เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3454 พบ ตอนที่ 3455 ได้พบกันเสียที
ตอนที่ 3454 พบ
เสียงเขาหยุดไป จากนั้นจึงถามว่า “ไม่รู้ว่าเจ้ามีสถานที่ดีๆ แนะนำหรือไม่”
กวนสีหลิ่นกำลังใช้ความคิด ฟังคำพูดเขาแล้วจึงถาม “สถานที่สงบเงียบ? ในเมืองกลับมีอยู่ไม่น้อย เจ้าไปมาหมดแล้วหรือ” เขาจ้องตัวหมาก ครุ่นคิดว่าก้าวไหนดีกว่ากัน
“สถานที่มีชื่อเสียงล้วนไปมาแล้ว ทัศนียภาพต่างก็ธรรมดา หลายต่อหลายเมืองก็คล้ายกันมาก” เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบาและเย็นชา ราวกับเบื่อหน่ายอย่างไรอย่างนั้น ทำให้คนอื่นมองไม่ออกว่ามีความนัยอย่างอื่น
กวนสีหลิ่นกำลังพิจารณาทางหมาก ไม่ได้สนใจคำพูดของเขาไปชั่วขณะ เพียงพูดตามคำพูดเขา “เช่นนั้นมีอีกสถานที่หนึ่งที่เจ้าไม่เคยไปแน่ๆ ทิวทัศน์ที่นั่นยอดเยี่ยม แต่ไม่ได้อยู่ที่เมืองนี้”
เขาพูดพลางวางตัวหมากลง จากนั้นเงยหน้าแล้วยิ้มกล่าว “ตาเจ้าแล้ว”
จวินเจวี๋ยซางมองกระดานหมากครั้งหนึ่ง แล้วหยิบตัวหมากหนึ่งขึ้นมาวางอย่างใจเย็น พลางถามว่า “โอ้? มีสถานที่เช่นนั้นด้วยหรือ ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนได้อย่างไร”
“เวิ้งสวนท้อ! ทิวทัศน์ที่นั่นยอดเยี่ยมจริงๆ มีดอกท้อเบ่งบานตลอดทั้งปี กลิ่นบุปผาเตะจมูก เป็นสถานที่ของเสี่ยวจิ่ว เมื่อก่อนดอกท้อในเวิ้งสวนท้อบานเพียงสามเดือน ต่อมาเฟิ่งจิ่วรับมาดูแลต่อ ให้คนปลูกดอกท้อที่ออกดอกบานไปทั่วทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ดอกท้อที่นั่นจึงงดงามตลอดเวลา ทุกคนที่ไปที่นั่นล้วนเดินเล่นในเวิ้งสวนท้อรอบหนึ่ง เหมาะกับบุรุษและสตรีที่รักใคร่กันโดยเฉพาะ”
เมื่อพูดออกมา กวนสีหลิ่นชะงักงันไปอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเงยหน้ามองจวินเจวี๋ยซางที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นเก้ๆ กังๆ
“เอ่อ คือว่า ฮ่าๆ…”
จบแล้ว เขาพูดถึงเวิ้งสวนท้อโดยไม่รู้ตัว หวันเหยียนเชียนหวาอยู่ที่นั่น หากเขาไปแล้ว เช่นนั้น…
“เวิ้งสวนท้อ?” จวินเจวี๋ยซางคิดถึงสามพยางค์นี้ จากนั้นมองกวนสีหลิ่น ถามว่า “มันอยู่ที่ไหน”
หลังจากเห็นสีหน้าของกวนสีหลิ่น จวินเจวี๋ยซางลุกขึ้นยืนอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร ข้าจะไปตามหาเอง” พูดจบเขาก็หมุนกายเดินไป
คนในจวนไม่พูด แต่ไปถึงข้างนอกจวนแล้ว ขอเพียงหาใครสักคนมาถามความ ย่อมรู้ว่าเวิ้งสวนท้ออยู่ที่ไหน
เห็นจวินเจวี๋ยซางหมุนกายไปแล้ว กวนสีหลิ่นร้อนใจอยู่บ้าง กังวลว่าตนเองจะก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้วจึงรีบร้อนไปที่เรือนของเฟิ่งจิ่ว “เสี่ยวจิ่ว เสี่ยวจิ่ว!”
