เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3458 ไสหัวออกไป / ตอนที่ 3459 โมโหหนัก
ตอนที่ 3458 ไสหัวออกไป
ฟังนางต่อว่าเพราะความโมโห อีกทั้งเห็นสีหน้าเขินอายของนาง จวินเจวี๋ยซางกลับพูดอย่างใจเย็น “ข้าใช่สัตว์ร้ายหรือไม่ เจ้าเองก็รู้”
เฟิ่งจิ่วกับหวันเหยียนสือซานมองแล้วอึ้งค้าง ในดวงตาของทั้งสองคนนั้นมีแต่ความประหลาดใจ คิดไม่ถึงเลย! ว่าจวินเจวี๋ยซางที่ถูกปลดผนึกแล้วจะเป็นบุรุษที่ร้อนแรงคนหนึ่ง!
ถามว่าเด็กอยู่ในท้องหวันเหยียนเชียนหวาได้อย่างไร นั่นยังจำเป็นต้องตอบด้วยหรือ บุรุษหรือสตรีที่เติบใหญ่แล้วคนไหนไม่รู้บ้างว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร เขามีหน้าถามออกไปอย่างจริงจังได้อย่างไร เหลือจะเชื่อจริงๆ
หวันเหยียนเชียนหวาสูดลมหายใจเข้าลึก มองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้า สุดท้ายก็นอนลงบนตั่งนุ่ม หลับตาลงทันที “เจ้าไปเถอะ! ข้าไม่ต้อนรับเจ้า เจ้าอย่าปรากฏตัวให้ข้าเห็นอีก”
“พวกเรากำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่” จวินเจวี๋ยซางกล่าว มองนางที่กำลังหลับตา สายตาตกลงที่ท้องนางอย่างไม่อาจควบคุมได้ แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย ในหัวใจเกิดความรู้สึกแปลกๆ เป็นครั้งแรก
ในท้องของนางมีเด็กอยู่คนหนึ่ง และเด็กคนนี้เป็นสายเลือดของเขา ความรู้สึกนี้แปลกมากจริงๆ ทำให้เขาทั้งคาดหวัง ยินดี ทั้งยังไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรอยู่บ้าง
“เจ้าอย่ามองท้องของข้า!”
หวันเหยียนเชียนหวาโมโหแล้ว ลืมตามองเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว แม้นางหลับตาอยู่ก็รู้ว่าดวงตาของเขาพิจารณาท้องนางอยู่ตลอด ความรู้สึกพรรค์นั้นทำให้นางไม่พอใจอย่างน่าประหลาด
เมื่อถูกตวาดใส่ จวินเจวี๋ยซางก็เบนสายตาหนีอย่างเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย ก่อนกระแอมเสียงหนึ่ง ทอดสายตาไปที่ต้นท้อข้างหน้า หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้ว เขาคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถอนสายตากลับมาจากต้นท้อเพื่อมองหวันเหยียนเชียนหวา “พวกเราแต่งงานกันเถอะ!”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ หวันเหยียนเชียนหวาชะงักค้าง ถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ”
“พวกเราแต่งงานกันเถอะ!” เขาจ้องนาง ตอนพูดคำนี้ออกมาเป็นครั้งที่สอง เขารู้สึกว่าพูดง่ายยิ่งกว่าครั้งแรก และเมื่อพูดออกมาแล้ว ในใจเขารู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลวเช่นกัน
แต่งงานกับนาง เขาคิดว่าเขาพอใจ อย่างไรเสียนางก็เป็นสตรีเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาหวั่นไหวได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของตนเองมาโดยตลอด แต่ตอนนี้เขาแน่ใจมากแล้วว่าตนเองต้องการอะไร
แต่งงาน มอบบ้านที่สมบูรณ์แบบให้กับนางและลูกของพวกเขา นี่เป็นสิ่งที่เขาอยากมอบให้นาง
ทว่าเขากลับไม่เข้าใจความคิดของสตรีโดยสิ้นเชิง และด้วยเหตุนี้เขาจึงพูดออกไป ฝ่ายหวันเหยียนเชียนหวาดึงสติกลับมา สิ่งที่ตามมาคือความโกรธ นางหยิบผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กข้างๆ แล้วขว้างใส่เขา
“ไสหัวไป! ออกไปจากเวิ้งสวนท้อ! ไป!”
