เซียนหมอหญิงยอดนักฆ่า - ตอนที่ 3418 ปู่น้อย ตอนที่ 3419 ตั้งครรภ์
ตอนที่ 3418 ปู่น้อย
หวันเหยียนเชียนหวามองเขา ยังคงยิ้มและกล่าวกับเด็กหนุ่ม “เฟิงเอ๋อร์ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี อาหญิงล้วนมีใบหน้าเช่นนี้ไม่เปลี่ยนแปลง กลับเป็นเจ้าต่างหาก ไม่พบกันหลายปี เจ้าสูงเกือบเท่าอาหญิงแล้ว”
ฟังวาจานั้นแล้ว เด็กหนุ่มยิ้มอย่างเขินๆ อยู่บ้าง ตอนนี้เขาสูงเทียบเท่าคางของอาหญิงเท่านั้น ยังไม่ถือว่าสูงมาก!
“เฟิงเอ๋อร์ เรียกท่านปู่น้อยสือซานสิ” หวันเหยียนเชียนหลันที่อยู่ข้างๆ เอ่ย ให้บุตรชายทักทายคน
“เฟิงเอ๋อร์คารวะท่านปู่น้อยสือซาน” เด็กหนุ่มหยุดฝีเท้า คารวะหวันเหยียนสือซานครั้งหนึ่งอย่างนอบน้อม
ได้ยินคำเรียกปู่น้อย บนใบหน้าของหวันเหยียนสือซานพลันปรากฏเป็นความประหลาดใจ “ปู่น้อย? ฟังดูแล้วชรานัก!” แม้กล่าวเช่นนั้น ทว่าเขายังขยับมือ หยิบของบางอย่างจากในห้วงมิติแล้วส่งให้อีกฝ่าย
“เจ้าไม่ได้เรียกปู่น้อยเปล่าๆ แน่ รับไว้เถอะ! นี่คือของขวัญพบหน้าที่ปู่น้อยมอบให้เจ้า”
เด็กหนุ่มมองบิดาตนเอง อยากรับไว้ทว่าไม่กล้า
“ยังไม่ขอบคุณปู่น้อยของเจ้าอีก” หวันเหยียนเชียนหลันเอ่ย รอยยิ้มชัดเจนบนใบหน้า
“ขอบคุณท่านปู่น้อยสือซาน” เด็กหนุ่มกล่าวขอบคุณอย่างปีติ คราวนี้ค่อยรับของสิ่งนั้นมา เขามองซ้ายมองขวา เห็นว่าเป็นของวิเศษป้องกันแล้วก็ยิ่งดีใจ
หวันเหยียนสือซานชำเลืองมองหวันเหยียนเชียนหลันที่อยู่ข้างๆ คราหนึ่ง “เจ้าชื่อเชียนหลันกระมัง? ดูอายุมากกว่าเชียนหวาทีเดียว”
ครั้นได้ยินดังนั้น มุมปากของหวันเหยียนเชียนหลันพลันกระตุก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีไปชั่วขณะหนึ่ง เหตุใดเขาจึงรู้สึกว่าเป็นเพราะเขาให้บุตรชายเรียกอีกฝ่ายว่าปู่น้อย ฝ่ายนั้นถึงได้เอ่ยวาจาเช่นนี้ออกมา
หวันเหยียนเชียนหวาที่อยู่ข้างๆ กลับหัวเราะเสียงเบา “ท่านอาสือซาน ท่านกำลังรังแกพี่ชายข้าหรือ ใช่ว่าท่านไม่รู้สักหน่อยว่าข้าเป็นลูกหลงของท่านพ่อข้า”
หวันเหยียนสือซานหัวเราะพรืด ทว่าไม่ได้พูดอะไรมากอีก ตอนพวกเขาเดินมาถึงเรือนของหวันเหยียนเชียนหวา ก็ได้ยินหวันเหยียนเชียนหลันกล่าวว่ายังต้องไปเตรียมเรือนให้เขา จึงโบกมือกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องเตรียมเรือนให้ข้าหรอก เรือนของเชียนหวากว้างขวางทีเดียว อีกทั้งมีห้องตั้งมากมาย ข้าเลือกเอาสักห้องก็ใช้ได้แล้ว”
เขาคิดว่าอย่างไรเสียก็ไม่ได้อยู่ที่นี่นาน อีกทั้งยังสนิทสนมกับเชียนหวามากกว่าคนในจวนแห่งนี้ หากอยู่ห่างออกไปก็ไม่รู้ว่าจะไปพบใคร ส่วนเรื่องข้อห้ามระหว่างบุรุษสตรี เขายิ่งไม่มีทางไปใคร่ครวญถึง ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นอาของเชียนหวา อยู่ร่วมเรือนเดียวกันย่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
