เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3416 สมบัติสามชิ้น ตอนที่ 3417 อาหญิง
ตอนที่ 3416 สมบัติสามชิ้น
“ไม่เป็นไร ข้ากินยาในสักเม็ดก็ใช้ได้แล้ว” ชายชราแซ่หวันเหยียนกล่าว เห็นว่าถูกนางจับได้แล้วจึงยิ้มออกมา เช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนมือ ก่อนจะหยิบขวดยาจากในห้วงมิติออกมา
“ท่านปู่ กินยานี้เถอะ!” หวันเหยียนหยิบยาในเม็ดหนึ่งออกมา นั่นคือโอสถที่เฟิ่งจิ่วมอบให้นาง ฤทธิ์ยายอดเยี่ยมยิ่งกว่า
ชายชราเห็นโอสถในมือนางแล้ว ม่านตาหดตัวอย่างห้ามไม่อยู่ “นะ…นี่คือยาในระดับเจ็ด!” โอสถทำลายกฎสวรรค์! ไม่อาจหาพบได้ที่โลกนี้โดยสิ้นเชิง
สิ้นเสียงของชายชราแล้ว ทุกคนในโถงต่างมองไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ รู้สึกสั่นสะท้านอยู่ในใจ ยาในระดับเจ็ด? คุณหนูใหญ่มียาในระดับเจ็ดหรือนี่! นั่นเป็นของดีอย่างแท้จริง!
หวันเหยียนเชียนหวายิ้มเล็กน้อย “นี่เป็นสิ่งที่เฟิ่งจิ่ว น้องสาวร่วมสาบานของข้ามอบให้ ท่านปู่กินสักเม็ดเถอะ! ฤทธิ์ยายอดเยี่ยมยิ่งกว่ามาก”
ชายชรามองหลานสาวที่อยู่ตรงหน้า ข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ ถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “ข้าขอขอบคุณเจ้าแล้ว มีชีวิตมาได้ตั้งนานหลายปี เพิ่งเคยเห็นยาในระดับเจ็ดเป็นครั้งแรก”
“ฮ่าๆๆ ยังจะมีอะไรหาไม่ได้อีกหรือ แม้ยาในระดับเจ็ดจะเป็นสิ่งหายาก อืม ต่อให้บรรดาตระกูลสายตรงก็ใช่ว่าจะเห็นได้บ่อยครั้ง ทว่าใครใช้ให้น้องสาวร่วมสาบานของเชียนหวาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่บ้าคลั่งคนหนึ่งเล่า! ต้องการโอสถใดจะไม่มีได้หรือ” หวันเหยียนสือซานหัวเราะเสียงดัง คิดถึงใบหน้าของเฟิ่งจิ่วผู้นั้นแล้ว ในแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเคยได้ยินชื่อนาง ถึงแม้ไม่เคยพบหน้า ทว่าชื่อเสียงของนางไม่ต่างจากสายฟ้าสะเทือนหูเลย” ชายชรากล่าว คราวนี้ค่อยรับโอสถเม็ดนั้นมากิน ขณะเดียวกันก็ยกน้ำชาบนโต๊ะขึ้นมาดื่มคำหนึ่งด้วย
“วันหน้าหากมีโอกาส ข้าจะเชิญนางมาเป็นแขกที่ตระกูลพวกเรา” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว หลังจากเห็นเขากินโอสถแล้ว นางจึงค่อยก้าวขึ้นไปช่วยเขาพันแผลที่แขน จากนั้นค่อยช่วยจัดการแผลให้บิดาเช่นกัน ก่อนจะกลับไปนั่งยังที่นั่งของตนเอง
พวกหมอในโถงช่วยทุกคนทำแผล หวันเหยียนสือซานยกน้ำชาขึ้นมาดื่ม ส่วนหวันเหยียนเชียนหวามองสองคนบนที่นั่งตำแหน่งประธาน ก่อนถามว่า “ท่านปู่ ท่านพ่อ คนพวกนั้นเป็นใคร เหตุใดถึงลงมือกับตระกูลของพวกเรา”
ตระกูลหวันเหยียนของพวกเขาเป็นตระกูลสันโดษ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับข้างนอกนั่น ศัตรูน้อยเช่นเดียวกัน เหตุใดคนพวกนั้นถึงได้ลงมือกับตระกูลของพวกเขากัน