โทสะเอ่อท้นอย่างรวดเร็ว ท่าทางโมโหของนางทำให้จวินเจวี๋ยซางทำตัวไม่ถูกอย่างชัดเจน ทำเอาเฟิ่งจิ่วและหวันเหยียนสือซานสองคนที่มองอยู่ไม่ไกลตกใจเช่นกัน
“ท่านพี่!”
เฟิ่งจิ่วรีบเดินออกมาโดยไม่คิดซ่อนตัวอีก กระตุ้นปราณเหาะไปข้างหน้าเพื่อปลอบโยนนาง “ท่านพี่ ท่านตั้งครรภ์อยู่ จะโมโหเช่นนี้ไม่ได้ นั่นจะกระทบกับลูกในท้อง”
ฟังดังนั้นแล้ว หวันเหยียนเชียนหวาหายใจเข้าลึกๆ พยายามระงับอารมณ์โกรธ ทว่าทันใดนั้นได้ยินเสียงของจวินเจวี๋ยซางดังมาอีก
“เจ้าตั้งครรภ์อยู่ อย่าเอะอะก็โมโหเลย นั่นจะกระทบกับปราณครรภ์ได้ง่าย” จวินเจวี๋ยซางฟังวาจาของเฟิ่งจิ่วแล้วก็ตกใจเช่นกัน ถึงขั้นรีบโน้มน้าว แต่ใครเล่าจะรู้ว่าเขาไม่พูดยังจะดีเสียกว่า เพราะพูดออกไปแล้วนางพลันโมโหขึ้นมาอีก
“ไสหัวไป! ไสหัวออกไป!”
หวันเหยียนเชียนหวาปาข้าวของบนโต๊ะใส่เขาอีก หากไม่ใช่เพราะเฟิ่งจิ่วกดร่างนางอยู่กึ่งหนึ่ง นางคงคิดพุ่งไปเอาชีวิตกับเขาแล้ว
……….
ตอนที่ 3459 โมโหหนัก
หวันเหยียนสือซานเห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้ว จึงรีบลากตัวจวินเจวี๋ยซางออกไป ไม่กล้าให้เขาอยู่ยั่วโมโหหวันเหยียนเชียนหวาต่อไป แม้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเชียนหวาถึงได้โกรธขึ้นมาก็ตาม
เมื่อหวันเหยียนสือซานพาจวินเจวี๋ยซางไปแล้ว เฟิ่งจิ่วค่อยถอนใจโล่งอก นางนั่งลงข้างๆ “ท่านพี่ ท่านโกรธเขาเรื่องอะไร เขาก็แค่คนโง่คนหนึ่ง เหตุใดท่านถึงโกรธเขา ข้าว่าเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”
หลังจากเห็นเขาไปแล้ว อีกทั้งได้ยินวาจาของเฟิ่งจิ่ว หวันเหยียนเชียนหวาค่อยๆ ใจเย็นลง เพราะตั้งครรภ์อยู่ อารมณ์นางถึงได้ขึ้นๆ ลงๆ เช่นนี้ เมื่อฟังจวินเจวี๋ยซางพูดแล้วย่อมไม่อาจระงับอารมณ์โกรธที่เอ่อขึ้นมาได้
นางเองก็รู้ว่าตั้งครรภ์อยู่ไม่อาจโมโหง่ายเช่นนี้ แต่นางอดไม่ได้จริงๆ
“เขามาได้อย่างไร” หวันเหยียนเชียนหวามองเฟิ่งจิ่วพลางถาม เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว นางไม่มีทางบอกเขาว่าตนอยู่ที่นี่ในตอนนี้
เฟิ่งจิ่วฟังจบก็ถอนใจอย่างจนใจเสียงหนึ่ง “ตั้งแต่ครั้งนั้นที่เขารู้ว่าข้ามาพบท่าน เขาตระเวนไปทั่วเมืองอย่างลับๆ ตลอด ทว่าไม่เคยได้ข่าวของท่านเลย คราวนี้ก็เลยไปหาข้อมูลจากพี่ชายข้าแทน”
“เดิมที่ข้าอยู่ในเรือน ได้ยินท่านพี่รีบร้อนวิ่งมาบอกข้า ว่าจวินเจวี๋ยซางถือโอกาสถามเขาตอนกำลังเล่นหมากด้วยกัน เขาไม่ทันระวังเผลอพูดออกไป บอกเขาว่าเวิ้งสวนท้อเป็นสถานที่ของข้า ทิวทัศน์งดงาม เขาจึงตามหามาถึงที่นี่ ข้ารู้เข้าแล้วย่อมรีบตามมาเช่นกัน”
ทันทีที่ฟังจบ หวันเหยียนเชียนหวามีสีหน้าดำคล้ำ “เล่นกับใจคนเก่งนัก เจ้าแผนการ!”