“ไม่ค่อยดีกระมัง” หวันเหยียนเชียนหลันฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกว่าท่านอาสือซานไม่สนเหตุผลเกินไปแล้ว มีที่ไหนอาอยู่ร่วมเรือนเดียวกับหลานสาว นี่ไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ
หวันเหยียนเชียนหวาหัวเราะเบาๆ “ท่านพี่ ไม่เป็นไร ให้ท่านอาสือซานพักที่เรือนข้าเถอะ! อย่างไรเสียก็มีห้องมากมาย”
เห็นสองคนล้วนพูดเช่นนั้น เขาย่อมไม่พูดอะไรมากอีก เพียงพูดว่า “ก็ได้ พวกเจ้าเดินทางมาเหนื่อย พักผ่อนก่อนเถอะ! ข้าจะให้ที่ห้องครัวเตรียมอาหารให้พวกเจ้า” พูดจบแล้วก็พาบุตรชายจากไป
เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว หวันเหยียนสือซานมองหวันเหยียนเชียนหวา ถามว่า “เจ้าคงไม่คิดอยู่ที่นี่นานกระมัง” เดิมทีบอกว่ากลับมาเยี่ยมแล้วจะไป ใครเล่าจะรู้ว่าจะพบกับสถานการณ์นี้เข้า
หวันเหยียนเชียนหวานั่งลงข้างโต๊ะ มือหนึ่งเท้าคางพลางถอนใจเสียงเบา “ไม่น่าอยู่นาน แต่แน่นอนว่าต้องพักสักครู่ ท่านก็เห็นสถานการณ์ที่ตระกูลแล้วเช่นกัน ข้าไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว จะพักสองสามวันแล้วจากไปได้อย่างไร”
“ได้! เช่นนั้นก็พักเถอะ! อย่างไรเสียก็ใกล้งานแต่งงานของเฟิ่งจิ่วแล้ว!” เขากล่าวอย่างสบายๆ
หวันเหยียนเชียนหวาฟังแล้วไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงลูบหน้าท้องตนเองเงียบๆ…
……….
ตอนที่ 3419 ตั้งครรภ์
นางเพียงกำลังคิดว่าหากอยู่ที่นี่สักสองสามเดือน เกรงว่าถึงเวลานั้นแล้วคงปกปิดท้องนี้ไว้ไม่ได้ อาจทำให้ลำบากใจขึ้นมาอยู่บ้าง
กระนั้นแม้กังวลเล็กๆ ว่าถึงตอนนั้นแล้วจะพูดเรื่องนี้กับครอบครัวอย่างไร แต่ยังคงพักอยู่ในตระกูลต่อไป จนกระทั่งวันหนึ่งนางนอนอยู่บนเตียงอย่างเกียจคร้านไม่คิดขยับแม้แต่น้อย หวันเหยียนสือซานเดินเข้ามาจากข้างนอก เรียกว่า “เชียนหวา ใกล้เวลาอาหารแล้ว ไยเจ้ายังนอนอยู่บนเตียงอยู่อีก”
หวันเหยียนสือซานเข้ามาในห้องแล้ว กลับเห็นนางนอนอยู่บนเตียง จึงไม่ได้เดินเข้ามาใกล้อีก เพียงมองและถามนางโดยมีม่านเตียงกั้นไว้
“ไม่ค่อยอยากกินอะไร ท่านอาสือซาน ท่านไปเถอะ! ข้าไม่ไป” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว ไม่ได้ลุกขึ้นเช่นกัน
เห็นดังนั้นแล้ว หวันเหยียนสือซานมุ่นคิ้ว “ไยพูดจาก็ดูไม่มีเรี่ยวแรงปานนั้น คงไม่ได้ป่วยหรอกใช่หรือไม่”
“ไม่ได้ป่วย เพียงแต่ง่วงเท่านั้น”
หวันเหยียนเชียนหวาฟังนางกล่าวจบก็พยักหน้า “ได้! ในเมื่อเจ้าง่วง อีกเดี๋ยวข้าจะนำอาหารมาให้เจ้าเอง” พูดแล้วเขาก็เดินออกไปข้างนอก