เฟิ่งจิ่วกำลังนอนตากแดดอยู่บนตั่งนุ่ม ตอนได้ยินเสียงเขาก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ถามด้วยท่าทางงัวเงีย “ท่านพี่? มีเรื่องอะไรหรือ”
“เสี่ยวจิ่ว เมื่อครู่ข้าเล่นหมากกับจวินเจวี๋ยซาง ใครจะคาดคิดว่าเขาถือโอกาสตอนที่ข้าคิดทางหมากถามความข้า ข้าไม่รู้เนื้อรู้ตัวพูดชื่อเวิ้งสวนท้อออกไป ตอนนี้เขาออกไปข้างนอกแล้ว กลัวเพียงแต่จะไปตามหาเวิ้งสวนท้อ”
ฟังเขาพูดจบ เฟิ่งจิ่วก็หัวเราะเสียงเบา “ไม่เป็นไร ตอนนี้ท้องของพี่สาวข้ามีอายุสี่เดือนกว่าแล้ว เขาไม่น่าจะกล้าลงมือกับนาง”
นางพูดพลางลุกขึ้นนั่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า “แต่ข้าอยากไปดูสักหน่อย อย่างไรเสียวิธีการพบปะกันของทั้งสองคนก็แปลกพิลึก ยิ่งไปกว่านั้นข้าอยากรู้ว่าเมื่อเขาเห็นพี่สาวข้าท้องโต เขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร”
ดังนั้นเฟิ่งจิ่วจึงออกจากจวนไปทันที มุ่งหน้าไปยังเวิ้งสวนท้อ
คำนวณวันเวลาดูแล้ว ครรภ์ของนางน่าจะอายุได้สี่เดือนกว่า ถึงเวลาให้จวินเจวี๋ยซางไปพบแล้วจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อเขาเห็นนางท้องโตแล้ว เขาจะตั้งสติเอาไว้ได้หรือไม่
……….
ตอนที่ 3455 ได้พบกันเสียที
ตอนจวินเจวี๋ยซางมาถึงเวิ้งสวนท้อ เห็นตัวอักษรไม่กี่ตัวบนนั้น สายตาเขามองเข้าไปในป่าดอกท้ออันเลือนราง มาถึงที่นี่แล้วเขาพลันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด
นางอยู่ที่นี่หรือ? นางหลบอยู่ที่นี่ทำอะไร? หลบอยู่ที่นี่นานขนาดนี้เชียวหรือ?