“เขาไม่ใช่คนธรรมดา เรื่องที่ท่านอยู่ที่นี่ไม่อาจปิดบังเขาไว้ได้นาน ไม่ช้าก็เร็วพวกท่านก็ต้องได้พบหน้ากัน ดังนั้นข้าคิดว่าในเมื่อเขารู้แล้ว เช่นนั้นก็ให้พวกท่านพบหน้ากันสักครั้งเถอะ! ใครเล่าจะรู้ว่าเขาจะเอ่ยปากขอท่านแต่งงาน”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เฟิ่งจิ่วส่ายหน้าและยิ้มขื่นอย่างอดไม่ได้ สำหรับสตรีคนหนึ่งแล้ว โดยเฉพาะสตรีที่ทะนงตนอย่างพี่สาวนาง ไม่มีทางแต่งให้เขาเพราะตั้งครรภ์ลูกของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน จวินเจวี๋ยซางเอ่ยปากขอนางแต่งงานในเวลานี้ ไม่ว่าใครด็ล้วนรู้สึกว่าเขาจะแต่งกับนางเพราะเด็กในท้อง
สำหรับสตรีทั่วไปแล้ว หากได้ยินหัวหน้าพรรคเริงรมย์ผู้ยิ่งใหญ่พูดว่าจะแต่งกับนาง ต้องดีใจแทบคลั่งรีบตอบรับเป็นแน่ แต่คนคนนี้กลับเป็นหวันเหยียนเชียนหวาพี่สาวของนาง คำพูดเหล่านั้นของจวินเจวี๋ยซางเข้าหูแล้ว นั่นไม่ต่างกับสร้างความอับอายให้ หากไม่โมโหขึ้นมาสิน่าแปลก
“เขาคิดแย่งลูกของข้า!”
หวันเหยียนเชียนหวากล่าวด้วยสีหน้าไม่น่ามอง คิดถึงสายตาตอนเขามองท้องนางเมื่อครู่ นางยื่นมือไปลูบท้องตนเองอย่างอดไม่ได้ ในดวงตาปรากฏแววมุ่งมาด “เด็กคนนี้เป็นของข้า! ข้าอย่าได้คิดแย่งไปเลย!”
ครั้นฟังแล้ว เฟิ่งจิ่วชะงักไป จากนั้นยิ้มกล่าวว่า “ท่านพี่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว เขาไม่ได้จะแย่งลูกของท่าน”
พูดจากมุมของจวินเจวี๋ยซาง เขาไม่มีทางแต่งให้สตรีคนใดเพราะเด็กคนหนึ่ง เขาเอ่ยปากขอนางแต่งงาน นั่นเพราะสตรีที่ตั้งครรภ์ลูกของเขาคือนาง หวันเหยียนเชียนหวา
ทว่าหวันเหยียนเชียนหวาในตอนนี้ไม่สนใจคำพูดของเฟิ่งจิ่ว เนื่องจากนางรู้สึกไม่ปลอดภัย รู้สึกว่าหากจวินเจวี๋ยซางต้องการแย่งลูกกับนาง นางอาจไม่ชนะเขาก็เป็นได้
ดังนั้นนางคิดแล้วจึงถามเฟิ่งจิ่วด้วยความเป็นกังวล “อาจิ่ว เจ้าว่าข้าต้องถือโอกาสนี้หนีไปหรือไม่ ข้ากังวลจริงๆ ว่าเขาจะแย่งลูกของข้า”
เฟิ่งจิ่วพลันปลอบใจนาง “ท่านพี่ วางใจเถอะ เขาไม่มีทางแย่งลูกของท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล พลังของเขาไม่ได้แกร่งไปกว่าข้า หากเขากล้าแย่งลูกของท่าน ข้าไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่”
……….