สาวใช้นำทางหวันเหยียนสือซานออกไป ตอนกลับมาคอยท่าในห้อง นางได้ยินเสียงของหวันเหยียนเชียนหวาดังมาว่า “ไปยกบ๊วยดองมาหน่อย”
“เจ้าค่ะ” สาวใช้ตอบรับ จากนั้นเดินออกไป
ภายในห้องเงียบเชียบ หวันเหยียนเชียนหวาบนเตียงผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกว่าอึดอัดที่หน้าอกอยู่บ้าง อีกทั้งยังรู้สึกคลื่นไส้น้อยๆ นางพยายามอย่างหนักไม่ให้อาเจียนออกมา
เมื่อคิดถึงสภาพร่างกายในช่วงนี้ นางยื่นมือจับชีพจรตนเอง ทันใดนั้นก็เผยรอยยิ้มอย่างสมใจออกมา
เฟิ่งจิ่วบอกว่ากินโอสถนั้นแล้ว นางจะตั้งครรภ์ภายในหนึ่งคืนอย่างแน่นอน และนางตั้งครรภ์จริงๆ ดังคาด ครั้นนึกได้ว่าในท้องกำลังอุ้มชูเด็กคนหนึ่งอยู่ รอยยิ้มบนใบหน้านางก็พลันอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
นี่คือบุตรของนาง!
ตอนหวันเหยียนสือซานกลับมา ในมือเขาถือกล่องอาหาร พอเข้ามาในเรือนแล้ว เขาเห็นหวันเหยียนเชียนหวานั่งกินบ๊วยดองอยู่ที่ข้างโต๊ะ บ๊วยดองสีเขียวหลายลูก นางกลับกินลงไปทั้งลูกเช่นนั้น เขามองแล้วพลันรู้สึกเข็ดฟันขึ้นมา
“มันอร่อยตรงไหนกัน เปรี้ยวจะตาย กินแล้วไม่อิ่มอีกต่างหาก” เขาเดินไปข้างหน้า วางกล่องอาหารลงบนโต๊ะ “ข้านำอาหารกลับมาให้เจ้าด้วย ปลาวันนี้สดนุ่ม เจ้าลองชิมดูสิ”
ทว่าเขาเพิ่งเดินเข้าไปใกล้นาง ก็พลันเห็นว่าสีหน้านางเปลี่ยนไป ก่อนจะลุกขึ้นปิดปากพลางวิ่งไปทางห้องน้ำ ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงอาเจียนดังมา
เห็นดังนั้นแล้ว เขาถามสาวใช้ที่คอยรับใช้อยู่ข้างๆ “นางเป็นอะไรไป”
“คุณหนู…คุณหนูไม่ค่อยสบายเจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าวเสียงเบา
“ไม่สบายแล้วไม่ให้หมอมาตรวจดูหน่อยเล่า ยังยืนนิ่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ ไปตามหมอมาดูนางหน่อย!” หวันเหยียนสือซานตวาดเสียงขรึม มุ่นคิ้วพร้อมสีหน้าไม่สบอารมณ์
“เจ้าค่ะๆ” สาวใช้ตอบรับเสียงสั่นเครือ ขณะกำลังคิดจะออกไปนั้น กลับได้ยินเสียงของคุณหนูดังขึ้น
“ไม่ต้องเชิญหมอหรอก เจ้านำกล่องอาหารบนโต๊ะไปที แล้วให้ห้องครัวต้มโจ๊กรังนกส่งมาถ้วยหนึ่ง” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว เดินออกมาพร้อมสีหน้าซีดขาว นางนั่งลงข้างโต๊ะ หลังจากผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วจึงค่อยรีบหยิบบ๊วยดองอีกเม็ดหนึ่งขึ้นมากิน
เมื่อบ๊วยเปรี้ยวๆ เข้าปาก ก็พลันระงับความรู้สึกอยากอาเจียนเอาไว้ได้ ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นบ้าง
สาวใช้รีบตอบรับ ยกกล่องอาหารและถอยออกไป
หวันเหยียนสือซานมองนาง ถามว่า “เจ้าเป็นอะไรไป หน้าซีดไปหมดแล้ว ไม่สบายก็ให้หมอมาตรวจดูหน่อยเถอะ สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไร”
……….