“เดิมไม่มีใครรู้ที่ตั้งของตระกูลพวกเรา ทว่าตั้งแต่มีคนมาฝึกบำเพ็ญที่ป่าหุบเขาผีเมื่อหลายเดือนก่อนก็เข้ามาในอาณาเขตของพวกเราโดยบังเอิญ ดึงดูดความสนใจของคนในตระกูลเรา หลังจากพวกเราไล่พวกเขาออกไป ใครเล่าจะรู้ว่ากลับชักนำหายนะเข้ามา” ผู้นำตระกูลหวันเหยียนถอนใจเสียงหนึ่ง “พวกข้าไม่รู้เหมือนกันว่าคนพวกนั้นเป็นคนของใคร แต่พวกเขามาลงมือกับตระกูลของพวกเราที่นี่ ก็เพื่อสมบัติสามชิ้นของตระกูลหวันเหยียน”
ฟังดังนั้นแล้ว หวันเหยียนเชียนหวาพลันมีสีหน้าเย็นชา นางรู้ว่าสมบัติสามชิ้นของตระกูลหวันเหยียนคืออะไร พวกเขาคือตระกูลผู้คุมผี มีสิ่งของสำหรับการผนึกจำนวนหนึ่งอยู่ในตระกูลย่อมสมควรแล้ว ไม่เช่นนั้นสัมผัสกับสิ่งที่มีปราณหยินค่อนข้างหนักเหล่านั้นมานานปี ไม่ว่าอย่างไรร่างกายก็ทนไม่ไหว
สมบัติสามชิ้นของตระกูลหวันเหยียนคือไม้วิญญาณเทพพันปี ไข่มุกผนึกวิญญาณ และตำราวิเศษคุมผี ทั้งหมดเป็นสิ่งของที่สืบทอดกันในตระกูลหวันเหยียนของพวกเขา เป็นของวิเศษที่สืบทอดกันมาหลายรุ่น คนตระกูลหวันเหยียนล้วนต้องปกป้องของวิเศษสามชิ้นนี้
ตอนนี้ได้ยินว่าคนเหล่านั้นจู่โจมตระกูลของพวกเขาเพื่อสมบัติสามชิ้น เพียงแค่คิด ในใจนางก็เต็มไปด้วยจิตสังหารแล้ว
เห็นบนกายนางอบอวลไปด้วยจิตสังหาร เจ้าตระกูลหวันเหยียนกล่าวว่า “เชียนหวา เจ้าไม่ต้องกังวลใจ สมบัติสามชิ้นนั้นยังอยู่ที่ตระกูลพวกเรา วันนี้เจ้ากลับมาแล้ว อีกทั้งระดับพลังกล้าแกร่งถึงเพียงนี้ ยิ่งเป็นโชคของตระกูลหวันเหยียนพวกเราแล้ว”
……….
ตอนที่ 3417 อาหญิง
ในตระกูลหนึ่ง แม้มีเพียงผู้แข็งแกร่งซึ่งมีพลังมหาศาลอยู่เพียงคนหนึ่ง ก็ไม่มีใครกล้าหามาเรื่องแล้ว อีกทั้งหลังผ่านเรื่องนี้มาแล้ว ต่อให้ยังมีคนคิดจู่โจมตระกูลหวันเหยียนของพวกเขาอีกก็ย่อมไม่กล้าลงมือโดยง่ายอย่างแน่นอน
หวันเหยียนเชียนหวาฟังแล้วมองบิดานางครั้งหนึ่ง จากนั้นพยักหน้า “บนกายพวกท่านล้วนมีบาดแผล วันนี้กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ! เรื่องในตระกูลมีข้ากับท่านอาสือซานจัดการแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง”
“ได้ ที่เรือนของเจ้ามีคนทำความสะอาดอยู่เสมอ กลับไปก็พักอยู่ได้เลย ส่วนสือซานข้าจะให้คนเตรียมเรือนให้หลังหนึ่ง ให้เชียนหลันไปส่งพวกเจ้าเถอะ! เมื่อจัดการเรื่องในจวนเรียบร้อยแล้ว พวกข้าจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับพวกเจ้า” เจ้าตระกูลหวันเหยียนกล่าว จากนั้นมองบุตรชายที่อยู่ข้างๆ
“ท่านปู่ ท่านพ่อ วางใจเถอะ ข้าจะพาท่านอาสือซานกับน้องหญิงไปเอง” บุรุษที่รออยู่ข้างๆ กล่าว จากนั้นมองเชียนหวาสองคน เผยรอยยิ้มเล็กๆ