เมื่อเดินเข้าไปแล้วพลันรู้สึกได้ว่ามีคนจับตามองอยู่ในที่ลับ เขาเพียงเหลือบมองไปรอบๆ พร้อมกันนั้นก็ก้าวเดินไปข้างใน
เหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิ่งในที่ลับมองจวินเจวี๋ยซางเข้ามา พลันนึกได้ว่าเมื่อครู่นี้นายหญิงส่งข่าวบอกพวกเขา ให้พวกเขาไม่ต้องขัดขวาง จึงถอนสายตากลับมา ไม่ได้จ้องมองคนที่เข้ามาอีกต่อไป
ป่าดอกท้อข้างนอกกำลังเบ่งบาน แต่มีสถานที่บางแห่งข้างในที่ดอกไม้ยังตูมอยู่ นั่นเป็นสถานที่ส่วนตัว เทียบกับทิวทัศน์ข้างนอกแล้วสงบเงียบยิ่งกว่า
จวินเจวี๋ยซางเดินไปข้างหน้า เดินท่ามกลางป่าดอกท้อ ขณะกำลังจะเดินต่อไป ฝีเท้ากลับชะงักกึกเสียอย่างนั้น
ใต้ต้นท้อต้นหนึ่งข้างหน้า หวันเหยียนเชียนหวาในชุดสีแดงราวกับดวงตะวันนอนอยู่บนตั่งนุ่ม บนกายคลุมด้วยผ้าห่มผืนหนึ่ง ผมของนางไม่ได้เกล้ามวย เพียงปล่อยสยายสบายๆ ใบหน้างดงามอ่อนหวานและอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด เพราะนางกำลังหลับสนิท
รอบข้างเงียบมาก ตอนลมเอื่อยพัดมา กลีบดอกท้อจากต้นไม้โปรยปรายลงบนร่าง บนเรือนผมและบนใบหน้าของนาง ภาพที่ดอกท้อพากันร่วงหล่น นางที่หลับสนิทอยู่ใต้ต้นท้อ วินาทีนี้ช่างงามตาเสียจนเขาไม่อาจละสายตาไปได้…
เขายืนมองเงียบๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้ว จนกระทั่งนางขยับตัวเพราะเมื่อยขบและพลิกตัวเบาๆ ผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวไหลตกลงบนพื้น เขามองเห็นสตรีที่นอนหันหลังให้เขา ไม่ยากเชื่อเลยว่านางจะนอนหลับสนิทอยู่ในสถานที่เช่นนี้
เมื่อนึกถึงสถานที่ทุกแห่งที่องครักษ์ลับพวกนั้นจับจ้องทั้งข้างในและข้างนอก สีหน้าของเขาพลันมืดมน หมายความว่าสตรีนางนี้นอนหลับเช่นนี้ และองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดพวกนั้นต่างก็เห็นภาพนี้อยู่ในสายตาทั้งหมดหรือ?
คิดได้ดังนั้น กลิ่นอายบนตัวเขาก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นในทันที
ตอนหวันเหยียนสือซานที่เดินมาไม่ไกลเห็นเงาร่างสีขาวกลางป่าดอกท้อ เขาตกใจจนตัวเย็น เบิกตาโพลงมองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ในใจเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ ‘จวินเจวี๋ยซาง? เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?’
ฝีเท้าที่แต่เดิมเตรียมก้าวไปข้างหน้าพลันผ่อนลง ถอยหลังไปอย่างต่อเนื่อง
จวินเจวี๋ยซาง! หัวหน้าพรรคเริงรมย์ที่โชคร้ายถูกเชียนหวาขืนใจ วันนี้เขาตามหาที่นี่จนเจอแล้ว ทำอย่างไรดี? เขาจะจัดการเชียนหวาอย่างไ?ร การขืนใจเป็นเรื่องเลวร้าย หากให้เขาพบว่าเชียนหวาตั้งครรภ์ลูกของเขาอยู่ เช่นนั้นแล้ว…
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาหยุดฝีเท้าทันที สายตามองไปข้างหน้า เห็นผ้าห่มบนตัวเชียนหวาตกลงบนพื้น โชคดีที่ตอนนี้นางนอนหันหลังให้จวินเจวี๋ยซาง ด้วยเหตุนี้จวินเจวี๋ยซางจึงมองไม่เห็นท้องที่นูนขึ้นมาของนาง
แต่หากเดินไปข้างหน้า หรือจู่ ๆ นางพลิกตัวตื่นขึ้นมา เช่นนั้นเขาก็จะมองเห็นพอดีใช่หรือไม่?
กังวลใจเหลือเกิน ไม่รู้ว่าหากเขาเห็นแล้วจะบ้าคลั่งจับนางไปหรือไม่ ทว่าเชียนหวาที่ตอนแรกกำลังหลับสนิทกลับขยับตัว นางยกมือขึ้นขยี้ตา ค่อยๆ ลืมตาขึ้น พร้อมกับพลิกตัวนอนหาย มองกลีบดอกท้อที่โปรยปรายลงมาจากบนต้นไม้ด้วยความเกียจคร้าน…
……….