป็นเจ้าที่เอาเปรียบข้า เจ้าอย่าคิดจะนำเรื่องนั้นมาพูดกับข้าอีก”
จวินเจวี๋ยซางฟังแล้ว มุมปากเขากระตุกเล็กน้อย แววตาที่ลึกลับไม่เห็นจุดสิ้นสุดมองหวันเหยียนเชียนหวาที่พยายามทำให้ตนเองใจเย็น ถามว่า “ข้าเอาเปรียบเจ้า? ไม่ใช่เจ้าที่เอาเปรียบข้าหรอกหรือ ใช้ยาขืนใจข้าไม่ว่า เจ้าตั้งครรภ์ลูกของข้าแล้วยังหนีหายไปอีก! หากไม่ใช่เพราะข้าตามหา เจ้าคิดจะปกปิดเรื่องเด็กคนนี้เอาไว้หรือ”
ยิ่งพูด น้ำเสียงของเขาก็ยิ่งอันตราย แม้แต่ดวงตาก็หรี่ลง เขาแน่ใจมากว่าหากวันนี้ไม่มีคำพูดของกวนสีหลิ่น เกรงว่านางจะซ่อนเด็กคนนี้เอาไว้จนกว่าจะคลอด เขาถึงขั้นไม่รู้ว่านางเคยตั้งครรภ์และมีลูก คิดถึงตรงนี้แล้ว สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูน่ากลัว
“มองดูให้ชัดๆ เด็กคนนี้อยู่ในท้องข้า นี่คือลูกของข้า ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า!” หวันเหยียนเชียนหวาแค่นหัวเราะเสียงเย็น แม้นึกกลัว ทว่ากลับไม่ยอมอ่อนข้อ
จวินเจวี๋ยซางฟังแล้วดวงตาพลันฉายแววเย็นชา เขามองนาง เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นในทันที “เช่นนั้นข้าอยากถามหน่อย เด็กคนนี้มาอยู่ในท้องเจ้าได้อย่างไร”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังจบก็อึ้งงันไป อยู่ในท้องนางได้อย่างไร แน่นอนว่าเพราะคืนนั้นพวกเขาสองคน…
ทันใดนั้นใบหน้านางพลันร้อนลวก ความเขินอายชัดเจนในดวงตาคู่งาม “จวินเจวี๋ยซาง! เจ้าไม่ต่างจากสัตว์ร้าย!”
……….