หวันเหยียนเชียนหวามองเขาแล้วยิ้มเช่นกัน นางลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวกับทุกคนในโถงว่า “ท่านอาท่านลุงทุกท่านรักษาบาดแผลก่อน อีกสองวันเชียนหวาค่อยร่ำสุรากับทุกท่าน” นางพูดพลางสะบัดแขนเสื้อ ขวดสิบกว่าใบลอยออกจากแขนเสื้อแล้วตกลงบนมือของพวกเขา
“ยาพวกนี้ช่วยให้บาดแผลของทุกท่านหายเร็วขึ้น เชียนหวาขอตัวกลับไปก่อนแล้ว” นางเอ่ย จากนั้นมองหวันเหยียนสือซานและพี่ชายนางคราหนึ่ง
“ท่านอาสือซาน น้องหญิง พวกเราไปกันเถอะ!” หวันเหยียนเชียนหลันพูด ก่อนจะนำพวกเขาเดินออกไปข้างนอก
ในโถง ทุกคนที่ถือยาขวดนั้นนังตื่นตะลึงไม่หาย ไม่คิดเลยว่านางจะมองโอสถให้พวกเขาคนละขวด โดยเฉพาะตอนพวกเขาเห็นยานั้น พวกเขายิ่งตื่นตะลึงมากกว่าเดิม
นี่เป็นยาระดับสุดยอด เป็นยาที่มีมูลค่าดั่งทองหมื่นชั่งอย่างแท้จริง
เมื่อออกจากโถงแล้ว เด็กโตเด็กเล็กกลุ่มหนึ่งที่รออยู่ข้างนอกล้อมเข้ามา พากันมองหวันเหยียนเชียนหวาด้วยความสงสัย
“อาหญิง”
“ท่านอาหญิง”
“ท่านอาหญิง อาหญิง…”
เสียงเรียกอาหญิงดังมาจากปากพวกเด็กๆ พวกเขาจำนวนหนึ่งเป็นสายตรง จำนวนหนึ่งเป็นสายรอง ทว่าล้วนเรียกนางว่าอาหญิงเช่นเดียวกัน
เด็กหนุ่มอายุสิบห้าคนนั้นเห็นอาหญิงเดินออกมาพร้อมบิดาตน จึงวิ่งมาข้างหน้าด้วยความดีใจ “ท่านอาหญิง!”
หวันเหยียนเชียนหวายังไม่ทันเอ่ยวาจา หวันเหยียนเชียนหลันที่อยู่ข้างๆ ก็มองเด็กหนุ่มพลางนิ่วหน้า “เฟิงเอ๋อร์! เจ้าเป็นพี่ชาย ไยปล่อยให้พวกเขารุมล้อมกันอยู่ที่นี่”
“ท่านพี่ ไม่เป็นไร ล้วนเป็นพวกเด็กๆ ทั้งนั้น” หวันเหยียนเชียนหวายิ้มพร้อมกับดึงแขนเสื้อเขา
เด็กหนุ่มหน้าแดง ก้มหน้าลงด้วยความไม่สบายใจอยู่บ้าง “เพราะทุกคนล้วนอยากพบท่านอาหญิง ข้าจึง จึง…”
หวันเหยียนเชียนหวายิ้มออกมา กล่าวกับทุกคนว่า “ตอนนี้พบแล้ว พวกเจ้าพากันกลับไปก่อนเถอะ! วันนี้ในตระกูลค่อนข้างยุ่งวุ่นวาย พวกเจ้าอย่าเพิ่งวิ่งเล่นกันเลย”
“ทราบแล้ว ท่านอาหญิง” เด็กทุกคนต่างขานรับ มองนางด้วยดวงตาทอประกาย สุดท้ายทุกคนจึงแยกย้ายกันไปตามคำบอกของหวันเหยียนเชียนหลัน
เด็กหนุ่มติดตามข้างกายบิดาเขา ขณะเดียวกันก็มองไปที่หวันเหยียนเชียนหวา “ท่านอาหญิง ท่านจากไปตั้งหลายปี เหตุใดท่านยังไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด ขนาดข้ายังเติบใหญ่ขึ้นไม่น้อยเลย”
พบญาติที่แยกจากกันมานาน เด็กหนุ่มลืมเรื่องที่ง่ายดายที่สุดไปเสียสนิท เขาลืมไปว่ายิ่งผู้ฝึกบำเพ็ญที่มีพลังแก่กล้า ใบหน้ายิ่งไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ยิ่งไปกว่านั้นหวันเหยียนเชียนหวายังกินโอสถที่เฟิ่งจิ่วมอบให้ในปีนั้นไป ใบหน้าของนางจึงคงความอ่อนเยาว์งดงามที่สุดไว้ได้ตลอดกาล ไม่มีเปลี่ยนแปลง
หวันเหยียนสือซานที่อยู่ข้างๆ เห็นหวันเหยียนเชียนหวาเหลือบมองมา “พวกหลานชายหลานสาวในบ้านไม่น้อยเลยทีเดียว! นับดูแล้วความอาวุโสของข้าก็มากเช่นกัน!”
……….